0114-KDIP2-1.4010.200.2026.2.MW

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia, czy umieszczenie własnego sprzętu serwerowego w centrach danych na terytorium Francji, po stronie Spółki nie powoduje powstanie zagranicznego zakładu w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT w związku z art. 5 UPO Polska - Francja, a w konsekwencji czy całość dochodów osiąganych przez Spółkę podlega opodatkowaniu wyłącznie w Polsce.

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 23 czerwca 2026 r. (wpływ 22 czerwca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca.

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

A. sp. z o.o. z siedzibą w Polsce (dalej: „Spółka" lub „Wnioskodawca") jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Spółka prowadzi działalność technologiczną w zakresie m.in. dostarczania zaawansowanych rozwiązań z obszaru przesyłania i dystrybucji treści wideo (tzw. video delivery platform). W ramach tej działalności Spółka świadczy usługi na rzecz klientów zlokalizowanych zarówno w Polsce, jak i za granicą.

W ramach platformy dostarczania treści wideo Spółka świadczy w szczególności następujące usługi: (…).

Dla optymalnego świadczenia powyższych usług kluczowe znaczenie ma bezpośrednia, niskoopóźnieniowa łączność z operatorami telekomunikacyjnymi oraz dostawcami usług internetowych. Efektywność sieci CDN oraz jakość strumieniowania wideo są wprost uzależnione od fizycznej bliskości infrastruktury serwerowej względem użytkowników końcowych oraz punktów wymiany ruchu internetowego (IXP).

Spółka realizuje swoją działalność w oparciu o własny sprzęt serwerowy zlokalizowany w Polsce oraz infrastrukturę wynajmowaną w centrach danych. W związku z dynamicznym rozwojem działalności i rosnącym zapotrzebowaniem na usługi, Spółka podjęła decyzję o rozbudowie własnej infrastruktury technicznej.

W tym celu Spółka zakupiła sprzęt serwerowy, który zostanie umieszczony w dwóch centrach danych zlokalizowanych na terytorium Francji. Sprzęt ten będzie własnością Spółki, jednak sam lokal (powierzchnia kolokacyjna w centrum danych) będzie udostępniany Spółce przez operatora centrum danych na podstawie umowy najmu/kolokacji.

Wejście do data center nie przysługuje dowolnym osobom z personelu Wnioskodawcy - mogą z niego korzystać wyłącznie osoby, którym data center przyznało indywidualne upoważnienie na podstawie uprzedniego wniosku Spółki.

Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do decydowania o tym, w której konkretnie lokalizacji data center zostaną umieszczone należące do niego serwery. O fizycznym rozmieszczeniu serwerów w budynku decyduje operator data center, kierując się własnymi względami techniczno- organizacyjnymi.

Dzięki wynajmowi szaf Spółka - nadal będąc właścicielem serwerów - zyskuje dostęp do niezależnego zasilania, chłodzenia, wysokiej jakości łącza internetowego oraz ścisłej ochrony fizycznej.

Z biznesowego punktu widzenia dla Spółki kluczowe są warunki techniczne, w jakich przechowywane są serwery, jakie instalacje je obsługują, ich bezpieczeństwo czy zapewnienie przez data center dobrej jakości usług telekomunikacyjnych, niż wynajem określonego pokoju czy pomieszczenia.

Spółka nie będzie posiadała we Francji własnego lokalu, biura ani żadnej innej nieruchomości. Sprzęt serwerowy będzie służył do realizacji opisanych powyżej usług: transkodowania, przechowywania danych oraz dystrybucji treści w ramach sieci CDN. Sam w sobie jednak nie będzie mógł prowadzić samoistnej działalności.

Spółka nie zatrudnia i nie planuje zatrudniać żadnych pracowników ani przedstawicieli na terytorium Francji. W szczególności Spółka nie posiada przedstawiciela na terytorium Francji, który działałby w jej imieniu oraz posiadał i zwyczajowo wykonywał pełnomocnictwo do zawierania umów we Francji w imieniu Spółki. Ponadto, Spółka nie będzie także posiadała we Francji oddziału czy filii rozumianego jako wyodrębniona komórka organizacyjna. Spółka nie posiada placu budowy oraz nie prowadzi budowy, montażu lub instalacji na terytorium Francji. Podejmowanie wszelkich czynności zarządczych i operacyjnych ma miejsce w Polsce.

Zarządzanie infrastrukturą serwerową zlokalizowaną we Francji będzie prowadzone zdalnie, przez pracowników Spółki przebywających na stałe w Polsce.

Bez pracy informatyków w Polsce serwery we Francji są bezużyteczne dla działalności Spółki. Serwery są konfigurowane z Polski. Także w Polsce podejmowane są decyzje np. o restarcie czy wymianie serwera.

Wszelkie czynności o charakterze technicznym wymagające fizycznej obecności przy sprzęcie (np. serwisowanie, wymiana podzespołów) mogą być wykonywane przez personel centrum danych wyłącznie na zlecenie Spółki (tzw. usługa „remote hands” - zdalnych rąk) lub przez zewnętrznych podwykonawców, bez jakiegokolwiek stałego personelu Spółki obecnego na miejscu.

Spółka pragnie również zwrócić uwagę, że centrum danych świadczy powyższe usługi wielu innym podmiotom, a nie tylko Spółce. Spółka w zamian za powyższe usługi płaci na rzecz centrum danych czynsz za „najem szafy” (opłata stała) oraz opłatę zmienną, zależna od ilości zużytego przez serwer prądu.

Serwery będą wykorzystane przy świadczeniu usług dla klientów prowadzących działalność w Szwajcarii, Monako oraz Irlandii. Umowy z tymi podmiotami zostały już zawarte. Klienci Ci zostali pozyskani na skutek działań pracowników i współpracowników Spółki wykonujących pracę w Polsce.

Na dzień złożenia niniejszego wniosku Spółka nie zawarła żadnej umowy świadczenia usług na bazie omawianej infrastruktury, z podmiotem posiadającym siedzibę na terytorium Francji. Spółka nie wyklucza jednak, że w przyszłości mogą pojawić się klienci francuscy.

Pytanie

Czy umieszczenie własnego sprzętu serwerowego w centrach danych na terytorium Francji, po stronie Spółki nie powoduje powstanie zagranicznego zakładu w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT w związku z art. 5 Konwencji między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 20 czerwca 1975 r., a w konsekwencji czy całość dochodów osiąganych przez Spółkę podlega opodatkowaniu wyłącznie w Polsce?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki umieszczenie własnego sprzętu serwerowego w centrach danych na terytorium Francji, po stronie Spółki nie powoduje powstania zagranicznego zakładu w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT w związku z art. 5 Konwencji między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 20 czerwca 1975 r., a w konsekwencji całość dochodów osiąganych przez Spółkę podlega opodatkowaniu wyłącznie w Polsce.

Uzasadnienie

Zasadą wynikającą z art. 3 ust. 1 ustawy CIT jest to, że podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Jest to zasada podlegania opodatkowaniu od całości dochodów w Polsce z uwagi na posiadanie tutaj rezydencji podatkowej.

Zasada ta może ulec modyfikacji wynikającej z zawartych przez Polskę umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Przykładowo w UPO Polska - Francja, w art. 7, zawarto postanowienie, zgodnie z którym „Zyski z przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa podlegają opodatkowaniu w drugim Umawiającym się Państwie jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.”

Zasada ta oznacza, że zarówno Francja jak i Polska akceptują takie rozwiązanie, w którym podatnik będących ich rezydentem podatkowym osiąga zyski z posiadanego w drugim kraju zakładu i zyski te są w tym drugim kraju opodatkowane. Natomiast w przypadku podatników polskich, na mocy art. 23 ust. 1 pkt 1 UPO Polska - Francja zyski te są wyłączone z opodatkowania w Polsce. Tym samym nie podlegają one łączeniu z dochodami osiągniętymi w Polsce (ar. 20 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy CIT).

Zgodnie z art. 4a pkt 11 ustawy CIT przez zagraniczny zakład rozumie się:

a)  stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,

b)  plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,

c)  osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje

- chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.

Definicja zawarta w polskiej ustawie CIT ma więc zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej.

Z uwagi na fakt, że serwery znajdują się we Francji zastosowanie znaleźć potencjalnie może definicja zakładu zawarta w art. 5 ust. 1 i ust. 2 UPO Polska - Francja.

Zgodnie art. 5 ust. 1 w rozumieniu niniejszej umowy określenie "zakład" oznacza stałą placówkę, w której całkowicie albo częściowo wykonuje się działalność przedsiębiorstwa a w szczególności obejmuje:

a)  miejsce zarządzania,

b)  filię,

c)  biuro, w którym prowadzona jest działalność handlowa,

d)  zakład fabryczny,

e)  warsztat,

f)   kopalnię, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania bogactw naturalnych,

g)  budowę albo montaż, których okres przekracza 12 miesięcy.

Stosownie natomiast do art. 5 ust. 3 UPO Polska - Francja nie stanowią zakładu:

a)  placówki, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania albo wydawania dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa,

b)  dobra albo towary należące do przedsiębiorstwa, utrzymywane wyłącznie dla składowania, wystawiania albo wydawania,

c)  dobra albo towary należące do przedsiębiorstwa utrzymywane wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo,

d)  stała placówka utrzymywana wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu uzyskiwania informacji dla przedsiębiorstw, e) stała placówka utrzymywana przez przedsiębiorstwo wyłącznie dla celów reklamowych, dla dostarczania informacji, prowadzenia badań naukowych lub wykonywania podobnej działalności o przygotowawczym lub pomocniczym charakterze.

Art. 5 ust. 3 UPO Polska - Francja wskazuje więc różne rodzaje działalności, które stanowią wyjątki od ogólnej definicji zakładu zawartej w art. 5 ust. 1. Ich istotą jest to, że nie stanowią one zakładu w rozumieniu UPO Polska - Francja, nawet gdy taka działalność jest wykonywana za pośrednictwem stałej placówki. Wspólną cechą takich rodzajów działalności jest ich przygotowawczy i pomocniczy charakter. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, którego nie należy interpretować rozszerzająco.

Zakład może też powstać na skutek działań tzw. niezależnego przedstawiciela. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 4 UPO Polska - Francja „Jeżeli osoba, z wyjątkiem niezależnego przedstawiciela w rozumieniu ustępu 5, działa w Umawiającym się Państwie dla przedsiębiorstwa drugiego Umawiającego się Państwa, uważa się, iż w tym pierwszym Państwie istnieje zakład, jeżeli ta osoba posiada pełnomocnictwo do zawierania umów w imieniu przedsiębiorstwa i pełnomocnictwo w tym Państwie zwykle wykonuje, chyba że jej działalność ogranicza się tylko do zakupu dla przedsiębiorstwa dóbr lub towarów.”

Zasada tzw. zależnego przedstawiciela stanowi alternatywę w stosunku do zasad ogólnych wyrażonych w ust. 1-3 art. 5 UPO Polska - Francja. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy badać istnienie zakładu w oparciu o zasady ogólne zapisane w ust. 1-3 art. 5 UPO Polska - Francja. Jeśli w wyniku zastosowania ust. 1-3 zaistnieją okoliczności powstania lub nie powstania zakładu, to nie ma konieczności badania, czy osoby działające w przedsiębiorstwie są zależne, czy niezależne od reprezentowanego przedsiębiorstwa.

Reasumując, z ogólnej regulacji zawartej w art. 5 UPO Polska - Francja wynika, że dla uznania, że przedsiębiorstwo prowadzi swoją działalność w formie zakładu winny wystąpić łącznie trzy następujące przesłanki:

1) istnienie miejsca, gdzie działalność jest prowadzona (placówka),

2) stały charakter takiej placówki,

3) wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.

Taka interpretacja zakładu znajduje potwierdzenie także w Komentarzu do Konwencji Modelowej OECD z 2017 r. Tam także wskazuje się na konieczność łącznego spełnienia tych trzech przesłanek.

W odniesieniu do istnienia miejsca, gdzie działalność jest prowadzona w Komentarzu do Konwencji Modelowej z 2017 r. czytamy, że termin „miejsce prowadzenia działalności” obejmuje wszelkie lokale, obiekty lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są one wykorzystywane wyłącznie w tym celu.

Miejsce prowadzenia działalności może również istnieć w przypadku, gdy nie ma dostępnych lub wymaganych lokali do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, a dysponuje ono po prostu pewną ilością przestrzeni. Nie ma znaczenia, czy lokale, obiekty lub instalacje są własnością, wynajmowane przez przedsiębiorstwo lub w inny sposób pozostają do jego dyspozycji. Miejscem prowadzenia działalności może zatem być stoisko na targowisku lub określony stale wykorzystywany obszar w składzie celnym (np. do przechowywania towarów podlegających ocleniu). Ponownie, miejsce prowadzenia działalności może znajdować się w obiektach biznesowych innego przedsiębiorstwa. Może to mieć miejsce na przykład wtedy, gdy przedsiębiorstwo zagraniczne ma do stałej dyspozycji określone pomieszczenia lub ich część będące własnością innego przedsiębiorstwa.

W ocenie Spółki w analizowanym stanie faktycznym nie posiada ona na terytorium Francji miejsca, w którym działalność jest prowadzona. Innymi słowy, nie posiada we Francji placówki.

Wprawdzie umowa zawarta z data center wskazuje konkretne szafy, w których umieszczone są serwery Spółki, jednak Wnioskodawca nie miał faktycznego wpływu na ich wybór - to operator data center przydzielił Spółce konkretne szafy, kierując się własnymi względami techniczno- organizacyjnymi. Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do decydowania o tym, w której części budynku data center szafy te są zlokalizowane.

Spółka nie ma do data center swobodnego, niczym nieograniczonego dostępu. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, wejście do data center nie przysługuje dowolnym osobom z personelu Spółki - mogą z niego korzystać wyłącznie osoby, którym data center przyznało indywidualne upoważnienie na podstawie uprzedniego wniosku Spółki. Nie można więc porównywać tej sytuacji z wynajmem biura czy pomieszczeń magazynowych, gdzie najemca może swobodnie przebywać w lokalu, sam decyduje o tym, ile czasu w nim spędza i w jaki sposób go urządza.

W wyroku z dnia 28 października 2025 r., sygn. II FSK 163/23, NSA uznał:

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że skoro Skarżąca nie ma prawa do dysponowania czy władania miejscem pracy pracowników, Spółka nie będzie kontrolować miejsca wykonywania zleconych zadań, nie zobowiąże pracowników do zapewnienia jakąkolwiek wydzieloną przestrzenią, to samo przekazanie przez skarżącą pracownikom sprzętu komputerowego do zdalnego łączenia się ze Skarżącą w Wielkiej Brytanii nie powoduje wyodrębnienia przestrzeni dla skarżącej do własnej dyspozycji i nie tworzy placówki.

W tej sytuacji, gdyby zgodzić się z organem interpretacyjnym instancji, należałoby przyjąć, że pracownicy zatrudnieni przez skarżącą będą konstytuowali stałą placówkę wszędzie tam, gdzie będą przez nich wykonywane czynności służbowe. Jednak, z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie wynika, aby Skarżąca miała jakiegokolwiek prawo do dysponowania czy też władania przestrzenią pracowników. Tym samym, wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, pierwsza przesłanka nie została w sprawie spełniona, gdyż nie dojdzie do powstania placówki. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż działalność skarżącej na terytorium Polski nie spełnia warunków istnienia placówki (stałego miejsca prowadzenia działalności) pod względem dostępności powierzchni. Skoro placówka nie istnieje na terenie Polski, to nie może mieć również charakteru stałego.

Odwołując się także do możliwości świadczenia pracy zdalnie, prawidłowo Sąd I instancji podnosił, że miejsce w którym pracownik będzie świadczy pracę na rzecz zagranicznego pracodawcy (niezależnie czy w warunkach domowych, czy w jakimkolwiek innym miejscu) nie można uznać za odrębną placówkę tego przedsiębiorstwa. Zatrudnieni pracownicy zostaną bowiem wyposażeni przez pracodawcę jedynie w niezbędny sprzęt komputerowy, będą się łączyć z brytyjskim systemem i wykonywać powierzone im zadania. Placówka nie może więc istnieć, gdy przedsiębiorstwo (w sprawie - niemieckie) nie ma żadnych pomieszczeń, ani nie posiada przestrzeni do własnej dyspozycji w Polsce.

Na brak istnienia placówki w przypadku braku bezpośredniego dostępu do określonej powierzchni wskazał także WSA w Gliwicach w wyroku z 27 listopada 2019 r., sygn. III SA/Wa 1113/19 (utrzymanym w mocy przez NSA w wyroku z 16 listopada 2022 r., sygn. II FSK 549/20). WSA w wyroku tym wskazał, iż dla powstania zakładu niemiecka spółka korzystająca z usług logistyczno - magazynowych świadczonych przez spółkę powiązaną, musiałaby posiadać stałą placówkę, która byłaby pozostawiona do jej faktycznej dyspozycji. Nie jest zaś taką placówką kontrolowana przez polską spółkę powierzchnia magazynowa, wytyczona na potrzeby świadczenia usług na rzecz spółki niemieckiej. O powstaniu zakładu decydować powinno faktyczne dysponowanie pomieszczeniami. Magazyn polskiego podmiotu mógłby stanowić zakład w świetle art. 5 ust. 2 UPO Polska - Niemcy, gdyby doszło do faktycznego przekazania jej nad nim pieczy i kontroli, np. poprzez wpuszczenie tam pracowników, aby wykonywali czynności magazynowe i logistyczne, zaś spółka miałaby stały dostęp do przydzielonych jej pomieszczeń.

Na konieczność posiadania władztwa nad określoną powierzchnią wskazał NSA także w wyroku z dnia 19 lutego 2025 r., sygn. II FSK 609/22 czy WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 10 lutego 2025 r., sygn. I SA/Gl 631/24.

Powyższe orzecznictwo dotyczy co prawda głównie kwestii pracowników wykonujących pracę w trybie home office dla zagranicznych firm. Istotą tych wyroków jest jednak to, że mieszkanie pracownika, do którego pracodawca nie ma lub ma ograniczony dostęp (podobnie jak Spółka do data center) nie tworzy - wbrew stanowisku organów podatkowych - zakładu w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Brak zakładu wynika bowiem z tego, że nie jest spełniony pierwszy z warunków jego zaistnienia - czyli brak placówki.

Odnosząc się do Komentarza do Konwencji Modelowej należy też wskazać, że serwery nie są urządzeniami, które mogą np. tworzyć zakład budowlany. W ocenie Spółki jedynie wtedy, gdy podatnik zgromadzi maszyny czy urządzenia umożliwiające wykonywanie prac budowlanych można mówić o dysponowaniu określoną przestrzenią. Firma budowlana nie wynajmuje bowiem miejsca, gruntu na którym prowadzona jest budowa, ale dysponuje nim i związaną z nią przestrzenią na podstawie umowy o roboty budowlane. Co więcej, w wyrokach dotyczących pracowników świadczących pracę w trybie home office dla zagranicznych firm można zauważyć, że nawet urządzenia (komputery czy inny sprzęt biurowy, przekazywany przez pracodawcę zagranicznego) same w sobie nie tworzą zakładu - właśnie z tego względu, iż brak jest placówki, rozumianej jako wyodrębnione miejsce ze swobodnym dostępem, czy powierzchnią, którą dysponuje pracodawca.

W ocenie Spółki, za wyodrębnione miejsce, przestrzeń czy wprost za placówkę nie można uznać wnętrza szafy, w której umieszczone są serwery. Tym bardziej, że jak wskazano, Spółce nie przysługuje prawo do decydowania o tym, w której konkretnie lokalizacji data center zostaną umieszczone należące do niej serwery — o fizycznym rozmieszczeniu serwerów w budynku decyduje operator data center, kierując się własnymi względami techniczno-organizacyjnymi. Kluczowe są natomiast warunki techniczne, w jakich przechowywane są serwery, ich bezpieczeństwo czy zapewnienie przez data center dobrej jakości usług telekomunikacyjnych. Ograniczony jest też ściśle dostęp do szaf, w których znajdują się serwery.

Jednocześnie, jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w toku użytkowania serwerów może dojść do ich wymiany. Spółka zakłada pewien okres użytkowania danego serwera, ale w każdej chwili może on zostać przetransportowany do innego miejsca, innego kraju. Może także ulec awarii, która spowoduje, że nie będzie nadawał się do użytku. Wymagana dla zakładu stałość nie jest więc też czymś pewnym i jasno określonym dla serwerów.

Podobnie, w ocenie Spółki, niezależnie od braku spełnienia warunku istnienia placówki, nie zostaje spełniony warunek wykonywania za jej pośrednictwem działalności gospodarczej. Serwer sam w sobie nie jest bowiem w stanie świadczyć usług, prowadzić działalności czy generować innych przychodów. Samo jego umiejscowienie nie ma znaczenia dla tego, w jaki sposób i do czego jest wykorzystywany.

Umiejscowienie serwera w danym data center zależy zwykle od szeregu różnych elementów, np. od tego, gdzie serwer nabyto i czy opłaca się go przywozić do Polski, jakie są ceny najmu szaf do serwerów, jakie warunki techniczne oferuje dane data centrum, jak daleko od serwera ulokowani są użytkownicy końcowi (w przypadku Spółki umiejscowienie serwerów we Francji jest kluczowe z uwagi na bliskość klientów z nieodległych państw). Natomiast bez względu na to, gdzie on fizycznie stoi to sama jego obecność nie oznacza, że za jego pośrednictwem w tym miejscu wykonuje się działalność gospodarczą. W praktyce bowiem działalność ta jest wykonywana - w przypadku opisanym we wniosku - w Polsce. To tutaj tworzone jest oprogramowanie, stąd serwer jest zarządzany, tutaj wyszukiwani są klienci i stąd zawierane są umowy. Serwer jest jednym z wielu urządzeń potrzebnych do prowadzenia działalności gospodarczej, ale bez infrastruktury z Polski i bez pracy pracowników/współpracowników w Polsce pozostaje bezużyteczny.

Ostatnim elementem, który mógłby statuować zakład Spółki jest zgodnie z UPO Polska - Francja niezależny przedstawiciel. Jak jednak wskazano w stanie faktycznym - Spółka nie będzie zatrudniała we Francji pracowników ani W szczególności Spółka nie będzie posiadała przedstawiciela na terytorium Francji, który działałby w jej imieniu oraz posiadał i zwyczajowo wykonywał pełnomocnictwo do zawierania umów we Francji w imieniu Spółki.

Podsumowując należy uznać, że Spółka nie posiada na terytorium Francji zakładu. Nie posiada go przede wszystkim dlatego, iż z uwagi na charakterystykę usług świadczonych przez data center Spółka nie posiada we Francji miejsca prowadzenia działalności, rozumianej jako placówka. Nie jest więc spełniony jeden z warunków dla powstania zakładu.

W konsekwencji wszystkie dochody Spółki podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:

W myśl art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT:

Zgodnie z definicją zagranicznego zakładu zawartą w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT pojęcie to oznacza:

Ustalenie, czy dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą na terytorium innego państwa (obcego) poprzez położony tam zakład, ma istotne znaczenie dla określenia zasad opodatkowania dochodów uzyskiwanych w związku z prowadzoną działalnością. W przypadku powstania zakładu na terytorium innego państwa, dochody przypisane temu zakładowi mogą podlegać opodatkowaniu w państwie jego położenia, na zasadach określonych we właściwych przepisach prawa podatkowego oraz postanowieniach odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Z treści wniosku wynika, że Spółka posiada polską rezydencję podatkową i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. W związku z dynamicznym rozwojem działalności i rosnącym zapotrzebowaniem na usługi, Spółka podjęła decyzję o rozbudowie własnej infrastruktury technicznej. W tym celu Spółka zakupiła sprzęt serwerowy, który zostanie umieszczony w dwóch centrach danych zlokalizowanych na terytorium Francji. Sprzęt ten będzie własnością Spółki, sam lokal (powierzchnia kolokacyjna w centrum danych) będzie udostępniany Spółce przez operatora centrum danych na podstawie umowy najmu/kolokacji.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy umieszczenie własnego sprzętu serwerowego w centrach danych na terytorium Francji, po stronie Spółki nie powoduje powstanie zagranicznego zakładu we Francji, a w konsekwencji czy całość dochodów osiąganych przez Spółkę podlega opodatkowaniu wyłącznie w Polsce.

W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą zatem uregulowania zawarte w polsko-francuskiej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1977 r. Nr 1 poz. 5, dalej UPO, umowy polsko-francuskiej), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez Francję dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 252; dalej „Konwencja MLI”):

W myśl art. 5 ust. 2 UPO:

Stosownie do art. 5 ust. 3 UPO:

Zatem art. 5 ust. 4 UPO, wylicza różne rodzaje działalności, które stanowią wyjątki od ogólnej definicji zakładu zawartej w art. 5 ust. 1 (nie stanowią one zakładu w rozumieniu umowy, nawet gdy taka działalność jest wykonywana za pośrednictwem stałej placówki). Wspólną cechą takich rodzajów działalności jest ich przygotowawczy i pomocniczy charakter. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, którego nie należy interpretować rozszerzająco.

Ponadto stosownie do z art. 5 ust. 4 UPO:

Jak stanowi art. 5 ust. 5 UPO:

W myśl art. 5 ust. 5 UPO:

Należy wskazać, że powyższe przepisy odnoszą się zasadniczo do 3 sytuacji, w których na terytorium Polski może powstać zagraniczny zakład spółki francuskiej:

1) zakład w formie stałej placówki,

2) zakład w formie placu budowy/montażu,

3) zakład poprzez tzw. „agenta zależnego”.

Podkreślić należy, że „zakład” jest pewnym abstrakcyjnym pojęciem funkcjonującym w międzynarodowym prawie podatkowym. Stwierdzenie, czy Wnioskodawca posiada zakład na terytorium Polski ma bezpośredni wpływ na kwestię powstania ograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce.

Zgodnie bowiem z art. 7 umowy polsko-francuskiej:

Dokonując interpretacji postanowień UPO należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.

Należy wskazać, że z unormowań zawartych w art. 5 ust. 1 w zw. z ust 3 UPO wynika, że dla przyjęcia, iż doszło do utworzenia stałej placówki przedsiębiorstwa konstytuującej zakład, wymagane jest zaistnienie łącznie następujących przesłanek:

• istnienie miejsca gdzie działalność jest prowadzona (placówka),
• stały charakter takiej placówki,
• wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.

Należy podkreślić, że brak spełnienia któregokolwiek spośród wymienionych warunków oznacza, iż nie powstanie zakład w postaci stałej placówki w rozumieniu właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi mieć charakteru produkcyjnego.

Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”, musi zatem istnieć więź między placówką, a określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres. Nawet jeżeli praktyka państw członkowskich nie jest jednolita, jeżeli chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie wskazuje, że zwykle nie uważa się, że zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w państwie za pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy.

Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny, w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres może się rozciągnąć na wiele lat).

Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się, aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa to należy uznać, że mamy do czynienia z istnieniem placówki.

Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo przez stałą placówkę. Słowo „przez którą” należy rozumieć szeroko i odnosić je do działalności gospodarczej wykonywanej w określonej lokalizacji (pomieszczeniu czy przestrzeni), będącej do dyspozycji przedsiębiorstwa. Tytułem przykładu, przedsiębiorca układający nawierzchnię drogi prowadzi działalność „przez” miejsce wykonywania tej czynności (komentarz do art. 5 Konwencji OECD pkt 4.6).

Zgodnie z Komentarzem, prowadzenie działalności poprzez placówkę oznacza, że osoby w określony sposób zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność gospodarczą w państwie, w którym stała placówka jest położona (pkt 2, Komentarz do artykułu 5).

Działalność przedsiębiorstwa może być prowadzona przez samego przedsiębiorcę lub osoby zatrudnione przez przedsiębiorstwo na podstawie płatnego stosunku pracy. Personel obejmuje pracowników i inne osoby otrzymujące instrukcje z przedsiębiorstwa, tzw. osoby zależne (pkt 10, Komentarz do artykułu 5).

Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że często trudno jest odróżnić działalność mającą charakter przygotowawczy lub pomocniczy od działalności, która takiego charakteru nie ma. Wskazuje się w tym zakresie m.in., że działalność placówki nie posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy stanowi istotną i znaczącą część działalności przedsiębiorstwa jako całości, gdy istnieje znaczący związek między prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo dochodami. Ponadto, działalność przygotowawcza lub pomocnicza zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona za pośrednictwem stałej placówki, aby nie była uznana za zakład, musi być wykonywana wyłącznie dla przedsiębiorstwa macierzystego, a także nie ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego jakakolwiek działalność zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie za pośrednictwem stałej placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości.

Zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia oraz przedstawiony opis sprawy stwierdzić należy, że niewątpliwie w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z istnieniem stałej placówki. Jak bowiem wynika z opisu sprawy, Spółka jest właścicielem sprzętu serwerowego (serwerów), które zostaną umieszczone w dwóch centrach danych zlokalizowanych na terytorium Francji. Powierzchnia kolokacyjna w centrum danych będzie udostępniany Spółce przez operatora centrum danych na podstawie umowy najmu/kolokacji. Sprzęt serwerowy będzie służył do świadczenia przez Spółkę usług dla klientów prowadzących działalność w Szwajcarii, Monako oraz Irlandii tj.: transkodowania, przechowywania danych oraz dystrybucji treści w ramach sieci CDN.

Jak już wskazano, określenie „placówka” obejmuje również urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, w przedmiotowej sprawie są to „serwery”. Skoro przedmiotowe serwery umiejscowione są na terytorium Francji, to bezsprzecznie stwierdzić należy, że istnieje więź między placówką a określonym punktem geograficznym.

Bez wątpienia działalność Spółka nie będzie miała również charakteru krótkotrwałego lub incydentalnego, o czym świadczy opis stanu faktycznego. Spółka wskazała, że „(…) Serwery będą wykorzystane przy świadczeniu usług dla klientów prowadzących działalność w Szwajcarii, Monako oraz Irlandii. Umowy z tymi podmiotami zostały już zawarte. (…) Spółka nie wyklucza jednak, że w przyszłości mogą pojawić się klienci francuscy. (…)” Spółka posługuje się zwrotem „w przyszłości”, co sugeruje, że działalność Spółki będzie prowadzona w dłuższej perspektywie czasowej. Można zatem stwierdzić, że placówka nie ma charakteru wyłącznie tymczasowego.

Ponadto, jak już wcześniej wskazano, zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie. Jak wynika w opisu sprawy, przedmiotem podstawowej działalności Spółki jest działalność technologiczna w zakresie m.in. dostarczania zaawansowanych rozwiązań z obszaru przesyłania i dystrybucji treści wideo (tzw. video delivery platform). W ramach tej działalności Spółka świadczy usługi na rzecz klientów zlokalizowanych zarówno w Polsce, jak i za granicą.

W ramach platformy dostarczania treści wideo Spółka świadczy w szczególności następujące usługi: (…).

Dla optymalnego świadczenia powyższych usług kluczowe znaczenie ma bezpośrednia, niskoopóźnieniowa łączność z operatorami telekomunikacyjnymi oraz dostawcami usług internetowych. Efektywność sieci CDN oraz jakość strumieniowania wideo są wprost uzależnione od fizycznej bliskości infrastruktury serwerowej względem użytkowników końcowych oraz punktów wymiany ruchu internetowego (IXP).

Spółka realizuje swoją działalność w oparciu o własny sprzęt serwerowy zlokalizowany w Polsce oraz infrastrukturę wynajmowaną w centrach danych. W związku z dynamicznym rozwojem działalności i rosnącym zapotrzebowaniem na usługi, Spółka podjęła decyzję o rozbudowie własnej infrastruktury technicznej. W tym celu Spółka zakupiła sprzęt serwerowy, który zostanie umieszczony w dwóch centrach danych zlokalizowanych na terytorium Francji.

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie serwery nie pełnią wyłącznie funkcji pomocniczych ani technicznych. Z opisu sprawy jednoznacznie wynika, że będą one wykorzystywane bezpośrednio przy świadczeniu usług na rzecz klientów Wnioskodawcy. Oznacza to, że za pośrednictwem tych urządzeń realizowane będą odstawowe czynności składające się na działalność gospodarczą Spółki, a serwery będą stanowiły podstawowe narzędzie prowadzenia tej działalności.

W konsekwencji nie można uznać, że działalność Spółki jest prowadzona wyłącznie z terytorium Polski, a serwery znajdujące się we Francji mają jedynie charakter pomocniczy. Przeciwnie, z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że świadczenie usług na rzecz klientów jest możliwe właśnie dzięki funkcjonowaniu serwerów zlokalizowanych na terytorium Francji. Tym samym działalność gospodarcza Spółki jest wykonywana za pośrednictwem tej infrastruktury technicznej.

Zatem, bezsprzecznie stwierdzić należy, że działalność prowadzona przez Spółkę za pomocą serwerów zlokalizowanych we Francji nie ma wyłącznie pomocniczego i przygotowawczego charakteru. Z ww. opisu wynika bowiem jednoznacznie, że przedmiot działalności Spółki na terytorium Francji będzie pokrywał się z przedmiotem jej działalności jako całości. Z pewnością stała placówka, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości, nie prowadzi działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym.

W ocenie Organu, skoro serwery stanowią własność Spółki, są zainstalowane w stałej lokalizacji na terytorium Francji, pozostają do dyspozycji Spółki przez dłuższy okres oraz służą wykonywaniu podstawowej działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług na rzecz klientów, to spełnione są przesłanki uznania, że działalność przedsiębiorstwa jest prowadzona za pośrednictwem stałej placówki.

Powyższe potwierdza Komentarz do art. 5 Modelowej Konwencji OECD (pkt 42.1-42.10) w którym stwierdza się, że serwer, w którym składowana jest strona internetowa i za pośrednictwem którego jest ona dostępna jest częścią urządzenia fizycznie umiejscowioną w pomieszczeniu, to pomieszczenie więc stanowić może stałą placówkę przedsiębiorstwa, które eksploatuje ten serwer.

Ponadto, jeżeli przedsiębiorstwo prowadzące działalność gospodarczą za pomocą strony internetowej posiada do własnej dyspozycji serwer, w którym jest zmagazynowana strona internetowa, na przykład jest właścicielem lub dzierżawi i eksploatuje serwer, w którym jest magazynowana strona internetowa, i to miejsce, w którym dany serwer jest umieszczony, jest wykorzystywane, to może ono stanowić zakład przedsiębiorstwa.

Komentarz również wskazuje, że dla ustalenia stałej placówki serwer powinien być umieszczony w pewnym miejscu przez jakiś dostatecznie długi okres, aby stał się trwały. Jak wskazano, placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego przedsiębiorstwa.

Na potwierdzenie uznania działalności Spółki w Polsce za „zakład” wskazać należy, że zgodnie z Komentarzem, jeżeli przedsiębiorstwo eksploatuje urządzenia informatyczne w szczególnym miejscu, to zakład może zaistnieć nawet wówczas, gdy nie ma personelu obsługującego urządzenia. W przypadku działalności prowadzonej z wykorzystaniem zautomatyzowanych systemów informatycznych wykonywanie działalności gospodarczej może następować bez udziału personelu znajdującego się w państwie położenia serwerów. Istotne jest bowiem to, że to dzięki serwerom realizowana jest podstawowa działalność gospodarcza Spółki.

Ponadto, zgodnie z Komentarzem, ustalenie podstawowych funkcji danego przedsiębiorstwa zależy wyraźnie od charakteru i istoty działalności tego przedsiębiorstwa. Na przykład niektórzy dostawcy usług internetowych (ISP) eksploatują własne serwery w celu przyjęcia w gościnę strony internetowej lub w celu innych zastosowań na rzecz innych przedsiębiorstw. Dla tych dostawców eksploatacja ich serwerów w celu świadczenia usług dla klientów stanowi istotną część składową ich działalności handlowej i nie można tego uznać za działalność przygotowawczą lub pomocniczą. Innym przykładem jest przedsiębiorstwo, zwane czasami „handlarzem cybernetycznym”, które prowadzi działalność handlową polegającą na sprzedaży towarów za pośrednictwem Internetu. W takim przypadku przedmiotem działalności przedsiębiorstwa nie jest eksploatowanie serwera i sam fakt, że może ono to robić w danym miejscu, nie wystarcza, aby uznać, że wykonywana działalność w tym miejscu jest czymś więcej niż działalnością przygotowawczą lub pomocniczą.

W podobnym przypadku należy zbadać istotę i charakter działalności przedsiębiorstwa. Jeżeli działalność ma po prostu charakter przygotowawczy lub pomocniczy w stosunku do działalności polegającej na sprzedaży produktów przez Internet (na przykład miejsce jest wykorzystywane do eksploatowania serwera, który gości u siebie stronę internetową, która, jak często bywa, jest wykorzystywana wyłącznie do reklam, prezentacji katalogu produktów lub dostarczania informacji potencjalnym klientom), to wówczas ma zastosowanie ustęp 4 i dane miejsce nie jest zakładem. Jeżeli jednak w tym miejscu są wykonywane typowe funkcje związane ze sprzedażą (na przykład zawieranie kontraktów z klientem, realizacja płatności i dostawa produktów są wykonywane automatycznie za pośrednictwem urządzenia informatycznego położonego w tym miejscu), to takiej działalności nie można uznać za działalność przygotowawczą lub pomocniczą.

Mając na względzie powyższe wyjaśnienia, wskazać należy, że bez wątpienia działalność, którą za pomocą serwerów umieszczonych na terytorium Francji wykonuje Spółka, jest jego działalnością podstawową. Poprzez serwery umieszczone na terytorium Francji Spółka wykonuje typowe funkcje związane ze świadczonymi przez siebie usługami na rzecz klientów.

W związku z powyższym, z uwagi na:

1) istnienie stałej placówki przez którą Spółka wykonuje częściowo swoją działalność oraz

2) brak pomocniczego lub przygotowawczego charakteru działalności wykonywanej przez Spółkę za pomocą serwerów umieszczonych na terytorium Francji

- stwierdzić należy, że umieszczenie przez Spółkę serwerów na terytorium Francji spowoduje ukonstytuowanie na terytorium Francji zakładu Spółki.

Jak już wcześniej wskazano, zasada tzw. zależnego przedstawiciela stanowi alternatywę w stosunku do zasad ogólnych wyrażonych w ust. 1-3 art. 5 UPO. Skoro w wyniku zastosowania ust. 1-3 zaistniały okoliczności powstania zakładu, to nie ma konieczności badania, czy Spółka będzie działać na terenie Polski za pomocą „zależnego przedstawiciela”.

Podsumowując, stwierdzić należy, że wykorzystywanie serwerów umieszczonych na terytorium Francji do prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę będzie stanowić „zakład” w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 5 umowy polsko-francuskiej.

W konsekwencji, skoro działalność gospodarcza Spółki prowadzona na terytorium Francji za pośrednictwem serwerów stanowi zagraniczny zakład, zastosowanie znajduje wyżej powołany art. 7 ust. 1 UPO.

Zgodnie z tym przepisem zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu wyłącznie w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. W takim przypadku drugie Państwo jest uprawnione do opodatkowania zysków przedsiębiorstwa, jednak wyłącznie w takiej mierze, w jakiej zyski te mogą być przypisane temu zakładowi.

Oznacza to, że Francja posiada prawo do opodatkowania dochodów przypisanych zakładowi Spółki prowadzącemu działalność na jej terytorium za pośrednictwem serwerów. Opodatkowaniu we Francji podlega część dochodów, która jest przypisana temu zakładowi.

Natomiast dochody Spółki, które nie pozostają w związku z działalnością prowadzoną przez zakład położony we Francji i nie mogą zostać temu zakładowi przypisane zgodnie z art. 7 UPO, nie podlegają opodatkowaniu we Francji. Dochody te podlegają opodatkowaniu w Polsce na zasadach wynikających z art. 3 ust. 1 oraz art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jako dochody podatnika posiadającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jednocześnie Polska pozostaje państwem rezydencji podatkowej Spółki, w którym Spółka podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W odniesieniu do dochodów, które zgodnie z art. 7 UPO mogą być opodatkowane we Francji, Polska jest jednak zobowiązana do zastosowania postanowień Umowy dotyczących unikania podwójnego opodatkowania, eliminując podwójne opodatkowanie tych dochodów w sposób określony w tej UPO.

W konsekwencji dochody przypisane zakładowi położonemu na terytorium Francji mogą być opodatkowane we Francji na podstawie art. 7 UPO, natomiast pozostałe dochody, które nie są przypisane temu zakładowi, podlegają opodatkowaniu w Polsce zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Polska, jako państwo rezydencji podatnika, stosuje przy tym postanowienia Umowy w celu wyeliminowania podwójnego opodatkowania dochodów przypisanych zakładowi.

Zatem, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji..

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym oraz zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków sądowych, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.