0114-KDIP4-2.4012.430.2026.1.KS

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie:

• uznania opłat dodatkowych za koszty dodatkowe w rozumieniu art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, które wchodzą do podstawy opodatkowania dostawy towarów oraz opodatkowania według zasad właściwych dla świadczenia głównego – jest prawidłowe,
• wykazywania opłat dodatkowych na fakturze w odrębnej pozycji/odrębnych pozycjach, tj. oddzielnie od pozycji towarowych, przy jednoczesnym traktowaniu ich jako elementu podstawy opodatkowania dostawy towarów - jest nieprawidłowe.
• braku obowiązku proporcjonalnego rozdzielenia opłaty dodatkowej na poszczególne pozycje towarowe w przypadku, gdy jedna faktura dokumentuje sprzedaż kilku lub kilkunastu towarów (pozycje towarowe), a opłata dodatkowa dotyczy całego zamówienia i nie jest możliwe jej bezpośrednie przypisanie do konkretnej pozycji towarowej - jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania opłat dodatkowych za koszty dodatkowe w rozumieniu art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, które wchodzą do podstawy opodatkowania dostawy towarów oraz opodatkowania według zasad właściwych dla świadczenia głównego, wykazywania opłat dodatkowych na fakturze w odrębnej pozycji/odrębnych pozycjach, tj. oddzielnie od pozycji towarowych, przy jednoczesnym traktowaniu ich jako elementu podstawy opodatkowania dostawy towarów, braku obowiązku proporcjonalnego rozdzielenia opłaty dodatkowej na poszczególne pozycje towarowe w przypadku, gdy jedna faktura dokumentuje sprzedaż kilku lub kilkunastu towarów (pozycje towarowe), a opłata dodatkowa dotyczy całego zamówienia i nie jest możliwe jej bezpośrednie przypisanie do konkretnej pozycji towarowej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży towarów na rzecz kontrahentów (B2B). Sprzedaż dokumentowana jest fakturami. W związku z planowaną organizacją procesu fakturowania (w tym wykorzystaniem e-faktury ustrukturyzowanej) Wnioskodawca zamierza potwierdzić prawidłowe zasady ujęcia oraz prezentacji na fakturze określonych dodatkowych opłat obciążających nabywców.

Charakter dodatkowych opłat („opłaty dodatkowe”)

Wnioskodawca – obok ceny towarów wynikającej z uzgodnionych warunków handlowych – w określonych sytuacjach nalicza nabywcom opłaty dodatkowe. Opłaty te wynikają z dodatkowych kosztów ponoszonych przez Wnioskodawcę w związku z realizacją zamówienia/obsługi dostawy i obejmują w szczególności:

1.  opłatę manipulacyjną za zamówienie poniżej minimalnej wartości,

2.  opłatę manipulacyjną za ekspresową realizację zamówienia/dostawy,

3.  dodatkowe koszty transportu nieuwzględnione w standardowej cenie produktu (m.in. dostawa transportem dedykowanym),

4.  fuel surcharge (opłata paliwowa) jako nowa opłata dodatkowa,

5.  inne opłaty dodatkowe nieuwzględnione w cenie jednostkowej produktu, wynikające z dodatkowych kosztów, np. koszty związane z przedłużeniem okresu przydatności produktu lub inne wymagania logistyczne klienta.

Opłaty dodatkowe:

• są naliczane wyłącznie w związku z realizacją sprzedaży towarów i stanowią element rozliczenia za daną transakcję sprzedaży,
• nie są oferowane jako samodzielne świadczenia „do zakupu” niezależnie od dostawy towarów,
• nie stanowią dla nabywcy celu samego w sobie, lecz służą realizacji świadczenia głównego, tj. dostawy towarów (świadczenie kompleksowe w ujęciu ekonomicznym).

Sposób fakturowania opłat dodatkowych (planowany/praktyka)

Wnioskodawca zamierza wykazywać opłaty dodatkowe na fakturach sprzedażowych w sposób transparentny dla nabywców:

• opłaty dodatkowe nie są wliczane do ceny jednostkowej poszczególnych towarów,
• opłaty dodatkowe są wykazywane jako odrębna pozycja/odrębne pozycje na fakturze (albo w części podsumowującej faktury jako pozycja dotycząca całego zamówienia),
• kwota opłat dodatkowych jest wliczana do podstawy opodatkowania sprzedaży dokumentowanej daną fakturą.

W przypadku zamówień obejmujących kilka/kilkanaście pozycji towarowych, opłaty dodatkowe dotyczą całego zamówienia jako całości i co do zasady nie są możliwe do przypisania do konkretnego produktu w sposób bezpośredni. Wnioskodawca rozważa, czy konieczne byłoby proporcjonalne rozdzielanie opłat dodatkowych na poszczególne pozycje towarowe na fakturze.

Pytania

1)  Czy opisane opłaty dodatkowe (w tym m.in. opłata za zamówienie poniżej minimum, opłata za ekspresową realizację, dopłaty transportowe, dostawa transportem dedykowanym oraz fuel surcharge) stanowią – w rozumieniu art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT – koszty dodatkowe pobierane przez dokonującego dostawy od nabywcy, a zatem wchodzą do podstawy opodatkowania dostawy towarów i podlegają opodatkowaniu według zasad właściwych dla świadczenia głównego?

2)  Czy – przy założeniu odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1 – prawidłowe jest wykazywanie opłat dodatkowych na fakturze w odrębnej pozycji/odrębnych pozycjach, (np. jako „opłata manipulacyjna”, „dopłata transportowa”, „fuel surcharge”), tj. oddzielnie od pozycji towarowych, przy jednoczesnym traktowaniu ich jako elementu podstawy opodatkowania dostawy towarów?

3)  W przypadku, gdy jedna faktura dokumentuje sprzedaż kilku lub kilkunastu towarów (pozycje towarowe), a opłata dodatkowa dotyczy całego zamówienia i nie jest możliwe jej bezpośrednie przypisanie do konkretnej pozycji towarowej – czy Wnioskodawca ma obowiązek proporcjonalnego rozdzielania tej opłaty na poszczególne pozycje towarowe, (np. według wartości towarów), czy też dopuszczalne jest wykazanie jej jako jednej pozycji odnoszącej się do zamówienia jako całości?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1 – stanowisko Wnioskodawcy

Zdaniem Wnioskodawcy, opisane opłaty dodatkowe stanowią koszty dodatkowe w rozumieniu art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT, ponieważ są pobierane od nabywcy w związku z realizacją dostawy towarów (świadczenie główne) i zwiększają kwotę należną z tytułu sprzedaży. W konsekwencji wchodzą one do podstawy opodatkowania sprzedaży i powinny podlegać opodatkowaniu na zasadach właściwych dla świadczenia głównego.

Wnioskodawca podkreśla, że opłaty te nie stanowią samodzielnych usług świadczonych na rzecz nabywcy, lecz są elementem rozliczenia za transakcję sprzedaży (element zapłaty należnej od nabywcy).

Ad. 2 – stanowisko Wnioskodawcy

Zdaniem Wnioskodawcy, przepisy ustawy o VAT nie wykluczają wykazania na fakturze – w odrębnych pozycjach – elementów składających się na rozliczenie transakcji, o ile faktura zawiera wymagane elementy, w tym nazwę (rodzaj) towaru lub usługi, a opłaty dodatkowe pozostają elementem podstawy opodatkowania transakcji sprzedaży.

Wnioskodawca wskazuje również, że w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 listopada 2025 r. (sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.672.2020.12.RG) wydanej po prawomocnych wyrokach WSA i NSA potwierdzono możliwość wykazywania na fakturze odrębnych pozycji dotyczących dostawy towaru i kosztów transportu przy zachowaniu właściwych zasad opodatkowania (świadczenie kompleksowe; koszty dodatkowe).

Analogicznie, zdaniem Wnioskodawcy, dopuszczalne jest wykazywanie na fakturze opłat dodatkowych (w tym fuel surcharge) w odrębnych pozycjach – jako transparentne wyszczególnienie elementów rozliczenia – bez zmiany ich kwalifikacji dla celów VAT.

Ad. 3 – stanowisko Wnioskodawcy

W opinii Wnioskodawcy, jeżeli opłata dodatkowa dotyczy całego zamówienia i nie jest możliwe (albo racjonalne gospodarczo) jej przypisanie do konkretnej pozycji towarowej, dopuszczalne jest wykazanie jej jako jednej pozycji odnoszącej się do zamówienia jako całości, przy jednoczesnym uwzględnieniu jej w podstawie opodatkowania.

Wnioskodawca wskazuje, że proporcjonalne „rozbijanie” opłat dodatkowych do poszczególnych cen jednostkowych produktów mogłoby zaburzać przejrzystość rozliczeń z kontrahentami, ponieważ ceny jednostkowe produktów są uzgodnione handlowo i obejmują standardowe koszty realizacji, natomiast opłaty dodatkowe występują wyłącznie incydentalnie w szczególnych sytuacjach i dotyczą realizacji zamówienia jako całości.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie:

• uznania opłat dodatkowych za koszty dodatkowe w rozumieniu art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, które wchodzą do podstawy opodatkowania dostawy towarów oraz opodatkowania według zasad właściwych dla świadczenia głównego – jest prawidłowe,
• wykazywania opłat dodatkowych na fakturze w odrębnej pozycji/odrębnych pozycjach, tj. oddzielnie od pozycji towarowych, przy jednoczesnym traktowaniu ich jako elementu podstawy opodatkowania dostawy towarów - jest nieprawidłowe.
• braku obowiązku proporcjonalnego rozdzielenia opłaty dodatkowej na poszczególne pozycje towarowe w przypadku, gdy jedna faktura dokumentuje sprzedaż kilku lub kilkunastu towarów (pozycje towarowe), a opłata dodatkowa dotyczy całego zamówienia i nie jest możliwe jej bezpośrednie przypisanie do konkretnej pozycji towarowej - jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 32a ustawy:

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:

W myśl art. 29a ust. 6 ustawy:

Na podstawie do art. 29a ust. 7 ustawy:

Uregulowanie wynikające z art. 29a ust. 1 ustawy stanowi odpowiednik art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r., str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą.

Stosownie do art. 73 Dyrektywy:

Zarówno przepis art. 73 Dyrektywy, jak i art. 29a ust. 1 ustawy, posługują się pojęciem zapłaty, którą dostawca lub świadczący usługę otrzymał lub ma otrzymać.

W przypadku dostawy towarów za podstawę opodatkowania należy uznać całość świadczenia pieniężnego (bądź dokonywanego w innej dopuszczalnej prawem formie) pobieranego od nabywcy. Oznacza to, że do podstawy opodatkowania należy wliczyć pobieraną przez zbywcę wartość (cenę) towarów, a także wszystkie inne elementy zapłaty, będące częściami składowymi świadczenia zasadniczego (tj. dostawy towarów). Dotyczy to wyłącznie kosztów, które zwiększają należną kwotę zapłaty z tytułu konkretnej transakcji, tj. konkretnej dostawy towarów.

Powołany przepis przykładowo wskazuje na koszty dodatkowe, które nawet jeśli są odrębnie pobierane (odrębnie rozliczane) między stronami czynności podstawowej (dostawy towarów czy też świadczenia usług), wchodzą do podstawy opodatkowania dla czynności podstawowej (i powinny być łącznie z nią opodatkowane). W myśl tych przepisów, koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy, wchodzą do podstawy opodatkowania dla danej czynności podstawowej. Przepis ten jako regułę (a nie wyjątek) uznaje więc doliczanie kosztów dodatkowych do podstawy opodatkowania czynności podstawowej. Tylko przykładowo wskazuje on na rodzaje kosztów, jakie są wliczane do podstawy opodatkowania czynności podstawowej.

Za koszty dodatkowe należy uznać wszelkie opłaty i należności, formalnie odrębne od ceny świadczenia głównego (podstawowego), jednakże w istocie składające się na zapłatę za świadczenie zapewniane w ramach wykonywania świadczenia podstawowego. Koszty dodatkowe będą wartością tych wszystkich świadczeń dodatkowych, które nie stanowią samoistnego świadczenia (przedmiotu opodatkowania), lecz są elementami świadczenia złożonego (kompleksowego).

Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:

W myśl art. 106ba ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1 – ust. 4 ustawy:

Jak wynika z art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy:

Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie określonej transakcji sprzedaży, a ustawodawca określił w jakich okolicznościach należy ją wystawić. Przede wszystkim wystawiane przez podatników podatku od towarów i usług faktury muszą dokumentować wykonanie przez nich czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tj. dostawy towarów lub świadczenia usług.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży towarów. W związku z planowaną organizacją procesu fakturowania (w tym wykorzystaniem e-faktury ustrukturyzowanej), zamierzają Państwo potwierdzić prawidłowe zasady ujęcia oraz prezentacji na fakturze określonych dodatkowych opłat obciążających nabywców. Obok ceny towarów w określonych sytuacjach naliczają Państwo nabywcom opłaty dodatkowe. Opłaty te wynikają z dodatkowych kosztów ponoszonych przez Państwa w związku z realizacją zamówienia/obsługą dostawy i obejmują w szczególności:

1.  opłatę manipulacyjną za zamówienie poniżej minimalnej wartości,

2.  opłatę manipulacyjną za ekspresową realizację zamówienia/dostawy,

3.  dodatkowe koszty transportu nieuwzględnione w standardowej cenie produktu (m.in. dostawa transportem dedykowanym),

4.  fuel surcharge (opłata paliwowa) jako nowa opłata dodatkowa,

5.  inne opłaty dodatkowe nieuwzględnione w cenie jednostkowej produktu, wynikające z dodatkowych kosztów, np. koszty związane z przedłużeniem okresu przydatności produktu lub inne wymagania logistyczne klienta.

Zamierzają Państwo wykazywać opłaty dodatkowe na fakturach sprzedażowych w sposób transparentny dla nabywców:

• opłaty dodatkowe nie są wliczane do ceny jednostkowej poszczególnych towarów,
• opłaty dodatkowe są wykazywane jako odrębna pozycja/odrębne pozycje na fakturze (albo w części podsumowującej faktury jako pozycja dotycząca całego zamówienia),
• kwota opłat dodatkowych jest wliczana do podstawy opodatkowania sprzedaży dokumentowanej daną fakturą.

W przypadku zamówień obejmujących kilka/kilkanaście pozycji towarowych, opłaty dodatkowe dotyczą całego zamówienia jako całości i co do zasady nie są możliwe do przypisania do konkretnego produktu w sposób bezpośredni.

Państwa wątpliwości dotyczą:

-     ustalenia, czy opłaty dodatkowe (w tym m.in. opłata za zamówienie poniżej minimum, opłata za ekspresową realizację, dopłaty transportowe, dostawa transportem dedykowanym oraz fuel surcharge) stanowią w rozumieniu art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy, koszty dodatkowe i wchodzą do podstawy opodatkowania dostawy towarów oraz podlegają opodatkowaniu według zasad właściwych dla świadczenia głównego,

-     prawidłowości wykazywania opłat dodatkowych na fakturze w odrębnej pozycji/odrębnych pozycjach, tj. oddzielnie od pozycji towarowych, przy jednoczesnym traktowaniu ich jako elementu podstawy opodatkowania dostawy towarów,

-     obowiązku proporcjonalnego rozdzielenia opłaty dodatkowej na poszczególne pozycje towarowe lub możliwości wykazywania jej jako jednej pozycji odnoszącej się do całości zamówienia w przypadku, gdy jedna faktura dokumentuje sprzedaż kilku lub kilkunastu towarów (pozycje towarowe), a opłata dodatkowa dotyczy całego zamówienia i nie jest możliwe jej bezpośrednie przypisanie do konkretnej pozycji towarowej.

Należy zauważyć, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne. Jednak w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną czynność, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem z ekonomicznego punktu widzenia czynności nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność złożoną, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu świadczenia głównego, zasadniczego, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu czynności złożonej.

Co istotne, aby móc wskazać, że dana czynność jest czynnością złożoną winna się ona składać z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na czynność złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania czynności zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez czynności pomocniczej czynności głównej.

Należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz regulacje Dyrektywy Rady nie precyzują kwestii czynności złożonych. Jednakże zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podatkiem VAT oraz na podstawie polskiego i europejskiego orzecznictwa można stwierdzić, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego i gospodarczego punktu widzenia jedną czynność nie powinno być sztucznie dzielone. W przypadku, gdy wykonywana czynność stanowi dla klienta całość, nie należy jej rozbijać na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Jeśli więc wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to wówczas dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną. Skutkiem powyższego świadczenie pomocnicze, co do zasady, dzieli los prawny świadczenia głównego, w szczególności w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, miejsca świadczenia oraz stawki podatku od towarów i usług.

Powyższe spostrzeżenia pozostają przy tym aktualne także wówczas, gdy wynagrodzenie za poszczególne czynności składające się na jedną usługę jest kalkulowane odrębnie. W tym zakresie wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości UE w sprawie C-41/04, wskazując, że każda czynność powinna być zwykle uznawana za odrębną i niezależną, a przy tym czynność złożona z jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie pogarszać funkcjonalności systemu podatku VAT. W związku z tym w pierwszej kolejności należy poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie.

W przypadku czynności wykonywanych przez Państwa można wyróżnić następujące elementy składowe: sprzedaż towarów oraz opłaty dodatkowe (których kosztami obciążani są Nabywcy towarów). W analizowanej sprawie nie można stwierdzić, że opłaty dodatkowe związane z realizacją przez Państwa zamówienia/obsługą dostawy (opłata manipulacyjna za zamówienie poniżej minimalnej wartości, opłata manipulacyjna za ekspresową realizację zamówienia/dostawy, dodatkowe koszty transportu nieuwzględnione w standardowej cenie produktu m.in. dostawa transportem dedykowanym, fuel surcharge - opłata paliwowa jako nowa opłata dodatkowa, inne opłaty dodatkowe nieuwzględnione w cenie jednostkowej produktu, wynikające z dodatkowych kosztów, np. koszty związane z przedłużeniem okresu przydatności produktu lub inne wymagania logistyczne klienta), sprzedawanych przez Państwa towarów stanowią cel sam w sobie i powinny być traktowane jako odrębne, niezależne świadczenia. W okolicznościach przedstawionych przez Państwa, za dostawę złożoną – której rozdzielenie na poszczególne elementy byłoby nieuzasadnione i sztuczne – należy uznać dostawę towarów wraz ze świadczeniami, za które pobierane są opłaty dodatkowe, które związane są z realizacją przez Państwa zamówienia/obsługą dostawy.

Świadczenia, za które pobierane są opłaty dodatkowe sprzedawanych przez Państwa towarów stanowią integralną część dostawy towarów. Jak Państwo wskazali, opłaty dodatkowe są naliczane wyłącznie w związku z realizacją sprzedaży towarów i stanowią element rozliczenia za daną transakcję sprzedaży. Opłaty dodatkowe nie są oferowane jako samodzielne świadczenia „do zakupu” niezależnie od dostawy towarów oraz nie stanowią dla nabywcy celu samego w sobie, lecz służą realizacji świadczenia głównego, tj. dostawy towarów.

W konsekwencji, dostawa towarów stanowi świadczenie główne, natomiast świadczenia, za które pobierają Państwo opłaty dodatkowe są ściśle związane z dostawami towarów. Z ekonomicznego punktu widzenia dostawy towarów wraz z ww. świadczeniami są obiektywnie jedną transakcją. Zatem również z ekonomicznego punktu widzenia dostawa towarów wraz ze świadczeniami, za które pobierane są opłaty dodatkowe, nie powinna być dzielona dla celów podatkowych na poszczególne elementy, gdyż tworzy jedną złożoną czynność.

Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy należy zatem stwierdzić, że w analizowanym przypadku mamy do czynienia z jednym przedmiotem opodatkowania – jedną czynnością, tj. dostawą towarów.

A zatem opisane opłaty dodatkowe (w tym m.in. opłata za zamówienie poniżej minimum, opłata za ekspresową realizację, dopłaty transportowe, dostawa transportem dedykowanym oraz fuel surcharge) stanowią w rozumieniu art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy, koszty dodatkowe i wchodzą do podstawy opodatkowania dostawy towarów oraz podlegają opodatkowaniu według zasad właściwych dla świadczenia głównego.

W rezultacie, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, należało uznać za prawidłowe.

Odnosząc się do kwestii prawidłowości wykazywania opłat dodatkowych na fakturze w odrębnej pozycji/odrębnych pozycjach, tj. oddzielnie od pozycji towarowych, przy jednoczesnym traktowaniu ich jako elementu podstawy opodatkowania dostawy towarów, należy wskazać, że w opisanym stanie faktycznym przedmiotem sprzedaży – na co wskazałem powyżej – jest jedno świadczenie złożone w postaci dostawy towarów. Zatem całość zapłaty należnej z tytułu tego świadczenia złożonego powinna być udokumentowana wystawieniem faktury, w której w części przeznaczonej na wskazanie nazwy towaru lub usługi winna znaleźć się wyłącznie nazwa właściwa dla dostarczanego towaru.

Faktury są dokumentami sformalizowanymi i muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w tym względzie. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla w sposób prawidłowy zdarzenie gospodarcze. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają znaczenie dowodowe. Umieszczenie zatem na fakturze, w części przeznaczonej na nazwę (rodzaj) towaru lub usługi, kilku różnych świadczeń może sugerować, że przedmiotem sprzedaży było kilka odrębnych świadczeń, a nie jedno świadczenie. Powyższe natomiast skutkować może obowiązkiem zastosowania różnych stawek podatku dla wykazanych odrębnie czynności.

Treść art. 106e ust. 1 ustawy określa jakie elementy powinna zawierać faktura. Są to elementy obligatoryjne, których podanie ma przede wszystkim cel fiskalny. Służą one bowiem do prawidłowego zidentyfikowania dla celów podatkowych strony podmiotowej danej transakcji, rodzaju transakcji, jak również wartości służących do określenia w kwotach bezwzględnych wysokości zobowiązania podatkowego. Podmiot zobowiązany do wystawienia faktury powinien precyzyjnie określić rodzaj „fakturowanej” czynności, tj. podać nazwę (rodzaj) towaru lub usługi. Źródłem tego obowiązku jest art. 106e ust. 1 pkt 7 ustawy. Z treści ww. przepisu wynika jednoznacznie, że faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać m.in. nazwę (rodzaj) towaru lub usługi.

W sprawie objętej wnioskiem, jak wykazano powyżej, występuje jedno świadczenie (w postaci dostawy towarów), do wartości którego są wliczone koszty dodatkowe dostawy, tj. opłata manipulacyjna za zamówienie poniżej minimalnej wartości, opłata manipulacyjna za ekspresową realizację zamówienia/dostawy, dodatkowe koszty transportu nieuwzględnione w standardowej cenie produktu m.in. dostawa transportem dedykowanym, fuel surcharge - opłata paliwowa jako nowa opłata dodatkowa, inne opłaty dodatkowe nieuwzględnione w cenie jednostkowej produktu, wynikające z dodatkowych kosztów, np. koszty związane z przedłużeniem okresu przydatności produktu lub inne wymagania logistyczne klienta). Zatem z dokumentu poświadczającego dokonanie danej dostawy musi jednoznacznie wynikać, że przedmiotem transakcji jest dostawa towaru, a nie dostawa towaru i świadczenia dodatkowe.

Należy zauważyć, że koszty opłat dodatkowych doliczone do sprzedaży towaru, nie stanowią wynagrodzenia z tytułu wykonania samodzielnej usługi, lecz są to koszty dodatkowe podstawowej czynności jaką jest sprzedaż towaru. W tym przypadku koszty opłat dodatkowych są kosztami związanymi ze świadczeniem głównym (dostawą towarów), kształtując kwotę ostateczną żądaną od nabywcy z tytułu dostawy towarów (świadczenia głównego).

Zatem na fakturze dokumentującej sprzedaż towarów – w tej jej części, która zawiera elementy obligatoryjne w świetle przepisów prawa – powinna widnieć tylko jedna pozycja, odnosząca się do dostawy towarów. Jak bowiem można wywieść z treści art. 29a ust. 1 w zw. z art. 29a ust. 6 ustawy, ta pozycja na fakturze powinna zawierać zsumowaną (łączną) wartość świadczenia głównego (dostawy towarów) oraz świadczenia pomocniczego (opłat dodatkowych).

Opłaty dodatkowe towarów sprzedawanych przez Państwa w ramach dostawy towarów, nie mogą być ujmowane jako osobne pozycje na fakturze.

Przy tym należy zauważyć, że elementy faktury określone w przepisach prawa podatkowego nie są jedynymi, które mogą być zamieszczone na fakturze. Ustawodawca nie ograniczył prawa podatnika do zamieszczania na fakturach dodatkowych informacji. Zatem nic nie stoi na przeszkodzie, aby – po wypełnieniu obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego – mogli Państwo umieścić w części informacyjnej faktury (dodatkowych polach) lub na oddzielnym załączniku do niej, dodatkowe informacje skierowane do nabywcy, np. wyszczególnić elementy składowe danego świadczenia wraz z informacją o wartościach tych elementów (także kosztów opłat dodatkowych).

W związku z powyższym, Państwa stanowisko w zakresie prawidłowości wykazywania opłat dodatkowych na fakturze w odrębnej pozycji/odrębnych pozycjach, tj. oddzielnie od pozycji towarowych, przy jednoczesnym traktowaniu ich jako elementu podstawy opodatkowania dostawy towarów, należało uznać za nieprawidłowe.

Z opisu sprawy wynika, że w przypadku zamówień obejmujących kilka/kilkanaście pozycji towarowych, opłaty dodatkowe dotyczą całego zamówienia jako całości i co do zasady nie są możliwe do przypisania do konkretnego produktu w sposób bezpośredni.

Wskazać należy, że fakt wystawienia jednej faktury dokumentującej sprzedaż kilku lub kilkunastu towarów (pozycji towarowych), w przypadku gdy opłata dodatkowa dotyczy całego zamówienia i nie jest możliwe jej bezpośrednie przypisanie do konkretnej pozycji towarowej, nie zmienia charakteru transakcji jako dostawy towarów, do podstawy opodatkowania której należy wliczyć wartość opłat dodatkowych. Opłaty dodatkowe stanowią bowiem – jak już wskazałem koszty dodatkowe, w rozumieniu art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy, ujęte w podstawie opodatkowania sprzedawanych towarów.

W sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży są towary opodatkowane taką samą stawką podatku VAT, wówczas należy zastosować ją także dla dostawy świadczeń, za które pobierane są opłaty dodatkowe. Natomiast gdy przedmiotem dostawy są towary opodatkowane różnymi stawkami (gdy na jednej fakturze są wyszczególnione towary opodatkowane różnymi stawkami podatku), wówczas wartość świadczeń za które pobierane są opłaty dodatkowe należy przyporządkować proporcjonalnie do podstawy opodatkowania poszczególnych towarów opodatkowanych różnymi stawkami i do ww. świadczeń zastosować taką samą stawkę, jak dla towarów, z którymi są związane. Koszty dostawy tych świadczeń ponoszone w związku z dostawą towarów zwiększają kwotę należną od nabywcy z tytułu dostawy tych towarów oraz powinny być opodatkowane według stawki podatku VAT właściwej dla realizowanej dostawy.

Z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie wynika wprost sposób opodatkowania w przypadku zamówień obejmujących kilka/kilkanaście pozycji towarowych, a opłaty dodatkowe dotyczą całego zamówienia jako całości i co do zasady nie są możliwe do przypisania do konkretnego produktu w sposób bezpośredni. Analiza celowościowa art. 29a ust. 1 ustawy wskazuje, że w takich przypadkach koszty opłat dodatkowych powinny proporcjonalnie zwiększać podstawę opodatkowania poszczególnych towarów opodatkowanych według różnych stawek.

Nie stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami w zakresie podatku od towarów i usług odpowiednie przyporządkowanie, wyrażające się w proporcjonalnym rozliczeniu do wartości towarów, o ile powyższy sposób przyporządkowania kosztów opłat dodatkowych rzetelnie i adekwatnie do zaistniałej sytuacji oddaje w sposób wierny dokonaną transakcję.

W konsekwencji w analizowanej sprawie istnieje obowiązek proporcjonalnego rozdzielenia opłaty dodatkowej na poszczególne pozycje towarowe w przypadku, gdy jedna faktura dokumentuje sprzedaż kilku lub kilkunastu towarów (pozycje towarowe), a opłata dodatkowa dotyczy całego zamówienia i nie jest możliwe jej bezpośrednie przypisanie do konkretnej pozycji towarowej.

W świetle powyższego, Państwa stanowisko w zakresie możliwości wykazywania opłaty dodatkowej jako jednej pozycji odnoszącej się do całości zamówienia w przypadku, gdy jedna faktura dokumentuje sprzedaż kilku lub kilkunastu towarów (pozycje towarowe), a opłata dodatkowa dotyczy całego zamówienia i nie jest możliwe jej bezpośrednie przypisanie do konkretnej pozycji towarowej, należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Wyjaśnić należy, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą innych organów wydających interpretacje indywidualne w sprawach innych podatników, co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających interpretacjom. Interpretacja powołana przez Państwa na poparcie własnego stanowiska nie rozstrzyga w tożsamych okolicznościach do sytuacji przedstawionej we wniosku.

Ponadto należy wskazać, że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony przez danego podatnika. Interpretacje nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa, więc zawartego w niej stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę organ wydający interpretacje jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

W konsekwencji, powołana przez Państwa interpretacja indywidualna nie może stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.