0113-KDIPT2-3.4011.449.2026.1.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

A sp. z o.o. (dalej jako: Wnioskodawca) współpracuje z osobami fizycznymi m.in. na podstawie umów o pracę, jak i na podstawie umów zlecenia (dalej łącznie określani jako: Beneficjenci).

Wnioskodawca udostępnia Beneficjentom pozapłacowy system świadczeń w formie platformy kafeteryjnej ... Za pośrednictwem tej platformy Beneficjenci mogą wybierać świadczenia oferowane przez dostawców współpracujących z operatorem systemu, w szczególności: abonamenty, bilety, vouchery, kupony, zniżki oraz inne świadczenia o podobnym charakterze.

System funkcjonuje w ten sposób, że każdemu Beneficjentowi co miesiąc zasilane jest indywidualne konto w systemie kafeteryjnym 41 punktami o wartości 41 zł. Z tej kwoty 40 zł finansuje Wnioskodawca, natomiast 1 zł stanowi odpłatność ponoszoną przez Beneficjenta. W przypadku pracowników odpłatność ta jest potrącana z wynagrodzenia za pracę, natomiast w przypadku zleceniobiorców – z należności wypłacanej im z tytułu umowy zlecenia.

Po dokonaniu miesięcznego zasilenia konta Beneficjent uzyskuje możliwość samodzielnego i swobodnego dysponowania przypisaną mu wartością w ramach systemu, tj. może według własnego uznania zdecydować, czy skorzysta z dostępnych świadczeń, kiedy z nich skorzysta oraz które spośród nich wybierze. Wnioskodawca nie przypisuje Beneficjentowi z góry konkretnego świadczenia, lecz udostępnia mu określoną wartość, którą Beneficjent może wykorzystać na wybrane przez siebie benefity dostępne na platformie.

Zgodnie z regulaminem programu niewykorzystane środki mogą kumulować się na koncie Beneficjenta, jednak wyłącznie przez czas określony w regulaminie. Po upływie wskazanego okresu niewykorzystana wartość ulega wygaśnięciu i jest „zerowana”.

W takim przypadku Beneficjent traci możliwość wymiany niewykorzystanych środków na świadczenia dostępne na platformie. Jednocześnie Beneficjentowi nie przysługuje z tego tytułu ekwiwalent pieniężny, zwrot niewykorzystanej wartości ani jakiekolwiek inne świadczenie zastępcze.

Wnioskodawca przyjmuje, że z chwilą comiesięcznego zasilenia konta w systemie powstaje po stronie Beneficjenta przychód:

-      w przypadku pracownika – ze stosunku pracy,

-      w przypadku zleceniobiorcy – z działalności wykonywanej osobiście,

w wysokości 40 zł, tj. w części finansowanej przez Wnioskodawcę, przy jednoczesnym potrąceniu kwoty 1 zł tytułem częściowej odpłatności Beneficjenta.

Wnioskodawca zamierza stosować powyższy model rozliczeń również w przyszłości – niniejszy wniosek dotyczy zarówno zaistniałego stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym przychód Beneficjenta:

-      ze stosunku pracy – w przypadku osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę,

-      z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o PIT – w przypadku osób wykonujących usługi na podstawie umowy zlecenia,

z tytułu częściowo odpłatnego świadczenia udostępnianego w ramach systemu kafeteryjnego powstaje w momencie comiesięcznego zasilenia indywidualnego konta Beneficjenta 41 punktami o wartości 41 zł, czy dopiero w momencie realizacji punktów, tj. wymiany punktów na konkretne świadczenie (towar lub usługę)?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym przychód Beneficjenta:

-      ze stosunku pracy – w przypadku osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę,

-      z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o PIT – w przypadku osób wykonujących usługi na podstawie umowy zlecenia,

z tytułu częściowo odpłatnego świadczenia udostępnianego w ramach systemu kafeteryjnego powstaje w momencie comiesięcznego zasilenia indywidualnego konta Beneficjenta 41 punktami o wartości 41 zł, a nie dopiero w momencie realizacji punktów, tj. wymiany punktów na konkretne świadczenie (towar lub usługę).

Uzasadnienie stanowiska

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9,10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W ocenie Wnioskodawcy, w analizowanej sprawie dochodzi do „postawienia świadczenia do dyspozycji” Beneficjenta już w chwili comiesięcznego zasilenia jego indywidualnego konta w systemie kafeteryjnym. Od tego momentu Beneficjent uzyskuje bowiem realną możliwość rozdysponowania przyznanej mu, zindywidualizowanej wartości według własnego uznania.

Nie jest to zatem sytuacja, w której Beneficjent uzyskuje jedynie ogólne, nieokreślone prawo do ewentualnego otrzymania świadczenia w przyszłości. Wręcz przeciwnie, co miesiąc na indywidualnym koncie Beneficjenta zapisywana jest konkretna, z góry określona wartość 41 punktów odpowiadających wartości 41 zł, z czego 40 zł finansuje Wnioskodawca, a 1 zł stanowi odpłatność Beneficjenta. Już od tego momentu Beneficjent może samodzielnie i według własnego uznania rozdysponować tę wartość w ramach systemu.

Zdaniem Wnioskodawcy, już samo comiesięczne zasilenie konta Beneficjenta prowadzi do powstania po jego stronie realnego, wymiernego i zindywidualizowanego przysporzenia majątkowego. Przysporzenie to polega na uzyskaniu przez Beneficjenta dostępu do określonej wartości ekonomicznej, przypisanej wyłącznie do jego konta, którą może wykorzystać dla własnych celów i zgodnie z własnymi preferencjami. Okoliczność, że późniejsze wykorzystanie punktów następuje poprzez wybór konkretnego towaru lub usługi, nie zmienia faktu, że korzyść majątkowa pojawia się wcześniej, już w chwili przekazania Beneficjentowi zindywidualizowanej puli punktów.

Powyższa konkluzja znajduje oparcie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13. W sentencji tego wyroku Trybunał przyjął, iż „inne nieodpłatne świadczenie” oznacza wyłącznie przysporzenie majątkowe o indywidualnie określonej wartości. Trybunał doprecyzował ponadto, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

-      zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

-      zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

-      korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W ocenie Wnioskodawcy, kryteria te są w analizowanej sprawie spełnione już na etapie comiesięcznego zasilenia konta Beneficjenta.

Po pierwsze, świadczenie ma charakter dobrowolny. Beneficjent sam bowiem decyduje, czy i na co przeznaczy przyznane mu punkty.

Po drugie, świadczenie niewątpliwie leży w interesie Beneficjenta. Umożliwia mu nabycie wybranych towarów lub usług (z których następnie będzie korzystał) bez konieczności angażowania własnych środków w pełnej wysokości.

Po trzecie, świadczenie ma charakter w pełni zindywidualizowany i wymierny. Liczba punktów oraz ich wartość są znane z góry, a punkty są przypisywane do konkretnego Beneficjenta.

Po czwarte, Beneficjent może nimi swobodnie rozporządzać w ramach platformy, tj. samodzielnie decyduje o rodzaju, terminie i sposobie ich wykorzystania.

Z tego względu nie można, zdaniem Wnioskodawcy, zgodzić się z poglądem, że przysporzenie majątkowe powstaje dopiero w chwili wymiany punktów na konkretny towar lub usługę. Taka wymiana stanowi jedynie techniczny sposób spożytkowania wcześniej uzyskanej korzyści.

Prawidłowość takiego podejścia znajduje potwierdzenie przykładowo w interpretacji indywidualnej z 28 listopada 2024 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.576.2024.2.GG, w której Organ uznał, iż opłacenie przez pracodawcę karty podarunkowej powoduje powstanie po stronie pracownika przychodu z nieodpłatnych świadczeń. Interpretacja ta nie dotyczyła co prawda wprost momentu powstania przychodu w programie punktowym, jednak potwierdza istotną z punktu widzenia niniejszej sprawy tezę, że już samo przekazanie pracownikowi zindywidualizowanego instrumentu dającego mu dostęp do określonej wartości ekonomicznej może być traktowane jako zdarzenie powodujące powstanie przychodu.

W ocenie Wnioskodawcy, analogicznie należy traktować comiesięczne zasilenie konta Beneficjenta określoną liczbą punktów o skonkretyzowanej wartości pieniężnej. Nie zmienia powyższej oceny również fakt, że niewykorzystane punkty mogą po upływie określonego czasu wygasnąć. Okoliczność ta oznacza jedynie, że Beneficjent powinien wykorzystać przyznaną mu wartość w określonym terminie, nie zaś że wcześniej nie doszło do powstania realnej korzyści majątkowej. Ryzyko niewykorzystania świadczenia w wyznaczonym czasie nie pozbawia go charakteru przysporzenia, skoro w okresie jego dostępności Beneficjent może nim przecież swobodnie dysponować i przeznaczyć je na zaspokojenie własnych potrzeb.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym przychód Beneficjenta powstaje w momencie comiesięcznego zasilenia jego indywidualnego konta w systemie kafeteryjnym, a nie dopiero w chwili wymiany punktów na konkretne świadczenie. Wartość tego przychodu odpowiada wartości świadczenia finansowanej przez Wnioskodawcę, tj. kwocie 40 zł, przy uwzględnieniu częściowej odpłatności Beneficjenta w kwocie 1 zł.

W rezultacie Wnioskodawca, działając jako płatnik, jest uprawniony do uwzględniania tego przychodu już na etapie miesięcznego zasilenia konta danego Beneficjenta.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w przepisie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu zwolnień przedmiotowych ustawy, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłami przychodów są:

1)    stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;

2)    działalność wykonywana osobiście.

Stosownie do treści art. 13 pkt 8 lit. a cytowanej ustawy:

Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej – z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Ponadto, treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

W myśl art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy.

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b (art. 12 ust. 3 ww. ustawy).

Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Z kolei, zgodnie z treścią art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;

3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;

4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Art. 11 ust. 2b ww. ustawy stanowi, że:

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (…).

Za przychody, należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne świadczenie, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu świadczenie, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia „nieodpłatne świadczenie”. W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt II FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn. akt II FPS 1/06 NSA, ustalił znaczenie terminu nieodpłatne świadczenie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stwierdził bowiem, że ma ono szerszy zakres niż w prawie cywilnym, ponieważ obejmuje wszelkie zjawiska o charakterze gospodarczym i zdarzenia prawne, których konsekwencją jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze w działalności osób prawnych, których następstwem jest nieodpłatne, czyli niezwiązane z kosztami lub inną formą świadczenia przysporzenie majątku tej osobie, mające wyraźny finansowy wymiar.

W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził, że powyższe stanowisko ma zastosowanie także odnośnie podatku dochodowego od osób fizycznych w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy.

Ustawodawca definiując na potrzeby ustawy pojęcie przychodu w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dokonał rozróżnienia pieniędzy i wartości pieniężnych od wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Wyodrębniając pojęcie nieodpłatnych świadczeń od pieniędzy uznał tym samym, że nieodpłatne świadczenia muszą mieć postać niepieniężną. Stanowisko to potwierdza również brzmienie art. 11 ust. 2-2b ww. ustawy, w których to regulacjach ustawodawca wskazuje sposób ustalania wartości świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, Trybunał orzekł, że art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 2-2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rozumiane w ten sposób, że inne nieodpłatne świadczenie oznacza wyłącznie przysporzenie majątkowe o indywidualnie określonej wartości, otrzymane przez pracownika, są zgodne z art. 2 w związku z art. 217 Konstytucji.

W konsekwencji, zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

·       po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

·       po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

·       po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Ponadto warunkiem uznania, że dane świadczenie w naturze stanowi nieodpłatne świadczenie w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów podatkowych jest faktyczne otrzymanie świadczenia przez pracownika.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ww. ustawy:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Natomiast, zgodnie z art. 41 ust.1 komentowanej ustawy:

Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Z wniosku wynika, że współpracują Państwo z osobami fizycznymi m.in. na podstawie umów o pracę, jak i na podstawie umów zlecenia (dalej łącznie określani jako: Beneficjenci). Udostępniają Państwo Beneficjentom pozapłacowy system świadczeń w formie platformy kafeteryjnej. Za pośrednictwem tej platformy Beneficjenci mogą wybierać świadczenia oferowane przez dostawców współpracujących z operatorem systemu, w szczególności: abonamenty, bilety, vouchery, kupony, zniżki oraz inne świadczenia o podobnym charakterze. System funkcjonuje w ten sposób, że każdemu Beneficjentowi co miesiąc zasilane jest indywidualne konto w systemie kafeteryjnym 41 punktami o wartości 41 zł. Z tej kwoty 40 zł finansują Państwo, natomiast 1 zł stanowi odpłatność ponoszoną przez Beneficjenta. W przypadku pracowników odpłatność ta jest potrącana z wynagrodzenia za pracę, natomiast w przypadku zleceniobiorców – z należności wypłacanej im z tytułu umowy zlecenia. Po dokonaniu miesięcznego zasilenia konta Beneficjent uzyskuje możliwość samodzielnego i swobodnego dysponowania przypisaną mu wartością w ramach systemu, tj. może według własnego uznania zdecydować, czy skorzysta z dostępnych świadczeń, kiedy z nich skorzysta oraz które spośród nich wybierze. Wnioskodawca nie przypisuje Beneficjentowi z góry konkretnego świadczenia, lecz udostępnia mu określoną wartość, którą Beneficjent może wykorzystać na wybrane przez siebie benefity dostępne na platformie. Zgodnie z regulaminem programu niewykorzystane środki mogą kumulować się na koncie Beneficjenta, jednak wyłącznie przez czas określony w regulaminie. Po upływie wskazanego okresu niewykorzystana wartość ulega wygaśnięciu i jest „zerowana”. W takim przypadku Beneficjent traci możliwość wymiany niewykorzystanych środków na świadczenia dostępne na platformie. Jednocześnie Beneficjentowi nie przysługuje z tego tytułu ekwiwalent pieniężny, zwrot niewykorzystanej wartości ani jakiekolwiek inne świadczenie zastępcze.

Przystępując do oceny skutków podatkowych przyznawania pracownikom i osobom wykonującym usługi na podstawie umowy zlecenia punktów w systemie kafeteryjnym w pierwszej kolejności zauważam, że z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Otrzymanie oznacza przysporzenie w majątku w postaci czegoś, za co pracownik nie zapłacił lub zapłacił częściowo, a co ma określoną wartość wyrażoną w pieniądzu. Świadczenie nieodpłatne, czy też częściowo odpłatne, to taki rodzaj świadczenia, w przypadku którego otrzymujący odnosi określoną korzyść pod tytułem darmym lub też za co częściowo płaci, co oznacza, że nie świadczy nic w zamian lub przekazuje świadczenie (płatność) nieekwiwalentne.

Zatem obok pieniędzy i wartości pieniężnych ustawodawca za przychody uważa również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Świadczenia w naturze to wszelkie takie świadczenia, w przypadku których przedmiot świadczenia jest inny niż pieniądz lub wartość pieniężna. Będą to w szczególności różnego rodzaju świadczenia rzeczowe, chociaż przedmiotem świadczenia mogą być również prawa. Powyższe związane jest z przyjętą zasadą kompletności opodatkowania, w myśl której opodatkowaniu powinny podlegać niemal wszelkie przysporzenia majątkowe, a nie tylko te o charakterze pieniężnym.

Podstawową różnicą pomiędzy przychodami w postaci pieniędzy i wartości pieniężnych a nieodpłatnymi świadczeniami w naturze i innymi nieodpłatnymi świadczeniami jest odmienny moment powstania przychodu. W przypadku bowiem pierwszej kategorii świadczeń przychód powstaje w momencie ich otrzymania lub postawienia do dyspozycji podatnika, natomiast w przypadku drugiej kategorii przychód powstaje wyłącznie w chwili otrzymania. Nie ma natomiast znaczenia moment postawienia świadczenia do dyspozycji podatnika.

Wobec tego stwierdzam, że do świadczeń nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych związanych ze stosunkiem pracy i działalnością wykonywaną osobiście zaliczyć należy zatem również różnego rodzaju świadczenia przekazywane na rzecz takiego beneficjenta w ramach tzw. Programu Kafeteryjnego, a w szczególności wartość takiego świadczenia otrzymanego przez pracownika.

Pracownicy i osoby wykonujące usługi na podstawie umowy zlecenia będą mogli korzystać z punktów poprzez wymianę punktów na towary lub usługi bądź gromadzenie punktów. Zasadnym jest zatem twierdzenie, że u pracowników przychód ze stosunku pracy, a u osób zatrudnionych na podstawie umowy cywilnoprawnej przychód z działalności wykonywanej osobiście powstaje/powstanie w momencie wymiany punktów na świadczenie i otrzymanie nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie określonego świadczenia – towaru i/lub usługi (tj. w momencie wymiany punktów na świadczenia i dokonanie zakupu towaru lub usług przez ww. Beneficjentów). Pracownicy i osoby wykonujące usługi na podstawie umowy zlecenia bowiem nie otrzymują/nie będą otrzymywali od Państwa „gotowych” świadczeń, a punkty, które mogą/będą mogli na te świadczenia wymienić, tj. dokonać zakupu. Nie przypisują Państwo swoim Beneficjentom z góry konkretnego świadczenia, lecz udostępniają im Państwo określoną wartość, którą Beneficjenci mogą wykorzystać na wybrane przez siebie benefity dostępne na platformie. Zgodnie z regulaminem programu niewykorzystane środki mogą kumulować się na koncie Beneficjenta, jednak wyłącznie przez czas określony w regulaminie. Po upływie wskazanego okresu niewykorzystana wartość ulega wygaśnięciu i jest „zerowana”.

Jednocześnie Beneficjentowi nie przysługuje z tego tytułu ekwiwalent pieniężny, zwrot niewykorzystanej wartości ani jakiekolwiek inne świadczenie zastępcze.

Państwa działania w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym polegają w istocie na postawieniu do dyspozycji – pracowników lub osób wykonujących usługi na podstawie umowy zlecenia – punktów, za które dopiero Beneficjenci nabywają/mogą nabyć określone świadczenia.

Z przytoczonego powyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że nieodpłatne świadczenia, ażeby mogły być uznane za przychód – w przeciwieństwie do pieniędzy i wartości pieniężnych – muszą być otrzymane.

Podsumowując, u pracownika przychód ze stosunku pracy powstaje/powstanie w momencie realizacji punktów, tj. wymiany punktów na konkretne świadczenie (towar lub usługę) w systemie kafeteryjnym. U osób wykonujących usługi na podstawie umowy zlecenia powstaje/powstanie przychód z działalności wykonywanej osobiście także w momencie realizacji punktów, tj. wymiany punktów na konkretne świadczenie (towar lub usługę) dostępne w ramach systemu kafeteryjnego.

Wówczas na Państwu ciążą, z powyższego tytułu obowiązki płatnika wynikające z art. 32 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym, Państwa stanowisko należało zatem uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej, zauważam, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. Powołana przez Państwa interpretacja została wydana w zakresie obowiązków płatnika w związku z przekazaniem pracownikom kart upominkowych z okazji świąt, więc dotyczy odmiennej sytuacji prawnopodatkowej. W konsekwencji powołana interpretacja nie może stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w Państwa sprawie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.