0114-KDIP1-2.4012.353.2026.2.RST

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 24 czerwca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. GMBH (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest spółką kapitałową prawa austriackiego z siedzibą działalności gospodarczej w (...) w Austrii. Spółka jest zarejestrowana w Polsce na cele podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych, w związku z powstaniem zakładu montażowego w rozumieniu art. 5 ust. 3 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Austrii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku z dnia 13 stycznia 2004 r.

Działalność Spółki w kraju siedziby obejmuje:

• dostawę dźwigów (dźwigi/suwnice kontenerowe, dźwigi do elektrolizy itp.),
• montaż i uruchomienie dźwigów,
• dostawę części zamiennych,
• usługi serwisowe,
• przebudowę/modernizację dźwigów.

Spółka posiada w kraju siedziby m.in. dwa zakłady produkcyjne obejmujące własną produkcję i biura (tj. w miejscowości (...) i w (...)).

W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółka wytwarza w swoich zakładach w Austrii niektóre elementy dźwigu. Inne elementy/części dźwigu są nabywane przez Spółkę od dostawców z Austrii, a także od dostawców z innych krajów UE (w tym z Polski, Słowacji) oraz z państw trzecich i dostarczane przez tych dostawców bezpośrednio na wskazany przez Spółkę plac budowy/montażu.

Proces realizacji zamówienia na dostawę i montaż oraz uruchomienie dźwigów (tj. dźwigów kontenerowych, dźwigów do elektrolizy itp.) dla klienta w Polsce jest zorganizowany w następujący sposób:

• Sprzedaż dźwigu przez pracownika zatrudnionego w dziale sprzedaży Spółki w Austrii, czego skutkiem jest zawarcie umowy z klientem.
• Umowa jest zawierana/podpisywana przez osoby upoważnione do reprezentowania Spółki zatrudnione przez Spółkę w Austrii/zarząd Spółki znajdujący się w Austrii.
• Przygotowanie (zgodnie z umową) projektu dźwigu w Austrii.
• Produkcja niektórych elementów dźwigu w Austrii.
• Zamówienie niektórych elementów/części składowych u dostawców w Austrii oraz z innych krajów UE (w tym z Polski, ze Słowacji) oraz z państw trzecich, przy czym elementy/części są transportowane bezpośrednio na wskazany przez Spółkę plac budowy/montażu w Polsce.
• Montaż i uruchomienie dźwigu odbywają się na miejscu, na placu budowy/montażu w Polsce i są realizowane przez pracowników Spółki lub pracowników udostępnianych Spółce przez inne podmioty lub przez pracowników ewentualnie leasingowanych przez Spółkę w Polsce lub przez podwykonawców, którym zostają powierzone te czynności na podstawie umowy zawartej ze Spółką.
• W przypadku niektórych projektów Spółka bowiem nabywa usługi montażowe od podwykonawców (w tym przedsiębiorstw z siedzibą w Polsce, zarejestrowanych w Polsce dla celów podatku VAT), którzy wykonują prace na rzecz Spółki na placu budowy/montażu w Polsce.
• Po pomyślnym montażu i uruchomieniu następuje odbiór dźwigu, który jest potwierdzany podpisaniem protokołu odbioru i stanowi potwierdzenie wykonania świadczenia przez Spółkę na rzecz klienta.

W związku z realizacją umów na dostawę, montaż i uruchomienie dźwigów na terytorium Polski Spółka realizuje obecnie (tj. w kwiecień/maj 2026 roku) następujące projekty w różnych lokalizacjach w Polsce (dalej: „Projekty”):

• pierwszy z projektów jest realizowany przez Spółkę w (...) w związku z realizacją umowy zawartej z B. sp. z o.o. Projekt jest obecnie w fazie końcowej i w ciągu najbliższego czasu zostanie zakończony;
• drugi z projektów jest również realizowany przez Spółkę w (...) w związku z realizacją kolejnej umowy zawartej z B. sp. z o.o. Projekt jest obecnie w fazie początkowej tj. został rozpoczęty na początku marca 2026;
• trzeci z projektów jest realizowany przez Spółkę w (...) w związku z realizacją umowy zawartej z D. sp. z o.o. Przy czym realizacja tego projektu została rozpoczęta w październiku 2025, a następnie zawieszona od grudnia 2025 do 16 kwietnia 2026. Od 16 kwietnia 2026 projekt został wznowiony;
• czwarty z projektów jest realizowany przez Spółkę w miejscowości (...) w związku z realizacją umowy zawartej z E. sp. z o.o. Projekt został rozpoczęty w połowie maja 2026;
• piąty z projektów jest realizowany przez Spółkę w miejscowości (...) w związku z realizacją umowy zawartej z F. sp. z o.o. Projekt został rozpoczęty pod koniec kwietnia 2026.

Spółka pragnie dodać, że w różnych latach, miesiącach czy tygodniach liczba projektów realizowanych przez Spółkę na terytorium Polski może być różna.

Ponadto w różnych fazach/etapach realizacji Projektów w Polsce liczba pracowników oddelegowanych przez Spółkę z Austrii do Polski do poszczególnych Projektów, liczba pracowników wypożyczonych od innych podmiotów czy liczba podwykonawców angażowanych do poszczególnych Projektów może być różna.

Na moment składania niniejszego wniosku (tj. połowa maja 2026), na terytorium Polski w związku z realizacją Projektów w (...) znajduje się 1 pracownik Spółki oddelegowany z Austrii do Polski, a do dnia 4 maja 2026 przebywało w (...) 2 pracowników Wnioskodawcy.

Ponadto Spółka pragnie wskazać, że na placu budowy/montażu w (...) obecni są również pracownicy podwykonawcy (tj. firmy G. Sp. z o.o., dalej: „Podwykonawca”), z którym Spółka zawarła umowę, na podstawie której powierzyła mu wykonanie wszystkich czynności montażowych w związku z realizacją drugiego Projektu w (...). Ze względu na to, iż czynności związane z montażem przy tym Projekcie zostały w całości zlecone Podwykonawcy, Wnioskodawca nie posiada informacji o aktualnej liczbie pracowników zaangażowanych przez Podwykonawcę i przebywających na ww. placu budowy/montażu. Czynności związane z organizacją pracy pracowników Podwykonawcy wykonywane są bowiem bezpośrednio przez Podwykonawcę.

W związku z realizacją przez Spółkę Projektu w (...), w kwietniu 2026 na miejscu przebywało 5 pracowników (m.in. mechanik, elektryk, malarz) udostępnionych Spółce przez inny podmiot z grupy (tj. H. s.r.o., dalej: „Spółka słowacka”). W momencie składania niniejszego wniosku (tj. połowa maja 2026) na placu budowy/montażu w (...) przebywa 5 pracowników udostępnionych Spółce przez H. s.r.o (tj. 2 malarzy i kierownik zespołu na budowie, mechanik, inżynier).

W związku z realizacją przez Spółkę Projektu w (...) w momencie składania niniejszego wniosku (tj. połowa maja 2026) na miejscu przebywa 1 pracownik (tj. elektryk) udostępniony Spółce przez Spółkę słowacką.

Pracownicy Spółki, którzy są oddelegowywani przez Spółkę do pracy z Austrii do Polski czy pracownicy udostępniani Spółce przez Spółkę słowacką są odpowiedzialni w Polsce wyłącznie za montaż i uruchomienie dźwigu i są wysyłani na plac budowy/montażu w Polsce wyłącznie w tym celu tj. w celu montażu i uruchomienia dźwigu. Z chwilą zakończenia prac, odbioru dźwigu przez klienta i usunięcia wszystkich usterek, pracownicy ci wracają do Austrii/na Słowację.

Pracownicy Spółki oddelegowani na plac budowy/montażu w Polsce czy pracownicy udostępnieni Spółce przez Spółkę słowacką nie są uprawnieni do podpisywania umów w imieniu Spółki. Protokoły odbioru są co do zasady podpisywane przez kierownika projektu zatrudnionego przez Spółkę w Austrii. Osoba ta nie zajmuje się montażem na miejscu, lecz koordynuje Projekt z biura w (...).

Kierownik projektu przyjeżdża na plac budowy/montażu tylko w celu dokonania odbioru i podpisania protokołu odbioru.

Wszystkie decyzje strategiczne i biznesowe, w szczególności dotyczące pozyskiwania nowych zleceń, realizacji bieżących Projektów oraz zawierania umów na zakup towarów i usług do Projektów realizowanych w Polsce, podejmowane są w biurze w (...) przez pracowników oraz zarząd Spółki w Austrii.

Również decyzje dotyczące tego ilu pracowników oraz o jakich kompetencjach mają zostać/są angażowani na placu budowy/montażu w Polsce w tym dotyczące pracowników Spółki oddelegowanych z Austrii do Polski, pracowników udostępnianych przez Spółkę słowacką oraz w razie potrzeby- pracowników leasingowanych od agencji pracy tymczasowej w Polsce - jak również decyzje co do tego w jakim okresie osoby te mają w Polsce przebywać oraz przy którym z Projektów w Polsce pracować, zapadają w biurze Spółki w (...) lub w (...) (oba w Austrii), za pośrednictwem zatrudnionych tam pracowników Spółki (tj. koordynatorów ds. montażu).

Analogicznie, w tych samych biurach w Austrii (tj. w (...) lub w (...)) i przez tych samych pracowników Spółki (tj. koordynatorów ds. montażu) podejmowane są decyzje dotyczące podwykonawców - tj. ilu z nich i przez jaki okres ma przebywać na placu budowy/montażu w Polsce, a także które firmy zostaną zaangażowane do poszczególnych Projektów.

Komunikacja w przypadku wystąpienia wad w dostawie (tj. w przypadku ew. wad dostarczonych i zamontowanych w Polsce dźwigów) prowadzona jest przez pracowników zatrudnionych w dziale zakupów Wnioskodawcy w (...).

Kontrola prawidłowości dostawy odbywa się

• w przypadku dostaw towarów z miejscem dostawy (...) (tj. przed wysyłką dźwigu na miejsce montażu) przez pracowników działu magazynowego w (...),
• natomiast w przypadku dostaw bezpośrednio na plac budowy/montażu w Polsce przez zespół montażowy na miejscu tj. pracowników Spółki oddelegowanych do pracy w Polsce.

Podsumowując: wszelkie decyzje dotyczące umów, zamówień, nabycia towarów/usług, dostaw towarów, przyjmowania i realizacji zleceń, obsługi klienta, zarządzania finansami i płatnościami, podejmowane są przez pracowników Spółki zatrudnionych w Austrii i przy pomocy zasobów posiadanych przez Spółkę w Austrii.

Jak już to zostało wspomniane powyżej w związku z Projektami realizowanymi w Polsce zdarza się, że Spółka leasinguje również pracowników od agencji pracy tymczasowej tj. Spółka w zależności od potrzeby zawiera z agencją pracy tymczasowej umowę dotyczącą leasingu zasobów ludzkich, które mają być jej udostępnione w Polsce. Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad agencją pracy tymczasowej, od której leasinguje pracowników. Poprzez swoich pracowników w Polsce Spółka sprawuje jednak kontrolę w zakresie czynności wykonywanych przez pracowników, którzy są jej leasingowani od polskiej agencji pracy tymczasowej. Okres leasingu pracowników w Polsce nigdy nie przekracza czasu trwania/realizacji konkretnego Projektu w Polsce. Umowa leasingu pracowników obowiązuje jedynie przez okres, w którym w związku z realizacją Projektu Spółce są potrzebni w Polsce dodatkowi pracownicy (tj. oprócz m.in. tych pracowników oddelegowanych przez Spółkę do pracy z Austrii do Polski). Pracownicy, którzy są przez Spółkę w razie potrzeby leasingowani od agencji pracy tymczasowej nie są uprawnieni do podpisywania umów w imieniu Spółki

W związku z realizacją Projektów na terytorium Polski Wnioskodawca w razie potrzeby, korzysta (na podstawie umowy leasingu zawartej według zasad obowiązujących jak dla transakcji z podmiotami trzecimi) również z pracowników I. sp. z o.o.(dalej: „Spółka polska”) - Spółka polska jest niezależnym od Wnioskodawcy podmiotem, od którego Wnioskodawca nabywa towary i usługi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, według zasad obowiązujących jak dla transakcji z podmiotami trzecimi. Pracownicy Spółki polskiej nie są uprawnieni do podpisywania umów w imieniu Spółki.

Na czas montażu dźwigu w Polsce pracownikom oddelegowanym przez Spółkę z Austrii do Polski udostępniane są wszystkie niezbędne narzędzia, podesty robocze itp., które są potrzebne do montażu dźwigu. Oznacza to, że narzędzia są transportowane z Austrii do Polski wyłącznie na czas, w którym są potrzebne do realizacji konkretnego Projektu, a podesty robocze są wynajmowane od lokalnego (polskiego) dostawcy na okres realizacji konkretnego Projektu. Pracownicy Spółki oddelegowani do pracy w Polsce mają również do dyspozycji telefon służbowy, aby móc kontaktować się z centralą w Austrii.

Ponadto pracownicy oddelegowani do pracy z Austrii do Polski dysponują samochodem osobowym (samochodem wynajętym w Polsce lub pojazdem własnym z floty Spółki zarejestrowanym w Austrii), aby móc dojeżdżać z hotelu na plac budowy/montażu lub w razie potrzeby zaopatrzyć się w drobne materiały (np. śruby, baterie, gwinty, węże albo wodę dla pracowników na placu budowy/montażu) na miejscu w Polsce.

Na placach budowy/montażu, na których rozpoczęła się realizacja Projektów i na których już prowadzone są prace, obecne są z reguły ww. narzędzia należące do Wnioskodawcy.

Spółka nie posiada żadnych nieruchomości na terenie Polski tj. nie wynajmuje żadnego lokalu na biuro. Spółka nie wynajmuje również na terenie Polski kontenera biurowego.

Wnioskodawca działa w Polsce od wielu lat i realizuje w Polsce różne projekty obejmujące dostawę wraz z montażem i uruchomieniem dźwigów kontenerowych. Spółka jest w Polsce zarejestrowana dla celów podatku od towarów i usług (dalej jako: „VAT”) od 1 września 2017 roku.

W przypadku dostawy z montażem dźwigu na terenie Polski, Spółka wystawia fakturę dla swojego klienta jako podatnik VAT zarejestrowany w Polsce (podając na fakturze polski numer identyfikacji podatkowej), z naliczeniem VAT w wysokości 23%.

W związku z nabywaniem części składowych wykorzystywanych w Projektach realizowanych w Polsce, Spółka wykazuje w polskich deklaracjach VAT krajowe nabycia towarów, wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów, import towarów, a także nabycia usług.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

1.  ile czasu (w przybliżeniu/około) trwa realizacja jednego Projektu na terytorium Polski;

Zgodnie z informacjami uzyskanymi od Spółki czas realizacji poszczególnych Projektów przedstawia się następująco:

• Pierwszy z projektów, który był realizowany w (...) na podstawie umowy zawartej z B. sp. z o.o. (Projekt nr (...)) - około 1 roku,
• Drugi z projektów, realizowany w (...) na podstawie umowy zawartej z B. sp. z o.o. (Projekt nr (...)) - około 7 miesięcy,
• Trzeci z projektów, realizowany w (...) na podstawie umowy zawartej z D. sp. z o.o. (Projekt nr ...) – około 9 miesięcy,
• Czwarty z projektów, realizowany w (...) na podstawie umowy zawartej z E. sp. z o.o. (Projekt nr ...) – około 7 miesięcy,
• Piąty z projektów, realizowany w (...) na podstawie umowy zawartej z F. sp. z o.o. (Projekt nr ...) – około 7 miesięcy.

W wyniku przygotowywania niniejszych wyjaśnień i po ponownej dokładnej analizie Projektów prowadzonych w Polsce Spółka pragnie sprostować stan faktyczny w takim zakresie, że pierwszy z Projektów prowadzonych w (...) (tj. Projekt nr (...)) realizowany w ramach umowy zawartej z B. sp. z o.o. nie znajduje się w fazie końcowej, lecz został zakończony w październiku 2025 roku, tj. był realizowany w okresie od lipca 2024 r. do października 2025 r. W październiku 2025 r.

Spółka wystawiła na rzecz B. sp. z o.o. fakturę końcową dokumentującą zakończenie tego Projektu (tj. Projektu nr (...)) oraz odprowadziła należny podatek VAT do właściwego urzędu skarbowego. Na dzień złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pierwszy z Projektów był zatem już faktycznie zakończony. Niemniej jednak po jego formalnym zakończeniu i odbiorze dźwigów/suwnic w październiku 2025 r. konieczne było usunięcie jeszcze stwierdzonych usterek, co wymagało pozostania na placu budowy/montażu w (...) do 4 maja 2026 dwóch pracowników Spółki, a następnie jednego pracownika Spółki do końca maja 2026.

2.  jakie i ile projektów w przeszłości Spółka realizowała na terytorium Polski oraz kiedy je realizowała, należało wskazać ramy czasowe tych projektów;

Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce od dnia 1 września 2017 r. Zgodnie z informacją uzyskaną od Spółki w latach 2017–2020 Spółka nie realizowała żadnych projektów na terytorium Polski.

2021 r.

W 2021 r. Spółka realizowała następujący projekt:

- Projekt nr (...) - realizowany na rzecz J. Sp. z o.o. (obecnie: F. sp. z o.o.) - w okresie od marca 2021 r. do listopada 2021 r.

2022 r.

W 2022 r. Spółka realizowała na terytorium Polski projekt dodatkowy do projektu nr (...), który został zakończony w sierpniu 2022 roku.

Ponadto w polskich deklaracjach VAT za 2022 r. Spółka wykazała zaliczki otrzymane przez Spółkę na poczet dostawy towarów w związku z projektem na rzecz K. sp. z o.o. (projekt nr (...)) oraz zaliczki otrzymane na poczet realizacji innych projektów, których realizacja rozpoczęła się w 2023 roku (tj. projektów nr (...)).

Spółka pragnie ponadto wyjaśnić, że projekt nr (...) ostatecznie nie doszedł do skutku - w lipcu 2025 r. K. sp. z o.o. odstąpiła od jego realizacji, wypowiadając umowę zawartą ze Spółką. W konsekwencji faktury zaliczkowe wystawione w związku z tym projektem zostały przez Spółkę odpowiednio skorygowane.

2023 r.

W 2023 r. Spółka realizowała następujące projekty:

• Projekt nr (...) – realizowany na rzecz J. sp. z o.o. (obecnie: F. sp. z o.o.) - w okresie od stycznia 2023 r. do lipca 2023 r.;
• Projekt nr (...) – realizowany na rzecz L. sp. z o.o.- w okresie od marca 2023 r. do października 2023 r.;
• Projekt nr (...) – realizowany na rzecz L. sp. z o.o.- w okresie od kwietnia 2023 r. do października 2023 r.;
• Projekt nr (...) – realizowany na rzecz L. sp. z o.o.- w okresie od kwietnia 2023 r. do października 2023 r.

2024 r.

W 2024 r. Spółka realizowała następujący projekt:

- Projekt nr (...) – realizowany na rzecz B. sp. z o.o. - w okresie od lutego 2024 r. do lipca 2024 r.

2024/2025 r.

Na przełomie roku 2024/2025 Spółka realizowała następujący projekt:

-      Projekt nr (...) - realizowany na rzecz B. sp. z o.o. w okresie od lipca 2024 r. do października 2025 r. (zob. uwagi dotyczące tego Projektu zawarte w odpowiedzi na pytanie nr 1 powyżej).

3.    czy Spółka będzie realizować w przyszłości projekty na terytorium Polski, jeśli tak to czy w związku z tym podejmuje działania zmierzające do pozyskania nowych projektów np. udział w przetargach, poszukiwanie kontrahentów itp.;

Spółka zamierza realizować w przyszłości również inne projekty na terytorium Polski. Jak wynika z informacji przekazanych przez Spółkę, prowadzi ona działania mające na celu pozyskanie nowych kontraktów/nowych zleceń, w szczególności poprzez udział w różnych przetargach.

4.  czy w przypadku realizacji kolejnych projektów na terytorium Polski Spółka będzie korzystała z takich samych/podobnych zasobów osobowych/technicznych/podmiotów trzecich/ Podwykonawców/agencji pracy tymczasowej;

Zgodnie z informacjami uzyskanymi od Spółki, w przypadku realizacji kolejnych projektów na terytorium Polski Spółka zamierza korzystać z takich samych lub podobnych zasobów osobowych lub technicznych oraz z takich samych lub podobnych podmiotów trzecich, podwykonawców lub agencji pracy tymczasowej, jak w przypadku projektów realizowanych dotychczas w Polsce.

5.  czy istnieją okresy pomiędzy zakończeniem prac dotyczących jednego projektu a rozpoczęciem prac dotyczących kolejnego projektu na terytorium Polski kiedy zasoby osobowe i techniczne Spółki nie są obecne na terytorium Polski, jaki jest przedział czasowy;

Zgodnie z informacją uzyskaną od Spółki pomiędzy zakończeniem jednego projektu, a rozpoczęciem kolejnego projektu na terytorium Polski istnieją okresy, w których zasoby osobowe i techniczne Spółki nie są obecne na terytorium Polski.

Po zakończeniu każdego projektu zasoby osobowe i techniczne są każdorazowo wycofywane z placu budowy/montażu i wracają do Austrii lub zostaje zakończona umowa najmu/leasingu tych zasobów, tj. po zakończeniu danego projektu żadne zasoby osobowe ani techniczne nie pozostają na terenie, na którym był prowadzony w Polsce dany projekt.

Ponadto na kolejnych projektach nie angażuje się co do zasady tych samych zasobów osobowych i technicznych - nawet jeśli np. jeden projekt kończy się w tym samym miesiącu, w którym rozpoczyna się kolejny, na plac budowy/montażu tego innego projektu kierowana jest co do zasady inna osoba (tj. inny pracownik Spółki).

Przedział czasowy, w którym zasoby osobowe i techniczne Spółki nie są obecne na terytorium Polski, jest zróżnicowany i zależy od konkretnego projektu. Ogólne przerwy pomiędzy projektami wynikają z ram czasowych projektów wskazanych w odpowiedzi na pytanie nr 2 oraz z ram czasowych opisanych w stanie faktycznym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

6.  jakie czynności/zadania realizują:

a. pracownicy udostępnieni Spółce w ramach umowy leasingowej przez agencję pracy tymczasowej;

b. pracownicy Spółki polskiej udostępnieni na podstawie umowy leasingu;

Obie grupy pracowników - tj. pracownicy udostępniani Spółce przez agencję pracy tymczasowej w ramach umowy leasingowej, jak i pracownicy Spółki polskiej udostępniani na podstawie umowy leasingu - pełnią funkcję monterów urządzeń na placu budowy/montażu.

Pracownicy ci podlegają kierownikowi montażu. Kierownik montażu jest co do zasady zawsze pracownikiem Spółki delegowanym z Austrii na plac budowy/montażu w Polsce. Obie grupy pracowników - tj. pracownicy udostępniani Spółce przez agencję pracy tymczasowej w ramach umowy leasingu, jak i pracownicy Spółki polskiej udostępniani na podstawie umowy leasingu- wykonują prace montażowe na placu budowy/montażu, które są zlecane przez kierownika montażu. Do zakresu wykonywanych przez nich prac montażowych należą m.in. następujące czynności/zadania:

• montaż konstrukcji dźwigu/suwnicy;
• montaż elektryczny;
• prace spawalnicze;
• prace lakiernicze.

  7.  czy Spółka posiada bezpośrednią kontrolę/nadzór/jakikolwiek wpływ na zasoby personalne:

a. udostępniane przez Spółkę słowacką;

b. udostępniane przez Spółkę polską na podstawie umowy leasingu;

-    należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana oraz czy kontrola ta jest porównywalna do kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem personalnym;

Spółka sprawuje określony nadzór nad zasobami personalnymi udostępnionymi jej na podstawie umowy leasingu przez Spółkę słowacką oraz przez Spółkę polską. Nadzór ten ogranicza się wyłącznie do zakresu prac wykonywanych przez tych pracowników na placu budowy/montażu i sprawowany jest wyłącznie w okresie ich pobytu na danym placu budowy/montażu. Nadzór ten sprawuje kierownik montażu, będący co do zasady pracownikiem Spółki oddelegowanym z Austrii do Polski na czas trwania projektu.

Kierownik montażu uprawniony jest do wydawania pracownikom poleceń dotyczących bieżących zadań na placu budowy/montażu - w szczególności w zakresie kolejności montażu poszczególnych elementów, sposobu mocowania części oraz przydziału konkretnych czynności - a także do korygowania sposobu wykonywania pracy.

Spółka nie posiada natomiast żadnej bezpośredniej kontroli nad tymi zasobami personalnymi, tj. Spółka nie ma w szczególności wpływu na decyzje dotyczące dalszego zatrudnienia, rozwiązania umowy ani warunków zatrudnienia tych pracowników. Spółka słowacka oraz Spółka polska zarządzają swoimi pracownikami samodzielnie - to one decydują np. o naborze, wynagrodzeniu, ewentualnym rozwiązaniu stosunku pracy.

Nadzór sprawowany przez Spółkę na placu budowy/montażu nie jest zatem porównywalny z kontrolą, jaką Spółka sprawuje nad własnymi pracownikami - tj. nadzór sprawowany nad pracownikami udostępnianymi Spółce na podstawie umowy leasingu pracowniczego przez Spółkę słowacką oraz Spółkę polską nie może być porównywalny z kontrolą, jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem personalnym.

8.  czy Spółka posiada bezpośrednią kontrolę/nadzór/jakikolwiek wpływ na zasoby personalne oraz techniczne/rzeczowe Podwykonawcy, w tym należy wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana oraz czy kontrola ta jest porównywalna do kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem personalnym oraz technicznym/rzeczowym;

Podwykonawca jest wyłącznie podmiotem (podwykonawcą) świadczącym na rzecz Spółki usługi w ramach zawartej umowy, w ramach której zostało mu powierzone wykonanie całości prac w ramach drugiego Projektu realizowanego przez Spółkę w (...) (tj. Projektu nr (...)). Podwykonawca nie udostępnia Spółce pracowników na podstawie umowy leasingu.

W związku z powyższym Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami personalnymi ani nad zasobami technicznymi/rzeczowymi Podwykonawcy. Podwykonawca samodzielnie organizuje pracę swoich pracowników i zarządza samodzielnie własnymi zasobami technicznymi/rzeczowymi. Kontrola Spółki ogranicza się wyłącznie do odbioru efektów zleconych w ramach umowy i wykonanych przez Podwykonawcę prac, co nie jest porównywalne z kontrolą, jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem personalnym oraz własnym zapleczem technicznym/rzeczowym.

9.  jakie towary i usługi (na czym polegające) Spółka nabywa od Spółki polskiej;

Spółka nabywa od Spółki polskiej następujące świadczenia:

• stalowe konstrukcje portalu dźwigowego (niem. (...)) - produkowane częściowo przez Spółkę polską. Są one sprzedawane Spółce i dostarczane bezpośrednio na wskazany przez Spółkę plac budowy/montażu w Polsce,
• pracowników na potrzeby montażu - udostępnianych Spółce na podstawie umowy leasingu- pracownicy ci pełnią na placu budowy/montażu funkcję monterów urządzeń.

  10. czy poza świadczeniami nabywanymi od Podwykonawcy oraz Spółki polskiej Spółka nabywa na terytorium Polski jakiekolwiek inne usługi, jeśli tak należało wskazać jakiego rodzaju usługi są nabywane oraz w jakim celu.

Spółka nabywa na terytorium Polski również inne usługi, tj.:

• wynajem podnośników/platform roboczych (niem. (...)) niezbędnych do montażu dźwigów/suwnic;
• wynajem przenośnych toalet (niem. (...));
• wynajem kontenerów socjalnych/pomieszczeń dla pracowników – kontenery te są wynajmowane do poszczególnych projektów realizowanych przez Spółkę na terytorium Polski i po zakończeniu projektu są demontowane i zwracane;
• wynajem kontenerów na odpady;
• usługi instalowania systemów do sterowania procesami przemysłowymi;
• krótkoterminowy wynajem samochodu;
• usługi doradcze i usługi związane m.in. z bieżącą obsługą rozliczeń podatkowych Spółki w Polsce;
• usługi montażu.

Powyższe usługi nabywane są wyłącznie na potrzeby realizacji poszczególnych projektów na terytorium Polski. Ponadto Spółka pragnie wskazać, że niektóre z ww. usług nabywanych przez Spółkę na terytorium Polski są dokumentowane fakturami wystawionymi na Spółkę z podaniem polskiego NIP Spółki i z naliczonym polskim podatkiem VAT, a niektóre są dokumentowane fakturami wystawionymi na Spółkę z podaniem austriackiego numeru VAT Spółki.

Pytania

1.    Czy w świetle przedstawionego opisu stanu faktycznego dla ustalenia miejsca świadczenia usług dla których miejsce świadczenia jest ustalane na zasadach ogólnych zgodnie z art. 28b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: jako „Ustawa o VAT”), Wnioskodawca posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej?

2.    Czy w świetle przedstawionego opisu stanu faktycznego dla celów stosowania Krajowego Systemu e-Faktur, Wnioskodawca posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej?

3.    Czy Wnioskodawca jest zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, o których mowa w art. 106ga ust. 1 Ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

1.    Zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy, w świetle przedstawionego opisu stanu faktycznego Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011) dla celów ustalenia miejsca świadczenia usług, dla których miejsce świadczenia jest ustalane na zasadach ogólnych zgodnie z art. 28b Ustawy o VAT.

2.    Zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy, w świetle przedstawionego opisu stanu faktycznego, Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów stosowania Krajowego Systemu e-Faktur (dalej również jako: „KSeF”).

3.    Zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy, nie jest on zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, o których mowa w art. 106ga ust. 1 Ustawy o VAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad 1

Rozważania ogólne na temat pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”

Zgodnie z regulacjami przewidzianymi w art. 28b ust. 1-3 Ustawy o VAT:

1.    Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

2.    W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

3.    W przypadku, gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.

Z punktu widzenia ustalenia prawidłowego miejsca świadczenia usług, o których mowa w art. 28b Ustawy o VAT istotna jest zatem prawidłowa interpretacja pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, które znajduje się w innym miejscu niż siedziba działalności gospodarczej podatnika.

Przepis zawarty w art. 28b Ustawy o VAT jest implementacją przepisu art. 44 Dyrektywy 2006/112/ WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Dyrektywa 2006/112/WE”), zgodnie z którym „miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.”

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 282/2011 „na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

W oparciu o brzmienie Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, należy uznać, iż stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (dalej również jako „SMPDG”) powstanie, gdy na terytorium państwa innego niż państwo, w którym podatnik (nabywca) posiada siedzibę działalności gospodarczej, będzie istniało zaplecze personalne i techniczne charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz umożliwiające temu podmiotowi odbiór nabywanych usług i wykorzystanie ich dla potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, przy czym zauważyć należy, iż te trzy przesłanki muszą być spełnione łącznie. Ponadto, zgodnie z treścią art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, „fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”

Stosownie do pkt 14 preambuły do Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, „aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (...). Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.” Zgodnie z powyższym, w celu wyjaśnienia pojęcia SMPDG powinno się wziąć pod uwagę nie tylko treść aktów normatywnych, lecz również orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”).

W temacie SMPDG wypowiedział się TSUE m.in. w wyroku z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz, w którym wskazał, że usług nie można postrzegać jako świadczonych w miejscu innym niż miejsce siedziby podatnika, chyba że miejsce to charakteryzuje się określoną minimalną wielkością i dysponuje odpowiednimi zasobami ludzkimi oraz infrastrukturą techniczną. Przy czym samo posiadanie składników majątkowych oraz pracowników należących do podatnika na terytorium danego kraju może nie być wystarczające do uznania tego miejsca za SMPDG, jeżeli składniki te nie tworzą wystarczająco niezależnej struktury umożliwiającej samodzielne świadczenie lub nabywanie usług bez wsparcia ze strony spółki macierzystej.

Podobnie w wyroku z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 ARO Lease BV, TSUE orzekł, iż stałe miejsce prowadzenia działalności powinno charakteryzować się odpowiednim poziomem stałości (stabilności) wynikającym z stałej obecności zasobów ludzkich i infrastruktury technicznej niezbędnej do świadczenia usług. Oprócz wcześniej wskazanych przesłanek, TSUE dodał również warunek niezależności prowadzonej działalności, definiowany jako istnienie struktury na terytorium danego państwa członkowskiego, w ramach której możliwe jest zawieranie umów oraz podejmowanie decyzji zarządczych w odniesieniu do tego miejsca. Ponadto TSUE wskazał, że „struktura w zakresie zasobów ludzkich” nie może być rozumiana jako dowolna grupa osób świadczących usługi na rzecz zagranicznego podatnika w danym państwie członkowskim, lecz wyłącznie taka, która posiada określone cechy nadające jej charakter jednostki o pewnym stopniu niezależności, zdolnej do podejmowania decyzji o charakterze zarządczym (patrz także wyrok z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S).

W kwestii rozumienia pojęcia SMPDG warto wskazać również na treść wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL, w którym TSUE orzekł, iż „Nie można (...) mówić o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, po pierwsze, bez rozpoznawalnej struktury, która materializuje się poprzez istnienie zaplecza personalnego i technicznego. Po drugie, struktura ta nie może mieć jedynie jednorazowego charakteru. (...) Istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy zatem oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.” „(...) to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.” Podobne wnioski płyną z wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie C-533/22 SC Adient Ltd & Co. KG.

Istotne znaczenie w kontekście rozumienia pojęcia SMPDG ma również orzeczenie TSUE z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 Cabot Plastics Belgium SA, zgodnie z którym: „W odniesieniu do pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” w rozumieniu art. 44 dyrektywy VAT oznacza ono, zgodnie z art. 11 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011, dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (...).” Podobne wnioski płyną z wyroku TSUE z dnia 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o.

Kierując się orzecznictwem TSUE w zakresie rozumienia pojęcia SMPDG można wymienić następujące trzy przesłanki, których łączne spełnienie może prowadzić do powstania SMPDG:

a. posiadanie odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego

b. ww. struktura personalno-techniczna umożliwia samodzielne świadczenie usług

c. wystarczająca stałość.

Należy podkreślić, iż niespełnienie którejkolwiek z ww. przesłanek skutkuje uniemożliwieniem zaklasyfikowania danego miejsca jako SMPDG. Z tego względu, aby ustalić, czy podmiot zagraniczny posiada na terytorium Polski SMPDG, konieczna jest każdorazowa analiza, czy prowadzona przez dany podmiot działalność na terenie Polski spełnia łącznie wszystkie trzy ww. przesłanki.

Przy ocenie, czy powstaje SMPDG na potrzeby art. 28b Ustawy o VAT, polska praktyka podatkowa również odwołuje się do wskazanej powyżej definicji zawartej w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 oraz do orzecznictwa TSUE, co zauważalne jest w niżej wymienionych wyrokach i interpretacjach indywidualnych:

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. I FSK 716/21

„Nie można również uznać, że pracownicy zatrudnieni obecnie przez Spółkę Powiązaną, jak i pracownicy, którzy mają zostać zatrudnieni w celu obsługi magazynu, logistyki i nowego etapu produkcji, mogą być uznani za zasoby personalne Spółki w Polsce. Osoby te będą bowiem wykonywać prace na rzecz Spółki wyłącznie w ramach usług świadczonych na rzecz Spółki przez Spółkę Powiązaną. Będą w tym zakresie działać na rzecz swojego pracodawcy, nie zaś na rzecz Spółki. (...) Także wszelkie czynności decyzyjne (zarządcze) związane z działalnością Spółki będą wykonywane z miejsca siedziby Spółki, tj. z Niemiec (...). Spółka nie będzie posiadała w Polsce wystarczających zasobów, aby móc prowadzić niezależną działalność w tym zakresie. Również fakt przechowywania towarów w magazynie Spółki Powiązanej i wysyłka towarów do nabywców z tego magazynu, mające na celu zmniejszenie kosztów związanych z obsługą logistyczną wyprodukowanych towarów, nie będą mieć wpływu na procesy związane ze sprzedażą towarów Spółki, które w dalszym ciągu będą podejmowane w kraju siedziby Spółki.”

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17

„Stałe miejsce prowadzenia działalności powinno charakteryzować się m.in. odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. To zaplecze personalne i techniczne powinno być stosowne do tego, aby umożliwić odpowiednio: odbiór i wykorzystanie usług dla własnych potrzeb bądź świadczenie usług. To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.”

„Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności.”

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...) z dnia 26 marca 2025 r., sygn. I SA/Gd 1035/24

„Stałe miejsce prowadzenia działalności to zatem miejsce:

1. charakteryzujące się wystarczającą stałością,

2. mające odpowiednie zaplecze personalne i techniczne,

3. zdolne odebrać i wykorzystać usługi dla niego świadczone bądź odpowiednio wyświadczyć usługi przez siebie wykonywane.”

Interpretacja indywidualna z dnia 16 czerwca 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.166.2025.2.RST „(...) wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy.

Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.” (...) HW analizowanej sprawie Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza personalnego, w tym nie posiada w Polsce własnych przedstawicieli/handlowców posiadających uprawnienia/upoważnienia do zawierania umów. Z wniosku również wynika, że Spółka nie posiada/nie wynajmuje na terytorium Polski żadnych magazynów ani powierzchni biurowych. Spółka natomiast udostępnia Kontrahentowi urządzenia do produkcji - w szczególności maszyny i urządzenia. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych własnych zasobów osobowych. Spółka udostępnia natomiast Kontrahentowi maszyny i urządzenia do produkcji. Jednak zasoby te nie są wystarczające, aby jedynie w oparciu o maszyny i urządzenia udostępniane przez Spółkę prowadzić samodzielną i niezależną działalności w zakresie produkcji i dystrybucji urządzeń związanych z hodowlą zwierząt na terytorium Polski. Zatem nie można uznać, że jest to zaplecze odpowiednie do prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej.”

Interpretacja indywidualna z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.508.2024.2.JO

„Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.”

Interpretacja indywidualna z dnia 24 lipca 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.259.2024.2.GK

„(...) koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności, aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.”

Interpretacja indywidualna z dnia 3 maja 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.687.2024.3.RM

„(...) dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczna jest - w państwie, w którym stałe miejsce prowadzenia działalności mogłoby powstać - obecność osób uprawnionych do podejmowania istotnych decyzji zarządczych, które umożliwiają prowadzenie działalności w sposób wystarczająco niezależny.”

Interpretacja indywidualna z 6 lipca2022 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.125.2022.2.PC

„Należy zauważyć, że fakt tymczasowego/okresowego utrzymywania zasobów personalnych oraz technicznych na terytorium kraju nie jest wystarczający do stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Należy zauważyć, że obecność pracowników wysłanych bezpośrednio z Niemiec w okresie realizacji Projektu A miała charakter czasowego pobytu. Okres pobytu w Polsce uzależniony był od długości realizacji Projektu A i nie charakteryzował się stałą obecnością tych osób w Polsce, tak aby mogły reprezentować Spółkę i w jej imieniu zawierać kolejne umowy, bowiem zakres ich kompetencji ograniczony był jedynie do nadzorowania instalacji oraz podejmowania bieżących decyzji dotyczących Projektu A.”

Interpretacja indywidualna z 27 kwietnia 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.613.2021.2.RST

„(...) prowadzenie działalności o charakterze pomocniczym nie powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zaplecze personalne i techniczne powinno funkcjonować w ramach odpowiedniej struktury, która umożliwia stałemu miejscu prowadzenie działalności gospodarczej odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb. Istniejące zaplecze personalne i techniczne musi być w stanie prowadzić działalność gospodarczą. Natomiast w analizowanym przypadku struktura jaką dysponuje Spółka na terytorium Polski nie jest w stanie skonsumować nabywanych usług. Zaplecze osobowe i techniczne Zainteresowanego nad którym Spółka posiada kontrolę nie jest w stanie prowadzić niezależnej działalności w zakresie dystrybucji towarów różnymi kanałami sprzedaży na odległość (handel elektroniczny i cali center). Nie można uznać, że Zainteresowany na terytorium Polski w sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w Niemczech posiadając zaplecze personalne i techniczne prowadzi w sposób stały część działalności gospodarczej w zakresie dystrybucji. Działalność, jaka jest prowadzona w Polsce nie cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa, jest to działalność pomocnicza mająca na celu wsparcie głównej działalności Spółki prowadzonej w kraju siedziby. Natomiast takiej działalności nie można uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto, jak wynika z wniosku wszelkie decyzje strategiczne dotyczące działalności Spółki podejmowane są poza granicami Polski.”

Interpretacji indywidualna z 9 listopada 2023, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.369.2023.2.RST

„(...) w analizowanej sprawie Spółka w związku z realizacją Projektu będzie posiadała na terytorium Polski zasoby personalne. Spółka oddeleguje do pracy w Polsce nad Projektem swoich pracowników. Należy jednak wskazać, że przewidywany okres realizacji Projektu to około od 1,5 roku do 2 lat natomiast pracownicy przebywają w Polsce tylko na potrzeby określonego etapu montażu, nie przebywają więc przez cały okres danego projektu. Wskazać natomiast należy, że fakt tymczasowego/okresowego utrzymywania pracowników na terytorium kraju nie jest wystarczający do potwierdzenia przesłanki istnienia zasobów personalnych na terytorium Polski. Ponadto pracownicy Spółki oddelegowani do pracy w Polsce nie posiadają umocowania do samodzielnego zawierania umów z klientami w imieniu Spółki. Ich rola będzie ograniczona do lokalnego zarządzania projektami, montażu mechanicznego i elektrycznego, programowania online oraz uruchomienia i rozruchu.”

W związku z powyższym zasadne jest dokonanie analizy przesłanek, których łączne spełnienie jest niezbędne do stwierdzenia istnienia SMPDG w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, w kontekście przedstawionego stanu faktycznego:

a. posiadanie odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego

O istnieniu odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego można mówić w sytuacji, w której na terytorium danego kraju znajdują się zarówno ludzkie, jak i techniczne zasoby, które jednocześnie jako całość tworzą zwartą strukturę, która jest wystarczająca dla celów prowadzenia przez podmiot zagraniczny działalności gospodarczej w tym kraju. W celu spełnienia przesłanki posiadania odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, dane miejsce powinno więc dysponować adekwatną do profilu prowadzonej działalności gospodarczej liczbą personelu oraz środków technicznych. Przy czym powstałe w ten sposób zaplecze personalno-techniczne (bez względu na to, czy jest ono własne, czy udostępnione podatnikowi i tym sposobem dostępne tak jak własne), znajdować się powinno w bezpośredniej zależności od podatnika z siedzibą działalności gospodarczej poza terytorium Polski.

Zgodnie z przedstawionym przez Wnioskodawcę stanem faktycznym, montaż i uruchomienie dźwigu odbywają się na miejscu, na placu budowy/montażu w Polsce, i są zasadniczo realizowane przez pracowników Spółki oddelegowanych z Austrii do Polski przy wsparciu pracowników udostępnionych Spółce przez Spółkę słowacką lub przy ewentualnym wsparciu pracowników leasingowanych przez Spółkę od agencji pracy tymczasowej lub Spółki polskiej lub przy ewentualnym wsparciu podwykonawców.

Przy czym Spółka pragnie wskazać, że w przypadku drugiego Projektu realizowanego przez Spółkę w (...), Spółka zleciła montaż w całości Podwykonawcy.

Oddelegowani do obecnie trwających Projektów do pracy do Polski pracownicy Spółki czy pracownicy udostępniani Spółce przez Spółkę słowacką czy pracownicy, którzy będą ewentualnie leasingowani są odpowiedzialni w Polsce wyłącznie za montaż i uruchomienie dźwigu i są wysyłani na plac budowy/montażu w Polsce wyłącznie w tym celu. Z chwilą zakończenia prac, odbioru dźwigu przez klienta i usunięcia wszystkich usterek, pracownicy ci wrócą do Austrii/na Słowację/będzie zakończona umowa leasingu.

Pracownicy oddelegowani z Austrii do Polski czy pracownicy udostępniani Spółce przez Spółkę słowacką nie są uprawnieni do podpisywania umów czy protokołów odbioru w imieniu Spółki. To samo dotyczy pracowników, który będą ewentualnie leasingowani przez Spółkę w Polsce.

Protokoły odbioru są co do zasady podpisywane przez kierownika projektu zatrudnionego przez Spółkę. Osoba ta nie zajmuje się montażem na miejscu, lecz koordynuje projekt z biura w kraju siedziby Spółki tj. Austrii. Kierownik projektu przyjeżdża na plac budowy/montażu w Polsce tylko w celu dokonania odbioru i podpisania protokołów odbioru.

Wszystkie decyzje strategiczne i biznesowe, w szczególności dotyczące pozyskiwania nowych zleceń, realizacji bieżących Projektów oraz zawierania umów, w tym na zakup towarów i usług do Projektów realizowanych w Polsce, podejmowane są przez pracowników zatrudnionych w dziale zakupów oraz zarząd Spółki w kraju siedziby Spółki tj. Austrii.

Również decyzje dotyczące tego, ilu pracowników tj. pracowników zarówno zatrudnionych w Spółce jak i udostępnianych Spółce przez Spółkę słowacką czy ewentualnie leasingowanych w Polsce ma przebywać na placu budowy/montażu w Polsce i przez jaki okres, a także które konkretne osoby, o jakich kwalifikacjach i w jakim czasie mają się tam znajdować, podejmowane są przez pracowników Spółki (tj. koordynatorów ds. montażu) zatrudnionych w biurze w kraju siedziby Spółki tj. Austrii.

Podobnie decyzje dotyczące tego, ilu podwykonawców i przez jaki okres ma przebywać na placu budowy/montażu w Polsce, a także które firmy, do którego projektu zostaną zaangażowane jako podwykonawcy są również podejmowane przez zatrudnionych przez Spółkę w kraju siedziby pracowników.

Podsumowując - wszelkie decyzje dotyczące zamówień i nabycia towarów/usług, dostaw towarów, przyjmowania i realizacji zleceń, obsługi klienta, zarządzania finansami i płatnościami w zakresie m.in. Projektów prowadzonych w Polsce, podejmowane są w kraju siedziby Spółki. Podobnie wszelkie decyzje dotyczące tego, ilu i jakich pracowników, ilu podwykonawców i przez jaki okres ma przebywać na placu budowy/montażu w przypadku poszczególnych Projektów prowadzonych w Polsce, są również podejmowane przez odpowiednie osoby zatrudnione przez Spółkę w kraju siedziby Spółki.

Skupiając się natomiast na kwestii zaplecza technicznego, wskazać należy, iż na czas montażu dźwigu w Polsce pracownikom oddelegowanym do Polski udostępniane są niezbędne narzędzia, które są potrzebne do montażu dźwigu oraz podesty robocze. Narzędzia są transportowane z Austrii do Polski wyłącznie na czas, w którym są potrzebne do realizacji Projektu, a podesty robocze są wynajmowane przez Spółkę od lokalnego (polskiego) dostawcy na wymagany okres. Pracownicy Spółki oddelegowani do pracy w Polsce mają również do dyspozycji telefon, aby móc kontaktować się z centralą w Austrii. Ponadto pracownicy oddelegowani do pracy w Polsce dysponują samochodem osobowym (samochodem wynajętym lub pojazdem własnym z floty Spółki zarejestrowanym w Austrii), aby móc dojeżdżać z hotelu na plac budowy/montażu lub w razie potrzeby zaopatrzyć się w drobne materiały na miejscu w Polsce. Warto podkreślić, że Spółka nie posiada jak i nie wynajmuje w Polsce biura ani kontenera biurowego.

Pomimo obecności na terytorium Polski zaplecza personalnego w postaci pracowników Spółki, pracowników udostępnionych Spółce przez Spółkę słowacką oraz podwykonawców, a także zaplecza technicznego w postaci niezbędnych narzędzi, podestów roboczych itp., telefonu i samochodu osobowego, nie można uznać, że składniki te są adekwatne do profilu prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, czyli realizacji zamówień na dostawę dźwigów (obejmującej m.in. zaprojektowanie, produkcję, dostawę oraz montaż wraz z uruchomieniem).

Zasoby ludzkie oraz techniczne Wnioskodawcy na terytorium Polski nie tworzą zwartej struktury, która jest wystarczająca dla celów prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej w Polsce. Zasoby personalne i techniczne, które Spółka posiada na terytorium Polski nie są również stałe, lecz są zmienne na przestrzeni czasu, są bowiem zależne m.in. od liczby prowadzonych Projektów oraz etapu realizacji poszczególnych Projektów w Polsce.

Ponadto należy wskazać, że kluczowe elementy prowadzonej przez Spółkę działalności (tj. negocjacja i podpisanie umowy z kontrahentem, zaprojektowanie, produkcja, dostawa oraz rozliczenie, w tym fakturowanie transakcji) realizowane są przy pomocy zasobów Spółki znajdujących się na terytorium Austrii, a jedynie montaż i uruchomienie dźwigu (stanowiące jeden z elementów procesu dostawy dźwigów) odbywają się na miejscu tj. na placu budowy/montażu w Polsce. Przy czym należy wskazać, że w przypadku niektórych Projektów (jak np. drugi Projekt w (...)) montaż został w całości zlecony Podwykonawcy. Zgodnie z powyższym, w opinii Spółki przesłankę posiadania odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego uznać należy za niespełnioną.

Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż będące do dyspozycji Wnioskodawcy elementy osobowe i techniczne będą znajdowały się na terytorium Polski wyłącznie przez czas realizacji danego Projektu, co oznacza, że owych elementów nie można uznać za wystarczające do potwierdzenia przesłanki istnienia odpowiednich zasobów personalnych i technicznych na terytorium Polski. Zaprezentowane przez Spółkę stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej z 6 lipca 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.125.2022.2.PC oraz w interpretacji indywidualnej z 9 listopada 2023, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.369.2023.2.RST, zgodnie z którą w (...) fakt tymczasowego/okresowego utrzymywania pracowników na terytorium kraju nie jest wystarczający do potwierdzenia przesłanki istnienia zasobów personalnych na terytorium Polski. Ponadto pracownicy Spółki oddelegowani do pracy w Polsce nie posiadają umocowania do samodzielnego zawierania umów z klientami w imieniu Spółki. Ich rola będzie ograniczona do lokalnego zarządzania projektami, montażu mechanicznego i elektrycznego, programowania online oraz uruchomienia i rozruchu.”

Jak wskazano w treści stanu faktycznego, na terytorium Polski działa Spółka polska należąca do tej samej grupy kapitałowej, do której należy Wnioskodawca. Owa spółka jest niezależnym od Wnioskodawcy podmiotem, od którego Wnioskodawca nabywa towary i usługi w związku z prowadzoną w Polsce działalnością gospodarczą. Nabycie towarów i usług przez Spółkę od Spółki polskiej odbywa się jednak według zasad obowiązujących jak dla transakcji z podmiotami trzecimi. Spółka nie ma prawa wykorzystywać zasobów personalnych czy technicznych Spółki polskiej tak jak zasobów własnych. Ponadto pracownicy Spółki polskiej nie mają prawa do zawierania umów w imieniu Spółki.

W świetle powyższego sam fakt posiadania przez Spółkę na terytorium Polski spółki należącej do tej samej grupy kapitałowej nie powoduje powstania na terytorium Polski SMPDG. Do kwestii tej odniósł się m.in. TSUE w wyroku z dnia 7 maja 2020 r. w spawie C-547/18 Dong Yang Electronics sp. z o.o., z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL oraz z dnia 13 czerwca 2024 w sprawie C-533/22 SC Adient Ltd & Co. KG, podkreślając, iż sam fakt posiadania na terytorium danego kraju spółki zależnej lub spółki należącej do tej samej grupy nie powoduje powstania na terytorium tego państwa SMPDG.

Wobec tego, zdaniem Spółki, omawianą przesłankę posiadania na terytorium Polski odpowiedniej/ adekwatnej do prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego uznać należy za niespełnioną.

b. struktura personalno-techniczna, która umożliwia samodzielne świadczenie usług

W celu spełnienia powyższej przesłanki, zaplecze personalne i techniczne podmiotu zagranicznego funkcjonować powinno w ramach odpowiedniej struktury, która umożliwiałaby SMPDG świadczenie usług, które to SMPDG wykonuje. Istotna jest również kwestia samodzielności danej struktury względem działalności głównej prowadzonej w kraju siedziby (centrali), przy czym ustalić należy, czy dane miejsce charakteryzuje się zdolnością do podejmowania decyzji, np. w zakresie zawierania umów.

Jak wynika z orzecznictwa TSUE, istotną przesłanką powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest, aby zasoby techniczne i personalne posiadane z zamiarem stałości w danym kraju, tworzyły strukturę niezależną i samodzielną w takim stopniu, by możliwe było podejmowanie decyzji zarządczych w zakresie kwestii dotyczących tego stałego miejsca prowadzenia działalności oraz działalności gospodarczej prowadzonej przez to miejsce. Struktura ta powinna być wyposażona w zdolność do samodzielnego realizowania i „konsumowania” nabywanych świadczeń.

Powyższe potwierdzenie znajduje w wyroku TSUE z dnia 29 czerwca 2023 w sprawie C-232/22 Cabot Plastics Belgium SA, w którym podkreślono, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej „(...) oznacza ono, zgodnie z art. 11 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011, dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (...).”

Do kwestii niezależności odnosi się również wyrok z dnia 17 lipca 1997 w sprawie C-190/95 ARO Lease BV, w którym TSUE dodał warunek niezależności prowadzonej działalności, definiowany jako „istnienie struktury na terytorium danego państwa członkowskiego, w ramach której możliwe jest zawieranie umów oraz podejmowanie decyzji zarządczych w odniesieniu do tego miejsca.” TSUE zwrócił również uwagę, iż „struktura w zakresie zasobów ludzkich” nie może być rozumiana jako dowolna grupa osób świadczących usługi na rzecz zagranicznego podatnika w danym państwie członkowskim, lecz wyłącznie taka, która posiada określone cechy nadające jej charakter jednostki o pewnym stopniu niezależności, zdolnej do podejmowania decyzji o charakterze zarządczym.”

Kwestia samodzielności i niezależności danej struktury poruszona została również w wyroku TSUE z dnia 4 lipca 1985 w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz, z którego wynika, że „samo posiadanie składników majątkowych oraz pracowników należących do podatnika na terytorium danego kraju może nie być wystarczające do uznania tego miejsca za SMPDG, jeżeli składniki te nie tworzą wystarczająco niezależnej struktury umożliwiającej samodzielne świadczenie lub nabywanie usług - bez wsparcia ze strony spółki macierzystej”.

Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 orzekł, że „stałe miejsce prowadzenia działalności powinno charakteryzować się m.in. odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. To zaplecze personalne i techniczne powinno być stosowne do tego, aby umożliwić odpowiednio: odbiór i wykorzystanie usług dla własnych potrzeb bądź świadczenie usług. To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.” Powyższe zostało potwierdzone m.in. w wyroku WSA w (...) z dnia 26 marca 2025 r., sygn. I SA/Gd 1035/24 oraz w interpretacji indywidualnej z dnia 24 lipca 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.259.2024.2.GK.

W świetle zaprezentowanego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, przesłankę posiadania przez Spółkę w Polsce odpowiedniej struktury personalno-technicznej, która umożliwia samodzielne świadczenie usług, również uznać należy za niespełnioną.

Spółka na terytorium Polski nie posiada odpowiedniego zaplecza personalnego i technicznego, które charakteryzowałoby się wystarczającą niezależnością i samodzielnością, aby mogło być ono uznane za SMPDG. Powyższe przejawia się przede wszystkim w fakcie, iż pracownicy Wnioskodawcy oddelegowani do pracy do Polski, pracownicy udostępniani Spółce przez Spółkę słowacką czy pracownicy, którzy będą ewentualnie leasingowani są odpowiedzialni wyłącznie za montaż i uruchomienie dźwigu i są wysyłani na plac budowy/montażu w Polsce wyłącznie w tym celu, a z chwilą zakończenia prac, odbioru dźwigu przez klienta i usunięcia wszystkich usterek, pracownicy ci wracają do Austrii/na Słowację/będzie zakończona umowa leasingu. Przy czym protokoły odbioru w imieniu Spółki są podpisywanie przez kierowników projektu, którzy na co dzień pracują w biurze Spółki w Austrii i przyjeżdżają do Polski tylko na czas odbioru.

Ponadto, podkreślić należy, iż pracownicy oddelegowani z Austrii do Polski, pracownicy udostępniani Spółce przez Spółkę słowacką nie są uprawnieni do podpisywania umów w imieniu Spółki, a wszystkie decyzje strategiczne i biznesowe, w szczególności dotyczące pozyskiwania nowych zleceń, realizacji bieżących Projektów oraz zawierania umów na zakup towarów i usług m.in. do Projektów realizowanych w Polsce, podejmowane są w kraju siedziby tj. przez pracowników zatrudnionych w Austrii oraz zarząd Spółki znajdujący się w Austrii. Podsumowując: wszelkie decyzje dotyczące zamówień i nabycia towarów/usług, dostaw towarów, przyjmowania i realizacji zleceń, obsługi klienta, zarządzania finansami i płatnościami w zakresie m.in. Projektów prowadzonych w Polsce, podejmowane są w kraju siedziby Spółki. Podobnie wszelkie decyzje dotyczące tego, ilu i jakich pracowników, ilu podwykonawców i przez jaki okres ma przebywać na placu budowy/montażu w przypadku poszczególnych Projektów prowadzonych w Polsce, są również podejmowane przez odpowiednie osoby zatrudnione w kraju siedziby Spółki. W związku z powyższym, w odniesieniu do prezentowanego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, nie można uznać, iż powstała na terytorium Polski struktura umożliwia Wnioskodawcy świadczenie usług, które wykonuje. Ze względu na brak uprawnienia m.in. do zawierania umów w imieniu Spółki, jak i brak uprawnienia do podejmowania decyzji w zakresie rozliczeń finansowych z kontrahentami, powstałej dla potrzeb konkretnego Projektu struktury nie można również uznać za samodzielną względem działalności prowadzonej w kraju siedziby.

Ponadto, zgodnie z przedstawionym przez Wnioskodawcę stanem faktycznym, odbywający się w Polsce montaż i uruchomienie dźwigu stanowią jedynie element procesu realizacji zamówienia na dostawę i montaż dźwigów dla klienta w Polsce. Czynności podejmowane przez Wnioskodawcę na terytorium Polski są więc jedynie kontynuacją rozpoczętego już w kraju siedziby Spółki procesu. W związku z powyższym uznać należy, iż działalności Wnioskodawcy na terytorium Polski, stanowiącej jedynie etap procesu realizacji zamówienia, nie można uznać za samodzielną w stosunku do działalności prowadzonej w kraju siedziby Spółki. Należy bowiem podkreślić, iż czynności podejmowane na terytorium Polski stanowią jedynie jeden z etapów realizacji Projektu, wobec czego nie mogą one być uznane za wystarczające do świadczenia usług w sposób samodzielny.

Również poprzez obecność na terytorium Polski zatrudnionego przez Spółkę kierownika projektu Wnioskodawca nie stworzy odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, ponieważ podobnie jak pozostałe elementy zaplecza personalnego i technicznego, jego obecność na terytorium Polski ma charakter tymczasowy i służy wyłącznie dokonaniu odbioru i podpisaniu protokołów odbioru. Koordynacja Projektu przez kierownika projektu odbywa się bowiem z biura Spółki znajdującego się w kraju siedziby tj. w Austrii.

Ze względu na powyższe, znajdującego się na terytorium Polski zaplecza personalnego i technicznego Wnioskodawcy nie można uznać za zaplecze odrębne i samodzielne od zaplecza znajdującego się w kraju siedziby tj. w Austrii.

Podsumowując, pozostających do dyspozycji Wnioskodawcy na terytorium Polski zasobów personalno-technicznych nie można uznać za wystarczające, aby za ich pomocą Wnioskodawca był w stanie w sposób niezależny od centrali świadczyć usługi. Ponadto zasoby personalno-techniczne, które Spółka posiada w Polsce na czas realizacji poszczególnych Projektów, nie są w stanie nabywać/odbierać i konsumować usług nabytych dla potrzeb tego miejsca/tych Projektów bez udziału centrali (tj. zasobów, które Spółka posiada w kraju siedziby).

Zaprezentowane przez Spółkę stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej z 16 czerwca 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.166.2025.2.RST w której wskazano, że aby móc powiedzieć, że istnieje SMPDG, musi występować odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej, a także musi istnieć pewna minimalna skala tej działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że „ (...) działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.” Podobny pogląd wyrażony został w interpretacji indywidualnej z 24 lipca 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.259.2024.2.GK.

Kwestia możliwości podejmowania przez daną strukturę decyzji poruszona została w interpretacji indywidualnej z 3 maja 2025, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.687.2024.3.RM, w której wskazano, iż,(...) dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczna jest - w państwie, w którym stałe miejsce prowadzenia działalności mogłoby powstać - obecność osób uprawnionych do podejmowania istotnych decyzji zarządczych, które umożliwiają prowadzenie działalności w sposób wystarczająco niezależny.” Ponadto jak wskazano w interpretacji indywidualnej z 7 maja 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.101.2025.4.AP .warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np. umowy na dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług. (...) Jak już wskazano wcześniej jedynie centrala Spółki posiada możliwość zawierania umów i podejmowania decyzji zarządczych w związku z realizacją Projektu. Aktywność Spółki w Polsce nie ma zatem samodzielnego charakteru w stosunku do działalności prowadzonej w siedzibie Spółki. Zaplecze personalne i techniczne powinno funkcjonować w ramach odpowiedniej struktury, która umożliwia stałemu miejscu prowadzenia działalności gospodarczej odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb. Istniejące zaplecze personalne i techniczne musi być w stanie prowadzić działalność gospodarczą.”

Warto również przytoczyć stanowisko zaprezentowane w interpretacji indywidualnej z 9 listopada 2023, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.369.2023.2.RST, zgodnie z którym przy dokonywaniu oceny, czy mamy do czynienia ze SMPDG istotne jest również, że czynności realizowane na terenie Polski stanowią jedynie kontynuację rozpoczętego już w kraju siedziby Spółki procesu, w ramach którego sprzedaż, planowanie, projektowanie, zakup, procesy produkcyjne (produkcja i tymczasowy montaż) oraz inne czynności administracyjne mają miejsce w Niemczech. To w Niemczech Spółka posiada zakłady produkcyjne (fabryki, miejsca montażu) oraz biura i to w kraju siedziby zawierane są umowy oraz podejmowane są strategiczne decyzje w zakresie wyboru podwykonawców i planowania, także zlecenia dla podwykonawców przygotowywane są przez dział zakupów centrali. W konsekwencji wszystkie kluczowe czynności od projektowania poprzez produkcję i wszelkie czynności administracyjne wykonywane są z terytorium Niemiec. Natomiast działalność w Polsce to tylko końcowy etap całego Projektu, a więc prace montażowe oraz uruchomienie i rozruch. Zatem działalność, jaka jest prowadzona w Polsce nie cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. Wobec tego środki, które angażowane są w Polsce stanowią niezbędne minimum, aby zakończyć projekt rozpoczęty jeszcze w kraju siedziby, a nie mogą być traktowane jako wystarczające do samodzielnego świadczenia usług.” Podobny pogląd wyrażony został w interpretacji indywidualnej z 1 lutego 2023, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.537.2022.2.RST.

W świetle powyższego, w przedstawionym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym, nie można uznać, iż struktura personalna i techniczna, którą Spółka posiada na terytorium Polski, umożliwia Wnioskodawcy samodzielnie/niezależne względem działalności gospodarczej prowadzonej w kraju siedziby Spółki (tj. w Austrii) i niezależne od zasobów posiadanych w kraju siedziby odbieranie i wykorzystywanie nabywanych usług do własnych potrzeb. Ponadto nie można uznać, że zaplecze personalne i techniczne, które Spółka posiada na terytorium Polski (w różnych ilościach i różnym zakresie w zależności od liczby Projektów i etapu realizacji danego Projektu) jest w stanie prowadzić działalność gospodarczą niezależne od zasobów posiadanych w kraju siedziby Spółki.

W świetle zaprezentowanego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, przesłankę posiadania przez Spółkę na terytorium Polski odpowiedniej struktury, która umożliwia samodzielne (niezależne od zasobów posiadanych w kraju siedziby Spółki) świadczenie lub nabywanie usług należy uznać za niespełnioną.

c.    wystarczająca stałość

Stałość prowadzenia działalności gospodarczej powinna być rozumiana jako zamiar permanentnego, nieprzerwanego jej wykonywania na terytorium danego państwa albo przynajmniej zamiar wykonywania jej w perspektywie długoterminowej (por. wyrok TSUE z dnia 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o.). Do kwestii stałości TSUE odniósł się również w wyroku z dnia 17 lipca 1997 w sprawie C-190/95 ARO Lease BV, w którym orzekł, że „stałe miejsce prowadzenia działalności powinno charakteryzować się odpowiednim poziomem stałości (stabilności) wynikającym z stałej obecności zasobów ludzkich i infrastruktury technicznej niezbędnej do świadczenia usług”.

Powyższe potwierdzone zostało również w wyroku TSUE z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie C- 931/19 Titanium Ltd., oraz w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 w sprawie C-533/22 SC Adient Ltd & Co. KG, w którym TSUE podkreślił, że „aby można było uznać, iż podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym dane usługi są mu świadczone, musi posiadać w tym państwie wystarczająco stałą strukturę umożliwiającą mu w nim odbiór danych usług i wykorzystywanie ich do celów jego działalności gospodarczej.”

W celu spełnienia tej przesłanki, zaplecze personalno-techniczne podmiotu zagranicznego powinno charakteryzować się „wystarczającą stałością”, aby być w stanie podejmować decyzje dotyczące zwykłego zarządu i świadczyć usługi. Osobowo-rzeczowa struktura powinna w SMPDG występować w sposób stały, co oznacza, że powinna ona nieprzerwanie dysponować środkami pozwalającymi na faktyczne świadczenie usług z tego miejsca, co skłaniałoby do uznania, że prowadzona w danym miejscu działalność nie ma charakteru przemijającego lub okresowego.

Zagadnienie stałości zostało poruszone m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 16 czerwca 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.166.2025.2.RST zgodnie z którą „(...) Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.” Podobne wnioski płyną z interpretacji indywidualnej z dnia 12 czerwca 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.106.2023.2.RST oraz z dnia 25 stycznia 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.542.2021.3.RST.

Tymczasowy charakter obecności na terytorium Polski oddelegowanych pracowników oraz zasobów technicznych był przedmiotem m.in. interpretacji indywidualnej z dnia 7 maja 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.101.2025.4.AP, w której stwierdzono, iż „ponownie wskazać należy, że Spółka nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników, oddelegowuje jedynie pracowników, zatrudnionych na stałe w miejscy siedziby Spółki, tj. w Czechach, do wykonywania określonych prac na czas realizacji Projektu. Także zakupione przez Spółkę kontenery mieszkalne i socjalne, po zakończeniu realizacji Projektu, zostaną sprzedane lub przeniesione przez Spółkę w inne miejsce. Zatem, nie sposób uznać, że Spółka na terytorium Polski posiada zasoby osobowe oraz techniczne niezbędne do prowadzenia działalności, które cechowałyby się kryterium stałości, gdyż obecność na terytorium Polski oddelegowanych pracowników oraz zasobów technicznych będzie miała charakter tymczasowy. W konsekwencji nie można zatem uznać, że działalność gospodarcza prowadzona przez Spółkę w Polsce ma charakter stały, wyrażony w szczególności jako zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny/długofalowy.”

Podobnie w interpretacji indywidualnej z 14 listopada 2025, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.611.2025.1.RST zauważono, że „do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających.” Podkreślono również, iż „ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadała na stałe w Polsce żadnych zasobów personalnych i technicznych/rzeczowych oraz nieruchomości. Po zakończeniu prac narzędzia Spółki są odsyłane z powrotem do jej siedziby w Niemczech, a obecność pracowników ma charakter krótkotrwałych wizyt. Dodatkowo w Polsce nikt nie jest uprawniony do zawierania umów w imieniu Spółki, a wszelkie decyzje biznesowe są podejmowane w Niemczech przez zarząd.”

Jak zostało wskazane w przedstawionym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym, Spółka nie posiada na terenie Polski odpowiedniej własnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego umożliwiającej samodzielne (bez użycia infrastruktury posiadanej przez Spółkę w kraju siedziby tj. Austrii) świadczenie usług, a także samodzielne nabywanie usług dla potrzeb tego miejsca.

Zasobów personalno-technicznych, które znajdują się na terytorium Polski w celu realizacji poszczególnych Projektów nie można uznać za wystarczające, aby za ich pomocą Spółka była w stanie w sposób niezależny od zasobów posiadanych w kraju siedziby Spółki nabywać ani świadczyć usługi w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Ponadto omawianym zasobom, ze względu na ich tymczasową/projektową obecność na terenie Polski (zależną od rodzaju Projektu i etapu realizacji danego Projektu), nie można również przypisać atrybutu stałości.

Pracownicy Wnioskodawcy, którzy są oddelegowywani przez Spółkę do pracy do Polski są odpowiedzialni w Polsce wyłącznie za montaż i uruchomienie dźwigu i są wysyłani na plac budowy/ montażu w Polsce wyłącznie w tym celu, a z chwilą zakończenia prac, odbioru dźwigu przez klienta i usunięcia wszystkich usterek, pracownicy ci wracają do Austrii. Także pracownicy udostępniani Spółce przez Spółkę słowacką czy pracownicy, którzy będą ewentualnie leasingowani w Polsce są angażowani jedynie do prac związanych z montażem i uruchomieniem dźwigu i są wysyłani na plac budowy/montażu w Polsce wyłącznie w tym celu, a z chwilą zakończenia prac, wrócą na Słowację/ będzie zakończona umowa leasingu.

Również zaplecze techniczne Spółki dostępne jest na terytorium Polski nie w sposób stały, lecz wyłącznie na czas, w którym jest potrzebne do realizacji konkretnego Projektu i jest uzależnione m.in. od czasu trwania oraz etapu realizacji danego Projektu. Uznać należy więc, iż Spółka nie włada w sposób wystarczająco trwały ani zapleczem personalnym ani zapleczem technicznym na terytorium Polski, tak aby móc w sposób stały i niezależny od zasobów posiadanych w kraju siedziby świadczyć usługi i nabywać usługi dla potrzeb miejsca, w którym jest prowadzony Projekt w Polsce.

Ponadto, podkreślić należy, iż pracownicy Spółki oddelegowani z Austrii do Polski czy pracownicy udostępniani Spółce przez Spółkę słowacką nie są uprawnieni do podpisywania umów w imieniu Spółki, a wszystkie decyzje strategiczne i biznesowe, w szczególności dotyczące pozyskiwania nowych zleceń, realizacji bieżących Projektów oraz zawierania umów na zakup towarów i usług w tym m.in. do Projektów realizowanych w Polsce, podejmowane są przez pracowników zatrudnionych w Austrii oraz zarząd Spółki znajdujący się w Austrii. Podsumowując: wszelkie decyzje dotyczące zamówień, dostaw towarów, przyjmowania i realizacji zleceń, obsługi klienta, zarządzania finansami i płatnościami, zlecania prac podwykonawcom podejmowane są przez pracowników zatrudnionych w kraju siedziby. W związku z powyższym, w odniesieniu do prezentowanego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, nie można uznać, iż struktura, która powstała przy okazji realizacji konkretnego Projektu, umożliwia Wnioskodawcy świadczenie usług, które wykonuje.

W świetle powyższego z uwagi na to, że Spółka na terytorium Polski nie dysponuje nieprzerwanie zapleczem personalno-technicznym pozwalającym na faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej ani na świadczenie usług z tego miejsca czy nabywanie usług dla tego miejsca, lecz struktura, która tworzy się w Polsce na potrzeby konkretnego Projektu ma charakter okresowy, należy uznać, iż zaplecze znajdujące się na terytorium Polski nie charakteryzuje się „wystarczającą stałością”.

Ponadto z uwagi na to, że zasoby personalno-techniczne, którymi Spółka dysponuje w Polsce, są ściśle uzależnione od czasu trwaniu konkretnego Projektu oraz etapu, w którym znajduje się dany Projekt, nie można uznać, że struktura osobowo-rzeczowa, która tworzy się przy okazji poszczególnych Projektów jest strukturą, która występuje w sposób stały tj. taki, który umożliwia nieprzerwane/permanentne świadczenie usług z danego miejsca.

Z tego względu powstałej w Polsce dla celów realizacji poszczególnych Projektów struktury personalnej i technicznej, która dodatkowo jest różna pod względem wielkości w zależności od Projektu i etapu jego realizacji, nie można również uznać za samodzielną względem działalności głównej prowadzonej przez Spółkę w kraju siedziby.

Mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż pracownicy Wnioskodawcy, którzy zostali oddelegowani do pracy do Polski oraz pracownicy udostępniani Spółce przez Spółkę słowacką są odpowiedzialni w Polsce wyłącznie za montaż i uruchomienie dźwigu i są wysyłani na plac budowy/montażu w Polsce wyłącznie w tym celu, a z chwilą zakończenia prac, odbioru dźwigu przez klienta i usunięcia wszystkich usterek, pracownicy ci wracają do Austrii/na Słowację oraz iż nie są oni uprawnieni m.in. do podpisywania umów w imieniu Wnioskodawcy, jak i fakt, iż zaplecze techniczne dostępne jest na terytorium Polski nie w sposób stały, lecz wyłącznie na czas, w którym jest to potrzebne do realizacji danego Projektu, uznać należy, iż Spółka nie włada w sposób wystarczająco trwały zapleczem personalnym i technicznym na terytorium Polski, tak aby móc w sposób stały/nieprzerwany świadczyć usługi z tego miejsca.

W związku z tym, w odniesieniu do działalności Spółki w Polsce, kryterium stałości nie zostało w opinii Spółki spełnione.

Biorąc pod uwagę przytoczoną wyżej aktualną linię interpretacyjną, w przedstawionym stanie faktycznym zdaniem Spółki nie doszło do łącznego spełnienia wszystkich przesłanek koniecznych do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, gdyż:

• Nie sposób uznać, że Spółka posiada na terytorium Polski zaplecze personalne i techniczne adekwatne do profilu prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, ponieważ liczba pracowników i zasobów technicznych posiadanych przez Spółkę w Polsce jest zmienna i jest uzależniona od rodzaju Projektu, jego czasu trwania oraz etapu realizacji. Ponadto pracownicy Spółki oddelegowani z Austrii do pracy w Polsce, pracownicy udostępniani Spółce przez Spółkę słowacką, czy ewentualnie leasingowani w Polsce, nie mają prawa do zawierania umów w imieniu Spółki, a wszelkie decyzje dotyczące działalności gospodarczej, w tym decyzje m.in. dotyczące Projektów prowadzonych w Polsce, w tym m.in. dotyczące zamówień na towary i usługi dotyczące Projektów w Polsce, fakturowania, zarządzania finansami i płatnościami, liczby pracowników i podwykonawców angażowanych do realizacji Projektów w Polsce, są podejmowane są przez odpowiednich pracowników zatrudnionych przez Spółkę w kraju siedziby oraz przez zarząd Spółki znajdujący się w kraju siedziby. Nie sposób również uznać, że Spółka posiada w Polsce stałe i odpowiednie do prowadzonej działalności gospodarczej zaplecze techniczne, ponieważ Spółka nie dysponuje na terytorium kraju biurem czy kontenerem biurowym, a wszelkie narzędzia czy podesty robocze są użytkowane w Polsce tylko przez określony czas niezbędny do realizacji danego Projektu.
• Nie można również uznać, że poprzez strukturę, którą Spółka posiada w Polsce w związku z realizacją poszczególnych Projektów prowadzi ona na terytorium Polski działalność gospodarczą. Działalność gospodarcza Spółki polegająca na dostawie dźwigów (w tym zaprojektowanie, produkcja, dostawa, montaż i uruchomienie) prowadzona jest bowiem przy pomocy zasobów Spółki, które posiada ona w kraju siedziby (tj. w Austrii). Wszelkie decyzje dotyczące działalności gospodarczej, w tym decyzje dotyczące zamówień, umów z klientami, nabywania towarów i usług dla poszczególnych Projektów (w tym prowadzonych w Polsce) liczby pracowników oraz angażowania podwykonawców a także fakturowania, zarządzania finansami i płatnościami, podejmowane są przez Spółkę w Austrii i przy pomocy zasobów i struktury, którą Spółka posiada w kraju siedziby. Struktura personalna i techniczna, którą Spółka posiada na terytorium Polski przez okres realizacji danego Projektu nie umożliwia Wnioskodawcy samodzielnego/niezależnego względem działalności gospodarczej prowadzonej w kraju siedziby Spółki odbierania i wykorzystywania nabywanych usług. Ponadto nie można uznać, że zaplecze personalne i techniczne, które Spółka posiada na terytorium Polski (w różnych ilościach i różnym zakresie w zależności od liczby Projektów i etapu realizacji danego Projektu), jest w stanie prowadzić działalność gospodarczą. Pracownicy oddelegowywani z Austrii do Polski czy udostępniani Spółce przez Spółkę słowacką czy ewentualnie leasingowani przez Spółkę w Polsce mają bowiem za zadanie jedynie montaż i uruchomienie dźwigu, co stanowi jeden z etapów/elementów realizacji przez Spółkę umowy na dostawę dźwigu na rzecz kontrahenta w Polsce.
• Ze względu na to, że zarówno pracownicy Wnioskodawcy jak i pracownicy udostępniani Spółce przez Spółkę słowacką czy pracownicy, którzy będą ewentualnie leasingowani w Polsce są angażowani do danego Projektu na czas montażu i uruchomienia dźwigu w ramach danego Projektu, a z chwilą zakończenia prac przy danym Projekcie pracownicy ci wracają do Austrii/na Słowację/będzie zakończona umowa leasingu oraz z uwagi na to, że ww. osoby nie są uprawnione m.in. do podpisywania/zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy, a także z uwagi na to, że zaplecze techniczne Spółki dostępne jest na terytorium Polski nie w sposób stały, lecz wyłącznie na czas, w którym jest potrzebne do realizacji konkretnego Projektu i jest uzależnione m.in. od czasu trwania oraz etapu realizacji danego Projektu, nie można uznać, że Spółka włada w sposób wystarczająco trwały zapleczem personalnym i zapleczem technicznym na terytorium Polski. Ponadto nie można uznać, że przy pomocy zasobów personalno-technicznych, które znajdują się w Polsce w związku z realizacją danego Projektu Spółka jest w stanie w sposób stały i niezależny od zasobów posiadanych w kraju siedziby prowadzić działalność gospodarczą, a w szczególności świadczyć usługi i nabywać usługi dla potrzeb tego miejsca, w którym jest prowadzony Projekt w Polsce. W świetle powyższego należy uznać, iż zaplecze personalno-techniczne, które Spółka posiada w Polsce dla celów realizacji poszczególnych Projektów na terytorium Polski nie spełnia przesłanki „stałości”.

W świetle powyższego oraz z uwagi no to, że przesłanki warunkujące powstanie SMPDG nie zostały spełnione, nie można uznać, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

Podsumowując odpowiedź na pytanie 1, na podstawie przedstawionej wyżej analizy zauważyć należy, że z powodu braku odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, braku struktury, która umożliwia samodzielne nabywanie i świadczenie usług oraz braku cechy wystarczającej stałości, Wnioskodawca nie spełnia żadnej z przesłanek koniecznych do stwierdzenia istnienia w Polsce SMPDG o którym mowa w art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011. W związku z powyższym uznać należy, iż w świetle przedstawionego opisu stanu faktycznego Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski SMPDG dla celów ustalenia miejsca świadczenia usług, dla których miejsce świadczenia jest ustalane na zasadach ogólnych zgodnie z art. 28b Ustawy o VAT.

Ad 2

Zgodnie z opublikowanymi przez Ministerstwo Finansów w dniu 28 stycznia 2026 r. Objaśnieniami podatkowymi (dalej: „Objaśnienia podatkowe”) „Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest tożsame z pojęciem „zakładu” (ang. permanent establishment, PE), stosowanym dla celów opodatkowania dochodów. Stwierdzenie istnienia zakładu nie implikuje automatycznie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i vice versa.

Również powiązania osobowe lub kapitałowe w relacjach między podatnikami nie powodują ex lege powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. (...)

Z perspektywy podatnika zagranicznego, w celu potwierdzenia jego obowiązku w zakresie wystawiania faktur ustrukturyzowanych, istotne jest zbadanie wyłącznie jednego przypadku, tj. czy podatnik ten posiada SMPD określone w art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011. Przepis art. 106ga ust. 2 ustawy o VAT należy bowiem interpretować w ten sposób, że SMPD uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, jeżeli uczestniczy w tej transakcji czynnie. Oznacza to, że SMPD powinno charakteryzować się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by możliwe było dokonanie z tego SMPD danej transakcji, która zostałaby objęta przepisami krajowymi w zakresie fakturowania, w tym w odniesieniu do KSeF. Analiza, która potwierdzi, że podatnik zagraniczny posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, które czynnie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usługi, spowoduje, że podatnik zagraniczny będzie zobligowany do wystawienia faktury ustrukturyzowanej.”

Zgodnie z treścią Objaśnień podatkowych zarówno przepisy krajowe, jak i unijne w zakresie VAT nie wprowadzają odrębnej definicji SMPDG dla potrzeb fakturowania. Z uwagi na powyższe, dla potrzeb stosowania KSeF, należy odpowiednio posiłkować się definicją SMPDG zawartą w bezpośrednio stosowanych przepisach prawa unijnego oraz w orzecznictwie TSUE.

W Objaśnieniach podatkowych Ministerstwo Finansów wskazuje, ż SMPDG istnieje, jeżeli łącznie spełnione są następujące przesłanki:

a.    w miejscu tym znajduje się zaplecze personalne i techniczne usługodawcy,

b.    zaplecze to posiada strukturę, która umożliwia świadczenie usług,

c.    miejsce, w którym znajduje się to zaplecze, charakteryzuje się stałością wystarczającą do świadczenia usług.

Analiza warunków koniecznych do posiadania SMPDG dla celów stosowania Krajowego Systemu e-Faktur w świetle przedstawionego stanu faktycznego:

a.    posiadanie odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego

Zgodnie z treścią Objaśnień podatkowych „Aby dane miejsce można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, powinno ono posiadać odpowiednią strukturę (w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, taką jak: pracownicy, maszyny, urządzenia, systemy operacyjne itp.), czyli adekwatną do profilu prowadzonej działalności gospodarczej liczbę personelu oraz środków technicznych. Na zaplecze to może również składać się nieruchomość, w przypadku, gdy jest niezbędna do wykonywania danego rodzaju działalności gospodarczej. Zapleczem takim może być w szczególności biuro, w którym podejmowane są decyzje w zakresie zwykłego zarządu czy też sporządzane są umowy.”

Aby można było twierdzić, że ww. zaplecze tworzy w Polsce SMPDG, powinno ono pozostawać w bezpośredniej zależności od podatnika z siedzibą działalności gospodarczej poza terytorium Polski. Ową bezpośrednią zależność należy przy tym rozumieć nie tylko w kontekście zaplecza własnego tego podmiotu zagranicznego, lecz również zaplecza udostępnionego podmiotowi zagranicznemu, pod warunkiem, że jest ono dla niego dostępne jak własne. Ze względu na powyższe, należy uznać, iż „SMPD, co do zasady, nie będzie występować u podmiotu zagranicznego korzystającego z usług pracowników innej spółki, jeżeli ci pracownicy nie podlegają instrukcjom ani kontroli tego podmiotu zagranicznego, podmiot ten nie ma wpływu na ustalanie organizacji ich pracy, pracownicy nie mają prawa zawierania ani negocjowania kontraktów handlowych w sposób wiążący dla tego podmiotu zagranicznego.”

W świetle przedstawionego stanu faktycznego, w opinii Spółki nie posiada ona na terenie Polski odpowiedniej, czyli adekwatnej do profilu prowadzonej w kraju siedziby działalności gospodarczej liczby personelu oraz środków technicznych.

Pomimo obecności na terytorium Polski pracowników oddelegowanych do poszczególnych Projektów przez Spółkę do pracy z Austrii do Polski, pracowników udostępnianych Spółce przez Spółkę słowacką a także zaplecza technicznego w postaci niezbędnych narzędzi, podestów roboczych itp., telefonu i samochodu osobowego, nie można uznać, że składniki te są adekwatne do profilu prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, czyli realizacji zamówień na dostawę dźwigów z montażem i uruchomieniem.

Działalność prowadzona przez Spółkę w kraju siedziby obejmuje bowiem zaprojektowanie, produkcję oraz dostawę dźwigów wraz z montażem i uruchomieniem w miejscu wskazanym przez kontrahenta. Zaakcentować należy również, iż wszelkie decyzje dotyczące realizowanych przez Spółkę Projektów, w tym Projektów realizowanych w Polsce, w tym m.in. decyzje dotyczące negocjacji i podpisywania umów na dostawę dźwigów (w tym projekt, produkcja, dostawa, montaż i uruchomienie), przyjmowania i przetwarzania zleceń, zarządzania zasobami osobowo-rzeczowymi oraz finansami, rozliczeniami i płatnościami, podejmowane są przy pomocy zasobów personalno-rzeczowych, które Spółka posiada w kraju siedziby (tj. w Austrii).

Posiadane przez Spółkę na terytorium Polski na czas realizacji poszczególnych Projektów zasoby personalne oraz techniczne nie tworzą zwartej struktury, która jest wystarczająca i adekwatna dla prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej na terytorium Polski. Kluczowe elementy prowadzonej działalności gospodarczej realizowane są bowiem przez pracowników Spółki zatrudnionych w kraju siedziby tj. w Austrii, a jedynie montaż i uruchomienie dźwigu (stanowiące jeden z etapów dostawy dźwigu/realizacji zamówienia) odbywają się na miejscu, na placu budowy/ montażu w Polsce. Przy czym Spółka pragnie wskazać, że w przypadku drugiego Projektu realizowanego przez Spółkę w (...), Spółka zleciła montaż w całości Podwykonawcy.

W opinii Spółki również poprzez tymczasową obecność na terytorium Polski kierownika projektu, Wnioskodawca nie stworzy odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, ponieważ obecność kierownika projektu na terytorium Polski służy wyłącznie dokonaniu odbioru i podpisaniu w imieniu Spółki protokołu odbioru po zakończeniu Projektu. Koordynacja Projektu przez kierownika projektu odbywa się bowiem w głównej mierze z siedziby Spółki w Austrii i przy pomocy zasobów i struktur znajdującej się w kraju siedziby.

Ponadto Spółka podkreśla, że zarówno liczba pracowników oddelegowanych z Austrii do pracy w Polsce przy poszczególnych Projektach, jak i liczba pracowników udostępnionych Spółce przez Spółkę słowacką czy pracowników, którzy będą ewentualnie leasingowani w Polsce oraz wykorzystywane na terytorium Polski zasoby techniczne mają charakter wyłącznie projektowy - są angażowane jedynie na czas realizacji konkretnych Projektów i pozostają ściśle uzależnione od ich czasu trwania, a ponadto ilość tych zasobów personalno-technicznych jest różna w zależności od etapu realizacji poszczególnych Projektów. Spółka nie posiada żadnych nieruchomości na terenie Polski tj. nie wynajmuje żadnego lokalu na biuro ani kontenera biurowego.

W konsekwencji wskazane zasoby personalne i techniczne, ze względu na ich zmienny charakter (uzależniony od liczby realizowanych Projektów oraz etapu zaawansowania/realizacji poszczególnych Projektów), nie mogą zostać uznane za zasoby adekwatne do prowadzenia przez Spółkę w Polsce działalności gospodarczej.

W związku z powyższym, stwierdzić należy, iż Wnioskodawca na terenie Polski nie posiada odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego adekwatnej do profilu prowadzonej działalności gospodarczej, wobec czego omawianą przesłankę uznać należy za niespełnioną.

b.    struktura, która umożliwia świadczenie usług

Zgodnie z treścią Objaśnień podatkowych „SMPD powinno mieć w dyspozycji takie środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które wykonuje. Utworzona struktura powinna bowiem umożliwiać realne wykonywanie usług z wykorzystaniem posiadanego w danym państwie zaplecza personalnego i technicznego. Tylko wówczas w odniesieniu do świadczonych usług można je uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”.

Zaplecze personalne i techniczne funkcjonować powinno w ramach odpowiedniej struktury, która umożliwiałaby SMPDG świadczenie usług, które to SMPDG wykonuje. Prowadzenie podstawowej działalności operacyjnej danego przedsiębiorstwa stanowi, zgodnie z treścią Objaśnień podatkowych, istotny czynnik powodujący powstanie SMPDG.

W Objaśnieniach podatkowych podkreślono również, iż przy ustaleniu istnienia SMPDG, należy zwrócić uwagę na zakres jego samodzielności względem działalności głównej (centrali), przy czym określić należy, czy SMPDG jest strukturą charakteryzującą się zdolnością do podejmowania decyzji, np. w zakresie zawierania umów. Warunek prowadzenia działalności w sposób „samodzielny” należy rozumieć w ten sposób, że podmiot zagraniczny, w oparciu o zaplecze wchodzące w skład SMPDG, powinien w razie potrzeby być w stanie zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu tego miejsca.

Ponadto w Objaśnieniach podatkowych Ministerstwo Finansów wskazuje, że „SMPD nie powstanie, jeżeli zasoby personalne i techniczne, własne bądź udostępnione, nie będą wykorzystywane w istotnych dla podatnika zagranicznego procesach dotyczących prowadzonej przez tego podatnika działalności gospodarczej, stanowiąc wyłącznie działania o charakterze pomocniczym, akcesoryjnym”.

Spółka na terytorium Polski nie posiada zaplecza personalnego i technicznego, które charakteryzowałoby się wystarczającą niezależnością i samodzielnością, tak aby mogło być ono uznane za SMPDG. Powyższe przejawia się przede wszystkim w fakcie, iż pracownicy Wnioskodawcy oddelegowani do pracy do Polski czy pracownicy udostępniani Spółce przez Spółkę słowacką czy pracownicy, którzy będą ewentualnie leasingowani w Polsce są odpowiedzialni w Polsce wyłącznie za montaż i uruchomienie dźwigu i są wysyłani na plac budowy/montażu w Polsce wyłącznie w tym celu, a z chwilą zakończenia prac, przy danym Projekcie pracownicy ci wracają do Austrii/na Słowację/będzie zakończona umowa leasingu. Podkreślić należy, iż ww. osoby nie są uprawnione do podpisywania umów w imieniu Wnioskodawcy czy reprezentowania Wnioskodawcy podczas odbioru dźwigu przez kontrahenta czy też do podpisywania protokołów odbioru w imieniu Spółki. Protokoły odbioru w imieniu Spółki są bowiem podpisywanie przez kierowników projektu, którzy na co dzień pracują w biurze Spółki w Austrii i przyjeżdżają do Polski tylko na czas odbioru.

Wszystkie decyzje strategiczne i biznesowe, w szczególności dotyczące zamówień i nabycia towarów/usług, dostaw towarów, przyjmowania i realizacji zleceń, fakturowania, zarządzania finansami i płatnościami w zakresie m.in. Projektów prowadzonych w Polsce, podejmowane są w kraju siedziby Spółki. Podobnie wszelkie decyzje dotyczące tego, ilu i jakich pracowników oraz ilu podwykonawców i przez jaki okres ma przebywać na placu budowy/montażu w przypadku poszczególnych Projektów prowadzonych w Polsce są również podejmowane przez pracowników zatrudnionych w kraju siedziby Spółki.

Ponadto pracownicy Spółki oddelegowani do pracy na terytorium Polski czy pracownicy udostępniani Spółce przez Spółkę słowacką nie mają uprawnień do samodzielnego podejmowania decyzji w imieniu Spółki, lecz jedynie wykonują na terytorium Polski czynności techniczne związane z montażem i uruchomieniem przedmiotu dostawy. Pracownicy oddelegowani przez Spółkę z Austrii do pracy w Polsce wprawdzie mogą w razie potrzeby zaopatrzyć się w drobne materiały (np. śruby, baterie, gwinty, węże albo wodę dla pracowników na placu budowy/montażu), jednakże tego rodzaju uprawnień nie można uznać za uprawnienia do zawierania w imieniu Spółki więżących umów w zakresie zwykłego zarządu danego miejsca, w którym prowadzony jest Projekt.

W związku z powyższym, w odniesieniu do prezentowanego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, nie można uznać, iż powstała na terytorium Polski struktura umożliwia Wnioskodawcy świadczenie usług, które wykonuje. Ze względu na brak m.in. uprawnienia do zawierania umów w imieniu Spółki, brak uprawnienia do podejmowania decyzji w zakresie zwykłego zarządu, fakturowania i rozliczeń finansowych poszczególnych Projektów, powstałej struktury nie można również uznać za samodzielną względem działalności głównej prowadzonej w kraju siedziby.

Ponadto, zgodnie z przedstawionym przez Wnioskodawcę stanem faktycznym, odbywający się na placu budowy/montażu w Polsce montaż i uruchomienie dźwigu stanowią jedynie jeden z elementów procesu realizacji zamówienia na dostawę dźwigu/dźwigów z montażem i uruchomieniem.

Czynności podejmowane przez Wnioskodawcę na terytorium Polski są bowiem kontynuacją procesu rozpoczętego już w kraju siedziby Spółki. W związku z powyższym uznać należy, iż działalności Wnioskodawcy na terytorium Polski, stanowiącej jedynie etap procesu realizacji zamówienia, nie można uznać za samodzielną w stosunku do działalności prowadzonej w kraju siedziby Spółki.

Należy bowiem podkreślić, iż czynności podejmowane na terytorium Polski są jednym z elementów Projektu/zamówienia, wobec czego nie mogą one być uznane za wystarczające do świadczenia usług w sposób samodzielny.

Również poprzez obecność na terytorium Polski zatrudnionego przez Spółkę kierownika projektu Wnioskodawca nie stworzy odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, ponieważ jego obecność na terytorium Polski ma charakter tymczasowy i służy wyłącznie dokonaniu odbioru i podpisaniu w imieniu Spółki protokołu odbioru. Koordynacja Projektu przez kierownika projektu odbywa się bowiem w głównej mierze z siedziby Spółki w Austrii.

Powyższych zasobów technicznych i personalnych, które znajdują się na terytorium Polski okresowo w celu realizacji pewnego etapu w poszczególnych Projektach, nie można zatem w opinii Spółki uznać za wystarczające, aby za ich pomocą Wnioskodawca był w stanie w sposób niezależny od centrali w Austrii nabywać ani świadczyć usługi w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Z tego względu struktury personalno-technicznej, która powstała w Polsce dla celów realizacji poszczególnych Projektów i która dodatkowo jest różna pod względem wielkości w zależności od Projektu i etapu realizacji tego Projektu, nie można również uznać za samodzielną względem działalności prowadzonej przez Spółkę w kraju siedziby.

W związku z powyższym, w odniesieniu do prezentowanego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, przesłankę posiadania przez Spółkę w Polsce struktury umożliwiającej samodzielne (niezależne od działalności prowadzonej w kraju siedziby) prowadzenie działalności gospodarczej w tym samodzielne świadczenie usług uznać należy za niespełnioną.

c.    wystarczająca stałość

Przy okazji analizy przesłanki stałości należy również odnieść się do wymienionej w pierwszej kolejności przesłanki dotyczącej zaplecza personalnego i technicznego. Owe zaplecze wchodzące w skład SMPDG powinno bowiem charakteryzować się „wystarczającą stałością’, aby być w stanie podejmować decyzje dotyczące zwykłego zarządu i świadczyć usługi.

Osobowo-rzeczowa struktura powinna w SMPDG występować w sposób stały, co oznacza, że powinna ona nieprzerwanie dysponować środkami pozwalającymi na faktyczne świadczenie usług z tego miejsca.

Należy zatem stwierdzić, iż SMPDG charakteryzować się powinno określonym stopniem zaangażowania, dzięki któremu uznać można, że prowadzona w danym miejscu działalność nie ma charakteru przemijającego lub okresowego.

Zgodnie z treścią Objaśnień podatkowych spełnienie ww. przesłanki wywieść można m.in. z istnienia między podatnikami wieloletnich umów czy umów na wyłączność. Podmiot zagraniczny powinien bowiem w sposób wystarczająco trwały dysponować zapleczem personalnym i technicznym, przy czym podkreślić należy, iż może ono być własne lub udostępnione. W Objaśnieniach podatkowych wskazano ponadto, iż dla wypełnienia kryterium stałości co do zasady konieczne jest:

• „zawarcie umów o świadczeniu usług lub umów najmu dotyczących zaplecza technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie,
• posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym oraz dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji, w której zaplecze personalne i techniczne stanowiłoby „własność” zagranicznego podatnika.”

Zasobów personalno-technicznych, które znajdują się na terytorium Polski w celu realizacji poszczególnych Projektów nie można uznać za wystarczające, aby za ich pomocą Spółka była w stanie w sposób niezależny od centrali w Austrii nabywać ani świadczyć usługi w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.

Jak już wspomniano wyżej, Spółka nie posiada na terenie Polski odpowiedniej własnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego umożliwiającej samodzielne (bez użycia infrastruktury posiadanej przez Spółkę w kraju siedziby tj. Austrii) świadczenie usług.

Pracownicy Wnioskodawcy, którzy są oddelegowywani przez Spółkę do pracy do Polski czy pracownicy udostępniani Spółce przez Spółkę słowacką czy pracownicy, którzy będą ewentualnie leasingowani w Polsce są odpowiedzialni w Polsce wyłącznie za montaż i uruchomienie dźwigu i są wysyłani na plac budowy/montażu w Polsce wyłącznie w tym celu, a z chwilą zakończenia prac przy danym Projekcie pracownicy ci wracają do Austrii/na Słowację/będzie zakończona umowa leasingu. Pracownicy ci nie są uprawnieni do podpisywania/zawierania umów w imieniu Spółki czy do zawierania umów w zakresie zwykłego zarządu danego miejsca, w którym prowadzony jest dany Projekt, gdyż wszelkie decyzje strategiczne, biznesowe, w tym dotyczące nabycia towarów i usług dla poszczególnych Projektów, liczby pracowników oddelegowanych czy udostępnianych czy ewentualnie leasingowanych do danego Projektu, rozliczeń z klientem, fakturowania itp. podejmowane są w centrali tj. w przy pomocy zasobów, które Spółka posiada w kraju siedziby.

Również zaplecze techniczne Spółki dostępne będzie na terytorium Polski nie w sposób stały, lecz wyłącznie na czas, w którym będzie potrzebne do realizacji konkretnego Projektu, a czas przebywania tego zaplecza na terytorium Polski będzie uzależniony m.in. od rodzaju oraz etapu realizacji danego Projektu. Uznać należy więc, iż Spółka nie włada w sposób wystarczająco trwały ani zapleczem personalnym ani zapleczem technicznym na terytorium Polski, tak aby móc w sposób stały i niezależny od zasobów posiadanych w kraju siedziby świadczyć usługi i nabywać usługi dla potrzeb miejsca, w którym jest prowadzony Projekt w Polsce.

W świetle powyższego z uwagi na to, że Spółka na terytorium Polski nie dysponuje nieprzerwanie zapleczem personalno-technicznym pozwalającym na faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej ani na świadczenie usług z tego miejsca czy nabywanie usług dla tego miejsca należy uznać, iż zaplecze znajdujące się na terytorium Polski nie charakteryzuje się „wystarczającą stałością”.

Ponadto z uwagi na to, że zasoby personalno-techniczne, którymi Spółka dysponuje w Polsce są ściśle uzależnione od konkretnego Projektu oraz etapu, w którym znajduje się dany Projekt, nie można uznać, że struktura osobowo-rzeczowa, która tworzy się przy okazji poszczególnych Projektów (i jest uzależniona od czasu trwania konkretnego Projektu) jest strukturą, która występuje w sposób stały tj. taki, który umożliwia nieprzerwane świadczenie usług z danego miejsca.

Z tego względu powstałej w Polsce dla celów realizacji poszczególnych Projektów struktury personalnej i technicznej, która dodatkowo jest różna pod względem wielkości w zależności od Projektu i etapu realizacji, w której znajduje się dany Projekt, nie można również uznać za samodzielną względem działalności głównej prowadzonej przez Spółkę w kraju siedziby.

W związku z tym, w opinii Spółki, w odniesieniu do działalności Spółki w Polsce, kryterium stałości nie zostało spełnione.

Biorąc pod uwagę powyższe, w przedstawionym stanie faktycznym, zdaniem Spółki nie doszło do łącznego spełnienia wszystkich przesłanek koniecznych do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, gdyż:

• Nie sposób uznać, że Spółka posiada na terytorium Polski stałe zaplecze personalne i techniczne adekwatne do profilu prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, ponieważ liczba pracowników i zasobów technicznych posiadanych przez Spółkę w Polsce jest uzależniona od rodzaju Projektu, jego czasu trwania oraz etapu realizacji. Ponadto pracownicy Spółki oddelegowani z Austrii do pracy w Polsce czy pracownicy udostępniani Spółce przez Spółkę słowacką czy pracownicy, którzy będą ewentualnie leasingowani nie mają prawa do zawierania umów w imieniu Spółki, a wszelkie decyzje dotyczące działalności gospodarczej, w tym decyzje m.in. dotyczące Projektów prowadzonych w Polsce, w tym m.in. dotyczące zamówień na towary i usługi dotyczące Projektów w Polsce, fakturowania, zarządzania finansami i płatnościami, liczby osób angażowanych do realizacji Projektów w Polsce, są podejmowane przez odpowiednich pracowników zatrudnionych przez Spółkę w kraju siedziby oraz przez zarząd Spółki znajdujący się w kraju siedziby. Nie sposób również uznać, że Spółka posiada w Polsce stałe i odpowiednie do prowadzonej działalności gospodarczej zaplecze techniczne, ponieważ Spółka nie dysponuje na terytorium kraju biurem czy kontenerem biurowym, a wszelkie narzędzia czy podesty robocze są użytkowane w Polsce tylko przez określony czas niezbędny do realizacji danego Projektu.
• Nie można również uznać, że poprzez strukturę, którą Spółka posiada w Polsce w związku z realizacją poszczególnych Projektów, prowadzi ona na terytorium Polski działalność gospodarczą. Działalność gospodarcza Spółki polegająca na dostawie dźwigów (w tym zaprojektowanie, produkcja, dostawa, montaż i uruchomienie) prowadzona jest bowiem przy pomocy zasobów Spółki, które posiada ona w kraju siedziby (tj. w Austrii). Wszelkie decyzje dotyczące działalności gospodarczej, w tym decyzje dotyczące zamówień, umów z klientami, nabywania towarów i usług dla poszczególnych Projektów (w tym prowadzonych w Polsce) oraz fakturowania, zarządzania finansami i płatnościami, podejmowane są przez Spółkę w Austrii i przy pomocy zasobów i struktury, którą Spółka posiada w kraju siedziby. Struktura personalna i techniczna, którą Spółka posiada na terytorium Polski przez okres realizacji danego Projektu nie umożliwia Wnioskodawcy samodzielnego/niezależnego względem działalności gospodarczej prowadzonej w kraju siedziby Spółki odbierania i wykorzystywania nabywanych usług. Ponadto nie można uznać, że zaplecze personalne i techniczne, które Spółka posiada na terytorium Polski (w różnych ilościach i różnym zakresie w zależności od liczby Projektów i etapu realizacji danego Projektu), jest w stanie prowadzić działalność gospodarczą. Pracownicy oddelegowywani z Austrii do Polski czy pracownicy udostępniania Spółce przez Spółkę słowacką czy pracownicy ewentualnie leasingowani mają bowiem za zadanie jedynie montaż i uruchomienie dźwigu, co stanowi jeden z etapów/elementów realizacji przez Spółkę umowy na dostawę dźwigu na rzecz kontrahenta w Polsce.
• Ze względu na to, że pracownicy Wnioskodawcy czy pracownicy udostępniani Spółce przez Spółkę słowacką czy pracownicy, którzy będą ewentualnie leasingowani są angażowani do danego Projektu na czas montażu i uruchomienia dźwigu, a z chwilą zakończenia prac przy danym Projekcie pracownicy ci wracają do Austrii/ na Słowację/będzie zakończona umowa leasingu oraz z uwagi na to, że ww. osoby nie są uprawnione do podpisywania/zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy, a także z uwagi na to, że zaplecze techniczne Spółki dostępne jest na terytorium Polski nie w sposób stały, lecz wyłącznie na czas, w którym jest potrzebne do realizacji konkretnego Projektu i jest uzależnione m.in. od czasu trwania oraz etapu realizacji danego Projektu, nie można uznać, że Spółka włada w sposób wystarczająco trwały zapleczem personalnym i zapleczem technicznym na terytorium Polski. Ponadto nie można uznać, że przy pomocy zasobów personalno-technicznych, które znajdują się w Polsce w związku z realizacją danego Projektu, Spółka jest w stanie w sposób stały i niezależny od zasobów posiadanych w kraju siedziby prowadzić działalność gospodarczą, a w szczególności świadczyć usługi i nabywać usługi dla potrzeb tego miejsca, w którym jest prowadzony dany Projekt w Polsce. W świetle powyższego należy uznać, iż zaplecze personalno- techniczne, które Spółka posiada dla celów realizacji poszczególnych Projektów na terytorium Polski nie spełnia przesłanki „stałości”.

W świetle powyższego w opinii Spółki nie posiada ona na terytorium Polski SMPDG dla celów stosowania Krajowego Systemu e-Faktur.

Ad 3

Zgodnie z art. 106ga ust. 1 Ustawy o VAT, który wszedł w życie 1 lutego 2026 r., podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Zgodnie z art. 106ga ust. 2 Ustawy o VAT, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

1.    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2.    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;

3.    przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7,7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;

4.    na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;

5.    w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;

6.    przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.

W świetle art. 106ga ust. 2 pkt 1 Ustawy o VAT podmioty nieposiadające siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski nie są zobowiązane do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF.

W związku z tym, że zdaniem Wnioskodawcy (zaprezentowanym w uzasadnieniu do odpowiedzi na pytanie nr 2), Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów KSeF, to na podstawie art. 106ga ust. 2 pkt 1 Ustawy o VAT nie jest ona zobowiązana wystawiać od 1 kwietnia 2026 r. faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.

I tak, stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest spółką kapitałową prawa austriackiego z siedzibą działalności gospodarczej w Austrii. Spółka jest zarejestrowana w Polsce na cele podatku od towarów i usług. Działalność Spółki w kraju siedziby obejmuje: dostawę dźwigów (dźwigi/suwnice kontenerowe, dźwigi do elektrolizy itp.), montaż i uruchomienie dźwigów, dostawę części zamiennych, usługi serwisowe oraz przebudowę/modernizację dźwigów. Spółka posiada w kraju siedziby m.in. dwa zakłady produkcyjne obejmujące własną produkcję i biura. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółka wytwarza w swoich zakładach w Austrii niektóre elementy dźwigu. Inne elementy/części dźwigu są nabywane przez Spółkę od dostawców z Austrii, a także od dostawców z innych krajów UE (w tym z Polski, Słowacji) oraz z państw trzecich i dostarczane przez tych dostawców bezpośrednio na wskazany przez Spółkę plac budowy/montażu. Spółka realizuje również zamówienia na dostawę i montaż oraz uruchomienie dźwigów dla klientów w Polsce. Obecnie (tj. w kwiecień/maj 2026 roku) Spółka realizuje 5 Projektów w różnych lokalizacjach w Polsce. Spółka zamierza realizować w przyszłości również inne projekty na terytorium Polski. W związku z  tym Spółka prowadzi działania mające na celu pozyskanie nowych kontraktów/nowych zleceń, w szczególności poprzez udział w różnych przetargach.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy wątpliwości dotyczą ustalenia czy:

• dla ustalenia miejsca świadczenia usług Wnioskodawca posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (pytanie nr 1);
• dla celów stosowania Krajowego Systemu e-Faktur Wnioskodawca posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (pytanie nr 2);
• Wnioskodawca jest zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, o których mowa w art. 106ga ust. 1 Ustawy o VAT (pytanie nr 3).

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Jednocześnie wskazać należy, że przepisy krajowe oraz unijne w zakresie VAT nie wprowadzają odrębnej definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb fakturowania.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. GmbH nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizuje na terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Z treści wniosku wynika, że działalność Spółki w kraju siedziby obejmuje: dostawę dźwigów (dźwigi/suwnice kontenerowe, dźwigi do elektrolizy itp.), montaż i uruchomienie dźwigów, dostawę części zamiennych, usługi serwisowe oraz przebudowę/modernizację dźwigów. Spółka posiada w kraju siedziby m.in. dwa zakłady produkcyjne obejmujące własną produkcję i biura. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółka wytwarza w swoich zakładach w Austrii niektóre elementy dźwigu. Inne elementy/części dźwigu są nabywane przez Spółkę od dostawców z Austrii, a także od dostawców z innych krajów UE (w tym z Polski, Słowacji) oraz z państw trzecich i dostarczane przez tych dostawców bezpośrednio na wskazany przez Spółkę plac budowy/montażu. Spółka realizuje również zamówienia na dostawę i montaż oraz uruchomienie dźwigów dla klientów w Polsce. Obecnie (tj. w kwiecień/maj 2026 roku) Spółka realizuje 5 Projektów w różnych lokalizacjach w Polsce. Spółka zamierza również w przyszłości realizować inne projekty na terytorium Polski. W związku z  tym Spółka prowadzi działania mające na celu pozyskanie nowych kontraktów/nowych zleceń, w szczególności poprzez udział w różnych przetargach.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka w związku z realizacją Projektów oddelegowuje do pracy na terytorium Polski pracowników. Ponadto Spółka korzysta także z pracowników udostępnionych przez Spółkę słowacką. W różnych fazach/etapach realizacji Projektów w Polsce liczba pracowników oddelegowanych przez Spółkę z Austrii do Polski, jak również pracowników udostępnionych przez Spółkę słowacką, do poszczególnych Projektów może być różna. Pracownicy ci z chwilą zakończenia prac, odbioru dźwigu przez klienta i usunięcia wszystkich usterek wracają do Austrii/na Słowację. Natomiast kierownik projektu przyjeżdża na plac budowy/montażu tylko w celu dokonania odbioru i podpisania protokołu odbioru.

W razie potrzeby Spółka korzysta (na podstawie umowy leasingu zawartej według zasad obowiązujących jak dla transakcji z podmiotami trzecimi) również z pracowników Spółki polskiej (niezależnego podmiotu od którego Wnioskodawca nabywa towary i usługi). Obie grupy pracowników – tj. pracownicy udostępniani Spółce przez agencję pracy tymczasowej w ramach umowy leasingowej, jak i pracownicy Spółki polskiej udostępniani na podstawie umowy leasingu – pełnią funkcję monterów urządzeń na placu budowy/montażu. Spółka sprawuje określony nadzór nad zasobami personalnymi udostępnionymi jej na podstawie umowy leasingu przez Spółkę słowacką oraz przez Spółkę polską. Nadzór ten sprawuje kierownik montażu, będący co do zasady pracownikiem Spółki oddelegowanym z Austrii do Polski na czas trwania projektu. Kierownik montażu uprawniony jest do wydawania pracownikom poleceń dotyczących bieżących zadań na placu budowy/montażu – w szczególności w zakresie kolejności montażu poszczególnych elementów, sposobu mocowania części oraz przydziału konkretnych czynności – a także do korygowania sposobu wykonywania pracy. Spółka nie posiada natomiast żadnej bezpośredniej kontroli nad tymi zasobami personalnymi, tj. Spółka nie ma w szczególności wpływu na decyzje dotyczące dalszego zatrudnienia, rozwiązania umowy ani warunków zatrudnienia tych pracowników. Spółka słowacka oraz Spółka polska zarządzają swoimi pracownikami samodzielnie - to one decydują np. o naborze, wynagrodzeniu, ewentualnym rozwiązaniu stosunku pracy.

Dodatkowo zdarza się, że Spółka leasinguje również pracowników od agencji pracy tymczasowej tj. Spółka w zależności od potrzeby zawiera z agencją pracy tymczasowej umowę dotyczącą leasingu zasobów ludzkich, które mają być jej udostępnione w Polsce. Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad agencją pracy tymczasowej, od której leasinguje pracowników. Poprzez swoich pracowników w Polsce Spółka sprawuje jednak kontrolę w zakresie czynności wykonywanych przez pracowników, którzy są jej leasingowani od polskiej agencji pracy tymczasowej. Okres leasingu pracowników w Polsce nigdy nie przekracza jednak czasu trwania/realizacji konkretnego Projektu w Polsce. Co również istotne umowa leasingu pracowników obowiązuje jedynie przez okres, w którym w związku z realizacją Projektu Spółce są potrzebni w Polsce dodatkowi pracownicy (tj. oprócz m.in. tych pracowników oddelegowanych przez Spółkę do pracy z Austrii do Polski). Przede wszystkim, co warto podkreślić, pracownicy, którzy są przez Spółkę w razie potrzeby leasingowani, pracownicy Spółki polskiej, jak również pracownicy Spółki czeskiej nie są uprawnieni do podpisywania umów w imieniu Spółki.

Ponadto na placu budowy/montażu w (...) obecni są również pracownicy Podwykonawcy, z którym Spółka zawarła umowę, na podstawie której powierzyła mu wykonanie wszystkich czynności montażowych w związku z realizacją drugiego Projektu w (...). Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami personalnymi ani nad zasobami technicznymi/rzeczowymi Podwykonawcy. Podwykonawca samodzielnie organizuje pracę swoich pracowników i zarządza samodzielnie własnymi zasobami technicznymi/rzeczowymi. Kontrola Spółki ogranicza się wyłącznie do odbioru efektów zleconych w ramach umowy i wykonanych przez Podwykonawcę prac.

Jednocześnie na czas montażu dźwigu w Polsce pracownikom oddelegowanym przez Spółkę z Austrii do Polski udostępniane są wszystkie niezbędne narzędzia, podesty robocze itp., które są potrzebne do montażu dźwigu. Oznacza to, że narzędzia są transportowane z Austrii do Polski wyłącznie na czas, w którym są potrzebne do realizacji konkretnego Projektu, a podesty robocze są wynajmowane od lokalnego (polskiego) dostawcy na okres realizacji konkretnego Projektu. Pracownicy Spółki oddelegowani do pracy w Polsce mają również do dyspozycji telefon służbowy, aby móc kontaktować się z centralą w Austrii. Ponadto pracownicy oddelegowani do pracy z Austrii do Polski dysponują samochodem osobowym (samochodem wynajętym w Polsce lub pojazdem własnym z floty Spółki zarejestrowanym w Austrii), aby móc dojeżdżać z hotelu na plac budowy/montażu lub w razie potrzeby zaopatrzyć się w drobne materiały (np. śruby, baterie, gwinty, węże albo wodę dla pracowników na placu budowy/montażu) na miejscu w Polsce. Na placach budowy/montażu, na których rozpoczęła się realizacja Projektów i na których już prowadzone są prace, obecne są zatem narzędzia należące do Wnioskodawcy. Spółka nie posiada natomiast żadnych nieruchomości na terenie Polski tj. nie wynajmuje żadnego lokalu na biuro. Spółka wynajmuje również podnośniki/ platformy robocze, kontenery na odpady, kontenery socjalne/pomieszczenia dla pracowników. Zaplecze te wynajmowane jest do poszczególnych projektów realizowanych przez Spółkę na terytorium Polski i po zakończeniu projektu są demontowane i zwracane.

Mając na uwadze powyższe informacje należy uznać, że Spółka zorganizuje na terytorium Polski zaplecze personalne oraz techniczne/rzeczowe niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie dostawy, montażu i serwisu dźwigów. Jednakże wskazać należy, że do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Wskazać należy, że Spółka co prawda zorganizuje niezbędne zaplecze techniczne i osobowe na terytorium Polski. Jednakże zaplecze to Spółka będzie posiadała przez okres realizacji danego Projektu na terytorium Polski tj. w okresie montażu dźwigu w Polsce. Po zakończeniu prac związanych z montażem dźwigu delegowani pracownicy wrócą do Austrii, a udostępnieni pracownicy na Słowację. Również okres leasingu pracowników w Polsce nigdy nie przekracza czasu trwania/ realizacji konkretnego Projektu w Polsce. Ponadto narzędzia są transportowane z Austrii do Polski również wyłącznie na czas, w którym są potrzebne do realizacji konkretnego Projektu, a urządzenia (podesty robocze, kontenery socjalne/pomieszczenia dla pracowników, kontenery na odpady) są wynajmowane na okres realizacji konkretnego Projektu. Pomiędzy zakończeniem jednego projektu, a rozpoczęciem kolejnego projektu na terytorium Polski istnieją okresy, w których zasoby osobowe i techniczne Spółki nie są obecne na terytorium Polski. Po zakończeniu każdego projektu zasoby osobowe i techniczne są każdorazowo wycofywane z placu budowy/montażu i wracają do Austrii lub zostaje zakończona umowa najmu/leasingu tych zasobów, tj. po zakończeniu danego projektu żadne zasoby osobowe ani techniczne nie pozostają na terenie, na którym był prowadzony w Polsce dany Projekt.

Odnośnie kontenerów (kontenery socjalne/pomieszczenia dla pracowników) wskazać również należy, że nie tworzą i nie sposób uznać, aby mogły tworzyć one infrastrukturę niezbędną do tego, by prowadzić w Polsce działalność w zakresie dostawy i montażu dźwigów w sposób ciągły. Kontenery, które po zrealizowaniu danego Projektu są demontowane i zwracane nie mogą stanowić stałego miejsca dla działalności Spółki, bowiem każdorazowo - nawet w przypadku uzyskania kolejnych Projektów realizowanych przez Spółkę - będą one znajdować się w innym, nieskonkretyzowanym miejscu, prawdopodobnie na terenie kolejnego miejsca realizacji Projektu.

Dodatkowo, jak wynika z opisu sprawy, Spółka zamierza realizować w przyszłości również inne projekty na terytorium Polski. W związku z tym Spółka prowadzi działania mające na celu pozyskanie nowych kontraktów/nowych zleceń, w szczególności poprzez udział w różnych przetargach. Zatem udział w przetargach na realizację nowych projektów nie może przesądzić o tym, jak będzie wyglądała dalsza działalność Spółki na terytorium Polski. Nie ma pewności, czy dalsza działalność Spółki w Polsce będzie miała miejsce, w jakim okresie czasu, gdyż jest to uzależnione od rozstrzygnięć przetargów w których Spółka bierze udział.

Mając na uwadze powyższe, nie można zatem uznać, że działalność gospodarcza Spółki prowadzona w Polsce ma charakter stały, wyrażony w szczególności jako zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny/długofalowy. Fakt tymczasowego/okresowego utrzymywania pracowników oraz zasobów technicznych na terytorium kraju nie jest wystarczający do potwierdzenia przesłanki istnienia zasobów personalnych i rzeczowych na terytorium Polski. W konsekwencji nie można uznać, że w analizowanym przypadku zostanie spełnione kryterium stałości prowadzonej przez Spółkę działalności na terytorium kraju, bowiem działalność prowadzona przez Spółkę w Polsce ma charakter przemijający i okresowy.

Istotne jest również, że czynności realizowane na terenie Polski stanowią jedynie kontynuację rozpoczętego już w kraju siedziby Spółki procesu, w ramach którego zawarcie umowy z klientem, przygotowanie projektu dźwigu, zamówienie niektórych elementów/części składowych dźwigu odbywa się na terytorium Austrii. To w kraju siedziby Spółka posiada m.in. dwa zakłady produkcyjne obejmujące własną produkcję oraz biura. Ponadto również wszystkie decyzje strategiczne i biznesowe, w szczególności dotyczące pozyskiwania nowych zleceń, realizacji bieżących Projektów oraz zawierania umów na zakup towarów i usług do Projektów realizowanych w Polsce, podejmowane są w biurze w (...) przez pracowników oraz zarząd Spółki w Austrii. Również decyzje dotyczące tego ilu pracowników oraz o jakich kompetencjach mają zostać/są angażowani na placu budowy/montażu w Polsce, w tym dotyczące pracowników Spółki oddelegowanych z Austrii do Polski, pracowników udostępnianych przez Spółkę słowacką oraz w razie potrzeby- pracowników leasingowanych od agencji pracy tymczasowej w Polsce - jak również decyzje co do tego w jakim okresie osoby te mają w Polsce przebywać oraz przy którym z Projektów w Polsce pracować, zapadają w biurze Spółki w Austrii, za pośrednictwem zatrudnionych tam pracowników Spółki (tj. koordynatorów ds. montażu). Analogicznie, w tych samych biurach w Austrii i przez tych samych pracowników Spółki (tj. koordynatorów ds. montażu) podejmowane są decyzje dotyczące podwykonawców - tj. ilu z nich i przez jaki okres ma przebywać na placu budowy/montażu w Polsce, a także które firmy zostaną zaangażowane do poszczególnych Projektów. W konsekwencji wszystkie kluczowe czynności od projektowania poprzez produkcję i wszelkie czynności administracyjne wykonywane są z terytorium Austrii. Natomiast działalność w Polsce to tylko końcowy etap całego Projektu, a więc prace montażowe oraz uruchomienie. Zatem działalność, jaka jest prowadzona w Polsce nie cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. Wobec tego środki, które angażowane są w Polsce stanowią niezbędne minimum, aby zakończyć projekt rozpoczęty jeszcze w kraju siedziby, a nie mogą być traktowane jako wystarczające do samodzielnego świadczenia usług.

Mając na uwadze całokształt działalności gospodarczej należy wskazać, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski zarówno dla celów ustalenia miejsca świadczenia usług jak również dla celów stosowania Krajowego Systemu e-Faktur. Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 należało uznać za prawidłowe.

Ponadto Państwa wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 3 dotyczą ustalenia czy Spółka jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, o których mowa w art. 106ga ust. 1 Ustawy o VAT.

Odnosząc się do powyższych wątpliwości Spółki, należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.