0115-KDST1-1.440.438.2025.7.AW

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)

Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, po rozpatrzeniu wniosku (...) z dnia 13 września 2025 r. (data wpływu), uzupełnionego w dniach 3 listopada, 23 grudnia 2025 r. oraz 16 marca 2026 r. (daty wpływu), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.

Przedmiot wniosku: towar (świadczenie kompleksowe) – „Zestaw (...) posiłków (...)” wraz z dostawą do klienta

Opis świadczenia: W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka zajmuje się m.in. produkcją i sprzedażą gotowych posiłków, zapakowanych szczelnie w opakowania. Spółka oferuje sprzedaż pojedynczych posiłków (...), jak i gotowych zestawów składających się z kilku posiłków.

Przedmiotem wniosku jest świadczenie obejmujące „Zestaw (...) posiłków (...)” wraz z dostawą do klienta. Przykładowe posiłki to m.in. (...).

Gotowe posiłki sprzedawane są za pośrednictwem prowadzonego sklepu internetowego, aplikacji mobilnej lub poprzez kontakt ze Spółką z wykorzystaniem wiadomości e-mail oraz rozmów telefonicznych. Cena obejmuje należność za cały zestaw. Koszt dostawy wkalkulowany jest w cenę posiłku. Klient nie dokonuje wyboru pojedynczych, wybranych posiłków, tylko całego zestawu. Klient nie ma też wpływu na posiłki, które w tym zestawie się znajdą.

Posiłki wchodzące w skład zestawu (...). Posiłki umieszczone są w opakowaniach (...). Opakowania posiadają stosowne etykiety, które zawierają informację m.in. o sposobie przygotowania, dacie przydatności do spożycia i wartościach odżywczych posiłku.

Przedmiotowy zestaw został przygotowany przez Spółkę z całej gamy produktów i stanowi dla potencjalnego klienta całodzienne wyżywienie przewidziane na okres (...), o wybranych przez klienta preferencjach żywieniowych (np. w zakresie kaloryczności, wartości odżywczych). Klienci Spółki nie mają możliwości nabycia towarów bezpośrednio od Spółki podczas wizyty w jej zakładzie produkcyjnym. Spółka nie udostępnia przy tym żadnej infrastruktury umożliwiającej konsumpcję na terenie jej zakładu, a nadto nie zapewnia obsługi kelnerskiej. Spółka nie posiada stacjonarnych punktów sprzedaży.

Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 56

Stawka podatku od towarów i usług: 8%

Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 ustawy z zw. z art. 41 ust. 12f ustawy oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy

Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług

UZASADNIENIE

W dniu 13 września 2025 r. Spółka złożyła wniosek, uzupełniony w dniach 3 listopada, 23 grudnia 2025 r. oraz 16 marca 2026 r., w zakresie sklasyfikowania świadczenia „Zestaw (...) posiłków (...)” wraz z dostawą do klienta, na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług.

W treści wniosku oraz jego uzupełnieniach przedstawiono następujący opis świadczenia.

Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się produkcją i sprzedażą towarów, jakimi są gotowe posiłki przeznaczone dla ludzi, zapakowane szczelnie w opakowania.

Spółka oferuje sprzedaż pojedynczych posiłków (...), jak i gotowych zestawów składających się z kilku posiłków. Zarówno pojedyncze posiłki, jak i te zawarte w zestawach, nie są przeznaczone do bezpośredniego spożycia czy też konsumpcji. (...).

Posiłki, które produkuje Spółka, a które to są dostarczane do klienta, wymagają dalszego przetworzenia w celu przygotowania do bezpośredniego spożycia/konsumpcji. Na proces przygotowawczy składają się w szczególności takie czynności jak: obróbka termiczna, wymieszanie składników. Posiłki Spółki sprzedawane są za pośrednictwem prowadzonego sklepu internetowego oraz aplikacji mobilnej, a także poprzez kontakt z klientem przy wykorzystaniu wiadomości e-mail lub rozmów telefonicznych. Gotowe dania sprzedawane są w znacznej mierze klientom indywidualnym stanowiących (ok. (...)%) oraz w pozostałej części firmom. Spółka świadczy także usługę towarzyszącą względem sprzedaży ww. towaru - dostawę pod adres wskazany przez klienta. Klient może zamówić tylko takie posiłki, które są aktualnie w ofercie Spółki, nie może zamówić posiłków na indywidualne zamówienie, np. takich posiłków aktualnie nie ma w ofercie.

Proces produkcyjny towarów przebiega niezależnie od przyjmowanych przez Spółkę zamówień od klientów. Spółka produkuje swoje towary na bieżąco, według własnej receptury i kompozycji. Jak już zostało wspomniane, (...). W konsekwencji więc produkcja odbywa się niezależnie od poczynionego zamówienia klienta, co oznacza, że posiłek nie jest komponowany bezpośrednio pod indywidualne zamówienie. (...). Wobec tego nie sposób mówić, iż jest to towar spersonalizowany, sprzedawany na indywidualne zamówienie danego klienta.

Posiłek pakowany jest w (...) szczelnie zamknięte (…) opakowanie (...). Spółka nie dostarcza wraz z towarem sztućców lub innych artykułów mających na celu natychmiastowe spożycie produktu (tacek, talerzy itp.). Klienci nie mają możliwości nabycia towarów bezpośrednio od Spółki podczas wizyty w jej zakładzie produkcyjnym. Spółka nie udostępnia przy tym żadnej infrastruktury umożliwiającej konsumpcję na terenie jej zakładu, a nadto nie zapewnia obsługi kelnerskiej. Spółka nie posiada stacjonarnych punktów sprzedaży. Całość produkcji towarów objęta jest dostawą pod adres wskazany przez klienta.

Towarem stanowiącym przedmiot wniosku jest zestaw gotowych posiłków (...), który jest możliwy do zamówienia przez klienta:

Pakiet posiłków (...) zawiera w sobie:

(...)

Produkty są przykładowymi towarami, które zostały wybrane z całej gamy oferowanych przez Spółkę towarów (posiłków).

Posiłki te nie są przeznaczone do bezpośredniego spożycia, są to bowiem posiłki, które zostały stworzone z przeznaczeniem do wydłużenia żywotności, umieszczając je w odpowiednich opakowaniach (...), a następnie zamykane są (...) powodujących wydłużenie spożycia (...), przy czym zapewniona jest niska temperatura zapobiegająca zepsuciu.

Towary, po ich wyprodukowaniu, są przechowywane w warunkach chłodniczych w temperaturze od 2 do 6 stopni. Następnie w sposób nieprzerywający ciągu chłodniczego są dostarczane za pomocą (...) do konsumenta finalnego, który musi dokonać we własnym zakresie odpowiedniej obróbki termicznej aby przygotować posiłek do bezpośredniego spożycia. Klienci Spółki nie mają możliwości modyfikacji towarów na żadnym etapie produkcyjnym. Posiłki tworzone są według ustalonego przez Spółkę szablonu, co w konsekwencji uniemożliwia konsumentowi indywidualizację zamówienia. Jak wskazała Spółka, „Koszt dostawy jest wliczony w cenę posiłku”.

Opakowania posiadają stosowne etykiety, które zawierają informację takie jak:

·      nazwa marki,

·      rodzaj posiłku,

·      sposób przygotowania

·      kaloryczność,

·      nazwa posiłku,

·      wartości odżywcze posiłku (białko, tłuszcze, węglowodany),

·      alergeny,

·      informacja o dacie przydatności do spożycia,

·      ID dania.

Uzasadnienie.

W ocenie Spółki, właściwą klasyfikacją tworzonych przez nią towarów jest zaklasyfikowanie zgodnie z Nomenklaturą Scaloną CN. Wskazać należy, że sposób produkcji danego towaru jest dokonywany w taki sposób, iż wymaga ze strony odbiorcy końcowego podjęcia czynności przetwarzających ten produkt, m.in. jest to dokonanie obróbki termicznej, najczęściej dokonane za pomocą urządzeń zewnętrznych, a także na wymieszaniu poszczególnych składników w celu skomponowania dania. Towary pakowane są w taki sposób, aby oddzielić od siebie poszczególne składniki w celu uniemożliwienia ich przedwczesnego połączenia, co mogłoby skutkować destrukcją ich konsystencji, walorów smakowych oraz zapachu. Te czynniki wpływają bowiem na to, iż posiłki te bez uprzedniego przetworzenia nie nadają się do bezpośredniego spożycia.

„Spółka dostarcza uprzednio zamówiony towar do swoich klientów za pomocą (...), zapewniających w całym etapie odpowiednie warunki chłodnicze w środkach transportu. Towary dostarczane są pod wskazany adres danego klienta”. Posiłek skomponowany jest według własnej unikalnej receptury, będącej tajemnicą firmy, bez możliwości jakiegokolwiek wpływu na nią podczas ustalania warunków zamówienia. Klienci więc nie mają żadnej możliwości wpływu na produkt finalny, co uniemożliwia ich dostosowywanie pod indywidualne preferencje żywieniowe. Produkty są wytwarzane (...) wyprzedzeniem, bez względu na to czy klient dokona zamówienia, czy też nie. Dania te są więc magazynowane w warunkach chłodniczych, a dopiero wówczas po otrzymanym zamówieniu są wydawane klientom. (...), a w związku z tym nie występuje przy tym żaden element wpływający na dostosowywanie produktów pod indywidualne zamówienie klienta. Towary po dokonanym wytworzeniu są pakowane w odpowiednie pojemniki (...), umożliwiającej przedłużenie żywotności towarów (...), są zamykane próżniowo (...), przy czym zapewniona jest niska temperatura zapobiegająca zepsuciu. Następnie są transportowane do danego klienta za pomocą (...) (...).

Również i transport nie spowoduje, że dostarczane posiłki nagle będą możliwe do bezpośredniego (natychmiastowego) spożycia. Jak słusznie wskazał Dyrektor, transport stanowi w aspekcie gospodarczym nierozłączną całość, bowiem nabycie posiłków bez transportu jest nie tylko niemożliwe, ale również z ekonomicznego punktu widzenia bezzasadne dla klienta. Oznacza to, że i transport nie może stanowić usługi wspomagającej, która przesądziłaby o klasyfikacji sprzedawanych posiłków do klasyfikacji PKWiU 56. Potwierdza to również orzecznictwo TSUE w wyroku z dnia 21 kwietnia 2022 r. w sprawie C-703/19, gdzie jasno wskazano: „aby zidentyfikować usługę cateringową obok dostawy posiłków czy dań konieczne są usługi wspomagające, ale nie zalicza się do nich transport. Sam transport nie zmienia charakteru transakcji, którą należy rozpoznać jako dostawę towaru, a nie jako świadczenie usług. Z orzecznictwa TSUE wynika, że sam transport nie daje podstawy do zakwalifikowania czynności opodatkowanej jako usługi cateringowej. Wnioskodawca nie świadczy jakichkolwiek usług wspomagających typowych dla cateringu. Odnotować także należy, że w przeciwieństwie do usług cateringowych działalność Wnioskodawcy nie polega na udostępnieniu klientom infrastruktury osobowej i rzeczowej, która umożliwiłaby spożycie na miejscu zakupionego produktu, a jest to jeden z kryteriów pozwalających na odróżnienie cateringu od świadczonej przez Wnioskodawcę dostawy towarów”. Powyższe potwierdza więc, iż transportu nie można uznać za czynność wspomagającą dostawę towarów i w związku z tym nie przesądza to o fakcie przypisania do PKWiU 56.

Powyższy aspekt jest o tyle istotny, iż sposób, w jaki przygotowywany jest przedmiotowy posiłek, niweluje możliwość zaklasyfikowania go pod względem PKWiU, a właściwe jest zakwalifikowanie zgodnie z Nomenklaturą Scaloną CN. Nie ma tu bowiem żadnej istotnej cechy, która wpływałaby na to, iż posiłek nadaje się do bezpośredniego spożycia, gdyż ilość nakładów, jakie nabywca musi dokonać aby przystosować produkt do bezpośredniego spożycia, jest niewspółmierny z tym co definiuje pojęcie natychmiastowej konsumpcji.

Poprzez powyższą tezę wskazać należy na orzecznictwo, które się do powyższego odnosi. Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 2 maja 1996 r. sygn. akt C-231/94 stwierdził, że: „Dostawa gotowych posiłków do bezpośredniego spożycia jest rezultatem szeregu usług począwszy od gotowania potrawy do jej serwowania u odbiorcy, przy czym jednocześnie do dyspozycji klienta pozostaje infrastruktura, w tym jadalnia z pomieszczeniami sąsiadującymi (szatnia itp.), umeblowanie i zastawa stołowa. Osoby, które w ramach wykonywania swojego zawodu pracują w restauracjach, wykonują na rzecz nabywcy posiłków szereg czynności, takich jak nakrywanie do stołu, doradzanie klientowi i objaśnianie szczegółów dotyczących posiłków w menu, podawanie do stołu i sprzątanie po zakończeniu konsumpcji.

Jak wynika z powyższego, transakcje w restauracjach charakteryzuje cały zespół cech i czynności, przy czym dostawa posiłku jest jedynie częścią usługi, choć stanowi w nich dominujący element. Zatem należy je klasyfikować jako świadczenie usług w rozumieniu artykułu 6(1) VI Dyrektywy. Sytuacja wygląda jednak odmiennie, jeśli transakcja dotyczy posiłków „na wynos” i nie obejmuje usługi mającej na celu uzyskanie wzrostu konsumpcji na miejscu przy odpowiednim podaniu potrawy.”

Wielokrotnie podobne założenia wynikały z wykładni Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, gdzie stanowisko dotyczące bezpośredniego spożycia było przedmiotem dywagacji. Jak zauważył WSA w wyroku z dnia 27 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 28/21: „W realiach rozpoznawanej sprawy świadczenie skarżącego polega m.in. na przygotowaniu na bazie półproduktów i wydaniu klientowi dania do zjedzenia na miejscu, przy stoliku, bądź na wynos (w lokalu lub poza lokalem). W obu przypadkach (w lokalu i poza nim) konsumpcja zakupionego świadczenia (bezpośrednie spożycie) wymaga dodatkowych przygotowań (podgrzania, smażenia, komponowania zestawu, wyłożenia na talerz, pozyskania sztućców, itp.). Świadczenie skarżącego nie polega na dostawie dania gotowego w tym znaczeniu, że jest ono kompletne, lecz przed spożyciem wymagane jest we własnym zakresie jego podgrzanie, smażenie itp., ale dania do bezpośredniego spożycia - przygotowanego w lokalu do bezpośredniego spożycia i oferowanego klientom tego lokalu do konsumpcji w lokalu lub poza nim. Skoro więc przez świadczenie usług powinno się rozumieć każdą transakcję, która nie może zostać uznana za dostawę towarów, a w przedmiotowej sprawie przygotowanie potraw z półproduktów, ich skomponowanie, podgrzanie, a niekiedy skompletowanie następuje w lokalu (...) - co potwierdza specyfika prowadzonej działalności gospodarczej w ramach franczyzy - to takie świadczenia stanowią usługi związane z wyżywieniem.” (por. wyrok z dnia 16 czerwca 2021 r. I SA/Łd 711/19, wyrok z dnia 17 czerwca 2021 r. I SA/Łd 87/20).

Zatem dla przeciętnego konsumenta w obu przypadkach jest spełniona ta sama potrzeba, bez żadnych dodatkowych usług wspomagających pozwalających na ich natychmiastowe spożycie,

które by się wyróżniały na tle przedstawionych faktów. Zwrócił na to uwagę TSUE w wyroku z 9 września 2021 r. w sprawie C-406/20, stwierdziwszy, iż „towary lub usługi są podobne, gdy wykazują analogiczne właściwości i zaspokajają te same potrzeby konsumenta, według kryterium porównywalności w użytkowaniu i gdy istniejące różnice nie wpływają w znaczący sposób na decyzję przeciętnego konsumenta o skorzystaniu z jednego lub drugiego towaru bądź usługi”.

Dokonując zatem klasyfikacji towaru spożywczego do odpowiedniego grupowania w odpowiedniej klasyfikacji statystycznej należy kierować się następującymi zasadami:

–    jeżeli dostawie towaru spożywczego towarzyszą „dodatkowe usługi”, wspomagające (przetwarzające ten produkt), polegające np. na przygotowaniu i podaniu tego towaru do natychmiastowego spożycia, wykonywane przez sprzedającego – dostawa tego towaru klasyfikowana jest według PKWiU 2015 w grupowaniu 56 – Usługi związane z wyżywieniem (Zasada nr 1);

–    jeżeli towary spożywcze wydawane są w ramach usług restauracyjnych i cateringowych – klasyfikacja do PKWiU 2015 w grupowaniu 56 – Usługi związane z wyżywieniem (Zasada nr 2);

–    jeżeli natomiast dostawie towaru spożywczego nie towarzyszą żadne „dodatkowe usługi” wykonywane przez sprzedającego (z wyjątkiem nierozerwalnie związanych z dostawą tych towarów, np. takie jak: umieszczenie towaru na półkach sklepowych czy wystawienie rachunku) – towar ten klasyfikowany jest według CN (Zasada nr 3).

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z Zasadą nr 3. Spółka nie oferuje żadnych „dodatkowych usług” wspomagających związanych z dostawą towarów. Nie posiada infrastruktury, dzięki której mogłaby obsłużyć klienta w lokalu, nie przygotowuje przestrzeni w celu obsługi klientów, aby mogli dokonać konsumpcji na miejscu, tj. nie przygotowuje posiłków do natychmiastowego spożycia, nie ma obsługi kelnerskiej, nie przygotowuje stołów oraz nie sprząta brudnych naczyń.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE.L 77 z 23.3.2011, str. 1, z późn. zm.) - usługi restauracyjne i cateringowe oznaczają usługi polegające na dostarczaniu gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo żywności i napojów, przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi pozwalającymi na ich natychmiastowe spożycie. Dostarczanie żywności lub napojów lub żywności i napojów stanowi jedynie element większej całości, w której muszą przeważać usługi. Usługi restauracyjne polegają na świadczeniu takich usług w lokalu należącym do usługodawcy, podczas gdy usługi cateringowe polegają na świadczeniu takich usług poza lokalem usługodawcy.

Nie ma zatem przesłanek, aby przyrównywać ofertę Spółki do usług restauracyjnych czy też do usług cateringowych, zgodnie z orzecznictwem TSUE i rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011. 

Jednak w kwestii ustalenia, czy wymienione produkty klasyfikują się do działu PKWiU 56, należy przyjrzeć się objaśnieniom zaprezentowanym przez Główny Urząd Statystyczny. Zauważyć, bowiem można, że dział ten obejmuje - usługi związane z zapewnianiem pełnego wyżywienia przeznaczonego do bezpośredniej konsumpcji w restauracjach, włączając restauracje samoobsługowe i oferujące posiłki „na wynos”, z lub bez miejsc do siedzenia. Jak już zostało wskazane, Spółka nie zapewnia tego rodzaju usług, jak i nie ma możliwości aby potencjalny konsument wziął towar „na wynos”. Pod uwagę należy również wziąć to, iż dział ten nie obejmuje „gotowych posiłków i dań, mrożonych, w puszkach, w słoikach, pakowanych próżniowo lub przy pomocy innych technologii opakowań ze zmodyfikowaną atmosferą, sklasyfikowanych w 10.85.1”.

Konkludując, w ocenie Spółki, właściwą klasyfikacją jest ulokowanie jej towaru zgodnie z Nomenklaturą Scaloną CN. Nie występują tu bowiem żadne czynniki wspomagające dostawę towarów oraz świadczące o tym, iż towar produkowany jest na specjalne życzenie klienta. Produkty pakowane są za pomocą specjalnej technologii maksymalizującej długość okresu przechowania towarów, aby nie uległy zbyt szybkiej degradacji. Produkowane są z odpowiednim wyprzedzeniem, a następnie przechowywane są z magazynie, gdzie czekają na zamówienie, a dopiero po akceptacji zamówienia dostarczane są do klienta. Przy czym towary, które nie zostały sprzedane klientom Spółki, są wystawiane do sprzedaży za pomocą portalu zewnętrznego w atrakcyjnych cenach, aby zapobiec zmarnowaniu produktów. Nie sposób więc uznać, iż jest to zamówienie spersonalizowane i dokonywane na indywidualne zamówienie klienta, gdyż takie same towary widnieją w dwóch różnych źródłach dostępu, a konsumenci nabywają w istocie identyczny produkt, który był uprzednio wcześniej wytworzony bez wpływu klienta końcowego. Nie ma możliwości, aby w punkcie produkcyjnym dokonać zakupu detalicznego towaru, a nadto nie istnieje infrastruktura umożliwiająca w jakimkolwiek stopniu spożycie posiłku. Opakowania posiadają stosowne etykiety z informacjami na temat towaru, które są wymagane, aby istniała możliwość dopuszczenia ich do obrotu. W związku z tym cechy te wykluczają możliwość uplasowania ich w kategorii PKWIU 56, a właściwą jest Nomenklatura Scalona CN.

Powyższe w połączeniu z interpretacją ogólną z 24 czerwca 2016 r., sygn. PT1.050.3.2016.156, gdzie wprost został poruszony aspekt łączenia posiłków w zestawy, daje jasną odpowiedź, że posiłki sprzedawane przez podatnika nie mogą być klasyfikowane wg PKWiU 56.

Fakt oferowania tych produktów osobno bądź w zestawach (np. (...)), nie ma wpływu na sposób zaklasyfikowania.

W piśmie z dnia 3 listopada 2025 r. – stanowiącym uzupełnienie wniosku – Spółka wskazała następujące informacje:

Przedmiotem wniosku jest Zestaw (...) posiłków (...) – 1 towar.

Przedmiotowy zestaw nie posiada precyzyjnej nazwy, jest to zwykła dostawa wybranych posiłków zapakowanych próżniowo do nabywcy. Zestaw ten nie posiada szczególnych cech charakterystycznych. Spółka dokonuje sprzedaży towarów zarówno poprzez zamówienie on-line, jak i telefonicznie. (...). Na każdym z posiłków jest naklejona etykieta. Sprzedaż dokonywana jest na rzecz konsumentów detalicznych.

Proces technologiczny przygotowania posiłków wygląda następująco:

(...)

Ponadto Spółka wskazała, że produkty są pakowane w odpowiednie pojemniki umożliwiające pakunek próżniowy (...), gdzie następnie posiłki przechowywane są w warunkach chłodniczych, (...), oczekując na sprzedaż po dokonanym zamówieniu ze strony nabywcy.

Spółka wskazała, że (...).

Ponadto Spółka przedstawiła Regulamin sklepu, z treści którego wynika m.in:

(...)

W piśmie z dnia 23 grudnia 2025 r. – stanowiącym uzupełnienie wniosku – Spółka wskazała, że przedmiotem wniosku jest sprzedaż towaru będącego Zestawem (...) posiłków (...) wraz z dostawą do klienta.

Ponadto Spółka udzieliła następujących odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania:

Pytania:

1)  W jaki sposób klient dokonuje zamówienia i zakupu świadczenia od Wnioskodawcy, tj. czy klient dokonując zakupu „Zestawu (...) posiłków (...)”:

a)  ma możliwość zamówienia mniejszej lub większej ilości posiłków niż objęte ww. zestawem (…), na mniejszą lub większą ilość dni niż (...);

b)  czy sam wybiera i tworzy dzienny „pakiet” posiłków (a tym samym zestaw (...) posiłków), na dany dzień z dostępnej oferty w Serwisie/Sklepie internetowym;

c)  czy ma swobodę w wyborze rodzaju posiłków, tj. na dany dzień może zamówić tylko dania śniadaniowe (np. (...)) albo tylko posiłki będące typowym obiadem (np. (...)).

Odpowiedź:

 1a)  klient dokonując zakupu „Zestawu (...) posiłków (...)” ma możliwość zamówienia tylko i wyłącznie dokładnie (...) posiłków na dokładnie (...).

 1b)  klient sam wybiera zestaw (...) posiłków z dostępnej oferty w Sklepie internetowym.

 1c)  klient dokonując zakupu „Zestawu (...) posiłków (...)” może zamówić tylko i wyłącznie te posiłki, które zostały wskazane we wniosku.

Pytanie:

2)  Czy klient ma możliwość wyboru poszczególnych, konkretnych posiłków w ramach „pakietu dziennego”.

Odpowiedź:

2)  klient dokonując zakupu „Zestawu (...) posiłków (...)” może zamówić tylko i wyłącznie te posiłki, które zostały wskazane we wniosku.

Pytanie:

3)  Czy klient ma możliwość wyboru „pakietu dziennego” (w sytuacji, gdy pakiety na dany dzień są stworzone przez Wnioskodawcę).

Odpowiedź:

3)  klient dokonując zakupu „Zestawu (...) posiłków (...)” może zamówić tylko i wyłącznie te posiłki, które zostały wskazane we wniosku.

Pytanie:

4)  Jak jest skalkulowana cena, czy obejmuje łącznie (w jednej kwocie) należność za zestaw (...) posiłków (...), czy odrębnie: za „pakiet” posiłków na dany dzień albo za poszczególne posiłki.

Odpowiedź:

4)  cena obejmuje w jednej kwocie należność za zestaw (...) posiłków (...), aczkolwiek można „podejrzeć” podczas składania zamówienia ile dokładnie kosztują poszczególne posiłki, których suma da kwotę całkowitą.

Pytanie:

5)  Co oznacza sformułowanie „rodzaj posiłku” podane na etykiecie posiłku.

Odpowiedź:

5)  Sformułowanie „rodzaj posiłku” oznacza, z jakim typem dania nabywca ma do czynienia, np. zupa, deser itp.

Pytanie:

6)  Wskazanie kodu Nomenklatury Scalonej (CN) dla Koktajlu „(...)”.

Odpowiedź:

6)  CN 2202

Pytanie:

7)  Jaką postać/konsystencję ma ww. koktajl (np. płynną, półpłynną, gęstą).

Odpowiedź:

7)  płynną

Pytanie:

8)  Wskazanie sposobu spożycia koktajlu, tj. czy nadaje się do spożycia:

a)  poprzez wypicie,

b)  poprzez „zjedzenie” łyżeczką.

Brak odpowiedzi.

Pytanie:

9)  Jaka jest procentowa zawartość (...) w wyrobie gotowym (Koktajlu „(...)”) (...).

Odpowiedź:

9)  ok. (...)%.

W treści przedmiotowego uzupełnienia Spółka zawarła fotografie koktajlu „(...)” oraz przykładowego posiłku w otwartym opakowaniu.

Ponadto w odpowiedzi na wezwanie Spółka podniosła, iż z treści wezwania wynika próba zasugerowania klasyfikacji przedmiotowego świadczenia do grupowania PKWiU 56.

(...).

(...).

Jednocześnie Spółka podkreśliła, iż przedmiotowy zestaw nie spełnia przesłanek kwalifikujących go do PKWiU 56, co wynika wprost z braku możliwości jego bezpośredniego spożycia. Okoliczność ta ma charakter kluczowy i była wielokrotnie akcentowana we wniosku. Zgodnie z wyjaśnieniami do PKWiU, grupowanie 56 obejmuje usługi związane z wyżywieniem, których istotą jest przygotowanie posiłków przeznaczonych do natychmiastowego spożycia, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Przedmiotowy zestaw wymaga dalszych czynności po stronie nabywcy i nie jest gotowy do bezpośredniej konsumpcji w chwili sprzedaży, co wprost wyłącza możliwość jego zakwalifikowania do PKWiU 56.

Jak już zostało wskazane w treści wniosku posiłki te nie są przeznaczone do bezpośredniego spożycia, są to bowiem posiłki, które zostają stworzone z przeznaczeniem do wydłużenia ich żywotności, poprzez umieszczenie w odpowiednich opakowaniach (...), a następnie zamykane są (...) powodujących wydłużenie spożycia (...), przy czym zapewniona jest niska temperatura, zapobiegającą zepsuciu.

Towary, po ich wyprodukowaniu są przechowywane w warunkach chłodniczych w temperaturze od 2 do 6 stopni. Następnie w sposób nieprzerywający ciągu chłodniczego są dostarczane za pomocą (...) do konsumenta finalnego, który musi dokonać w własnym zakresie odpowiedniej obróbki termicznej aby przygotować posiłek do bezpośredniego spożycia. Klienci Spółki nie mają możliwości modyfikacji towarów na żadnym etapie produkcyjnym. Posiłki tworzone są według ustalonego przez Spółkę szablonu, co w konsekwencji uniemożliwia konsumentowi indywidualizację zamówienia. Koszt dostawy jest wliczony w cenę posiłku.

10.85 Gotowe posiłki i dania

Klasa ta obejmuje:

–    gotowe (tj. przygotowane, przyprawione i ugotowane) posiłki i dania, składające się co najmniej z dwóch różnych składników, mrożone, w puszkach, w słoikach, pakowane próżniowo lub przy pomocy innych technologii opakowań ze zmodyfikowana atmosferą. Potrawy te zwykle są pakowane i etykietowane z przeznaczeniem na sprzedaż.

Klasa ta obejmuje także dania regionalne i narodowe, składające się co najmniej z dwóch składników.

Klasa ta nie obejmuje:

–    żywności składającej się z mniej niż dwóch składników, sklasyfikowanej w odpowiednich grupowaniach działu 10,

–    zup i bulionów, sklasyfikowanych w 10.89.11.0,

–    gotowej żywności, łatwo psującej się, sklasyfikowanej w 10.89.16.0,

–    sprzedaży hurtowej gotowych posiłków i dań, żywności łatwo psującej się, sklasyfikowanych w 46.38,

–    sprzedaży detalicznej gotowych posiłków i dań, żywności łatwo psującej się, sklasyfikowanych w odpowiednich grupowaniach działu 47,

–    gotowych posiłków i dań przygotowywanych w zakładach gastronomicznych, do bezpośredniego spożycia, sklasyfikowanych w odpowiednich grupowaniach działu 56.

Dział 56 Usługi związane z wyżywieniem

Dział ten obejmuje:

–    usługi związane z zapewnianiem pełnego wyżywienia przeznaczonego do bezpośredniej konsumpcji w restauracjach, włączając restauracje samoobsługowe i oferujące posiłki „na wynos", z lub bez miejsc do siedzenia.

Dział ten nie obejmuje:

–    gotowych posiłków i dań, pakowanych próżniowo, mrożonych lub w puszkach, sklasyfikowanych w 10.85.1,

–    gotowych posiłków i dań, łatwo psujących się, sklasyfikowanych w 10.89.16.0,

–    napojów, sklasyfikowanych w odpowiednich grupowaniach działu 11,

–    sprzedaży żywności, która nie jest traktowana, jako gotowy posiłek lub sprzedaży gotowych posiłków, które nie są przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji, sklasyfikowanej w odpowiednich grupowaniach Sekcji G.

Uwaga:

Nie jest istotny rodzaj obiektu serwującego posiłki, ale fakt, że są one przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji.

Ponadto Spółka wskazała, że dla określenia właściwej klasyfikacji towarów nie ma znaczenia, czy dostawa ta zawiera w sobie element dowozu, czy też nie. Wskazała na tezę płynącą z orzecznictwa TSUE, gdzie sam transport nie jest uznawany za usługę wspomagającą dostawę towarów. Z wykładni Trybunału w wyroku C-703/19, wynika, iż „aby zidentyfikować usługę cateringową obok dostawy posiłków czy dań konieczne są usługi wspomagające, ale nie zalicza się do nich transport. Sam transport nie zmienia charakteru transakcji, którą należy rozpoznać jako dostawę towaru, a nie jako świadczenie usług. Z orzecznictwa TSUE wynika, że sam transport nie daje podstawy do zakwalifikowania czynności opodatkowanej jako usługi cateringowej”.

TSUE stwierdził następująco: „Artykuł 6 ust. 2 tego rozporządzenia wyjaśnia, że „za usługi cateringowe i restauracyjne w rozumieniu ust. 1 nie uznaje się dostawy gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo dostawy gotowej lub niegotowej żywności i napojów, wraz z ich transportem lub bez niego, ale bez żadnych innych usług wspomagających”. Z brzmienia art. 6 wspomnianego rozporządzenia wykonawczego wynika zatem, że do celów zakwalifikowania transakcji podlegającej opodatkowaniu do „usług restauracyjnych i cateringowych” prawodawca Unii pragnął nadać decydujące znaczenie nie sposobowi przygotowywania artykułów spożywczych lub ich dostawy, lecz realizacji usług wspomagających towarzyszących dostarczaniu gotowej żywności, przy czym usługi te powinny być odpowiednie do zapewnienia natychmiastowego spożycia tej żywności i mieć przeważający charakter w stosunku do jej dostarczania. Z definicji „usług restauracyjnych i cateringowych” zawartej w art. 6 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011, interpretowanej w świetle orzecznictwa przypomnianego w pkt 52-54 niniejszego wyroku, wynika zatem, że decydujące kryteria oceny, czy usługi towarzyszące dostarczaniu gotowej żywności mogą zostać uznane za „odpowiednie usługi wspomagające”, odnoszą się do poziomu usług oferowanych konsumentowi. W tym względzie Trybunał uwzględnił między innymi takie czynniki jak obecność kelnerów, istnienie obsługi polegającej w szczególności na przekazywaniu zamówień do kuchni, układaniu dań na talerzach i podawaniu ich klientom, istnienie zamkniętych i utrzymywanych w odpowiedniej temperaturze pomieszczeń przeznaczonych do konsumpcji żywności, a także szatni i toalet, oraz wyposażenie w naczynia, meble i sztućce (zob. podobnie wyrok z dnia 10 marca 2011 r., Bog i in., C-497/09, C-499/09, C-501/09 i C-502/09, EU:C:2011:135, pkt 69). Wyjaśniwszy

powyższe, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 92 opinii, zastosowanie tych kryteriów należy połączyć z uwzględnieniem podjętej przez konsumenta decyzji o skorzystaniu z usług wspomagających dostawę żywności lub napojów, co zostanie przyjęte stosownie do sposobu sprzedaży posiłku podlegającego natychmiastowemu spożyciu. Jak bowiem przypomniano w pkt 49 niniejszego wyroku, w przypadku usług złożonych przeważający element transakcji należy określić w oparciu o punkt widzenia konsumenta. Jeżeli konsument nie zdecyduje się na skorzystanie z zasobów materialnych i ludzkich udostępnionych przez podatnika, zasoby te nie mają dla konsumenta decydującego znaczenia. Dlatego też w tym przypadku należy uznać, że dostarczaniu żywności lub napojów nie towarzyszy żadna usługa wspomagająca i że przedmiotową transakcję należy zaklasyfikować jako dostawę towarów”.

W świetle powyższego wyroku, który co prawda zapadł na gruncie innego stanu prawnego, ale w odniesieniu do kwestii transportu pozostaje nadal aktualny, oznacza to, że i transport nie może stanowić usługi wspomagającej, która przesądziłaby o klasyfikacji sprzedawanych posiłków do klasyfikacji PKWiU 56. Potwierdza to wyrok TSUE z dnia 5 października 2023 r. sygn. akt C-146/22, który w zakresie usług wspomagających bezpośrednio odnosi się do wykładni zaprezentowanej w C-703/19.

W wyniku analizy zgromadzonego materiału tut. organ uznał, że złożony wniosek wymaga dalszego uzupełnienia, w tym doprecyzowania opisu świadczenia oraz przesłania fotografii produktu (...).

W piśmie z dnia 16 marca 2026 r. Spółka wyjaśniła, że na skład surowcowy danych posiłków, w których pojawiły się „pozostałe” składa się:

(...)

Ponadto Wnioskodawca udzielił następujących odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania:

Pytania:

1)  W odniesieniu do produktu (...):

a)  Czy (...) zostało wytworzone wyłącznie z (...), czy też w jego składzie występują inne składniki, a jeżeli tak – proszę wskazać jakie i w jakiej ilości (skład procentowy do 100%).

b)  W jakiej postaci (sok, przecier, inny - jaki) występuje w produkcie gotowym (shake’u) wsad (...).

c)  Jaka jest procentowa zawartość wsadu (...) w wyrobie gotowym (shake’u) po (...).

d)  Kodu Nomenklatury Scalonej (CN).

e)  Jaką postać/konsystencję ma ww. shake (np. płynną, półpłynną, gęstą).

f)   Czy nadaje się do spożycia poprzez wypicie.

Odpowiedź:

1)  W odniesieniu do pytania dotyczącego produktu „(...)” Spółka wyjaśniła, że (...) wykorzystywane do przygotowania posiłku stanowi produkt gotowy, nabywany od zewnętrznych dostawców. Spółka nie wytwarza tego produktu samodzielnie, wobec czego nie posiada szczegółowej wiedzy technologicznej dotyczącej jego dokładnego składu procentowego.

Z posiadanych informacji wynikających z oznaczenia produktu na opakowaniu wynika, że (...) stanowi produkt wytwarzany przede wszystkim z o(...), natomiast w zależności od producenta może zawierać również niewielkie ilości dodatków technologicznych, takich jak m.in. (...). Z uwagi na fakt, iż Spółka nabywa ten produkt od różnych dostawców, jego szczegółowy skład procentowy może się różnić w zależności od konkretnej partii produktu i producenta, a Spółka nie dysponuje informacjami pozwalającymi na wskazanie dokładnego składu procentowego do 100%.

b)  Wsad (...) występuje w produkcie w postaci (…), które w trakcie przygotowania posiłku są blendowane wraz z pozostałymi składnikami. Nie są one wcześniej przetwarzane do postaci soku ani przecieru przemysłowego – docelowo w wyrobie gotowym występują w postaci (...).

c)  Procentowa zawartość wsadu (...) w produkcie gotowym wynosi (...)%, na co składa się:

(...)

(...) składników nie zmienia ich udziału procentowego w produkcie końcowym.

d)  W ocenie Strony produkt można zaklasyfikować do kodu CN 2202 – napoje bezalkoholowe inne niż wody, w tym napoje na bazie mleka i składników roślinnych.

e)  Shake ma konsystencję półpłynną, gęstą, charakterystyczną dla napojów typu smoothie/milkshake, uzyskaną poprzez (...).

f)   Produkt nadaje się do spożycia poprzez wypicie.

Pytania:

2)  W odniesieniu do koktajlu (...):

a)  Zweryfikowanie i jednoznaczne potwierdzenie (...) w produkcie.

Zauważyć należy, że przedstawiając we wniosku skład produktu Wnioskodawca wskazał: „(...)”, natomiast w uzupełnieniu wniosku w odpowiedzi na pytanie organu „Jaka jest procentowa zawartość (...) w wyrobie gotowym (…)” wskazał „ok. (...)%”.

b)  Czy nadaje się do spożycia poprzez wypicie.

Odpowiedź:

b)  Spółka wyjaśnia, że w składzie produktu „(...)” udział (...) wynosi (...)% masy produktu. (...).

W odpowiedzi na wcześniejsze pytanie organu wskazano orientacyjną wartość „ok. (...)%”, odnoszącą się do szacunkowej zawartości (...). Wskazana wartość miała charakter przybliżony i nie odnosiła się do udziału (...) jako składnika produktu.

Spółka potwierdza zatem, że udział (...) w produkcie wynosi (...)%, zgodnie z przedstawionym składem produktu. W produkcie nie jest dodawany odrębny (...), a (...) powstaje wyłącznie w wyniku mechanicznego rozdrobnienia (...).

b)  Produkt nadaje się do spożycia poprzez wypicie.

Dodatkowo Spółka przedstawiła fotografię produktu (...).

W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”, postanowieniem z dnia 24 marca 2026 r. nr 0115-KDST1-1.440.438.2025.6.AW, organ wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 26 marca 2026 r.

W dniu 2 kwietnia 2026 r. wpłynęło pismo Spółki stanowiące wypowiedzenie się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w treści którego wskazała, że wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem z dnia 13 września 2025 r. o wydanie wiążącej informacji stawkowej w sprawie określenia właściwej stawki podatku VAT w odniesieniu do sprzedawanego towaru – gotowego posiłku. Towarem tym jest zestaw (...) posiłków (...). Przedmiotowy zestaw nie posiada precyzyjnej nazwy, jest to zwykła dostawa wybranych posiłków zapakowanych próżniowo do nabywcy. Zestaw ten nie posiada szczególnych cech charakterystycznych. Spółka dokonuje sprzedaży towarów poprzez zamówienie on-line. (...). Na każdym z posiłków jest naklejona etykieta. Sprzedaż dokonywana jest na rzecz konsumentów detalicznych. Żaden z posiłków wchodzących w skład zestawu nie nadaje się do bezpośredniego spożycia, wynika to z faktu, iż posiłki te są dostarczane w zachowaniem ciągu chłodniczego w temperaturze, która uniemożliwia ich bezpośrednie spożycie. Każdy z posiłków wymaga wykonania dodatkowych czynności przed zjedzeniem, takich jak m.in. ogrzanie czy wymieszanie. Nie są to posiłki, które można spożyć natychmiast, bezpośrednio po otrzymaniu posiłków, jak to ma miejsce w przypadku restauracji, które dostarczają swoje posiłki w formie „na ciepło”. Te konkretne posiłki zostały tak stworzone przez Spółkę, by nie zawierały w sobie żadnych tzw. usług wspomagających natychmiastowe, bezpośrednie spożycie tych posiłków, co jest niezbędne dla klasyfikacji do PKWiU 56.

Spółka ponownie zwróciła uwagę na (...). Jednocześnie Spółka stanowczo podkreśla, iż przedmiotowy zestaw nie spełnia przesłanek kwalifikujących go do PKWiU 56, co wynika wprost z braku możliwości jego bezpośredniego spożycia. Okoliczność ta ma charakter kluczowy i była wielokrotnie akcentowana we wniosku. Zgodnie z wyjaśnieniami do PKWiU, grupowanie 56 obejmuje usługi związane z wyżywieniem, których istotą jest przygotowanie posiłków przeznaczonych do natychmiastowego spożycia, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Przedmiotowy zestaw wymaga dalszych czynności po stronie nabywcy i nie jest gotowy do bezpośredniej konsumpcji w chwili sprzedaży, co wprost wyłącza możliwość jego zakwalifikowania do PKWiU 56.

Jak już zostało wskazane w treści wniosku posiłki te nie są przeznaczone do bezpośredniego spożycia, są to bowiem posiłki, które zostały stworzone z przeznaczeniem do wydłużenia ich żywotności, umieszczając je w odpowiednich opakowaniach (...), a następnie zamykane (...) powodujących wydłużenie spożycia (...), przy czym zapewniona jest niska temperatura, zapobiegająca zepsuciu. Towary, po ich wyprodukowaniu są przechowywane w warunkach chłodniczych w temperaturze od 2 do 6 stopni. Następnie w sposób nieprzerywający ciągu chłodniczego są dostarczane za pomocą (...) do konsumenta finalnego, który musi dokonać we własnym zakresie odpowiedniej obróbki termicznej, aby przygotować posiłek do bezpośredniego spożycia. Klienci Spółki nie mają możliwości modyfikacji towarów na żadnym etapie produkcyjnym. Posiłki tworzone są według ustalonego przez Spółkę szablonu, co w konsekwencji uniemożliwia konsumentowi indywidualizację zamówienia. Koszt dostawy jest wliczony w cenę posiłku.

Spółka ponownie zawarła wyjaśnienia do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług dotyczące Klasy PKWiU 10.85 - Gotowe posiłki i dania oraz Działu PKWiU 56 – Usługi związane z wyżywieniem.

Ponadto Spółka wskazała, iż dla określenia właściwej klasyfikacji towarów nie ma znaczenia czy dostawa ta zawiera w sobie element dowozu czy też nie. Wskazała na tezę płynącą z orzecznictwa TSUE, gdzie sam transport nie jest uznawany za usługę wspomagającą dostawę towarów. Z wykładni Trybunału w wyroku C-703/19, wynika, iż „aby zidentyfikować usługę cateringową obok dostawy posiłków czy dań konieczne są usługi wspomagające, ale nie zalicza się do nich transport. Sam transport nie zmienia charakteru transakcji, którą należy rozpoznać jako dostawę towaru, a nie jako świadczenie usług. Z orzecznictwa TSUE wynika, że sam transport nie daje podstawy do zakwalifikowania czynności opodatkowanej jako usługi cateringowej.

TSUE stwierdził następująco: „Artykuł 6 ust. 2 tego rozporządzenia wyjaśnia, że za usługi cateringowe i restauracyjne w rozumieniu ust. 1 nie uznaje się dostawy gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo dostawy gotowej lub niegotowej żywności i napojów, wraz z ich transportem lub bez niego, ale bez żadnych innych usług wspomagających. Z brzmienia art. 6 wspomnianego rozporządzenia wykonawczego wynika zatem, że do celów zakwalifikowania transakcji podlegającej opodatkowaniu do „usług restauracyjnych i cateringowych” prawodawca Unii pragnął nadać decydujące znaczenie nie sposobowi przygotowywania artykułów spożywczych lub ich dostawy, lecz realizacji usług wspomagających towarzyszących dostarczaniu gotowej żywności, przy czym usługi te powinny być odpowiednie do zapewnienia natychmiastowego spożycia tej żywności i mieć przeważający charakter w stosunku do jej dostarczania. Z definicji „usług restauracyjnych i cateringowych” zawartej w art. 6 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011, interpretowanej w świetle orzecznictwa przypomnianego w pkt 52-54 niniejszego wyroku, wynika zatem, że decydujące kryteria oceny, czy usługi towarzyszące dostarczaniu gotowej żywności mogą zostać uznane za „odpowiednie usługi wspomagające”, odnoszą się do poziomu usług oferowanych konsumentowi. W tym względzie Trybunał uwzględnił między innymi takie czynniki jak obecność kelnerów, istnienie obsługi polegającej w szczególności na przekazywaniu zamówień do kuchni, układaniu dań na talerzach i podawaniu ich klientom, istnienie zamkniętych i utrzymywanych w odpowiedniej temperaturze pomieszczeń przeznaczonych do konsumpcji żywności, a także szatni i toalet, oraz wyposażenie w naczynia, meble i sztućce (zob. podobnie wyrok z dnia 10 marca 2011 r., Bog i in., C-497/09, C-499/09, C-501/09 i C-502/09, EU:C:2011:135, pkt 69). Wyjaśniwszy powyższe, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 92 opinii, zastosowanie tych kryteriów należy połączyć z uwzględnieniem podjętej przez konsumenta decyzji o skorzystaniu z usług wspomagających dostawę żywności lub napojów, co zostanie przyjęte stosownie do sposobu sprzedaży posiłku podlegającego natychmiastowemu spożyciu. Jak bowiem przypomniano w pkt 49 niniejszego wyroku, w przypadku usług złożonych przeważający element transakcji należy określić w oparciu o punkt widzenia konsumenta. Jeżeli konsument nie zdecyduje się na skorzystanie z zasobów materialnych i ludzkich udostępnionych przez podatnika, zasoby te nie mają dla konsumenta decydującego znaczenia. Dlatego też w tym przypadku należy uznać, że dostarczaniu żywności lub napojów nie towarzyszy żadna usługa wspomagająca i że przedmiotową transakcję należy zaklasyfikować jako dostawę towarów”.

W świetle powyższego wyroku, który co prawda zapadł na gruncie innego stanu prawnego, ale w odniesieniu do kwestii transportu pozostaje nadal aktualny, oznacza to, że i transport nie może stanowić usługi wspomagającej, która przesądziłaby o klasyfikacji sprzedawanych posiłków do klasyfikacji PKWiU 56. Potwierdza, to wyrok TSUE z dnia 5 października 2023 r. sygn. akt C-146/22, który w zakresie usług wspomagających bezpośrednio odnosi się do wykładni zaprezentowanej w C-703/19.

Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (towaru)

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Z art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Z kolei art. 8 ust. 1 ustawy wskazuje, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

W dniu 13 września 2025 r. do tutejszego organu wpłynął wniosek o wydanie wiążącej informacji stawkowej w zakresie sklasyfikowania świadczenia obejmującego „Zestaw (...) posiłków (...)” wraz z dostawą do klienta. W treści wniosku oraz uzupełnień Spółka wskazała procentowy skład (...) posiłków, które wchodzą w skład przedmiotowego zestawu. Spółka podkreśliła, że klient dokonując zakupu „Zestawu (...) posiłków (...)” może zamówić tylko i wyłącznie te posiłki, które zostały wymienione we wniosku. Klienci nie mają żadnej możliwości wpływu na produkty finalne, co uniemożliwia ich dostosowywanie pod indywidualne preferencje żywieniowe. Posiłki są pakowane w odpowiednie pojemniki i zamykane próżniowo (...).

Cena obejmuje całość świadczenia, tj. zestaw posiłków wraz z transportem. Spółka dostarcza uprzednio zamówiony towar do swoich klientów za pomocą (...), zapewniających na całym etapie odpowiednie warunki chłodnicze w środkach transportu. Towary dostarczane są pod wskazany adres danego klienta. Klienci Spółki nie mają możliwości nabycia towarów bezpośrednio od Spółki podczas wizyty w jej zakładzie produkcyjnym. Spółka nie udostępnia przy tym żadnej infrastruktury umożliwiającej konsumpcję na terenie jej zakładu, a nadto nie zapewnia obsługi kelnerskiej. Spółka nie posiada stacjonarnych punktów sprzedaży. Całość towarów objęta jest dostawą pod adres wskazany przez klienta.

Spółka przedstawiła również Regulamin Sklepu.

Spółka w opisie sprawy konsekwentnie podkreśla, że przedmiotem wniosku jest sprzedaż jednego towaru w postaci „Zestawu (...) posiłków (...)” wraz z dostawą do klienta.

Odnosząc się do powyższego twierdzenia zauważyć należy, że przedstawione we wniosku świadczenie składa się z wielu gotowych posiłków oraz ich dostawy. Przedmiot wniosku nie dotyczy jednego, konkretnego posiłku, ani też jednego konkretnego zestawu takich posiłków i jego jednorazowej dostawy, lecz wielu dostaw całodziennych pakietów posiłków w ramach konkretnego zakupu. Jak wskazała Spółka, „posiłki te są sprzedawane nabywcy w większym odstępie czasu”.

Spółka uzasadniła swoje stanowisko między innymi tym, że przedmiotowy zestaw nie posiada precyzyjnej nazwy ani szczególnych cech charakterystycznych.

W związku z tym organ zwraca uwagę, że zestawy gotowych posiłków to nie tylko posiłki o precyzyjnej nazwie czy o indywidualnych preferencjach żywieniowych takich jak: „dieta keto”, „dieta lekkostrawna”, „dieta o niskim indeksie glikemicznym” czy określonej kaloryczności. Dieta to ogólny zróżnicowany sposób odżywiania polegający na spożywaniu produktów z różnych grup (warzywa, owoce, pełnoziarniste produkty, białka, zdrowe tłuszcze) w odpowiednich proporcjach, co zapewnia organizmowi wszystkie niezbędne składniki odżywcze (witaminy, minerały, makroskładniki) i wspiera zdrowie. Nie można postrzegać diety jako restrykcje dla osób z nadwagą lub problemami zdrowotnymi. W istocie zdrowa dieta to świadomy, zbilansowany sposób odżywiania, wspierający ogólne dobre samopoczucie i odporność.

Zgodnie z opisem, gotowe posiłki sprzedawane są za pośrednictwem prowadzonego sklepu internetowego, aplikacji mobilnej lub poprzez kontakt ze Spółką z wykorzystaniem wiadomości e-mail oraz rozmów telefonicznych. Umowa na dostawę zestawu do klienta jest zawierana na odległość za pośrednictwem serwisu internetowego i po zaakceptowaniu Regulaminu Sklepu. W Regulaminie Sklepu w (...), wskazano m.in., że „(...)”.

W (...) określono: „(...)”.

Zatem z powyższego Regulaminu Sklepu, który dotyczy również sprzedaży przedmiotowego „Zestawu (...) posiłków (...)”, wynika, że klient dokonuje wyboru m.in. kaloryczności oraz okresu dostawy. Nawet jeśli nie dokonuje wyboru konkretnie nazwanej diety (np. „dieta keto”, „dieta lekkostrawna” czy „dieta o niskim indeksie glikemicznym”), to zakupiony zestaw dań spełnia indywidualne preferencje żywieniowe w zakresie kaloryczności, alergii czy „specjalnych wymagań dietetycznych”.

Co ważne, opakowania posiadają etykiety, które zawierają informacje takie jak:

·      nazwa marki,

·      rodzaj posiłku,

·      sposób przygotowania

·      kaloryczność,

·      nazwa posiłku (np. zupa, deser itp.),

·      wartości odżywcze posiłku (białko, tłuszcze, węglowodany),

·      alergeny,

·      informacja o dacie przydatności do spożycia,

·      ID dania.

Zgodnie z opisem, klient dokonuje zakupu całego „Zestawu (...) posiłków (...)”, cena obejmuje w jednej kwocie należność za cały zestaw. Klient nie dokonuje wyboru pojedynczych, wybranych posiłków, tylko całego zestawu. Klient nie ma też wpływu na posiłki, które w tym zestawie się znajdą. Należy podkreślić, że przedmiotowy zestaw został przygotowany przez Spółkę z całej gamy produktów i stanowi dla potencjalnego klienta całodzienne wyżywienie przewidziane na okres (...) o wybranych przez klienta preferencjach żywieniowych (np. w zakresie kaloryczności, wartości odżywczych).

Zatem w opisanej sytuacji mamy do czynienia ze świadczeniem obejmującym dostawę „Zestawu (...) posiłków (...)”, a nie z dostawą jednego towaru. W ramach analizowanego świadczenia nie można bowiem wyodrębnić jednego towaru (jednego posiłku), który będzie nadawał zasadniczy charakter całości.

W kwestii związanej z oceną charakteru świadczenia realizowanego przez Spółkę, należy podkreślić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna czynność obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.

Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej.

Natomiast aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.

Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie złożone (kompleksowe), obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia złożonego (kompleksowego).

Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie nr C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że:

–    w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku),

–    w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).

Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).

Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, wskazując, że „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Rzecznik Generalna zauważyła także, że „Jeżeli zespół świadczeń i czynności ustala cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30). Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (31)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19, ECLI:EU:C:2021:167.

Istotnym kryterium wpływającym na ocenę tego, czy w konkretnej sytuacji występuje świadczenie kompleksowe, jest także kryterium odrębności. Kryterium to opiera się na weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, nie następuje świadczenie złożone, lecz kilka odrębnych świadczeń, które powinny być dla celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od siebie. Takie stanowisko wywieść można z orzeczenia TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie RLRE Tellmer Property sro, C-527/07, w którym istotnie TSUE stanął na stanowisku, że w przypadku usług najmu oraz usług sprzątania części wspólnych budynków następują dwa odrębne świadczenia dla celów VAT. Swoje stanowisko Trybunał oparł na tym, że usługi sprzątania części wspólnych budynku mogą być świadczone na różnych zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego się przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.

Podsumowując zatem powyższe, świadczenie złożone (kompleksowe) ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia.

Jak wynika z treści wniosku i jego uzupełnień, czynności świadczone przez Spółkę są ze sobą powiązane nierozerwalnie. Powyższe wynika z następujących okoliczności:

1.  Przedmiotem wniosku jest obiektywnie jedno świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Zarówno „Zestaw (...) posiłków (...)”, jak i usługa transportu, z których składa się świadczenie realizowane przez Spółkę, są niezbędne i ściśle ze sobą związane, co oznacza, że w aspekcie gospodarczym stanowią nierozłączną całość.

2.  Z punktu widzenia klienta, „Zestaw (...) posiłków (...)” oraz ich dostawa (usługa transportu) stanowią świadczenie kompleksowe, gdyż klient nie ma możliwości nabycia od Spółki tylko zestawu posiłków. Klient nie ma możliwości zrezygnowania z usługi transportu i odebrania zamówionego zestawu w zakładzie Spółki. Dostawa zestawu posiłków pod wskazany przez klienta adres, jest jedyną stosowaną przez Spółkę metodą dystrybucji zestawu posiłków.

3.  Elementem dominującym świadczenia jest dostawa zestawu posiłków zgodnie ze złożonym przez klienta zamówieniem. Natomiast usługa ich transportu (dostawy) jest usługą, która nie stanowi celu samego w sobie, lecz służy do skorzystania ze świadczenia głównego (posiłków).

4.  Klient jest zainteresowany dostarczeniem do niego posiłków gotowych do konsumpcji (bądź przygotowanych do konsumpcji po uprzednim podgrzaniu, wymieszaniu czy wstrząśnięciu).

5.  Celem wykonywanego przez Spółkę świadczenia jest dostarczenie zamówionego przez klienta zestawu posiłków, do wskazanego przez klienta w zamówieniu miejsca.

Podsumowując powyższe, przedmiotowe świadczenie obiektywnie stanowi jedno świadczenie kompleksowe, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Zarówno bowiem gotowe dania składające się na „Zestaw (...) posiłków (...)”, jak i usługa ich dostawy do klienta, są niezbędne i ściśle ze sobą związane, a w aspekcie gospodarczym stanowią nierozłączną całość. Nabycie „Zestawu (...) posiłków (...)” bez usługi transportu jest dla klienta niemożliwe, gdyż tylko taka forma jest jedyną formą dystrybucji stosowaną przez Spółkę.

Zatem z punktu widzenia ostatecznego nabywcy dania wchodzące w skład „Zestawu (...) posiłków (...)” oraz ich dostawa tworzą jedną całość i tylko łącznie prowadzą do pełnej realizacji świadczenia, tj. dostarczenia wyżywienia na cały dzień przez wybrany przez klienta czas. Elementem dominującym świadczenia kompleksowego jest dostawa pakietów posiłków w ramach „Zestawu (...) posiłków (...)”, a elementem pomocniczym jest ich dowóz do klienta.

Uzasadnienie charakteru świadczenia oraz prawidłowej klasyfikacji

W niniejszej sprawie, w przypadku świadczenia kompleksowego składającego się z towaru, tj. „Zestawu (...) posiłków (...)” oraz dowozu do klienta, należy ustalić charakter tego świadczenia, a następnie dokonać właściwej dla niego klasyfikacji statystycznej.

Zauważyć w tym miejscu należy, że w przypadku sprzedaży posiłków w ramach zestawu, aby rozstrzygnąć, czy świadczenie stanowi zdefiniowaną w art. 7 ust. 1 ustawy dostawę towarów, czy świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, należy przeanalizować okoliczności w jakich świadczenie to jest realizowane. Wymaga to wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności, w jakich następuje transakcja, w celu określenia jej elementów charakterystycznych i dominujących. Element dominujący określa się z punktu widzenia przeciętnego konsumenta oraz z uwzględnieniem, w ramach całościowej oceny, wagi jakościowej – a nie tylko ilościowej – elementów świadczenia usług w stosunku do elementów dostawy towarów. W tym celu należy posiłkować się orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), który w licznych wyrokach odniósł się do kwestii klasyfikacji czynności jako świadczenia usług, czy dostawy towarów (zob. np. wyroki TSUE: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94, Faaborg – Gelting Linien, ECLI:EU:C:1996:184; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C‑349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien).

Jak wskazał TSUE w powołanym wyżej wyroku z dnia 27 października 2005 r., nr C-41/04, w sprawie Levob Verzekeringen i OV Bank (pkt 19), ECLI:EU:C:2005:649, oraz wyroku z dnia 29 marca 2007 r., nr C-111/05 w sprawie Aktiebolaget NN (pkt 21), ECLI:EU:C:2007:195, w przypadku gdy transakcja składa się z szeregu świadczeń i czynności, należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia, po pierwsze czy chodzi o dwa czy więcej świadczeń odrębnych czy też o świadczenie jednolite, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku owo jednolite świadczenie należy zakwalifikować jako dostawę towarów, czy jako świadczenie usług.

Natomiast w wyroku z dnia 10 marca 2005 r., nr C-491/03 w sprawie Ottmar Hermann (pkt 22), ECLI:EU:C:2005:157, TSUE wskazał, że: „Ponieważ sprzedaży jakiegoś towaru zawsze towarzyszy świadczenie jakiejś minimalnej usługi (takiej jak wyłożenie towarów na stoiskach, wydanie faktury, itd.), jedynie usługi inne niż te, które towarzyszą nieodłącznie sprzedaży jakiegoś towaru, mogą być wzięte pod uwagę przy ocenie udziału świadczenia usług w odniesieniu do całości złożonej czynności, obejmującej również dostawę jakiegoś towaru”.

Zatem tylko usługi odrębne od usług nierozerwalnie związanych ze sprzedażą towarów można brać pod uwagę w celu określenia udziału świadczenia usług w świadczeniu złożonym, obejmującym również dostawę towarów.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.3.2011, str. 1, z późn. zm.) – usługi restauracyjne i cateringowe oznaczają usługi polegające na dostarczaniu gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo żywności i napojów, przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi pozwalającymi na ich natychmiastowe spożycie. Dostarczanie żywności lub napojów lub żywności i napojów stanowi jedynie element większej całości, w której muszą przeważać usługi.

Za usługi cateringowe i restauracyjne w rozumieniu ust. 1 nie uznaje się dostawy gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo dostawy gotowej lub niegotowej żywności i napojów, wraz z ich transportem lub bez niego, ale bez żadnych innych usług wspomagających (art. 6 ust. 2 ww. rozporządzenia).

Usługa cateringowa polega na przygotowaniu posiłku w lokalu usługodawcy na indywidualne zamówienie, zapakowaniu go np. do termosów, opakowań termicznych, dowozie w miejsce wskazane przez zleceniodawcę zamówionego posiłku, naczyń i sztućców, przygotowaniu stołów na miejscu gdzie ma zostać podany posiłek. Po posiłku usługodawca sprząta stoły, zbiera brudne naczynia, sztućce i zawozi z powrotem do swojej firmy celem ich wymycia. W usłudze cateringowej zawsze oprócz dostawy towaru spożywczego (dania) towarzyszą usługi dodatkowe, wspomagające dostawę towaru, których charakter jest dominujący nad dostawą towaru.

TSUE w orzeczeniu z 10 marca 2011 r. w sprawach połączonych C-497/09, C-499/09, C-501/09 i C-502/09 wskazał, że „w odniesieniu do dań gotowych dostarczanych przez przedsiębiorstwo cateringowe do miejsca zamieszkania klienta należy zauważyć, że dania takie, w odróżnieniu od dań serwowanych na stoiskach i w pojazdach gastronomicznych oraz w kinach, nie są z reguły przygotowywane w sposób standardowy, lecz zawierają w znacznie większym stopniu aspekt świadczenia usług, wymagających znacznie większego nakładu pracy i umiejętności. Jakość produktów, kreatywność i sposób podania są w tym przypadku elementem, który z reguły gra dla klienta istotną rolę. Klientom często umożliwia się nie tylko ułożenie własnego menu, ale proponuje się nawet przygotowanie na ich życzenie dań niestandardowych. (…) Przedsiębiorstwo cateringowe dostarcza następnie gotowe dania w zamkniętych pojemnikach termicznych lub podgrzewa je na miejscu. Z punktu widzenia klienta istotne jest również, by dostawa ta nastąpiła w określonym przez niego momencie.

Poza tym działalność cateringowa może obejmować świadczenia umożliwiające konsumpcję, jak dostarczenie naczyń, nakryć, a nawet mebli. Świadczenia te, w odróżnieniu od udostępnienia jedynie podstawowej infrastruktury, jak w przypadku stoisk lub pojazdów gastronomicznych i kin, wymagają pewnej działalności ludzkiej, w celu dostarczenia, zabrania i ewentualnie umycia wyposażenia”.

W świetle powyższych rozważań należy uznać, że działalność cateringowa zgodnie z orzecznictwem TSUE oraz treścią rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 jest świadczeniem usług, chyba że przedsiębiorstwo cateringowe dostarcza jedynie standardowe dania bez świadczenia dodatkowych usług, albo inne szczególne okoliczności dowodzą, iż dostawa gotowych dań stanowi przeważający element transakcji.

Należy więc rozpatrzyć, czy świadczenie polegające na dostarczeniu posiłków w ramach „Zestawu (...) posiłków (...)” wpisuje się w definicję usługi cateringowej, czy też stanowi dostawę towaru spożywczego.

W przedmiotowej sprawie Spółka nie wykonuje usług dodatkowych, które byłyby charakterystyczne dla usługi cateringowej. Jak podano w opisie, posiłki wchodzące w skład „Zestawu (...) posiłków (...)”, Spółka nabywa „do dalszej odsprzedaży od podmiotu (…) Produkty są wytwarzane zazwyczaj z (...) wyprzedzeniem, bez względu na to, czy klient dokona zamówienia, czy też nie. Dania te są więc magazynowane w warunkach chłodniczych, a dopiero wówczas po otrzymanym zamówieniu są wydawane klientom” (…) Następnie w sposób nieprzerywający ciągu chłodniczego dostarczane za pomocą (...) do konsumenta finalnego, który musi dokonać we własnym zakresie odpowiedniej obróbki termicznej aby przygotować posiłek do bezpośredniego spożycia”.

Posiłki umieszczone są w „opakowaniach (...)”. Opakowania posiadają stosowne etykiety, które zawierają informację m.in. o sposobie przygotowania, dacie przydatności do spożycia i wartościach odżywczych posiłku.

Zatem, jak wskazano w uzupełnieniu, Spółka nabywa posiłki do dalszej odsprzedaży od innego podmiotu. Ponadto „Spółka nie dostarcza wraz z towarem sztućców lub innych artykułów mających na celu natychmiastowe spożycie produktu (tacek, talerzy itp.). Klienci nie mają możliwości nabycia towarów bezpośrednio od Spółki podczas wizyty w jej zakładzie produkcyjnym. Spółka nie udostępnia przy tym żadnej infrastruktury umożliwiającej konsumpcję na terenie jej zakładu, a nadto nie zapewnia obsługi kelnerskiej. Spółka nie posiada stacjonarnych punktów sprzedaży. Całość produkcji towarów objęta jest dostawą pod adres wskazany przez klienta”.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia ze świadczeniem usług, które spełniałyby definicję cateringu, zgodnie z orzecznictwem TSUE i rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011. W omawianym przypadku nie występują także usługi charakterystyczne dla działalności restauracyjnej, takie jak: udostępnianie odpowiedniej infrastruktury (np. mebli, krzeseł), zapewnienie naczyń, nakrywanie do stołu, służenie poradą klientom i udzielanie im wyjaśnień w przedmiocie oferowanych artykułów żywnościowych i napojów, podawanie tych produktów do stołu, czy też sprzątanie po posiłku – wykonywane w lokalu należącym do usługodawcy.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że zasadniczym celem przeciętnego konsumenta dokonującego zamówienia jest otrzymanie gotowych posiłków w ramach zakupionego zestawu.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz opis przedstawiony we wniosku należy stwierdzić, że dla celów stosowania podatku od towarów i usług będące przedmiotem wniosku świadczenie należy uznać za dostawę towaru. Natomiast usługa ich dostawy powinna być postrzegana jako element pomocniczy.

W myśl art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

Stosownie do § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2025 r. (Dz.U. z 2025 r. poz. 1829) w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług – do dnia 31 grudnia 2027 r., stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.U. poz. 1676 , z 2017 r. poz. 2453 , z 2018 r. poz. 2440 , z 2019 r. poz. 2554 oraz z 2020 r. poz. 556 ).

Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU).

Zgodnie z art. 42a pkt 2 lit. a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towaru, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług niezbędną do określenia stawki podatku właściwej dla towaru lub usługi.

Symbole statystyczne i Nomenklatura scalona wykorzystywane w ustawie służą wyłącznie stosowaniu odpowiednich przepisów, w tym określeniu właściwej stawki podatku od towarów i usług. Nie przesądzają natomiast o tym, czy w świetle przepisów ustawy mamy do czynienia z towarem lub też usługą.

Dokonując klasyfikacji towaru spożywczego do odpowiedniego grupowania w odpowiedniej klasyfikacji statystycznej należy kierować się następującymi zasadami:

–    jeżeli dostawie towaru spożywczego towarzyszą „dodatkowe usługi”, wspomagające (przetwarzające ten produkt), polegające np. na przygotowaniu i podaniu tego towaru do natychmiastowego spożycia, wykonywane przez sprzedającego – dostawa tego towaru klasyfikowana jest według PKWiU 2015 w grupowaniu 56 – Usługi związane z wyżywieniem;

–    jeżeli towary spożywcze wydawane są w ramach usług restauracyjnych i cateringowych – klasyfikacja do PKWiU 2015 w grupowaniu 56 – Usługi związane z wyżywieniem;

–    jeżeli natomiast dostawie towaru spożywczego nie towarzyszą żadne „dodatkowe usługi” wykonywane przez sprzedającego (z wyjątkiem nierozerwalnie związanych z dostawą tych towarów, np. takie jak: umieszczenie towaru na półkach sklepowych czy wystawienie rachunku) – towar ten klasyfikowany jest według CN.

Przy czym zawsze należy w pierwszej kolejności ocenić towary spożywcze wydawane do bezpośredniego spożycia pod kątem zaklasyfikowania ich według PKWiU 2015 do grupowania „Usługi związane z wyżywieniem” PKWiU 56 (art. 41 ust. 2 i 2a oraz art. 41 ust. 12f ustawy). Podkreślić jednak należy, że sam fakt przyporządkowania danego towaru spożywczego do grupowania PKWiU 56 „Usługi związane z wyżywieniem” nie zmienia charakteru tego świadczenia jako towaru w świetle ustawy. Dopiero w sytuacji, w której towar ten nie podlega zaklasyfikowaniu w tym grupowaniu należy dokonać jego klasyfikacji według CN.

Zgodnie z Wyjaśnieniami do PKWiU 2015 dział 56 „Usługi związane z wyżywieniem” obejmuje:

·      usługi związane z zapewnianiem pełnego wyżywienia przeznaczonego do bezpośredniej konsumpcji w restauracjach, włączając restauracje samoobsługowe i oferujące posiłki „na wynos”, z lub bez miejsc do siedzenia.

Przy czym nie jest istotny rodzaj obiektu serwującego posiłki, ale fakt, że są one przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji.

Natomiast klasa 56.10 „Usługi restauracji i innych placówek gastronomicznych” obejmuje:

·      usługi przygotowywania i podawania posiłków gościom siedzącym przy stołach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, bez względu na to czy spożywają oni przygotowywane posiłki na miejscu, biorą je na wynos czy są im dostarczane w miejsce przez nich wyznaczone.

Przedmiotowe świadczenie dotyczy sprzedaży „Zestawu (...) posiłków (...)”, zapewniającego pełne, całodzienne, (...) wyżywienie dla danego klienta (konsumenta) wraz z dostawą tych posiłków.

Spółka prowadzi sprzedaż posiłków poprzez zamówienia on-line, jak i telefoniczne. Klienci nie mają możliwości nabycia towarów bezpośrednio od Spółki podczas wizyty w jej zakładzie produkcyjnym. Spółka nie posiada także stacjonarnych punktów sprzedaży.

Jak wskazano we wniosku, „Spółka (...)”. W uzupełnieniu doprecyzowano, że „Spółka (…)”.

Towary stanowią posiłki schłodzone, pakowane (...) w szczelnie zamkniętych (…) opakowaniach (...). Na każdym z pojemników, w którym znajdują się posiłki naklejona jest etykieta. Ze strony odbiorcy końcowego wymagane jest podjęcie czynności, jak obróbka termiczna czy wymieszanie poszczególnych składników.

Powyższe wskazuje, że Spółka uczestniczy w dostawie towaru, tj. całodziennego zestawu gotowych posiłków.

Zatem skoro Spółka dokonuje sprzedaży „Zestawu (...) posiłków (...)”, to nie ma podstaw aby traktować każdy posiłek osobno i klasyfikować odrębnie jako towar. Odbiorca nie zamówił bowiem pojedynczych posiłków, tylko konkretny zestaw posiłków, składający się z (...) pakietów posiłków na (...).

Zdaniem organu, w przedmiotowym zagadnieniu nie mamy do czynienia z dostawą poszczególnych posiłków wraz z ich dowozem, tylko dostawą zestawu składającego się z (...) posiłków wraz z ich dowozem.

Odnosząc się do argumentacji Spółki, że posiłki nie są przeznaczone do bezpośredniego spożycia i wymagają dalszego przetworzenia przez klienta, wskazać należy, że rekomendowane przez Spółkę czynności, jak wymieszanie składników czy obróbka termiczna, mogą poprawić walory smakowe dania, co nie oznacza, że danie nie jest gotowe.

Zauważyć należy, że w zestawie są posiłki (np. (...)), niewymagające żadnych dodatkowych czynności. Również w przypadku innych produktów klient otrzymuje posiłki gotowe do spożycia. Posiłki nie wymagają przetworzenia produktu, aby jego spożycie dopiero stało się możliwe, a jedynie ewentualnie – dla poprawy walorów smakowych – wymieszania lub podgrzania.

Zadaniem organu, sformułowanie „do bezpośredniego spożycia” nie oznacza, że dany posiłek ma zostać skonsumowany natychmiastowo, od razu po jego odebraniu. Określenie to oznacza, że posiłek można spożyć w dowolnym momencie wybranym przez konsumenta. Gotowość posiłku do bezpośredniego spożycia oznacza, że posiłkowi temu, w procesie jego przygotowania, nadano cechy umożliwiające jego bezpośrednie spożycie, bez jego przetwarzania. Argumenty Spółki, że posiłek należy uprzednio podgrzać lub wymieszać, nie wskazują na niezdatność tego posiłku do spożycia bez dokonania tych czynności, a jedynie na okoliczność, że posiłek taki może mieć niesatysfakcjonujące walory smakowe.

Wobec powyższego, dostawa wyżej opisanego towaru – „Zestawu (...) posiłków (...)” jest sklasyfikowana do PKWiU 56 „Usługi związane z wyżywieniem”, przy czym – przyporządkowanie tego towaru (zestawu posiłków w ramach przedmiotowego zestawu) do ww. grupowania PKWiU 56 nie zmienia charakteru tego świadczenia jako towaru w świetle ustawy.

Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług

Jak stanowi art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r., poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:

1)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;

2)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;

3)  stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;

4)  stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

Na podstawie art. 146ef ust. 2 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, koniec okresu obowiązywania stawek podatku, o których mowa w ust. 1, w terminie do dnia 31 października roku, dla którego zostały spełnione warunki określone w ust. 1.

Stosownie do art. 41 ust. 12f ustawy, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług klasyfikowanych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), z wyłączeniem sprzedaży w zakresie:

1)  napojów innych niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie, w tym ich przygotowania i podania;

2)  towarów nieprzetworzonych przez podatnika, innych niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie;

3)  posiłków, których składnikiem są towary wskazane jako wyłączone z grupowań wymienionych w poz. 2 i 11 załącznika nr 10 do ustawy.

Powyższy przepis wskazuje, że niezależnie od tego, jak dana czynność będzie traktowana w świetle przepisów dotyczących podatku od towarów i usług (tj. czy jako dostawa towarów, czy jako świadczenie usług), jeżeli będzie sklasyfikowana w dziale 56 PKWiU z 2015 r. będzie do niej miała zastosowanie stawka tego podatku w wysokości 8% (pod warunkiem braku wyłączenia wynikającego z art. 41 ust. 12f ustawy).

Jak już wcześniej wskazano dostawa towaru – „Zestawu (...) posiłków (...)”– klasyfikowana jest według PKWiU 2015 w grupowaniu 56 – Usługi związane z wyżywieniem.

Rozstrzygając kwestię stawki podatku należy przeanalizować wyłączenia wskazane w art. 41 ust. 12f ustawy w odniesieniu do towaru, którego dotyczy wniosek.

Analiza przedstawionych przez Spółkę składów (...) posiłków, z których Spółka układa przedmiotowy Zestaw, wykazała, że nie mamy do czynienia z towarami nieprzetworzonymi – przygotowanie przez producenta poszczególnych posiłków składających się na zestaw spełnia warunek przetworzenia. W składzie poszczególnych posiłków nie ma także towarów wskazanych jako wyłączone z grupowań wymienionych w poz. 2 i 11 załącznika nr 10 do ustawy. Zatem, wyłączenia wskazane w art. 41 ust. 12f w pkt 2 i 3 ustawy nie mają zastosowania do posiłków, które wchodzą w skład „Zestawu (...) posiłków (...)”.

Ponadto, z treści wniosku i uzupełnień wynika, że w przedmiotowym „Zestawie (...) posiłków” znajdują się napoje:

(...)

(...)

Zatem z uwagi na fakt, że w przedmiotowym Zestawie występują posiłki w postaci napojów, należy ustalić, czy w analizowanym przypadku mamy do czynienia z napojami innymi niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie, w tym ich przygotowaniem i podaniem.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z tytułem Działu 22 Nomenklatury scalonej, dział ten obejmuje: „Napoje bezalkoholowe, alkoholowe i ocet”.

Pozycja CN 2202 obejmuje „Wody, włącznie z wodami mineralnymi i wodami gazowanymi, zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego, lub wody aromatyzowane i pozostałe napoje bezalkoholowe, z wyłączeniem soków owocowych, z orzechów i warzywnych, objętych pozycją 2009”.

Pozycja CN 2202 zawiera:

„2202 10 00 00 – Wody, włącznie z wodami mineralnymi i wodami gazowanymi, zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego, lub wody aromatyzowane

- Pozostałe:

2202 91 -- Piwo bezalkoholowe

2202 99 – Pozostałe”.

Z kolei podpozycja CN 2202 99 – Pozostałe, dzieli się na:

„ --- Niezawierające produktów objętych pozycjami od 0401 do 0404 lub tłuszczu uzyskanego z produktów objętych pozycjami od 0401 do 0404

2202 99 11 ---- Napoje na bazie soi o zawartości białka 2,8 % masy lub większej

2202 99 15 ---- Napoje na bazie soi o zawartości białka mniejszej niż 2,8 % masy; napoje na bazie orzechów objętych działem 8, zbóż objętych działem 10 lub nasion objętych działem 12

2202 19 ---- Pozostałe

--- Pozostałe, zawierające tłuszcz uzyskany z produktów objętych pozycjami od 0401 do 0404

2202 99 91 ---- Mniej niż 0,2 % masy

2202 99 95 ---- 0,2 % masy lub więcej, ale mniej niż 2 % masy

2202 99 99 - 2 % masy lub więcej”.

W załączniku nr 10 do ustawy w poz. 17 wskazano ex. 2202 „Wody, włącznie z wodami mineralnymi i wodami gazowanymi, zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego, lub wody aromatyzowane i pozostałe napoje bezalkoholowe, z wyłączeniem soków owocowych, z orzechów i warzywnych, objętych pozycją CN 2009 - wyłącznie produkty:

1)  jogurty, maślanki, kefiry, mleko nieobjęte działem CN 04 - z wyłączeniem produktów zawierających kawę oraz jej ekstrakty, esencje lub koncentraty,

2)  napoje bezalkoholowe, w których udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego,

3)  preparaty do początkowego żywienia niemowląt, w tym mleko początkowe, preparaty do dalszego żywienia niemowląt, w tym mleko następne, mleko i mleko modyfikowane dla dzieci, o których mowa w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia,

4)  niezawierające produktów objętych pozycjami od CN 0401 do CN 0404 lub tłuszczu uzyskanego z produktów objętych pozycjami od CN 0401 do CN 0404:

a)  napoje na bazie soi o zawartości białka 2,8% masy lub większej (CN 2202 99 11),

b)  napoje na bazie soi o zawartości białka mniejszej niż 2,8% masy; napoje na bazie orzechów objętych działem CN 08, zbóż objętych działem CN 10 lub nasion objętych działem CN 12 (CN 2202 99 15)”.

Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 30 ustawy przez oznaczenie ex rozumie się zakres towarów i usług węższy niż określony odpowiednio w danym dziale, pozycji, podpozycji lub kodzie Nomenklatury scalonej (CN) lub danym grupowaniu klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej.

Dla wskazanych napojów Spółka podała następujące kody Nomenklatury scalonej (CN):

–    Koktajl „(...)” CN 2202,

–    „(...)” CN 2202.

Szczegółowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego (przedstawionych przez Spółkę składów), w odniesieniu do produktu „(...)” wskazuje, że stanowi on napój na bazie (...) i powinien zostać zaklasyfikowany do pozycji 2202 Nomenklatury scalonej (CN). Jednocześnie zdaniem tut. organu, napój ten spełnia warunki wymienione w poz. 17 pkt 1) załącznika nr 10 do ustawy, co w konsekwencji powoduje, że do ww. napoju nie mają zastosowania wyłączenia wskazane w art. 41 ust. 12f pkt 1 ustawy.

Natomiast w przypadku koktajlu „(...)” mamy do czynienia z napojem, w którego składzie występuje (...), a zatem zawierającym tłuszcz uzyskany z produktów objętych pozycjami od 0401 do 0404, dlatego też właściwą pozycją klasyfikacyjną dla tego koktajlu jest CN 2202. Jednocześnie należy wskazać, że w opisie podano, że w produkcie występuje ok. (...)% „zawartości (...)”.

Wobec tego, zdaniem tut. organu, koktajl „(...)” spełnia warunki wymienione w poz. 17 załącznika nr 10 do ustawy, zatem w odniesieniu do tego napoju nie mają zastosowania wyłączenia wskazane w art. 41 ust. 12f pkt 1 ustawy.

Odnosząc zatem przedstawiony stan prawny do opisu świadczenia przedstawionego we wniosku i jego uzupełnieniach należy stwierdzić, że dostawa towaru (świadczenia kompleksowego) - „Zestawu (...) posiłków (...)” wraz z dostawą tych posiłków do klienta, w okolicznościach opisanych przez Spółkę jest klasyfikowana do działu PKWiU 56 „Usługi związane z wyżywieniem”. Dostawa ta nie jest objęta wyłączeniami, o których mowa w art. 41 ust. 12f ustawy, dlatego też podlega opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy z zw. z art. 41 ust. 12f ustawy oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy.

Informacje dodatkowe

Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczeń kompleksowych tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym przedmiotem niniejszej decyzji.

Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:

–    podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),

–    świadczenie kompleksowe będące przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).

Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).

WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:

1)  następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS,

albo

2)  wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1

-     w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do świadczenia kompleksowego będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:

-     klasyfikacja towaru, lub

-     stawka podatku właściwa dla towaru, lub

-     podstawa prawna stawki podatku

staje się niezgodna z tymi przepisami.

Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.

POUCZENIE

Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym, korzystając z formularza Pismo WIS. Następnie należy wybrać rodzaj pisma Odwołanie w sprawie WIS.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).