0114-KDIP1-2.4012.247.2026.2.AP

Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe w zakresie braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz nieprawidłowe w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 kwietnia 2026 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 14 maja 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką typu Corporation (Inc.) z siedzibą w (...), podlegającą na terytorium Stanów Zjednoczonych nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w sektorze morskim, specjalizując się w dostarczaniu rozwiązań inżynieryjnych oraz świadczeniu usług instalacyjnych i serwisowych na jednostkach pływających (dalej: Usługi). W związku z planowanym rozwojem działalności na rynku europejskim, Wnioskodawca zamierza dokonywać zakupów materiałów oraz narzędzi niezbędnych do realizacji Usług od kontrahentów mających siedzibę w Polsce (polskich podatników VAT).

Nabyte towary - materiały do montażu oraz narzędzia serwisowe (dalej: „Materiały” i „Narzędzia”) będą składowane w magazynie prowadzonym na terytorium Polski przez podmiot trzeci (dalej: Magazyn), a następnie transportowane do innych krajów członkowskich UE, gdzie faktycznie będą świadczone Usługi (np. w stoczniach lub portach poza Polską). Wnioskodawca podkreśla, że na terytorium Polski nie będzie dochodziło do świadczenia Usług. Wszelka sprzedaż Usług będzie realizowana wyłącznie na rzecz zagranicznych kontrahentów i opodatkowana w krajach miejsca świadczenia (poza Polską).

W ramach prowadzonej działalności, Narzędzia nabywane i czasowo składowane w Magazynie na terytorium Polski będą przemieszczane do innych państw członkowskich UE wyłącznie na czas niezbędny do realizacji konkretnych Usług. Po zakończeniu prac, Narzędzia będą każdorazowo transportowane z powrotem do Magazynu w Polsce. Wnioskodawca zaznacza, że okres czasowego przemieszczenia Narzędzi poza granice Polski będzie wynosił maksymalnie kilka miesięcy - w żadnym przypadku nie przekroczy 24 miesięcy. Jedynie w sytuacjach, gdy w toku prac serwisowych Narzędzia ulegną naturalnemu zużyciu, uszkodzeniu lub zniszczeniu w stopniu uniemożliwiającym ich dalszą eksploatację, zostaną one poddane utylizacji bezpośrednio na miejscu świadczenia Usług, bez dokonywania ich powrotnego transportu do Magazynu w Polsce.

W celu składowania Narzędzi i Materiałów, Wnioskodawca zamierza korzystać z usług zewnętrznego operatora logistycznego w Polsce (operatora Magazynu). Relacja ta będzie oparta na umowie o świadczenie usług magazynowych, a nie na najmie konkretnej, wydzielonej powierzchni magazynowej do wyłącznej dyspozycji Spółki.

W szczególności Wnioskodawca wskazuje na następujące okoliczności dotyczące składowania Narzędzi i Materiałów w Magazynie:

• brak władztwa nad nieruchomością: Spółka nie posiada i nie będzie posiadać tytułu prawnego do nieruchomości Magazynu (ani żadnej innej nieruchomości) w Polsce. Powierzchnia magazynowa znajdując się w Magazynie należy do podmiotu trzeciego, który samodzielnie zarządza tym obiektem;
• brak decyzyjności operacyjnej: To usługodawca (operator magazynu) decyduje o konkretnym miejscu składowania towarów (Narzędzi i Materiałów) Spółki w ramach swojej infrastruktury. Spółka nie ma prawa do ingerencji w sposób zarządzania Magazynem ani nie posiada kluczy/kodów dostępu do obiektu;
• pasywny charakter składowania: Rola Magazynu ogranicza się wyłącznie do funkcji logistyczno-przechowalniczej. W obiekcie tym nie będą zapadać żadne decyzje zarządcze Spółki, nie będą przez nią tam zawierane kontrakty, ani nie będzie prowadzona działalność operacyjna Spółki.

Wnioskodawca nie posiada i nie zamierza posiadać w Polsce własnego zaplecza personalnego. Spółka nie będzie zatrudniać w Polsce pracowników na podstawie umowy o pracę, ani nie będzie delegować pracowników z USA (lub z innego państwa) do stałego przebywania w Polsce. Usługi świadczone przez Spółkę (świadczone poza granicami Polski) będą wykonywane przez pracowników Spółki z innych krajów niż Polska lub przez niezależnych podwykonawców (również z Polski). Podwykonawcy ci będą działać samodzielnie, używając własnej wiedzy i Narzędzi oraz Materiałów udostępnionych im przez Spółkę (pobranych z Magazynu). Podwykonawcy ci nie będą stanowić personelu zależnego Spółki na terytorium kraju.

W związku z faktem dokonywania zakupów na terytorium Polski, Wnioskodawca zarejestruje się w Polsce jako czynny podatnik VAT oraz podatnik VAT-UE. Ponadto, Spółka ustanowi przedstawiciela podatkowego zgodnie z wymogami polskiej ustawy o VAT dla podmiotów spoza UE i wypłacać będzie na jego rzecz wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług takiego przedstawicielstwa. Wnioskodawca będzie dokumentował sprzedaż Usług fakturami z polskim numerem NIP, jednakże sprzedaż ta będzie dokonywana wyłącznie na rzecz kontrahentów zagranicznych a miejscem świadczenia Usług w świetle ustawy o VAT będzie miejsce siedziby tych kontrahentów (faktycznym miejscem wykonywania czynności składających się na usługi będzie teren stoczni/portów w innych niż Polska państwach UE).

Podsumowując, obecność Wnioskodawcy w Polsce ograniczy się wyłącznie do nabywania towarów (Narzędzi i Materiałów) oraz usług (w tym magazynowych) oraz pasywnego przechowywania Narzędzi i Materiałów. Spółka nie będzie posiadała w Polsce stałej struktury w zakresie personelu ani zaplecza technicznego, nad którym sprawowałaby władztwo w stopniu umożliwiającym prowadzenie działalności w sposób niezależny. Decyzje strategiczne, zarządcze oraz administracyjne będą podejmowane wyłącznie w siedzibie Spółki w USA.

W uzupełnieniu udzielili Państwo odpowiedzi na pytania.

1)  W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Państwa Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej (należy ogólnie bez wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Państwa Spółka prowadzi działalność w USA, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby Państwa Spółka korzysta z jakichś magazynów, czy w kraju siedziby odbywa się produkcja towarów, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby itp.)?

Odpowiedź:

W kraju siedziby, tj. w Stanach Zjednoczonych Ameryki, Spółka prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w zakresie specjalistycznych usług technicznych dla sektora morskiego i offshore, w szczególności w obszarze inżynierii, projektowania, instalacji elektrycznych i mechanicznych, zarządzania projektami, modernizacji jednostek pływających, systemów telekomunikacyjnych i sieciowych, systemów zarządzania energią, systemów sterowania oraz dostaw specjalistycznych części i komponentów elektrycznych.

Spółka posiada w Stanach Zjednoczonych rzeczywistą bazę operacyjną, obejmującą siedzibę w (...), zaplecze techniczne oraz magazynowe. Lokalizacja ta umożliwia obsługę rynku morskiego, w tym rejonu (…) i (…).

Spółka wykorzystuje w USA zasoby osobowe i techniczne niezbędne do prowadzenia działalności. Jej zespół obejmuje osoby posiadające specjalistyczne doświadczenie w branży morskiej i offshore, w tym kadrę zarządzającą, project managerów, personel administracyjny, inżynierów, specjalistów technicznych oraz techników. Spółka posiada dostęp do zespołów wykonawczych, w tym pracowników i techników zlokalizowanych w USA, a także do szerszej międzynarodowej sieci specjalistów wykorzystywanej przy realizacji projektów.

W ramach działalności prowadzonej w USA Spółka wykonuje m.in. prace koncepcyjne, projektowe, inżynieryjne, organizacyjne, zakupowe, logistyczne i zarządcze. Spółka zapewnia także dostawy specjalistycznych komponentów i materiałów elektrycznych dla branży morskiej, w tym kabli, elementów rozdzielczych, paneli, zabezpieczeń, transformatorów, systemów uszczelnień, oświetlenia i innych części wykorzystywanych przy projektach morskich. Spółka dysponuje magazynem części i materiałów przeznaczonych dla branży morskiej.

Charakter działalności Spółki nie polega zasadniczo na seryjnej produkcji towarów w rozumieniu typowej działalności produkcyjnej. Działalność Spółki ma przede wszystkim charakter usługowo-techniczny, inżynieryjny, projektowy, instalacyjny, logistyczny i dostawczy. Spółka posiada zaplecze warsztatowe umożliwiające wykonywanie prac związanych z prefabrykacją, montażem, składaniem i testowaniem określonych rozwiązań technicznych, w szczególności szaf, paneli, rozdzielnic i podobnych elementów wykorzystywanych w realizowanych projektach.

Spółka prowadzi działalność na rynku międzynarodowym, jednak jej działalność w kraju siedziby ma realny i operacyjny charakter. W USA zlokalizowane są istotne funkcje zarządcze, techniczne, projektowe, magazynowe, zakupowe i logistyczne, a także zaplecze umożliwiające świadczenie usług oraz koordynację projektów wykonywanych dla klientów z branży morskiej. Działalność Spółki w USA obejmuje zatem rzeczywiste wykorzystanie zasobów osobowych i technicznych.

2)  Na czym dokładnie będzie polegać usługa świadczona przez Wnioskodawcę na rzecz kontrahentów, z czym należy ją identyfikować?

Odpowiedź:

Usługa świadczona przez Wnioskodawcę na rzecz kontrahentów polega na wykonaniu kompleksowych, specjalistycznych prac technicznych dotyczących konkretnej jednostki pływającej, realizowanych na indywidualne zlecenie danego klienta, w czasie postoju tej jednostki w porcie albo stoczni w danym kraju.

Usługę tę należy identyfikować przede wszystkim jako kompleksową usługę naprawy, modernizacji, instalacji, diagnostyki, serwisu, uruchomienia lub przywrócenia sprawności technicznej jednostki pływającej, względnie jej określonych systemów lub podsystemów. W zależności od zakresu konkretnego zlecenia usługa może obejmować w szczególności prace w obszarze instalacji elektrycznych, mechanicznych, automatyki, systemów sterowania, systemów zasilania, systemów zarządzania energią, systemów telekomunikacyjnych, sieciowych, bezpieczeństwa, CCTV, światłowodowych, systemów shore power, rozdzielnic, paneli, okablowania, komponentów elektrycznych oraz innych elementów technicznych wykorzystywanych na jednostkach pływających.

Zakres konkretnej usługi jest każdorazowo uzależniony od potrzeb danego kontrahenta oraz od stanu technicznego danej jednostki. Prace mogą obejmować m.in. analizę problemu technicznego, przygotowanie koncepcji rozwiązania, projektowanie lub dostosowanie rozwiązania technicznego, organizację personelu i materiałów, demontaż uszkodzonych lub zużytych elementów, montaż nowych elementów, wykonanie instalacji, naprawę lub wymianę komponentów, prace mechaniczne i fittingowe towarzyszące pracom elektrycznym, konfigurację systemów, testy, commissioning, nadzór techniczny, koordynację projektu oraz przekazanie wykonanych prac klientowi.

Istotą usługi jest wykonanie konkretnych prac technicznych na określonej jednostce pływającej, w miejscu, w którym jednostka ta znajduje się w czasie realizacji zlecenia, tj. najczęściej w porcie, stoczni, doku remontowym albo innym miejscu przeznaczonym do obsługi technicznej statków. Prace są więc funkcjonalnie i technicznie związane z daną jednostką pływającą oraz z jej fizyczną naprawą, modernizacją, przebudową, serwisem albo utrzymaniem sprawności.

Co do zasady, Wnioskodawca realizuje takie usługi w modelu projektowym. Oznacza to, że konkretne zlecenie dotyczy określonego zakresu prac na konkretnej jednostce pływającej i jest wykonywane przez odpowiednio dobrany zespół specjalistów.

Usługa może obejmować również dostarczenie części, urządzeń, komponentów, materiałów instalacyjnych lub elementów zamiennych niezbędnych do wykonania prac. Dostawa takich elementów ma jednak charakter pomocniczy wobec zasadniczego celu świadczenia, którym jest wykonanie kompleksowej usługi technicznej na jednostce pływającej. Innymi słowy, w typowym przypadku kontrahent nie nabywa od Wnioskodawcy samego towaru, lecz zamawia wykonanie określonego rezultatu technicznego - np. naprawę, modernizację, instalację, wymianę, uruchomienie lub przywrócenie sprawności określonych systemów jednostki pływającej.

Prace wykonywane w portach lub stoczniach zagranicznych stanowią zatem naturalne rozwinięcie podstawowej działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę w kraju siedziby, opisanej w odpowiedzi na pytanie nr 1. Spółka realizuje projekty globalnie i może organizować zespoły projektowe dla potrzeb prac wykonywanych na jednostkach morskich.

W konsekwencji usługi wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz kontrahentów w portach i stoczniach zagranicznych należy utożsamiać z kompleksowymi usługami technicznymi dotyczącymi jednostek pływających, wykonywanymi na indywidualne zamówienie klienta, w miejscu postoju jednostki. Są to usługi o charakterze naprawczym, modernizacyjnym, instalacyjnym, serwisowym, inżynieryjnym i projektowym.

Usługa ta nie polega na udostępnianiu personelu kontrahentowi ani na biernym pośrednictwie w dostawie części, lecz na samodzielnej realizacji przez Wnioskodawcę określonego zakresu prac technicznych na rzecz klienta, z odpowiedzialnością za wykonanie uzgodnionego rezultatu prac.

3)  Gdzie, na terytorium jakiego kraju, kontrahenci zagraniczni, na rzecz których Spółka będzie dokonywać świadczenia, będą posiadali siedzibę działalności gospodarczej? Czy w tych krajach zarówno kontrahenci jak i Wnioskodawca będą zarejestrowani do transakcji wewnątrzwspólnotowych?

Odpowiedź:

Spółka nie posiada zamkniętego katalogu kontrahentów, na rzecz których mogą być świadczone usługi objęte wnioskiem. Z tego względu na obecnym etapie nie jest możliwe wskazanie wszystkich państw, w których kontrahenci zagraniczni będą posiadali siedzibę działalności gospodarczej.

Usługi Spółki są świadczone na rzecz podmiotów z branży morskiej i offshore, w szczególności armatorów, operatorów jednostek pływających, podmiotów zarządzających jednostkami, stoczni, wykonawców projektów remontowych lub modernizacyjnych oraz innych przedsiębiorców zlecających wykonanie prac technicznych na konkretnych jednostkach pływających. Kontrahenci ci mogą posiadać siedzibę działalności gospodarczej zarówno w państwach członkowskich Unii Europejskiej, jak i poza Unią Europejską.

Na potrzeby niniejszego wniosku należy przyjąć, że w zakresie zdarzeń objętych pytaniami Spółki kontrahenci zagraniczni mogą mieć siedzibę w różnych państwach Unii Europejskiej. Nie można jednak z góry jednoznacznie wskazać, w których konkretnie państwach będą mieć siedzibę poszczególni kontrahenci, ponieważ będzie to zależało od konkretnego zlecenia, jednostki pływającej, miejsca jej postoju oraz podmiotu zlecającego wykonanie prac.

Status podatkowy kontrahentów również może być zróżnicowany. W szczególności część kontrahentów może być zarejestrowana dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych w państwie swojej siedziby lub w innym państwie członkowskim UE, natomiast nie można wykluczyć, że niektórzy kontrahenci nie będą posiadali takiej rejestracji albo ich status w tym zakresie będzie zależał od przepisów obowiązujących w danym państwie oraz od charakteru ich działalności. Z tego względu Spółka nie jest w stanie jednoznacznie potwierdzić, że wszyscy kontrahenci zagraniczni będą zarejestrowani do transakcji wewnątrzwspólnotowych.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że nie będzie zarejestrowany w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych. Wnioskodawca jest podmiotem posiadającym siedzibę działalności gospodarczej w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Wnioskodawca zakłada korzystanie z polskiego numeru identyfikacyjnego dla celów VAT w związku z czynnościami objętymi wnioskiem, natomiast nie zakłada rejestracji dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych w innych państwach UE.

4)  Czy podmiot trzeci (operator Magazynu, który prowadzi Magazyn na terytorium Polski) to podmiot prowadzący działalność gospodarczą z siedzibą w Polsce?

Odpowiedź:

Tak. Operator Magazynu to spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce i prowadzący w Polsce działalność gospodarczą.

5)  Jakiego rodzaju towary (Materiały i Narzędzia) zamierzają Państwo nabywać w Polsce oraz składować w Magazynie na terytorium Polski?

Odpowiedź:

Materiały głównie obejmują materiały do prac elektrycznych, głównie kable elektryczne, kable światłowodowe i złącza oraz drabinki kablowe. Narzędzia to standardowe narzędzia elektrotechniczne do prac potrzebnych do wykonania Usług. Głównie będą to narzędzia do lutowania i montażu, narzędzia pomiarowe, narzędzia ręczne.

6)  W jaki sposób będą wykorzystywane te Materiały i Narzędzia? Należy dokładnie opisać, bez wchodzenia w szczegóły techniczne, zakres świadczeń wykonywanych przez Wnioskodawcę z wykorzystaniem tych Materiałów i Narzędzi.

Odpowiedź:

Wskazane Materiały i Narzędzia będą wykorzystywane przez Wnioskodawcę wyłącznie jako zaplecze techniczne niezbędne do realizacji złożonych usług inżynieryjnych i technicznych. Nie stanowią one przedmiotu odrębnej sprzedaży, lecz są niezbędnymi elementami wykorzystywanymi w toku świadczenia usługi głównej, której celem jest wykonanie określonego zakresu prac technicznych na konkretnej jednostce pływającej, w czasie jej postoju w porcie, stoczni, doku remontowym albo innym miejscu wykonywania prac.

• Materiały (kable, światłowody, złącza itp.): Będą wykorzystywane jako materiały pomocnicze, które w procesie świadczenia usługi zostają trwale i nieodwracalnie połączone z infrastrukturą jednostki pływającej. Ich zużycie jest ściśle powiązane z wykonaniem projektu inżynieryjnego - stanowią one jedynie fizyczne wypełnienie instalacji projektowanych i montowanych przez Wnioskodawcę. Z perspektywy kontrahenta, nabywa on od Spółki gotowy efekt prac inżynieryjnych (np. działający system zasilania lub sieć IT), a nie poszczególne elementy składowe.
• Narzędzia: Stanowić będą wyposażenie techniczne ekip monterskich i inżynieryjnych Spółki. Będą one wykorzystywane do realizacji czynności wykonawczych, takich jak instalacja systemów, spawanie światłowodów czy konfiguracja sieci. Narzędzia te umożliwią zatem wykonanie Usługi i pozostaną własnością Wnioskodawcy.

7)  Czy Materiały i Narzędzia zawsze będą wykorzystywane tylko do świadczeń na rzecz zagranicznych kontrahentów, będących podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT? Czy Materiały będą zużywane w miejscu gdzie będziecie Państwo dokonywać świadczeń na rzecz kontrahentów? Należy wskazać okoliczności zdarzenia.

Odpowiedź:

Materiały i Narzędzia zawsze będą wykorzystywane tylko do świadczeń na rzecz zagranicznych kontrahentów, będących podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT. Materiały będą zużywane w miejscu gdzie będą świadczone Usługi na rzecz kontrahentów a zatem poza granicami Polski.

Dokładne okoliczności zdarzenia są opisane w odpowiedzi na pytanie nr 6.

8)  Czy towary (Materiały i Narzędzia), które będziecie Państwo nabywać od kontrahentów mających siedzibę w Polsce i składować w Magazynie na terytorium Polski będą wysyłane/transportowane z terytorium Polski czy też z innego kraju? Jeśli innego kraju, to jakiego?

Odpowiedź:

Materiały i Narzędzia będą wysyłane/transportowane z terytorium Polski na terytorium kraju świadczenia Usługi.

9)  Czy zakup Materiałów i Narzędzi będzie dokumentowany fakturami z wykazanym podatkiem VAT, tj. czy miejscem opodatkowania nabywanych Materiałów i Narzędzi będzie Polska?

Odpowiedź:

Tak, zakup Materiałów i Narzędzi będzie dokonywany w Polsce od krajowych podmiotów i będzie on dokumentowany fakturami z wykazanym podatkiem VAT, zatem miejscem opodatkowania nabywanych Materiałów i Narzędzi będzie Polska.

10)  W jaki sposób Państwa Spółka pozyskuje klientów? Jakie, do kogo należące i na terytorium jakiego państwa znajdujące się zasoby osobowe oraz techniczne (ludzie/urządzenia/narzędzia) są w tym procesie wykorzystywane? Kto zawiera umowy z klientami w imieniu Państwa Spółki?

Odpowiedź:

Spółka pozyskuje klientów poprzez swoją główną strukturę organizacyjną zlokalizowaną w Stanach Zjednoczonych Ameryki. To w USA znajduje się zasadnicze zaplecze organizacyjne, osobowe i techniczne wykorzystywane w procesie pozyskiwania klientów, obsługi zapytań ofertowych, przygotowywania ofert, prowadzenia uzgodnień handlowych oraz zawierania umów.

Proces pozyskiwania klientów nie jest realizowany w Polsce. W szczególności w Polsce nie znajdują się osoby odpowiedzialne za aktywne pozyskiwanie klientów, prowadzenie negocjacji handlowych, podejmowanie decyzji o przyjęciu zlecenia ani zawieranie umów w imieniu Spółki. Polska nie stanowi centrum sprzedażowego, handlowego ani decyzyjnego Spółki.

Klienci Spółki są pozyskiwani przede wszystkim przez zakład główny Spółki w USA, przy wykorzystaniu relacji biznesowych, doświadczenia, renomy i kontaktów Spółki na rynku morskim i offshore. Działania te mogą obejmować w szczególności kontakt z dotychczasowymi oraz potencjalnymi kontrahentami, udział w rozmowach handlowych, analizę zapytań klientów, przygotowywanie ofert, ustalanie zakresu prac, warunków handlowych, terminów realizacji oraz zasad odpowiedzialności za wykonanie zlecenia.

W procesie tym wykorzystywane są zasoby należące do Spółki amerykańskiej albo pozostające do jej dyspozycji w ramach działalności prowadzonej w USA. Chodzi w szczególności o zasoby osobowe, takie jak członkowie władz Spółki, kadra zarządzająca, pracownicy administracyjni, osoby odpowiedzialne za rozwój biznesu, project managerowie, inżynierowie i inni specjaliści zaangażowani w analizę techniczną i handlową potencjalnych zleceń. Zasoby te są zlokalizowane w Stanach Zjednoczonych, w ramach głównej działalności Spółki.

Umowy z klientami są zawierane w imieniu Spółki przez osoby uprawnione do jej reprezentowania, tj. przez pracowników, członków władz lub inne osoby działające z upoważnienia Spółki amerykańskiej. Osoby te działają w ramach struktury organizacyjnej Spółki w USA. Żaden z elementów procesu zawierania umów z klientami nie jest realizowany w Polsce.

11)  Czy będą Państwo posiadać na terytorium Polski zasoby techniczne/rzeczowe (maszyny, urządzenia, pojazdy), które będą wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski? Jeśli tak to jakie i w jaki sposób będą one wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej?

Odpowiedź:

Nie. Spółka nie będzie posiadać na terytorium Polski zasobów technicznych ani rzeczowych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, w szczególności takich jak maszyny, urządzenia produkcyjne, pojazdy, warsztat, zaplecze serwisowe, biuro, infrastruktura techniczna lub inne podobne składniki majątku.

Jedynymi rzeczami należącymi do Spółki a znajdującymi się w Polsce będą Materiały i Narzędzia przechowywane w magazynie, o których mowa we wniosku oraz w odpowiedziach na wcześniejsze pytania. Będą one przechowywane w Polsce wyłącznie w celu ich późniejszego wykorzystania przy realizacji usług świadczonych przez Spółkę na rzecz kontrahentów poza terytorium Polski - w portach, stoczniach, dokach remontowych lub innych miejscach, w których będzie znajdować się konkretna jednostka pływająca objęta danym zleceniem.

Materiały i Narzędzia przechowywane w Magazynie w Polsce nie będą wykorzystywane do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej na terytorium Polski. W Polsce wykonywane będą zatem wyłącznie funkcje magazynowo-logistyczne, polegające na czasowym przechowywaniu Materiałów i Narzędzi oraz ich wydawaniu i przemieszczaniu poza granice Polski na potrzeby konkretnych projektów realizowanych przez Spółkę.

Spółka nie będzie posiadać w Polsce własnego personelu, w tym technicznego, ekip serwisowych, zaplecza warsztatowego ani infrastruktury umożliwiającej samodzielne wykonywanie jakichkolwiek usług.

12)  Czy Spółka posiada kontrolę nad zasobami osobowymi operatora Magazynu, który prowadzi Magazyn na terytorium Polski? Jeśli tak, to należy opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana.

Odpowiedź:

Spółka nie posiada żadnej kontroli nad zasobami osobowymi operatora Magazynu. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazano na następujące okoliczności dotyczące składowania Narzędzi i Materiałów w Magazynie:

• brak władztwa nad nieruchomością: Spółka nie posiada i nie będzie posiadać tytułu prawnego do nieruchomości Magazynu (ani żadnej innej nieruchomości) w Polsce. Powierzchnia magazynowa znajdując się w Magazynie należy do podmiotu trzeciego, który samodzielnie zarządza tym obiektem.
• brak decyzyjności operacyjnej: To usługodawca (operator magazynu) decyduje o konkretnym miejscu składowania towarów (Narzędzi i Materiałów) Spółki w ramach swojej infrastruktury. Spółka nie ma prawa do ingerencji w sposób zarządzania Magazynem ani nie posiada kluczy/kodów dostępu do obiektu.
• pasywny charakter składowania: Rola Magazynu ogranicza się wyłącznie do funkcji logistyczno-przechowalniczej. W obiekcie tym nie będą zapadać żadne decyzje zarządcze Spółki, nie będą przez nią tam zawierane kontrakty, ani nie będzie prowadzona działalność operacyjna Spółki.

13)  Czy Spółka (poza wynajmem powierzchni magazynowej w Magazynie) korzysta na terytorium Polski z zasobów osobowych i/lub technicznych podmiotów trzecich? Jeśli tak, to jakie to zasoby i do kogo należące?

Odpowiedź:

Spółka, poza korzystaniem z powierzchni magazynowej w Magazynie oraz standardowych usług związanych z obsługą magazynowo-logistyczną, nie korzysta na terytorium Polski z zasobów osobowych lub technicznych podmiotów trzecich.

Spółka może natomiast korzystać z usług agencji pracy tymczasowej lub podmiotu o podobnym profilu w zakresie pozyskiwania personelu technicznego. Rola takiej agencji polega na wsparciu Spółki w procesie rekrutacji lub pozyskiwania osób, które następnie są zatrudniane przez Spółkę amerykańską i wykonują prace techniczne w ramach projektów realizowanych poza terytorium Polski.

Personel pozyskany przy udziale agencji nie wykonuje pracy w Polsce i nie jest wykorzystywany do obsługi Magazynu ani do prowadzenia działalności gospodarczej Spółki na terytorium Polski. Są to pracownicy techniczni wykorzystywani przy realizacji konkretnych zleceń naprawczych, remontowych, instalacyjnych lub modernizacyjnych wykonywanych w portach, stoczniach, dokach remontowych lub innych miejscach postoju jednostek pływających poza terytorium Polski.

14)  Czy Spółka posiada kontrolę nad zasobami osobowymi i/lub technicznymi podmiotów trzecich (jeśli korzysta z takich na terytorium Polski), dokonujących świadczenia na rzecz Spółki? Jeśli tak, to należy opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana.

Odpowiedź:

Nie, spółka nie posiada żadnej kontroli nad zasobami osobowymi i/lub technicznymi podmiotów trzecich, dokonujących świadczenia na rzecz Spółki. Jej kontrahentami na terenie Polski są aktualnie operator Magazynu, dostawcy Narzędzi i Materiałów oraz wspomniana w odpowiedzi na pyt. 13 agencja pracy tymczasowej. W przypadku żadnego z tych podmiotów (ani jakichkolwiek innych podmiotów działających na terenie Polski) Spółka nie posiada jakiejkolwiek kontroli nad ich zasobami osobowymi i/lub technicznymi.

15)  Czy nabywane na terytorium Polski towary i usługi będą służyć do wykonywania czynności opodatkowanych poza granicami kraju? Czy Spółka miałaby prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia tych towarów i usług, gdyby te czynności były wykonywane na terytorium Polski (tj. gdyby miejscem opodatkowania byłaby Polska)? Czy Spółka będzie w posiadaniu dokumentów, z których wynikać będzie związek odliczonego podatku z czynnościami opodatkowanymi, wykonywanymi poza terytorium Polski?

Odpowiedź:

Nabywane na terytorium Polski towary i usługi będą służyć do wykonywania czynności opodatkowanych poza granicami kraju. Spółka miałaby prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia tych towarów i usług, gdyby te czynności były wykonywane na terytorium Polski (tj. gdyby miejscem opodatkowania byłaby Polska). Spółka będzie w posiadaniu dokumentów, z których wynikać będzie związek odliczonego podatku z czynnościami opodatkowanymi, wykonywanymi poza terytorium Polski.

Pytania

1)  Czy w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego, planowana aktywność Wnioskodawcy na terytorium Polski będzie konstytuowała powstanie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011?

2)  Czy z tytułu nabycia Narzędzi oraz Materiałów, a także usług magazynowych i usług przedstawicielstwa podatkowego Wnioskodawcy przysługiwać będzie prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 Ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

1)  Zdaniem Wnioskodawcy, planowana aktywność Wnioskodawcy na terytorium Polski nie będzie prowadziła do powstania „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011.

2)  Zdaniem Wnioskodawcy, z tytułu nabycia Narzędzi oraz Materiałów, a także usług magazynowych oraz usług przedstawicielstwa podatkowego Wnioskodawcy będzie przysługiwać prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 Ustawy o VAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad. 1

W ocenie Wnioskodawcy, planowana aktywność na terytorium Polski nie doprowadzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (dalej: SMPD) w rozumieniu art. 11 ust. 2 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 (dalej: Rozporządzenie) oraz przepisów ustawy o VAT.

Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza technicznego i personalnego

Zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia oraz utrwaloną linią orzeczniczą TSUE (m.in. wyroki w sprawach C-168/84 Berkholz, C-190/95 ARO Lease, C-605/12 Welmory), SMPD charakteryzować musi się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego.

W zakresie zaplecza technicznego Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnych nieruchomości, biur ani własnych magazynów. Korzystanie z usług magazynowych świadczonych przez podmiot trzeci nie oznacza automatycznie posiadania zaplecza technicznego. Jak wskazał TSUE w wyroku C-333/20 (Berlin Chemie), aby zasoby obcego podmiotu tworzyły SMPD, podatnik musi mieć nad nimi władztwo porównywalne do posiadania zasobów własnych. W opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca nie ma wpływu na sposób zarządzania Magazynem, nie posiada kluczy do obiektu, a o konkretnej lokalizacji towarów (Narzędzi i Materiałów) decyduje wyłącznie usługodawca. Jest to klasyczna usługa logistyczna, a nie „oddanie infrastruktury do dyspozycji”.

W zakresie zaplecza personalnego Wnioskodawca nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Jak wynika ze stanowiska Dyrektora KIS w interpretacji indywidualnej z 24 marca 2026 r., 0114-KDIP1-2.4012.63.2026.1.RM:

„Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.”

Zatem brak personelu zarządzającego, handlowców czy osób uprawnionych do zawierania umów w imieniu Spółki w Polsce, wyklucza istnienie „struktury personalnej”. Pobyt w Polsce niezależnych podwykonawców lub zagranicznych pracowników Spółki ma charakter incydentalny i celowy (pobranie z Magazynu Narzędzi czy Materiałów). Osoby te nie tworzą struktury personalnej Spółki w Polsce, gdyż ich praca (świadczenie Usług) odbywa się fizycznie poza granicami kraju.

Brak „stałości” i samodzielności operacyjnej

Przesłanka stałości wymaga, aby struktura nie miała charakteru przemijającego. Wnioskodawca podkreśla, że:

• centrum decyzyjne Spółki znajduje się wyłącznie w (...) (USA). To tam zapadają decyzje o kontraktach, zakupach i strategii.
• polska lokalizacja służy wyłącznie jako punkt przeładunkowy (hub) dla narzędzi i materiałów. Narzędzia rotują, czyli wracają do Polski lub są utylizowane, co potwierdza ich tymczasowy związek z terytorium kraju.
• zaplecze w Polsce nie jest „samowystarczalne”. Nie jest ono w stanie samodzielnie wygenerować sprzedaży ani świadczyć Usług bez zaangażowania kluczowych zasobów z USA lub innych krajów.

Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17), jeśli dana struktura nie może samodzielnie wyświadczyć usługi, którą sprzedaje, nie może być uznana za SMPD.

Charakter pomocniczy i przygotowawczy

Niezwykle istotnym argumentem w przedmiotowej sprawie jest najnowsze orzecznictwo TSUE, w szczególności wyrok w sprawie C-533/22 (Adient). Trybunał jednoznacznie wskazał, że:

„Zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych, nie może stanowić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.

W opisanym zdarzeniu przyszłym, składowanie Narzędzi i Materiałów w Polsce ma charakter wyłącznie pomocniczy względem głównej działalności usługowej wykonywanej w innych krajach UE. Polska struktura nie uczestniczy w procesie sprzedaży (nie ma tu biura sprzedaży ani marketingu) ani w procesie wykonawczym (Usługi są świadczone poza Polską). Służy ona jedynie wsparciu logistycznemu procesów realizowanych w innych jurysdykcjach.

Rozdzielność zasobów usługodawcy i usługobiorcy

Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę na kluczowy wniosek z wyroku C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini) pkt 54 - te same zasoby nie mogą być jednocześnie wykorzystywane do świadczenia i odbioru tej samej usługi.

Skoro operator Magazynu w Polsce wykorzystuje swoje zasoby (budynek, personel magazynowy) do świadczenia na rzecz Wnioskodawcy usługi magazynowania, to te same zasoby nie mogą jednocześnie tworzyć stałego miejsca prowadzenia działalności Wnioskodawcy. Operator Magazynu działa jako niezależny podmiot gospodarczy, a jego infrastruktura pozostaje jego zapleczem, a nie zapleczem Wnioskodawcy.

Rejestracja VAT i przedstawiciel podatkowy a SMPD

Zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, sam fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT w danym państwie członkowskim nie jest wystarczający do uznania, że podatnik posiada tam SMPD. Rejestracja Wnioskodawcy dla celów VAT w Polsce oraz ustanowienie przedstawiciela podatkowego wynikają wyłącznie z obowiązków nałożonych przez polską ustawę o VAT na podmioty z krajów trzecich (USA) dokonujące zakupów i przemieszczeń towarów. Są to czynności o charakterze czysto administracyjnym i formalnym, które nie kreują fizycznej, technicznej ani personalnej struktury niezbędnej do powstania SMPD.

Biorąc pod uwagę całokształt zdarzenia przyszłego oraz przywołane orzecznictwo i interpretacje organów podatkowych, należy stwierdzić, że:

1.  Wnioskodawca nie posiada w Polsce własnego zaplecza personalnego ani technicznego.

2.  Wnioskodawca nie sprawuje kontroli ani władztwa nad infrastrukturą podmiotu trzeciego (Magazynu) w stopniu pozwalającym na uznanie jej za zasoby własne.

3.  Aktywność w Polsce ogranicza się do czynności o charakterze logistycznym, pomocniczym i przygotowawczym.

4.  W Polsce nie są podejmowane żadne decyzje zarządcze, co wyklucza autonomiczność polskiej lokalizacji.

W związku z powyższym, planowana działalność Wnioskodawcy na terytorium kraju nie doprowadzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

Ad. 2

W ocenie Wnioskodawcy, Spółce będzie przysługiwało pełne prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia w Polsce Materiałów oraz Narzędzi, a także usług magazynowych i usług przedstawicielstwa podatkowego, mimo że miejscem świadczenia Usług będzie miejsce siedziby usługodawców Usług, położone poza terytorium Polski.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

W sytuacji Wnioskodawcy kluczowe znaczenie ma jednak art. 86 ust. 8 pkt 1 Ustawy o VAT, zgodnie z którym:

„Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami”.

Aby skorzystać z prawa do odliczenia na podstawie powyższego przepisu, muszą zostać spełnione trzy warunki, które w przypadku Wnioskodawcy są spełnione:

• Warunek 1: Status podatnika - Wnioskodawca będzie zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT w Polsce, działającym przez przedstawiciela podatkowego.
• Warunek 2: Związek zakupów z czynnościami poza Polską - Zakupione w Polsce Materiały oraz Narzędzia są niezbędne do wykonania Usług. Bez tych zakupów świadczenie Usług poza granicami Polski byłoby niemożliwe. Istnieje zatem bezpośredni i bezsporny związek o charakterze kosztotwórczym. Pozostałe koszty, takie jak usługi składowania oraz usługi przedstawiciela podatkowego, stanowią niezbędne wydatki ogólne związane z wykonaniem Usług. Magazyn jest niezbędnym ogniwem w łańcuchu logistycznym (zapewnienie zaplecza dla Narzędzi i Materiałów), natomiast przedstawicielstwo podatkowe jest - zgodnie z art. 18a ust. 1 ustawy o VAT- ustawowym warunkiem umożliwiającym Wnioskodawcy funkcjonowanie jako podatnik VAT w Polsce.
• Warunek 3: Hipotetyczne prawo do odliczenia w kraju - Gdyby Wnioskodawca świadczył Usługi na terytorium Polski, byłyby one czynnościami opodatkowanymi VAT (niepodlegającymi zwolnieniu). W konsekwencji, zakupy z nimi związane uprawniałyby do pełnego odliczenia VAT w Polsce.

Analogiczny sposób argumentacji przyjął Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 18 czerwca 2025 r. 0111-KDIB3-1.4012.326.2025.4.ICZ, w której potwierdził istnienie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 8 Ustawy o VAT:

„Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że będzie przysługiwało Panu, na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy, prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z dokonywanych na terytorium kraju zakupów tj. z tytułu zakupu usług (…), które będą wykorzystywane do wytworzenia (…) wykonywanego przez Pana na rzecz podmiotów zagranicznych.

Powyższa teza wynika z faktu, iż:

• jest pan czynnym podatnikiem podatku VAT i składa Pan co miesiąc deklarację z ewidencją JPK_V7M,
• usługi, o których mowa we wniosku (tj. usługi związane z (…)), gdyby były świadczone na rzecz podatnika polskiego byłby opodatkowane na terytorium Polski,
• zakupione usługi (…) od podmiotu polskiego będą wykorzystywane tylko do wykonywania usług, które nie podlegają opodatkowaniu na terytorium Polski,
• z posiadanych przez Pana dokumentów będzie wynikać ścisły związek pomiędzy zakupem dostępu do usług (…) a wykonywanymi usługami poza terytorium kraju,
• zakupione usługi (tj. dostęp do usług (…), z których będzie korzystać (…) wytwarzane przez Pana firmę), nie będą przez Pana wykorzystywane do czynności zwolnionych z opodatkowania na terytorium Polski,
• zakupiona usługa (dostęp do usług (…)) jest niezbędna do działania (…) wykonywanej w ramach usługi dla zagranicznego kontrahenta. Zakupiona usługa to między innymi dostęp do (…).

Wobec powyższego przysługuje Panu prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących nabycie usług (…) od podmiotu polskiego, w związku ze świadczeniem przez Pana usługi (…) na rzecz podmiotów zagranicznych, na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli nie będą miały miejsca wyłączenia wynikające z art. 88 ustawy.”

Wobec powyższego Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących nabycie towarów i usług w Polsce, które są związane i konieczne dla świadczenia przez Spółkę jej Usług na rzecz podmiotów zagranicznych, pod warunkiem że nie wystąpią wyłączenia wynikające z art. 88 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

Stosownie do art. 18a ust. 1 ustawy:

W myśl art. 96 ust. 1 ustawy:

Art. 97 ust. 1 ustawy stanowi, że:

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

Stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Natomiast według art. 28e ustawy:

Przepis art. 28e ustawy - jak wynika z jego brzmienia - stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące - determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości - jedynie wówczas można w praktyce zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.

Jednocześnie w myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011,

Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w szczególności:

Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011 ustęp 1 nie ma zastosowania do:

Zgodnie z przepisami rozporządzenia za usługi związane z nieruchomością nie mogą być uznane usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, jeżeli usługobiorcy nie przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której przechowuje towar.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w (...) na (...), podlegającą na terytorium Stanów Zjednoczonych nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w sektorze morskim, specjalizując się w dostarczaniu rozwiązań inżynieryjnych oraz świadczeniu usług instalacyjnych i serwisowych na jednostkach pływających (Usługi). W związku z planowanym rozwojem działalności na rynku europejskim, Wnioskodawca zamierza dokonywać zakupów Materiałów oraz Narzędzi niezbędnych do realizacji Usług od kontrahentów mających siedzibę w Polsce (polskich podatników VAT). Nabyte Materiały i Narzędzia będą składowane w magazynie prowadzonym na terytorium Polski przez podmiot trzeci (Magazyn), a następnie transportowane do innych krajów członkowskich UE, gdzie faktycznie będą świadczone Usługi (np. w stoczniach lub portach poza Polską). Na terytorium Polski nie będzie dochodziło do świadczenia Usług. Świadczenie Usług będzie realizowane wyłącznie na rzecz zagranicznych kontrahentów i opodatkowane w krajach miejsca świadczenia (poza Polską).

W związku z faktem dokonywania zakupów na terytorium Polski, Wnioskodawca zarejestruje się w Polsce jako czynny podatnik VAT oraz podatnik VAT-UE. W Polsce Spółka będzie nabywać Materiały i Narzędzia oraz usługi ich magazynowania. Ponadto, Spółka ustanowi przedstawiciela podatkowego zgodnie z wymogami polskiej ustawy o VAT dla podmiotów spoza UE i wypłacać będzie na jego rzecz wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług takiego przedstawicielstwa.

Wątpliwości Spółki w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia czy Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT oraz art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011.

Odnosząc się do kwestii będących przedmiotem wątpliwości należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że A., INC. nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Spółka nie zorganizuje bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie dostarczania rozwiązań inżynieryjnych oraz świadczeniu usług instalacyjnych i serwisowych na jednostkach pływających. Z treści wniosku wynika, że działalność prowadzona przez Spółkę na terytorium Polski obejmuje nabywanie towarów (Narzędzi i Materiałów), usług magazynowych oraz usług przedstawiciela podatkowego.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka A., INC. nie będzie posiadać na terytorium Polski zasobów technicznych ani rzeczowych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, w szczególności takich jak maszyny, urządzenia produkcyjne, pojazdy, warsztat, zaplecze serwisowe, biuro, infrastruktura techniczna lub inne podobne składniki majątku. Jedynymi rzeczami należącymi do Spółki, a znajdującymi się w Polsce będą Materiały i Narzędzia przechowywane w magazynie. Spółka nie będzie posiadać w Polsce własnego personelu, w tym technicznego, ekip serwisowych, zaplecza warsztatowego ani infrastruktury umożliwiającej samodzielne wykonywanie jakichkolwiek usług. Spółka nie będzie zatrudniać w Polsce pracowników na podstawie umowy o pracę, ani nie będzie delegować pracowników z USA (lub z innego państwa) do stałego przebywania w Polsce. Usługi świadczone przez Spółkę (świadczone poza granicami Polski) będą wykonywane przez pracowników Spółki z innych krajów niż Polska lub przez niezależnych podwykonawców (również z Polski).

Spółka pozyskuje klientów poprzez swoją główną strukturę organizacyjną zlokalizowaną w Stanach Zjednoczonych Ameryki. To w USA znajduje się zasadnicze zaplecze organizacyjne, osobowe i techniczne wykorzystywane w procesie pozyskiwania klientów, obsługi zapytań ofertowych, przygotowywania ofert, prowadzenia uzgodnień handlowych oraz zawierania umów. Proces pozyskiwania klientów nie jest realizowany w Polsce. W szczególności w Polsce nie znajdują się osoby odpowiedzialne za aktywne pozyskiwanie klientów, prowadzenie negocjacji handlowych, podejmowanie decyzji o przyjęciu zlecenia ani zawieranie umów w imieniu Spółki. Polska nie stanowi centrum sprzedażowego, handlowego ani decyzyjnego Spółki. Umowy z klientami są zawierane w imieniu Spółki przez osoby uprawnione do jej reprezentowania, tj. przez pracowników, członków władz lub inne osoby działające z upoważnienia Spółki amerykańskiej. Osoby te działają w ramach struktury organizacyjnej Spółki w USA. Żaden z elementów procesu zawierania umów z klientami nie jest realizowany w Polsce.

W konsekwencji należy uznać, że Spółka A., INC. nie posiada odpowiedniego zaplecza personalnego i technicznego/rzeczowego niezbędnego do prowadzenia samodzielnej i niezależnej działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez spółkę z personelu i infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla spółki jak jej własne tj. spółka musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie Spółka A., INC. zamierza korzystać z usług zewnętrznego operatora logistycznego w Polsce (operatora Magazynu). Relacja ta będzie oparta na umowie o świadczenie usług magazynowych, a nie na najmie konkretnej, wydzielonej powierzchni magazynowej do wyłącznej dyspozycji Spółki. Spółka nie posiada i nie będzie posiadać tytułu prawnego do Magazynu, ani posiadać żadnej kontroli nad zasobami osobowymi operatora Magazynu. Powierzchnia Magazynu należy do podmiotu trzeciego, który samodzielnie zarządza tym obiektem. To usługodawca (operator magazynu) decyduje o konkretnym miejscu składowania towarów (Narzędzi i Materiałów) Spółki w ramach swojej infrastruktury. Spółka nie ma prawa do ingerencji w sposób zarządzania Magazynem ani nie posiada kluczy/kodów dostępu do obiektu. W obiekcie tym nie będą zapadać żadne decyzje zarządcze Spółki, nie będą przez nią tam zawierane kontrakty, ani nie będzie prowadzona działalność operacyjna Spółki.

Spółka może korzystać z usług agencji pracy tymczasowej lub podmiotu o podobnym profilu w zakresie pozyskiwania personelu technicznego. Rola takiej agencji polega na wsparciu Spółki w procesie rekrutacji lub pozyskiwania osób, które następnie są zatrudniane przez Spółkę amerykańską i wykonują prace techniczne w ramach projektów realizowanych poza terytorium Polski. Personel pozyskany przy udziale agencji nie wykonuje pracy w Polsce i nie jest wykorzystywany do obsługi Magazynu ani do prowadzenia działalności gospodarczej Spółki na terytorium Polski. Są to pracownicy techniczni wykorzystywani przy realizacji konkretnych zleceń naprawczych, remontowych, instalacyjnych lub modernizacyjnych wykonywanych w portach, stoczniach, dokach remontowych lub innych miejscach postoju jednostek pływających poza terytorium Polski.

Spółka nie posiada żadnej kontroli nad zasobami osobowymi i/lub technicznymi podmiotów trzecich, dokonujących świadczenia na rzecz Spółki. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że relacja pomiędzy Spółką a usługodawcami stanowi standardową współpracę gospodarczą, która opiera się na standardowych instrukcjach i relacjach rynkowych, zatem A., INC. nie posiada kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym/rzeczowym usługodawców porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że A., INC. nie posiada w Polsce żadnych zasobów personalnych i technicznych/rzeczowych oraz nieruchomości. Dodatkowo wszystkie strategiczne decyzje dotyczące działalności A., INC., w szczególności dotyczące działań realizowanych w Polsce, będą podejmowane wyłącznie poza granicami Polski - tj. w siedzibie Spółki w USA. Zatem, skoro Spółka A., INC. Nie będzie posiadała na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że jest spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy, należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznano za prawidłowe.

Wątpliwości Spółki dotyczą także prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia Narzędzi oraz Materiałów, usług magazynowych i usług przedstawicielstwa podatkowego.

Należy zauważyć, że w myśl art. 86 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:

Z treści art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Podkreślić należy, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Zauważyć również należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:

Zatem w sytuacji, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu, albo jest zwolniona od podatku, podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w tej fakturze.

Zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy:

Uprawnienie wynikające z powyższego przepisu odnosi się do podatników prowadzących działalność gospodarczą na terytorium kraju, którzy dokonują dostaw towarów bądź świadczenia usług opodatkowanych poza terytorium kraju, a zakupy, jakich dokonują, są związane właśnie z tymi czynnościami. Warunkiem do odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami dokonywanymi poza terytorium kraju jest to, aby - hipotetycznie - w przypadku wykonywania tych samych czynności w kraju, podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Powołany przepis wymaga ponadto, aby podatnik posiadał dokumenty, z których wynikać będzie związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju. Powinny to być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie określonych czynności poza terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te czynności.

Z opisu sprawy wynika, że na terytorium Polski, od polskich podatników VAT, Spółka będzie dokonywała zakupów Materiałów oraz Narzędzi. W związku z faktem dokonywania zakupów na terytorium Polski, Spółka zarejestruje się w Polsce jako czynny podatnik VAT oraz podatnik VAT-UE. Nabyte Materiały i Narzędzia będą składowane w magazynie prowadzonym na terytorium Polski przez podmiot trzeci, a następnie transportowane do innych krajów członkowskich UE, gdzie Spółka będzie świadczyła Usługi (np. w stoczniach lub portach poza Polską). Spółka podkreśla, że na terytorium Polski nie będzie dochodziło do świadczenia Usług. Usługi będą świadczone wyłącznie na rzecz zagranicznych kontrahentów i opodatkowane w krajach miejsca świadczenia (poza Polską).

Narzędzia nabywane na terytorium Polski i czasowo składowane w polskim Magazynie będą przez Spółkę przemieszczane do innych państw członkowskich UE wyłącznie na czas niezbędny do realizacji konkretnych Usług. Po zakończeniu prac, Narzędzia będą każdorazowo transportowane z powrotem do Magazynu w Polsce. Spółka zaznacza, że okres czasowego przemieszczenia Narzędzi poza granice Polski będzie wynosił maksymalnie kilka miesięcy - w żadnym przypadku nie przekroczy 24 miesięcy. Jedynie w sytuacjach, gdy w toku prac serwisowych Narzędzia ulegną naturalnemu zużyciu, uszkodzeniu lub zniszczeniu w stopniu uniemożliwiającym ich dalszą eksploatację, zostaną one poddane utylizacji bezpośrednio na miejscu świadczenia Usług, bez dokonywania ich powrotnego transportu do Magazynu w Polsce. Nabyte na terytorium Polski Materiały będą przez Spółkę przemieszczane do innych państw członkowskich UE i będą zużywane w miejscu gdzie będą świadczone Usługi.

Mając na uwadze powyższe informacje wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy:

Natomiast na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy:

Powołany art. 13 ust. 3 ustawy rozszerza więc pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na czynności niemające charakteru czynności dwustronnych (pomiędzy dwoma odrębnymi podmiotami), polegające na przemieszczeniu towarów przedsiębiorstwa z Polski do innego kraju Unii Europejskiej, które mają służyć działalności gospodarczej podatnika. W takim przypadku dostawca pełni jednocześnie rolę nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego.

Przy czym, według art. 13 ust. 4 pkt 8 ustawy:

Natomiast art. 13 ust. 5 ustawy stanowi, że:

Z powołanych przepisów wynika, że przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w przypadku, gdy występuje chociażby jedna z przesłanek negatywnych określonych ww. art. 13 ust. 4 ustawy.

Przy czym, ustawa nie definiuje sformułowania „czasowego użycia towarów”. Z definicji zaczerpniętej z „Małego Słownika Języka Polskiego”, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994 r. wynika, że pojęcie „czasowy” należy rozumieć jako trwający przez pewien czas; okresowy; przemijający; chwilowy. W związku z tym, przemieszczenie towarów własnych można wyłączyć z zakresu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów pod warunkiem, że towary te są przemieszczane na pewien okres czasu, dla nietrwałego użytku. Taka wykładnia pojęcia sugeruje, że czasowe użycie nie obejmuje przypadków zużycia towarów.

Zgodnie z internetowym słownikiem języka polskiego PWN „zużyć” oznacza „wykorzystać coś w jakiejś części lub w całości”, „zniszczyć coś częstym lub długim używaniem”.

Z art. 17 ust. 2 lit. g Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 s. 1 ze zm.) wynika, że:

Z interpretacji tego przepisu wynika, że z przemieszczeniem towarów w celu czasowego używania mamy do czynienia wówczas, gdy podatnik zamierza używać przemieszczonych towarów przez pewien określony czas (zamknięty zdarzeniami czasowymi w postaci przybycia towaru na terytorium innego państwa członkowskiego i powrotu do kraju, z którego przybył) lub też do realizacji sprecyzowanego zadania, dla którego nie określono sfer czasowych i co ważne przemieszczenie towarów do tego innego państwa członkowskiego powinno się wiązać z zamiarem powrotnego przemieszczenia towarów na terytorium państwa członkowskiego, z którego zostały przetransportowane po wykonaniu usług.

Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Jak wynika z opisu sprawy Spółka będzie świadczyła Usługi wyłącznie na rzecz zagranicznych kontrahentów a miejscem ich opodatkowanie nie będzie terytorium Polski. Nabyte na terytorium Polski Materiały będą przez Spółkę przemieszczane do innych państw członkowskich UE i będą zużywane w miejscu gdzie będą świadczone Usługi. A zatem wskazać należy, że przemieszczenie z terytorium Polski należących do Spółki Materiałów nie będzie spełniało przesłanek do uznania tej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy. Z powołanego przepisu wynika bowiem, że aby uznać daną czynność za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, powinny wystąpić łącznie następujące przesłanki, tj. musi mieć miejsce czynność określona w art. 7 ustawy, tj. musi dojść do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, a w konsekwencji tej czynności musi dojść do wywozu towaru z terytorium Polski na terytorium UE przez dostawcę lub przez nabywcę. Z wniosku wynika natomiast, że Spółka świadczy na rzecz zagranicznych kontrahentów Usługi zużywając przemieszczone z Polski Materiały własne. A zatem, dokonywany przez Spółkę wywóz nabytych w Polsce Materiałów do innych krajów UE niż Polska, będzie stanowił dla Spółki wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy. Jednocześnie przedstawione okoliczności sprawy wskazują, że w odniesieniu do dokonanego przemieszczenia Materiałów własnych Spółki, nie występuje żaden z przypadków określonych w art. 13 ust. 4 ustawy uniemożliwiających uznanie przemieszczenia Materiałów za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy.

Tym samym, wywóz przez Spółkę Materiałów z Polski na terytorium państw członkowskich UE spełnia przesłanki uznania tej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, a tym samym za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy.

Odnosząc się do wątpliwości Spółki w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia na terytorium Polski Materiałów należy wskazać, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy. A zatem nabycie przez Spółkę na terytorium kraju Materiałów będzie służyło wykonywaniu czynności, dla których miejscem opodatkowania będzie terytorium kraju, co oznacza, że Spółka będzie miała - na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy - prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie tych Materiałów.

W odniesieniu do nabywanych na terytorium Polski Narzędzi, Spółka wskazała, że Narzędzia będą przez Spółkę przemieszczane do innych państw członkowskich UE wyłącznie na czas niezbędny do realizacji konkretnych Usług. Po zakończeniu prac, Narzędzia będą każdorazowo transportowane z powrotem do Magazynu w Polsce. Spółka zaznacza, że okres czasowego przemieszczenia Narzędzi poza granice Polski będzie wynosił maksymalnie kilka miesięcy - w żadnym przypadku nie przekroczy 24 miesięcy. Przy czym Spółka wskazała, że w sytuacjach, gdy w toku prac serwisowych Narzędzia ulegną naturalnemu zużyciu, uszkodzeniu lub zniszczeniu w stopniu uniemożliwiającym ich dalszą eksploatację, zostaną one poddane utylizacji bezpośrednio na miejscu świadczenia Usług, bez dokonywania ich powrotnego transportu do Magazynu w Polsce.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności wskazać należy, że w sytuacji kiedy Narzędzia będą czasowo przemieszczane z terytorium Polski do innych państw członkowskich UE a okres ten będzie wynosił maksymalnie kilka miesięcy (w żadnym przypadku nie przekroczy 24 miesięcy) to Spółka nie będzie zobowiązana do rozpoznania na terytorium Polski wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, gdyż w sprawie znajdzie wyłączenie, o którym mowa w art. 13 ust. 4 ustawy. Jednakże w sytuacji kiedy Narzędzia nie wrócą do Polski, Spółka będzie zobowiązana do rozpoznania na terytorium Polski wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy i opodatkować ją na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy, gdyż ustaną okoliczności, o których mowa w art. 13 ust. 4 ustawy.

Odnosząc się do wątpliwości Spółki w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia na terytorium Polski Narzędzi należy wskazać, że w sytuacji kiedy Narzędzia wrócą do Polski i spełnione będą warunki do braku rozpoznania na terytorium Polski wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy, Spółka będzie miała - na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy - prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie tych Narzędzi. Narzędzia te będą służyć do wykonywania czynności opodatkowanych poza granicami kraju, a Spółka miałaby prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia tych towarów, gdyby te czynności były wykonywane na terytorium Polski oraz będzie w posiadaniu dokumentów, z których wynikać będzie związek odliczonego podatku z czynnościami opodatkowanymi, wykonywanymi poza terytorium Polski. Natomiast w sytuacji kiedy Narzędzia nie wrócą do Polski i Spółka będzie zobowiązana do rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy i opodatkowania jej na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy, to prawo do odliczenia od tych Narzędzi Spółka będzie miała na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy.

Odnosząc się do wątpliwości Spółki w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia na terytorium Polski usług magazynowych i usług przedstawicielstwa podatkowego, Spółka wskazała, że nabywane na terytorium Polski usługi będą służyć do wykonywania czynności opodatkowanych poza granicami kraju, a Spółka miałaby prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia tych usług, gdyby te czynności były wykonywane na terytorium Polski (tj. gdyby miejscem opodatkowania byłaby Polska). Spółka będzie w posiadaniu dokumentów, z których wynikać będzie związek odliczonego podatku z czynnościami opodatkowanymi, wykonywanymi poza terytorium Polski.

Jednocześnie, w zakresie nabywanych przez Spółkę usług magazynowych i usług przedstawicielstwa podatkowego, należy wskazać, że Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w USA i - jak ustaliłem w tej interpretacji - Spółka nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. W konsekwencji, nabywane przez Spółkę usługi nie będą związane ze stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce i - co do zasady - w przypadku nabywanych usług opodatkowanych na zasadach ogólnych, tj. na podstawie art. 28b ustawy, miejscem ich opodatkowania będzie siedziba działalności gospodarczej Spółki, tj. USA. Wyjątkiem od tej zasady będą usługi opodatkowane na zasadach szczególnych, np. usługi związane z nieruchomościami, położonymi w Polsce, do których zastosowanie znajdzie art. 28e ustawy, tj. usługi, które będą opodatkowane w miejscu położenia nieruchomości. Nie ma to jednak miejsca w przypadku Spółki, gdyż - jak już wskazałem - zgodnie z przepisami rozporządzenia 282/2011 za usługi związane z nieruchomością nie mogą być uznane usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, jeżeli usługobiorcy nie przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której przechowuje towar.

Zatem, skoro Spółka A., INC. posiada siedzibę działalności gospodarczej w USA i jednocześnie, jak ustalono w niniejszej interpretacji, nie będzie posiadła w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to nabywane przez Spółkę usługi magazynowe i usługi przedstawicielstwa podatkowego będą opodatkowane na terytorium kraju, w którym Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. w przypadku Spółki na terytorium USA i nie będą podlegać opodatkowaniu na terytorium Polski. Oznacza to, że jeżeli Spółka otrzyma fakturę z polskim podatkiem, dokumentującą nabycie ww. usług Spółce nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku, gdyż w sprawie znajdzie wyłączenie, o którym mowa w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy.

Z uwagi na stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 2 całościowo uznaję je za nieprawidłowe.

W opisie sprawy Spółka wskazała, że sprzedaż Usług będzie dokumentowała fakturami z polskim numerem NIP.

Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że Spółka nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, które uczestniczyłoby w świadczeniu Usług na rzecz zagranicznych kontrahentów, a zatem świadcząc Usługi, o których mowa we wniosku Spółka powinna zachowywać się jak podmiot prowadzący działalność gospodarczą z siedzibą w USA.

Należy zwrócić uwagę, że przy transakcjach realizowanych pomiędzy podmiotami z różnych państw bardzo istotna jest kwestia rzetelnego przekazywania sobie informacji mających wpływ na prawidłowe ustalenie miejsca świadczenia i opodatkowania danej usługi czy dostawy. To na podmiotach realizujących transakcję spoczywa ten obowiązek. Jest to o tyle istotne, że wpływa na konsekwencje podatkowe w tym prawidłowe rozliczenie podatku.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.