0115-KDWT.4011.185.2026.2.JŁ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan w odpowiedzi na wezwanie pismem z 16 czerwca 2026 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan osobą fizyczną, nieprowadzącą w tym zakresie działalności gospodarczej, mającą miejsce zamieszkania (współwłaściciel lokalu mieszkalnego wskazanego jw.) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Jest Pan osobą niepełnosprawną - legitymuje się Pan prawomocnym i ważnym orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności, wydanym na podstawie odrębnych przepisów przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w (...). Zasadniczą przyczyną orzeczenia niepełnosprawności, uwidocznioną na dokumencie z kodem 05-R, jest schorzenie narządu ruchu. Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności miało ważność do (...) 2026 roku.

Wspomniana niepełnosprawność ma u Pana charakter utrwalony i manifestuje się wieloma dolegliwościami ze strony układu kostno-stawowego, które znacząco i w sposób przewlekły ograniczają Pana mobilność oraz koordynację przestrzenną. Z medycznego punktu widzenia dolegliwości te skutkują trudnościami w zachowaniu równowagi, silnymi bólami przy próbach zginania tułowia, niemocą w zakresie wysokiego unoszenia kończyn dolnych oraz upośledzeniem funkcji obrotowych ciała. Ograniczenia te rzutują krytycznie na Pana zdolność do samodzielnego, bezpiecznego realizowania elementarnych czynności życiowych, w szczególności z zakresu higieny osobistej, w warunkach standardowej infrastruktury mieszkaniowej.

Do niedawna użytkował Pan łazienkę w lokalu mieszkalnym, której układ i wyposażenie architektoniczne stanowiły drastyczną barierę funkcjonalną, uniemożliwiającą bezpieczne egzystowanie stosownie do potrzeb wynikających z Pana niepełnosprawności. Centralnym problemem była obecność wysokiej wanny, która stanowiła niemożliwą do bezpiecznego pokonania przeszkodę. Nie był Pan w stanie wchodzić do wanny z uwagi na niemożność uniesienia nóg na wymaganą wysokość, a próby te generowały permanentne ryzyko niekontrolowanego upadku i ciężkich urazów mechanicznych. Dodatkowo, dotychczasowy układ przestrzenny samej łazienki był ciasny, co przy konieczności asekurowania się podczas poruszania, całkowicie uniemożliwiało Panu obrót i bezpieczny manewr między urządzeniami sanitarnymi. Standardowy, żeliwny grzejnik żebrowy o ostrych krawędziach, dodatkowo zawężał i tak skąpą przestrzeń, stwarzając ryzyko uszkodzeń ciała przy zachwianiu.

Mając na celu umożliwienie samodzielnej i bezpiecznej egzystencji oraz dostosowanie struktury łazienki i odrębnej ubikacji bezwzględnie do potrzeb wynikających z Pana niepełnosprawności (wyeliminowanie opisanych barier narządu ruchu), dokonał Pan w roku podatkowym 2025 kompleksowej adaptacji łazienki i ubikacji wraz z instalacją niezbędnego, wspomagającego wyposażenia. Koszt całkowity przedsięwzięcia, w pełni udokumentowany imiennymi fakturami VAT wystawionymi na Pana (z uwidocznionym wykazem materiałów, urządzeń oraz robocizny), wyniósł 19 247,72 zł brutto.

Katalog ściśle celowych wydatków składających się na rzeczoną kwotę 19 247,72 zł obejmuje:

1.  Przesunięcie w ubikacji tylnej ściany z płyty gipsowo-kartonowej oraz sedesu o 10 centymetrów. Jej bezpośrednim i wyłącznym celem było wykreowanie bezkolizyjnej przestrzeni manewrowej, co jest krytycznym warunkiem swobodnego poruszania się, obracania i bezpiecznego siadania/wstawania przez osobę z problemami koordynacji ruchowej.

2.  Zamianę standardowej wanny na kabinę prysznicową wyposażoną w bardzo niski brodzik oraz drzwi rozsuwane. Wydatek ten permanentnie zlikwidował główną barierę architektoniczną w postaci wysokiego progu, pozwalając Panu wejść do strefy natrysku bez konieczności balansowania na jednej nodze. Drzwi rozsuwane wyeliminowały ryzykowne dla utrzymania równowagi manewry wycofywania się z kabiny podczas otwierania standardowych skrzydeł drzwiowych.

3.  Instalację innowacyjnej kolumny prysznicowej z termostatem. Stanowi to wyposażenie dostosowane do Pana potrzeb, ponieważ ogranicza do absolutnego minimum konieczność manualnego ustawiania precyzyjnej temperatury wody za pomocą niewygodnych kurków, chroniąc jednocześnie upośledzony ruchowo organizm (posiadający wydłużony czas reakcji) przed nagłym poparzeniem wodą z instalacji.

4.  Nabycie i zamontowanie płaskiego grzejnika łazienkowego w miejsce tradycyjnego. Decyzja ta podyktowana była wymogiem uwolnienia ściany z głębokich elementów przestrzennych, co pozwoliło uniknąć bolesnych uderzeń w przypadku utraty równowagi przy jednoczesnym utrzymaniu wymogu termicznego łazienki.

5.  Zakup i instalację nowej, optymalnie dostosowanej szafki podumywalkowej wraz z umywalką (krawędź umywalki jest płaska o szer. 7,5 cm) oraz baterii umywalkowej. Wskazana powyżej szafka maskuje rury i stanowi stabilny blok podparcia w nowym układzie geometrycznym łazienki, a dedykowana bateria o odpowiednim jednym ramieniu eliminuje konieczność wyciągania rąk w niekomfortowej, bolesnej pozycji ciała.

6.  Kompleksową usługę montażową i budowlaną oraz przerobienie elektryki i hydrauliki. Wydatek na robociznę był warunkiem koniecznym przekształcenia łazienki z formy barierowej w adaptowaną. Bez nakładu pracy ludzkiej instalacja nabytych materiałów oraz przesunięcie ściany i sedesu nie miałyby prawa bytu.

Wszystkie wyżej wymienione elementy pozostają w ścisłym i bezpośrednim związku przyczynowo- skutkowym z orzeczoną niepełnosprawnością. Zmiany te zniwelowały drastyczne bariery, nadały łazience funkcjonalność zbieżną z Pana biologicznymi możliwościami i pozwoliły na zaspokojenie elementarnych potrzeb higienicznych i egzystencjalnych bez narażenia na utratę zdrowia i życia. Poczynione nakłady nie miały charakteru zwykłego remontu odtworzeniowego służącego podniesieniu walorów estetycznych - zostały wręcz wymuszone pogarszającym się stanem układu ruchu.

Zaznaczył Pan, że poniesione wydatki na adaptację łazienki (w łącznej kwocie 19 247,72 zł) zostały sfinansowane w stu procentach z Pana prywatnych środków. Przedmiotowe wydatki nie zostały w żadnej części sfinansowane ani dofinansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, środków Państwowego Funduszu Aktywności, ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, ani nie zostały Panu zwrócone w jakiejkolwiek innej przewidzianej prawem formie.

Uzupełnienie

W uzupełnieniu wskazał Pan, że orzeczenie o niepełnosprawności, które utraciło moc w dniu (...) 2026 r. wydane było w dniu (...) 2024 r. Ustalony w Orzeczeniu stopień niepełnosprawności datuje się od (...) 2019 r. Obecnie od (...) 2026 r. posiada Pan orzeczenie o niepełnosprawności na stałe.

Wydatki poniesione w dniach od 12 kwietnia 2025 r. do 2 października 2025 r. na podstawie Zamówienia do potwierdzenia w kasie nr (...) z 12 kwietnia 2025 oraz faktur nr:

·      (...) z 18 września 2025,

·      (...) z 25 września 2025,

·      (...) z 1 października 2025,

·      (...) z 30 maja 2025

oraz faktur korygujących nr:

·      (...) z 20 września 2025,

·      (...) z 02 października 2025,

·      (...) z 29 września 2025,

·      (...) z 20 września 2025,

·      (...) z 23 września 2025,

·      (...) z 02 października 2025

(wybrane pozycje wydatków), dokumentują zakup materiałów/usług przeznaczonych na adaptację, przystosowanie i wyposażenie łazienki i ubikacji.

Wydatków związanych z adaptacją łazienki i ubikacji nie zaliczył Pan do kosztów uzyskania przychodów, gdyż nie prowadzi Pan działalności gospodarczej.

Pytanie

Czy w świetle przedstawionego opisu stanu faktycznego, poniesione przez Pana (osobę posiadającą orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności narządu ruchu) i udokumentowane fakturami wydatki w łącznej kwocie 19 247,72 zł, obejmujące koszty rekonfiguracji przestrzeni i przebudowy instalacji (przesunięcie ściany i sedesu), zakupu i montażu nowych elementów znoszących bariery architektoniczne (kabina z niskim brodzikiem zastępująca wannę, kolumna z termostatem, płaski grzejnik zwiększający ciąg komunikacyjny, dostosowana szafka z baterią) oraz kompleksowej usługi montażowej, kwalifikują się jako wydatki na adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności w rozumieniu art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co w konsekwencji uprawnia Pana do ich pełnego odliczenia od dochodu w ramach tzw. ulgi rehabilitacyjnej w rocznym zeznaniu podatkowym PIT?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, przedstawiony w sekcji opisującej stan faktyczny zbiór nakładów inwestycyjnych w łącznej, bezspornej kwocie 19 247,72 zł, stanowi w całości kwalifikowany wydatek na adaptację i wyposażenie mieszkania stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Nakłady te uprawniają Pana do bezwzględnego dokonania pomniejszenia podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 26 ust. 1 pkt 6 w powiązaniu z dyspozycją art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz.U. z 2026 r., poz. 592, z późn. zm., dalej: ustawa o PIT).

Zgodnie z ugruntowaną architekturą art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, dochód podatnika będącego osobą niepełnosprawną podlega obniżeniu o kwoty wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych. Ustawodawca, mając na uwadze precyzję prawa podatkowego, w art. 26 ust. 7a zawarł enumeratywny wykaz (katalog zamknięty) uznanych tytułów odliczeń. W dyspozycji punktu 1 wskazanego ustępu wyraźnie sformułowano, że za wydatki takie uznaje się wydatki poniesione na „adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności”. W ustawie o PIT brakuje słownika legalnego na potrzeby interpretacji słów „adaptacja” oraz „wyposażenie”. Wypracowana w tym obszarze przez sądy administracyjne wykładnia gramatyczna i celowościowa wskazuje dobitnie, że adaptacja to przeróbka, mająca na celu nadanie lokalowi innego charakteru i przystosowanie do innego użytku, korespondującego z ograniczeniami człowieka. Wyposażenie natomiast, to nadanie elementom rzeczowym przymiotu ułatwiania osobie z niepełnosprawnością niezależnego egzystowania. Jak słusznie wywodzą to wielokrotnie organy podatkowe, w przypadku każdego niepełnosprawnego proces adaptacyjny może wyglądać zgoła inaczej - punktem wyjścia jest zawsze biologiczny charakter schorzenia stanowiącego źródło niepełnosprawności.

Jako osoba posiadająca prawomocne orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności z tytułu dysfunkcji narządu ruchu (05-R), wypełnia Pan wszelkie podmiotowe znamiona prawa do ulgi, zakodowane w art. 26 ust. 7d oraz ust. 7f ustawy o PIT. Fakt posiadania lekkiego stopnia niepełnosprawności - co wyraźnie akcentuje Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej chociażby w interpretacji z dnia 3 kwietnia 2026 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.133.2026.1.AKU - uprawnia do odliczania wydatków nielimitowanych pod warunkiem wskazania ich bezpośredniego związku ze stanem zdrowia.

Analiza poczynionych kroków inwestycyjnych w konfrontacji z przesłankami art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy o PIT wykazuje pełną tożsamość celów. Po pierwsze, usunięcie standardowej wanny (urządzenia wysokobarierowego) i zastąpienie jej kabiną prysznicową z obniżonym brodzikiem stanowi archetyp działania adaptacyjnego u osób z dysfunkcją aparatu ruchu. Pana ograniczenia biomechaniczne (brak stabilności, bóle przy zgięciach stawów, zaburzenia koordynacji) transformowały wannę w miejsce niebezpieczne i bezużyteczne. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej konsekwentnie prezentuje stanowisko (np. pismo z 10 stycznia 2022 r. sygn. 0115- KDIT2.4011.674.2021.2.MD oraz tożsame nowsze linie orzecznicze na rok 2025/2026), że zamiana wanny na prysznic, której celem jest pokonanie obiektywnej bariery fizycznej, spełnia kryteria ulgi rehabilitacyjnej.

Po drugie, fundamentalnym zabiegiem wykraczającym poza definicję zwykłego remontu było przesunięcie ściany z płyty gipsowo-kartonowej oraz sedesu o 10 centymetrów. Ingerencja ta wprost dowodzi woli zmiany charakteru funkcjonalnego przestrzeni. Działanie to zostało wymuszone przez imperatyw uzyskania wolnej przestrzeni manewrowej, absolutnie niezbędnej dla osoby niepełnosprawnej, aby zminimalizować ryzyko potknięcia się lub zaczepienia o inne obiekty w trakcie zmiany pozycji ciała z pionowej na siedzącą i odwrotnie.

Pozostałe elementy, takie jak szafka podumywalkowa z nową baterią, płaski grzejnik zwalniający głębię przestrzeni użytkowej oraz kolumna prysznicowa z termostatem zabezpieczającym przed gwałtowną emisją wrzątku przy zaburzonych odruchach asekuracyjnych, nie noszą znamion wyposażenia o walorze luksusowym czy estetycznym. Zostały one precyzyjnie dobrane jako zintegrowane wyposażenie wspierające główny cel - Pana bezpieczeństwo sanitarne. Akceptacja odliczania urządzeń o takim profilu zabezpieczającym była przedmiotem pozytywnych ocen organów (por. interpretacje indywidualne publikowane m.in. na portalach informacyjnych, dotyczące akceptacji kosztów grzejników, specjalistycznych stelaży, płytek i siedzisk).

Zgodnie z wyrażaną od lat zasadą akcesoryjności w polskim prawie podatkowym, orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych), koszt usług montażowych - robocizna wbudowująca materiały budowlane i urządzenia w trwale związaną substancję lokalu mieszkalnego - stanowi nierozłączną ekonomicznie i prawnie część wydatku na adaptację. Oznacza to, że koszt kompleksowej usługi montażowej, podobnie jak koszt samych sprzętów, partycypuje w sumie 19 247,72 zł jako wydatek w pełni uprawniający do ulgi.

Reasumując, całokształt przedstawionych w opisie stanu faktycznego i udokumentowanych wydatków zamyka się w ściśle limitowanym i zdefiniowanym prawnie przedmiocie art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy o PIT. Czynności podjęte przez Pana nie były remontem powszechnym, a ich efektem nie była modernizacja ogólnoużytkowa, lecz likwidacja barier grożących zdrowiu. Spełniony został zarówno warunek podmiotowy (orzeczenie), warunek finansowy (brak obcych źródeł finansowania, np. NFZ czy PFRON), jak i restrykcyjny warunek przedmiotowy (ścisły związek poczynionych nakładów na adaptację i wyposażenie z potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności narządu ruchu). Tym samym stoi Pan na stanowisku, że ustawa o PIT w pełni sankcjonuje Pana roszczenie do odliczenia kwoty 19 247,72 zł od dochodu opodatkowanego w odpowiednim roku podatkowym to jest 2025.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7, 7b-7g i 13a tego artykułu.

Stosownie do art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

Zgodnie z art. 26 ust. 7 pkt 4 tej ustawy:

Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty – w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Wedle art. 26 ust. 7b tejże ustawy:

Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

Art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1)  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub

2)  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo

3)  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

W myśl art. 26 ust. 7f ww. ustawy:

Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1)  I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a)  całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo

aa) niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo

b)  znaczny stopień niepełnosprawności;

2)  II grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a)  całkowitą niezdolność do pracy albo

b)  umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Stosownie do art. 26 ust. 13a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Podkreślenia wymaga, że zwolnienia podatkowe oraz ulgi są wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów je ustanawiających należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów. Stąd też, prawo do korzystania z przedmiotowej ulgi przysługuje podatnikowi wyłącznie w sytuacji spełnienia wszystkich przesłanek wskazanych w przepisie prawa.

Należy również zastrzec, że w przypadku korzystania z ulg i zwolnień podatkowych, wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązek udowodnienia, że określony wydatek został poniesiony przy spełnieniu wszystkich warunków wynikających z przepisów podatkowych spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Z treści zacytowanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że warunkiem odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek m.in. orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach.

Natomiast art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych daje możliwość odliczania od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

Zgodnie z językowym znaczeniem terminu „adaptacja” to „przystosowanie do innego użytku, przerobienie dla nadania innego charakteru, np. w budownictwie przeróbka budynku” (Mały słownik języka polskiego, Warszawa 1994). Natomiast „wyposażenie” to urządzenia potrzebne do prawidłowego funkcjonowania czegoś.

Adaptacją mieszkania lub budynku mieszkalnego jest zatem przeróbka mająca mu nadać inny charakter, przystosować do innego użytku, natomiast wyposażenie mieszkania oraz budynku mieszkalnego – to przydanie jemu rzeczowych elementów zwiększających jego walory użytkowe. Zatem adaptacja i wyposażenie lokalu (budynku) mieszkalnego musi ułatwiać osobie niepełnosprawnej egzystowanie w tym lokalu (budynku) biorąc pod uwagę rodzaj niepełnosprawności. Stąd też w przypadku każdej osoby niepełnosprawnej wydatki na adaptację i wyposażenie lokalu (budynku) mieszkalnego mogą być inne, gdyż powinny odzwierciedlać potrzeby wynikające z niepełnosprawności.

Dokonując wykładni zawartego w art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcia adaptacji i wyposażenia mieszkań oraz budynków mieszkalnych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, wskazać należy, iż w doktrynie zwraca się uwagę, że przez adaptację i wyposażenie, o których mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć takie przystosowanie mieszkania (budynku), które umożliwia lub ułatwia życie w nim osobie niepełnosprawnej. Pojęcie „adaptacja” rozumieć należy więc jako „przystosowanie”, które jednak niekoniecznie oznaczać musi „ulepszenie”, czy „przekształcenie” zaistniałego stanu rzeczy – w tym przypadku warunków mieszkaniowych dla potrzeb osoby niepełnosprawnej.

Jednocześnie podkreślić należy, że art. 26 ust. 7a pkt 1 ww. ustawy nie określa szczegółowo jakiego rodzaju wydatki poniesione na adaptację i wyposażenie podlegają odliczeniu ani też nie zawiera żadnego wyłączenia konkretnego rodzaju wydatków. Jedynym warunkiem zastosowania tego odliczenia jest to, by adaptacja (wyposażenie) mieszkania/budynku mieszkalnego odpowiadała potrzebom wynikającym z niepełnosprawności. Dlatego też istotne są okoliczności danej sprawy, tzn. czy konkretne elementy adaptacji czy wyposażenia mieszkania spełniają dla osoby niepełnosprawnej tę funkcję. Oznacza to, że warunkiem jest wykazanie związku pomiędzy tym wydatkiem a niepełnosprawnością w taki sposób, by organy podatkowe mogły uznać, że został on poniesiony w związku z potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności oraz że pomiędzy rodzajem poniesionego wydatku a niepełnosprawnością istnieje ścisły związek.

Z treści wniosku wynika, że poniósł Pan wydatki na adaptację łazienki i toalety, tj. na:

1. Przesunięcie w ubikacji tylnej ściany z płyty gipsowo-kartonowej oraz sedesu o 10 centymetrów. Jej bezpośrednim i wyłącznym celem było wykreowanie bezkolizyjnej przestrzeni manewrowej, co jest krytycznym warunkiem swobodnego poruszania się, obracania i bezpiecznego siadania/wstawania przez osobę z problemami koordynacji ruchowej.

2. Zamianę standardowej wanny na kabinę prysznicową wyposażoną w bardzo niski brodzik oraz drzwi rozsuwane. Wydatek ten permanentnie zlikwidował główną barierę architektoniczną w postaci wysokiego progu, pozwalając Panu wejść do strefy natrysku bez konieczności balansowania na jednej nodze. Drzwi rozsuwane wyeliminowały ryzykowne dla utrzymania równowagi manewry wycofywania się z kabiny podczas otwierania standardowych skrzydeł drzwiowych.

3. Instalację innowacyjnej kolumny prysznicowej z termostatem. Stanowi to wyposażenie dostosowane do Pana potrzeb, ponieważ ogranicza do absolutnego minimum konieczność manualnego ustawiania precyzyjnej temperatury wody za pomocą niewygodnych kurków, chroniąc jednocześnie upośledzony ruchowo organizm (posiadający wydłużony czas reakcji) przed nagłym poparzeniem wodą z instalacji.

4. Nabycie i zamontowanie płaskiego grzejnika łazienkowego w miejsce tradycyjnego. Decyzja ta podyktowana była wymogiem uwolnienia ściany z głębokich elementów przestrzennych, co pozwoliło uniknąć bolesnych uderzeń w przypadku utraty równowagi przy jednoczesnym utrzymaniu wymogu termicznego łazienki.

5. Zakup i instalację nowej, optymalnie dostosowanej szafki podumywalkowej wraz z umywalką (krawędź umywalki jest płaska o szer. 7,5 cm) oraz baterii umywalkowej. Wskazana powyżej szafka maskuje rury i stanowi stabilny blok podparcia w nowym układzie geometrycznym łazienki, a dedykowana bateria o odpowiednim jednym ramieniu eliminuje konieczność wyciągania rąk w niekomfortowej, bolesnej pozycji ciała.

6. Kompleksową usługę montażową i budowlaną oraz przerobienie elektryki i hydrauliki. Wydatek na robociznę był warunkiem koniecznym przekształcenia łazienki z formy barierowej w adaptowaną. Bez nakładu pracy ludzkiej instalacja nabytych materiałów oraz przesunięcie ściany i sedesu nie miałyby prawa bytu.

Wykazał Pan, że wydatki te były związane z Pana niepełnosprawnością. Wymienione powyżej modyfikacje łazienki i toalety miały na celu umożliwienie Panu samodzielnej i bezpiecznej egzystencji przez dostosowanie struktury łazienki i odrębnej ubikacji do potrzeb wynikających z Pana niepełnosprawności. Wskazał Pan, że zmiany te zniwelowały bariery architektoniczne, nadały łazience funkcjonalność zbieżną z Pana biologicznymi możliwościami i pozwoliły na zaspokojenie elementarnych potrzeb higienicznych i egzystencjalnych.

Zatem ww. wydatki na zakup materiałów oraz usługi związanych z adaptacją łazienki i toalety w lokalu mieszkalnym, które zostały udokumentowane zgodnie z art. 26 ust. 7 pkt 4 dokumentem stwierdzającym ich poniesienie, zawierającym w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty, może Pan zaliczyć do wydatków na adaptację i wyposażenie lokalu mieszkalnego stosownie do potrzeb wynikających z Pana niepełnosprawności.

W konsekwencji poniesione wydatki na adaptację łazienki i toalety może Pan odliczyć od dochodu w zeznaniu podatkowym za 2025 r.

Pana stanowisko w ww. zakresie jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.