0115-KDWT.4011.203.2026.2.DS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 12 czerwca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego wraz z uzupełnieniem:

Jest Pan polskim rezydentem podatkowym podlegającym opodatkowaniu w Polsce od całości osiąganych dochodów. Jest Pan jedynym wspólnikiem spółki prawa estońskiego (dalej: "Spółka"), która podlega przepisom prawa Republiki Estonii. Przez "spółkę prawa estońskiego" należy rozumieć spółkę kapitałową z siedzibą w Estonii.

Spółka udzieliła Panu pożyczki pieniężnej (dalej: "Pożyczka") na warunkach rynkowych. Spłata pożyczki nie nastąpiła do dnia złożenia wniosku.

Spółka podjęła decyzję o likwidacji (rozwiązaniu bez przejęcia majątku przez inny podmiot). Na dzień rozpoczęcia likwidacji w bilansie Spółki po stronie aktywów widnieje niespłacona należność z tytułu udzielonej Panu pożyczki.

W toku likwidacji Spółki nie nastąpi odrębne umorzenie tej należności - pożyczka nie zostanie "zwolniona z długu" w rozumieniu art. 508 Kodeksu cywilnego. W ramach likwidacji majątek Spółki zostanie rozdysponowany pomiędzy wspólników zgodnie z przepisami prawa estońskiego.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że w wyniku likwidacji Spółki, niezależnie od własnych działań czy decyzji, z mocy samego prawa (art. 286 § 2 Kodeksu spółek handlowych) otrzyma Pan wierzytelność w stosunku do samego siebie, tj. wierzytelność z tytułu pożyczki udzielonej Panu przez Spółkę. W związku z powyższym zdarzeniem nastąpi wygaśnięcie Pana zobowiązania Wnioskodawcy wobec Spółki z tytułu zaciągniętej pożyczki poprzez tzw. konfuzję.

Pytanie podatkowe

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, tj. w przypadku likwidacji Spółki, będącej wierzycielem z tytułu udzielonej Panu pożyczki, powstanie po Pana stronie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w związku z wygaśnięciem zobowiązania wobec likwidowanej Spółki?

Pana stanowisko w sprawie

Zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163; dalej: "ustawa o PIT") przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Ustawowe pojęcie "nieodpłatnego świadczenia" obejmuje sytuacje, w których podatnik uzyskuje korzyść majątkową kosztem innego podmiotu. W tej sprawie wygaśnięcie długu podczas likwidacji spółki nie jest wynikiem czynności rozporządzającej spółki; nie dochodzi do przekazania jakiegokolwiek świadczenia przez spółkę na rzecz wspólnika. Wygaśnięcie zobowiązania następuje z mocy prawa i nie może być utożsamiane z uzyskaniem przez dłużnika przysporzenia majątkowego.

W analizowanej sytuacji wygaśnięcie zobowiązania pożyczkowego nie nastąpi w wyniku oświadczenia woli wierzyciela o zwolnieniu z długu i przyjęcia tego zwolnienia przez dłużnika.

W świetle powyższego wygaśnięcie Pana zobowiązania z tytułu zaciągniętej pożyczki nastąpi z mocy prawa wskutek skumulowania w rękach jednego podmiotu praw przysługujących wierzycielowi i obowiązków dłużnika (tzw. konfuzja).

"Konfuzja" jest instytucją prawa cywilnego, która powstaje w wyniku połączenia długu i wierzytelności w jednej osobie, powodując wygaśnięcie zobowiązania bez zaspokojenia wierzyciela (por. T. Hencelewski, Instytucja konfuzji w polskim prawie cywilnym, PPH nr 4/2011 r. s. 5156).

Jak powszechnie przyjmuje się w literaturze prawniczej oraz orzecznictwie, warunkiem koniecznym trwania zobowiązania jest istnienie dwóch stron - wierzyciela i dłużnika - nikt bowiem nie może sam od siebie żądać spełnienia świadczenia, ani też go egzekwować (por. uchwały SN: z 10 marca 1983 r. (...) poz. 115 czy z 7 lutego 2008 r. III CZP 115/07 OSNC 2008/9 poz. 96 oraz W. Czachórski Zobowiązania. Zarys wykładu Warszawa 1974 s. 274 lub Z. Radwański Prawo cywilne - część ogólna Warszawa 1999, s. 104).

W doktrynie prawa cywilnego ugruntowało się rozumienie konfuzji jako połączenia w jednym podmiocie osoby wierzyciela i dłużnika, prowadzące do wygaśnięcia zobowiązania (wierzytelności i długu). Ze względu na fakt, iż byłoby sprzeczne z istotą stosunku prawnego pozostawanie "swoim" wierzycielem i dłużnikiem, prawa i obowiązki wynikające ze zobowiązania wygasają ze względu na zanik istotnych elementów konstrukcji stosunku zobowiązaniowego, jakim są dwie strony zobowiązania.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie posługuje się w ogóle tym pojęciem. Także ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 z późn. zm.) nie zawiera definicji "konfuzji", ani też konkretnego przepisu regulującego następstwa prawne połączenia długu i wierzytelności w jednej osobie. Wygaśnięcie zobowiązania w drodze konfuzji nie zostało bezpośrednio wymienione w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako skutkujące powstaniem przychodu. Biorąc pod uwagę opis zdarzenia przyszłego, po stronie Wnioskodawcy jako wspólnika zobowiązanie względem Spółki wygaśnie w wyniku konfuzji. Mamy bowiem do czynienia z połączeniem długu i wierzytelności w jednej osobie.

"Nie można jednak w tym przypadku mówić o umorzeniu zobowiązania z uwagi na to, że do konfuzji dochodzi z mocy samego prawa, a nie wskutek złożonego oświadczenia woli. Na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcie umorzenia zobowiązania ma węższe znaczenie niż na gruncie prawa cywilnego. Umorzeniem zobowiązania w rozumieniu przepisów omawianej ustawy podatkowej jest zwolnienie dłużnika z obowiązku jego wykonania, tj. zwolnienie go z długu. Instytucję tę reguluje art. 508 ww. Kodeksu, zgodnie z którym: Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.

W przypadku, gdy dochodzi do połączenia wierzyciela i dłużnika, wzajemne prawa ulegają wygaśnięciu." (Interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 lipca 2025 r., sygn.: 0115-KDIT1.4011.388.2025.1.MR, oraz z dnia 28 stycznia 2026 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.961.2025.1.MN).

W związku z powyższym w wyniku konfuzji nie dojdzie do zwolnienia Wnioskodawcy z długu w rozumieniu art. 508 Kodeksu cywilnego. Wygaśnięcie nastąpi automatycznie, wskutek likwidacji osoby prawnej (Spółki), która traci byt prawny. Nie zachodzi więc czynność prawna stanowiąca podstawę uznania, że Wnioskodawca "otrzymał świadczenie" skutkujące powstaniem przychodu.

Skoro w przypadku konfuzji wierzytelność wygasa, to nie ma tu mowy o jakimkolwiek przysporzeniu po stronie wspólnika Spółki.

Jednocześnie podkreślić należy, iż konfuzja nie wypełnia dyspozycji art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć poprzez pojęcie "nieodpłatny". Przepisy ustawy o podatku dochodowym określają jedynie sposoby i kryteria ustalania wartości nabytych nieodpłatnie rzeczy (praw) albo nieodpłatnych świadczeń. Na gruncie języka polskiego "nieodpłatny" znaczy tyle, co: "niewymagający opłaty; taki, za który się nie płaci; bezpłatny" (Nowy Słownik Języka Polskiego, PWN, 2003 r.).

Świadczenie nieodpłatne związane jest ze zdarzeniami prawnymi i gospodarczymi o charakterze zobowiązaniowym, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Nieodpłatnym świadczeniem nie będzie więc przysporzenie "samemu sobie". W sytuacji, gdy po obu stronach stosunku zobowiązaniowego stoją te same osoby, są one jednocześnie uprawnionymi i zobowiązanymi, zachodzi tzw. konfuzja, której skutkiem jest wygaśnięcie zobowiązania. Brak stosunku zobowiązaniowego wyklucza jakiekolwiek świadczenie, w tym świadczenie nieodpłatne.

"Należy stwierdzić, że wygaśnięcie zobowiązania Wnioskodawcy (wspólnika Spółki) wobec Spółki z tytułu zaciągniętej pożyczki/pożyczek, poprzez konfuzję następującą w wyniku likwidacji, na skutek połączenia w rękach tej samej osoby (Wnioskodawcy) prawa (wierzytelności spółki jawnej wobec Wnioskodawcy) i korelatywnie sprzężonego z nim obowiązku (zobowiązania Wnioskodawcy wobec Spółki), w żadnym zakresie nie spowoduje powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych po stronie Wnioskodawcy." (Interpretacja indywidualna z 12 maja 2014 r., nr ILPB1/415-170/14-4/IM - Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu).

Tak więc, na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wygaśnięcie zobowiązania wspólnika wobec Spółki z tytułu zaciągniętej pożyczki poprzez konfuzję następującą w wyniku likwidacji Spółki nie spowoduje po Pana stronie powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Fakt, że wierzycielem jest spółka zagraniczna (posiadająca siedzibę w Estonii), nie zmienia charakteru zdarzenia z perspektywy podatku dochodowego w Polsce. Z punktu widzenia art. 3 ust. 1 ustawy o PIT, jako polski rezydent podlega Pan w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów, ale tylko w zakresie tych, które stanowią dochód (przychód) w rozumieniu ustawy. W tej sytuacji brak jest przychodu - wobec braku świadczenia lub umorzenia - zatem brak jest również podstawy do opodatkowania.

Podsumowując, Pana zdaniem w opisanym zdarzeniu przyszłym nie powstanie po Pana stronie przychód podatkowy, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, z tytułu umorzenia, zwolnienia z długu ani innej formy nieodpłatnego świadczenia.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 9 ust. 1 ww. ustawy:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Ustawodawca odróżnia przy tym przysporzenia, które mają charakter:

·      pieniężny – pieniądze i wartości pieniężne;

·      niepieniężny – świadczenia w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa), nieodpłatne świadczenia inne niż świadczenia w naturze (otrzymane usługi lub świadczenia polegające na udostępnianiu rzeczy lub praw).

Zasady ustalania wartości świadczeń w naturze, innych nieodpłatnych świadczeń i świadczeń częściowo odpłatnych regulują przy tym art. 11 ust. 2-2c ww. ustawy.

Należy zauważyć, że w art. 10 ust. 1 pkt 1-9 ww. ustawy ustawodawca sklasyfikował źródła przychodów.

Jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy jednym ze źródeł przychodów są:

kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;

Za przychody z kapitałów pieniężnych – zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. c) ww. ustawy – uważa się:

dywidendy i inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych faktycznie uzyskane z tego udziału, w tym również:

c) podział majątku likwidowanej osoby prawnej lub spółki,

Przy czym – w myśl art. 5a pkt 28 ww. ustawy – ilekroć w ustawie jest mowa o spółce oznacza to:

a) spółkę posiadającą osobowość prawną, w tym także spółkę zawiązaną na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2157/2001 z dnia 8 października 2001 r. w sprawie statutu spółki europejskiej (SE) (Dz. Urz. WE L 294 z 10.11.2001, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 4, str. 251),

b) spółkę kapitałową w organizacji,

c) spółkę komandytową i spółkę komandytowo-akcyjną mające siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

d) spółkę niemającą osobowości prawnej mającą siedzibę lub zarząd w innym państwie, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego tego innego państwa jest traktowana jak osoba prawna i podlega w tym państwie opodatkowaniu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania,

e) spółkę jawną będącą podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych;

Przy ustalaniu wartości przychodów, o których mowa w ust. 1 pkt 4 lit. c – jak stanowi art. 17 ust. 2 ww. ustawy – stosuje się odpowiednio przepisy art. 19.

Stosownie do art. 19 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Z treści art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że dochodem (przychodem) z udziału w zyskach osób prawnych jest dochód (przychód) faktycznie uzyskany z tego udziału, w tym także:

wartość majątku otrzymanego w związku z likwidacją osoby prawnej lub spółki;

Powołany wyżej przepis art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednoznacznie wskazuje, iż opodatkowaniu jako dochód (przychód) z udziału w zyskach osób prawnych podlega wartość majątku, który otrzymują udziałowcy (akcjonariusze) w wyniku przeprowadzonej likwidacji osoby prawnej lub spółki. Należy zauważyć, że wierzytelności, w tym także wierzytelności przysługujące spółce wobec jej wspólnika, są składnikami majątku (aktywami) spółki, a zatem w sytuacji likwidacji spółki wierzytelności są składnikami majątku likwidacyjnego.

Zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:

Od uzyskanych dochodów (przychodów) pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a:

4) z dywidend i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych;

Zgodnie natomiast z art. 30a ust. 6 ww. ustawy:

Zryczałtowany podatek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 3-5, 6, 8 i 9, pobiera się bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 5 pkt 1 i 4, ust. 5a, 5d i 5e.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę na treść przepisu art. 21 ust. 1 pkt 50a ww. ustawy, który stanowi, że wolne od podatku dochodowego są:

wartość majątku otrzymanego w związku z likwidacją osoby prawnej lub spółki, w części stanowiącej koszt nabycia lub objęcia udziałów (akcji) w tej spółce lub udziałów w zyskach osoby prawnej;

W konsekwencji wartość majątku otrzymanego w związku z likwidacją spółki korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 50a ww. ustawy, w części stanowiącej koszt nabycia lub objęcia udziałów. Natomiast różnica pomiędzy wartością majątku otrzymanego w wyniku likwidacji a wydatkami poniesionymi na objęcie lub nabycie udziałów, których wartość jest zwolniona z podatku, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ustalenia wymaga także to, jak należy rozumieć określenie „koszt nabycia lub objęcia udziałów w spółce”, ponieważ koszt ten, zgodnie z dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 50a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejsza przychód otrzymany przez wspólnika spółki kapitałowej w związku z likwidacją spółki. Wysokość tego kosztu uzależniona jest od tego, co było przedmiotem wkładu do spółki. W przypadku:

·      wkładów pieniężnych – znajduje zastosowanie art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

·      wkładów niepieniężnych (aportów) – stosuje się art. 22 ust. 1f ww. ustawy,

·      wymiany udziałów – znajduje zastosowanie art. 23 ust. 1 pkt 38c tej ustawy.

W opisie sprawy wskazał Pan, że jest Pan jedynym wspólnikiem spółki kapitałowej z siedzibą w Estonii. W wyniku planowanej likwidacji Spółki otrzyma Pan wierzytelność w stosunku do samego siebie, tj. wierzytelność z tytułu pożyczki udzielonej Panu przez Spółkę.

Zatem, biorąc pod uwagę przytoczone powyżej przepisy, w momencie otrzymania przez Pana majątku likwidacyjnego w postaci opisanej we wniosku wierzytelności, osiągnie Pan przychód z kapitałów pieniężnych podlegający opodatkowaniu zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem, w opisanym przez Pana zdarzeniu przyszłym, 19% zryczałtowany podatek pobiera się od wartości majątku otrzymanego w wyniku likwidacji (przychodu z likwidacji) określonego na podstawie cen rynkowych, pomniejszonego o poniesione przez Pana wydatki na nabycie udziałów (akcji).

Przechodząc natomiast do samego zjawiska konfuzji należy zauważyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie posługuje się w ogóle tym pojęciem.

Także ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795) nie zawiera definicji „konfuzji”, ani też konkretnego przepisu regulującego następstwa prawne połączenia długu i wierzytelności w jednej osobie. W doktrynie prawa cywilnego ugruntowało się rozumienie konfuzji jako połączenia w jednym podmiocie osoby wierzyciela i dłużnika, prowadzące do wygaśnięcia zobowiązania (wierzytelności i długu). Ze względu na fakt, iż byłoby sprzeczne z istotą stosunku prawnego pozostawanie „swoim” wierzycielem i dłużnikiem, prawa i obowiązki wynikające ze zobowiązania wygasają ze względu na zanik istotnych elementów konstrukcji stosunku zobowiązaniowego, jakim są dwie strony zobowiązania.

Wygaśnięcie zobowiązania w drodze konfuzji nie zostało bezpośrednio wymienione w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako skutkujące powstaniem przychodu. Biorąc pod uwagę opis zdarzenia przyszłego, po Pana stronie jako wspólnika zobowiązanie względem Spółki wygaśnie w wyniku konfuzji. Mamy bowiem do czynienia z połączeniem długu i wierzytelności w jednej osobie.

Nie można w tym przypadku mówić o umorzeniu zobowiązania z uwagi na to, że do konfuzji dochodzi z mocy samego prawa, a nie wskutek złożonego oświadczenia woli. Na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcie umorzenia zobowiązania ma węższe znaczenie niż na gruncie prawa cywilnego.

Umorzeniem zobowiązania w rozumieniu przepisów omawianej ustawy podatkowej jest zwolnienie dłużnika z obowiązku jego wykonania, tj. zwolnienie go z długu. Instytucję tę reguluje art. 508 ww. Kodeksu, zgodnie z którym:

Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.

W wyniku likwidacji Spółki wierzytelność Spółki przejdzie na Pana, wskutek czego stanie się Pan jednocześnie wierzycielem i dłużnikiem. W przypadku, gdy dochodzi do połączenia wierzyciela i dłużnika, wzajemne prawa ulegają wygaśnięciu. Pożyczka będąca wierzytelnością Spółki i Pana długiem, wygasną. W sytuacji opisanej w przedstawionym zdarzeniu przyszłym dojdzie zatem do wygaśnięcia zobowiązań Pana z tytułu udzielonej pożyczki nie w wyniku umorzenia, lecz poprzez podjęcie decyzji o likwidacji Spółki.

Niewątpliwie konfuzja prowadząca do wygaśnięcia zobowiązania nie stanowi samodzielnego źródła przychodu podatkowego. Nie oznacza to jednak, że niweczy ona skutki podatkowe wcześniejszego nabycia majątku. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, konfuzja nie jest czynnością prawną, lecz konsekwencją określonych zdarzeń prawnych prowadzących do skupienia w jednej osobie praw wierzyciela i obowiązków dłużnika. Oznacza to, że konfuzja ma charakter wtórny względem zdarzenia, które doprowadziło do połączenia tych praw i obowiązków.

Przy czym, w analizowanej sprawie nie budzi wątpliwości, że wierzytelność przysługująca Spółce wobec Pana stanowi składnik majątku likwidacyjnego. W konsekwencji jej przekazanie Panu następuje w wykonaniu przepisów regulujących podział majątku likwidacyjnego spółki kapitałowej i stanowi zdarzenie, z którym ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wiąże określone skutki podatkowe.

Zatem, mimo że konfuzja nie wypełnia dyspozycji art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to nie można podzielić Pana stanowiska, że w opisanym zdarzeniu przyszłym nie dojdzie u Pana do powstania przychodu w myśl ww. ustawy.

Z treści wniosku wynika, że:

1)  w wyniku likwidacji Spółki otrzyma Pan wierzytelność,

2)  w związku z tym zdarzeniem nastąpi wygaśnięcie zobowiązania poprzez konfuzję.

Jak wykazano powyżej, momentem istotnym z punktu widzenia ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest chwila uzyskania przez Pana składnika majątkowego w postaci wierzytelności, a nie późniejsze wygaśnięcie tej wierzytelności będące wyłącznie następstwem dokonanego wcześniej transferu majątku. W rozpatrywanym przypadku zdarzeniem tym jest właśnie otrzymanie przez Pana majątku likwidacyjnego obejmującego wierzytelność przysługującą Spółce wobec Pana. Skoro otrzyma Pan wierzytelność stanowiącą składnik majątku likwidacyjnego, to przychód podatkowy powstanie już z chwilą otrzymania tego składnika majątku. Następcze wygaśnięcie wierzytelności wskutek konfuzji nie może prowadzić do zanegowania skutków podatkowych zdarzenia, które już wcześniej wywołało obowiązek podatkowy.

Zatem:

- przekazanie Panu – w wyniku likwidacji Spółki – majątku Spółki w postaci przysługującej jej wierzytelności wobec Pana z tytułu pożyczki będzie skutkowało powstaniem u Pana przychodu,

- wygaśnięcie zobowiązania wspólnika wobec Spółki z tytułu zaciągniętej pożyczki poprzez konfuzję następującą w wyniku likwidacji Spółki nie spowoduje po Pana stronie ponownego powstania przychodu i jednocześnie nie zaneguje skutków podatkowych zdarzenia, które już wcześniej wywołało obowiązek podatkowy.

Wobec tego - w związku z błędnym rozpoznaniem zdarzenia, z którym ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wiąże określone skutki podatkowe - Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji należy zauważyć, że były one wydawane w indywidualnych sprawach podatników w odniesieniu do konkretnych stanów faktycznych / zdarzeń przyszłych. Tym samym nie mają one mocy prawa powszechnie obowiązującego i należy je traktować indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.