0113-KDIPT2-2.4011.498.2026.2.MG

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani pismem z 22 czerwca 2026 r. (data wpływu 25 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Przed zawarciem związku małżeńskiego Pani mąż był właścicielem nieruchomości (domu), którą nabył w drodze spadku po zmarłych rodzicach w 1999 r. W 2022 r. już po zawarciu małżeństwa, zawarła Pani z mężem umowę rozszerzającą współwłasność majątkową małżeńską, na mocy której przedmiotowa nieruchomość została objętą wspólnością majątkową małżeńską (po ½ udziału dla każdego z małżonków). Następnie w 2024 r. ustanowiła Pani z mężem rozdzielność majątkową. W dalszej kolejności również w 2024 r. Pani mąż dokonał darowizny swojego udziału wynoszącego ½ nieruchomości na Pani rzecz. W wyniku tej czynności stała się Pani jedynym właścicielem całej nieruchomości. W 2025 r. nastąpiła sprzedaż przedmiotowej nieruchomości.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

Nieruchomość położona jest w … przy ul. …. Stan prawny nieruchomości: własność. Data oraz sposób nabycia ww. nieruchomości przez rodziców Pani męża nie są Pani znane. Nie posiada Pani informacji, czy rodzice Pani męża zawierali małżeńskie umowy majątkowe. Data śmierci ojca Pani męża nie jest Pani znana. Data śmierci matki Pani męża to 1991 r. Ww. nieruchomość została nabyta przez Pani męża w drodze spadku po zmarłych rodzicach na podstawie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku wydanego przez Sąd Rejonowy w …, I Wydział Cywilny, sygn. akt … z 21 października 1999 r. Związek małżeński zawarła Pani 23 czerwca 2013 r. w …. Umowa rozszerzająca wspólność majątkową małżeńską została zawarta w formie aktu notarialnego 12 maja 2022 r. 19 kwietnia 2024 r. ustanowiła Pani z mężem rozdzielność majątkową w formie aktu notarialnego. Darowiznę ¹/₂ udziału w ww. nieruchomości otrzymała Pani na podstawie aktu notarialnego z 19 kwietnia 2024 r. Data sprzedaży ww. nieruchomości to 24 kwietnia 2025 r.

Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sprzedaż ww. nieruchomości dokonana w 2025 r. nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, dla celów określenia obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w 2025 r. pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy liczyć w całości od daty pierwszego nabycia nieruchomości przez Pani męża, czy w części (¹/₂ udziału) od daty darowizny, czy też od innej daty?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, w odniesieniu do całej nieruchomości pięcioletni termin należy liczyć od daty pierwotnego nabycia nieruchomości przez Pani męża, tj. od 1999 r.

Rozszerzenie wspólności majątkowej małżeńskiej nie stanowi nabycia nieruchomości w rozumieniu przepisów ustawy o PIT, lecz jest jedynie czynnością organizującą ustrój majątkowy małżonków.

Podobnie późniejsze zniesienie wspólności majątkowej oraz darowizna udziału od męża na Pani rzecz, nie powinny być traktowane jako nowe nabycie w części odpowiadającej wcześniej istniejącemu majątkowi wspólnemu, lecz jako kontynuacja prawa własności wywodzącego się z pierwszego nabycia przez męża.

W związku z tym, skoro pierwotne nabycie nieruchomości nastąpiło w 1999 r., to pięcioletni termin upłynął z końcem 2004 r., a sprzedaż w 2025 r. nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej, stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment ich nabycia.

Z opisu wniosku wynika, że przed zawarciem związku małżeńskiego Pani mąż był właścicielem nieruchomości (domu), który nabył w drodze spadku po zmarłych rodzicach na podstawie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku wydanego przez Sąd 21 października 1999 r. Data oraz sposób nabycia ww. nieruchomości przez rodziców Pani męża nie są Pani znane. Nie posiada Pani informacji, czy rodzice Pani męża zawierali małżeńskie umowy majątkowe. Data śmierci ojca Pani męża nie jest Pani znana. Data śmierci matki Pani męża to 1991 r. Związek małżeński zawarła Pani 23 czerwca 2013 r. Umowa rozszerzająca wspólność majątkową małżeńską została zawarta w formie aktu notarialnego 12 maja 2022 r. 19 kwietnia 2024 r. ustanowiła Pani z mężem rozdzielność majątkową w formie aktu notarialnego. Darowiznę ¹/₂ udziału w ww. nieruchomości od męża otrzymała Pani na podstawie aktu notarialnego 19 kwietnia 2024 r. Data sprzedaży ww. nieruchomości to 24 kwietnia 2025 r.

Aby ustalić, czy w przedmiotowej sprawie sprzedaż przez Panią nieruchomości podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, istotne jest ustalenie, czy jej odpłatne zbycie nastąpi po upływie pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie.

W myśl art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jeżeli nieruchomości lub prawa majątkowe określone przez art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c tej ustawy zostały nabyte w spadku, to ich odpłatne zbycie (dokonane poza działalnością gospodarczą) stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, jeżeli nastąpiło ono przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.

Zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Należy zauważyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nabycie”. Wobec czego należy odwołać się w tym zakresie do przepisów ustawy Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

W szczególności art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego wskazuje, że:

Stosownie do treści art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:

Zgodnie z prawem cywilnym darowizna dochodzi do skutku w drodze umowy jednostronnie zobowiązującej, której treścią jest zarówno zobowiązanie darczyńcy do spełnienia świadczenia pod tytułem darmym na rzecz obdarowanego, czyli do dokonania rozporządzenia i wydania przedmiotu darowizny, jak i oświadczenie obdarowanego o przyjęciu darowizny. Jeżeli przedmiotem darowizny jest nieruchomość, to umowa darowizny pod rygorem nieważności, powinna mieć formę aktu notarialnego. Tym samym zawarcie umowy darowizny nieruchomości powoduje przejście jej własności na obdarowanego z chwilą zawarcia aktu notarialnego, w którym darczyńca daruje tę nieruchomość obdarowanemu, a obdarowany darowiznę przyjmuje.

Wskazać należy, że stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.)

Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W myśl art. 33 pkt 1 ww. Kodeksu:

Z kolei art. 35 ww. Kodeksu stanowi, że:

W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa. Wspólność ta charakteryzuje się tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą zatem rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością.

Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową, definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale.

Zgodnie z art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Stosownie natomiast do art. 50¹ Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W myśl art. 52 § 1 ww. Kodeksu:

Z powyższych przepisów wynika, że z chwilą ustania wspólności ustawowej, wspólność dotychczas bezudziałowa zostaje zastąpiona przez współwłasność w częściach ułamkowych. Od tej chwili małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, niezależnie od tego, w jakim stopniu każdy z nich przyczynił się do jego powstania.

Ponadto, w doktrynie prawa rodzinnego podkreśla się, że w przypadku majątku osobistego małżonek pozostaje w stosunku do niego podmiotem wyłącznie uprawnionym, co oznacza, że jego uprawnienia do dysponowania przedmiotami wchodzącymi w skład majątku osobistego nie podlegają co do zasady żadnym ograniczeniom, w tym wynikającym z przepisów prawa rodzinnego, takim jak konieczność uzyskania zgody współmałżonka co do możliwości rozporządzania konkretnym składnikiem majątku osobistego. Możliwe jest więc swobodne dokonywanie pomiędzy małżonkami czynności rozporządzających prowadzących do przeniesienia określonego przedmiotu majątkowego z majątku osobistego do majątku wspólnego.

W tym miejscu należy wskazać na jednolicie ukształtowaną linię orzeczniczą, zgodnie z którą włączenie do majątku małżonków w drodze umowy rozszerzającej ustawową wspólność majątkową nieruchomości lub praw majątkowych stanowiących majątek odrębny jednego małżonka na zasadach i w sposób określony przez ustawę Kodeks rodzinny i opiekuńczy, nie jest nabyciem tej nieruchomości lub prawa majątkowego przez drugiego małżonka w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przykładowo, pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1110/14. Tożsamej oceny dokonano w szeregu innych wyroków NSA i WSA (przykładowo: wyrok NSA z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 456/15, wyrok NSA z dnia 13 maja 2016r., sygn. akt II FSK 1110/14, wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 313/14, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 949/13, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 964/14).

Zarówno darowizna do majątku wspólnego małżonków, jak i umowa rozszerzająca wspólność małżeńską majątkową wywołuje takie same skutki na gruncie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) powołanej ustawy. Włączenie do majątku wspólnego nieruchomości lub prawa majątkowego wchodzącej uprzednio w skład majątku osobistego małżonka nie stanowi nabycia tej nieruchomości lub prawa w rozumieniu ww. przepisu. Datą nabycia nieruchomości lub prawa majątkowego przez każdego z małżonków jest data nabycia przez tego małżonka, który tę nieruchomość lub prawo włączył do majątku wspólnego. W konsekwencji, od tej daty należy liczyć upływ 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym, włączenie do majątku małżonków nieruchomości w drodze umowy rozszerzającej ustawową wspólność majątkową, stanowiącej uprzednio majątek odrębny jednego małżonka, nie jest nabyciem tej nieruchomości przez drugiego małżonka w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Datą nabycia nieruchomości przez każdego z małżonków jest data nabycia przez tego małżonka, który nieruchomość włączył do majątku wspólnego. W konsekwencji, od tej daty należy liczyć upływ 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, również w odniesieniu do małżonka, który nabył prawo własności nieruchomości poprzez umowę rozszerzającej ustawową wspólność majątkową do majątku objętego ustawową wspólnością majątkową.

Powyższe oznacza, że za datę nabycia przez Panią nieruchomości, która została włączona do majątku wspólnego małżonków, a która należała wcześniej do majątku odrębnego Pani męża, należy przyjąć dzień nabycia tej nieruchomości przez Pani męża.

Należy wskazać, że Pani mąż nabył przedmiotową nieruchomość w spadku po rodzicach. Zatem, zgodnie z wcześniej cytowanym art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za datę nabycia przez Pani męża przedmiotowej nieruchomości należy przyjąć datę nabycia tej nieruchomości przez spadkodawców (rodziców) Pani męża. W rezultacie, pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do Pani, należy liczyć od daty nabycia nieruchomości przez spadkodawców (rodziców) Pani męża.

W sytuacji sprzedaży – po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej – nieruchomości uprzednio nabytej do majątku wspólnego małżonków (w Pani przypadku miało to miejsce wskutek włączenia do majątku wspólnego małżonków nieruchomości, stanowiącej majątek odrębny Pani męża) ˗ okres czasu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie do majątku wspólnego małżonków ˗ ze względu na dyspozycję art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Również późniejsza darowizna przez męża ½ udziału w tej nieruchomości na Pani rzecz nie wywołuje skutku podatkowego.

Przepis art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie wyklucza możliwości jego stosowania w przypadku, gdy po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, małżonkowie zawarli umowę darowizny, na podstawie której mąż darował żonie swój udział wynoszący ¹/₂ tej nieruchomości. Z literalnego brzmienia art. 10 ust. 6 ww. ustawy wynika, że dla jego stosowania istotna jest okoliczność, że zbywana przez żonę po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomość była uprzednio nabyta do majątku wspólnego małżonków.

Zatem, za datę nabycia przez Panią przedmiotowej nieruchomości do majątku wspólnego należy przyjąć datę nabycia ww. nieruchomości przez spadkodawców (rodziców) Pani męża.

W konsekwencji, dokonane przez Panią 24 kwietnia 2025 r. odpłatne zbycie przedmiotowej nieruchomości, nie stanowi dla Pani źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości przez spadkodawców (rodziców), po których Pani mąż odziedziczył ww. nieruchomość, stosownie do art. 10 ust. 5 ww. ustawy, do dnia sprzedaży, niewątpliwie upłynęło 5 lat.

Reasumując, mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony stan faktyczny wskazać należy, że nienastępująca w wykonaniu działalności gospodarczej, sprzedaż przez Panią 24 kwietnia 2025 r. nieruchomości po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, która uprzednio została włączona przez Pani męża do majątku wspólnego małżonków, nie stanowi źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) w związku z art. 10 ust. 6 oraz ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości do dnia sprzedaży, niewątpliwie upłynęło 5 lat.

Pani stanowisko uznałem za prawidłowe, pomimo błędnego wskazania daty nabycia nieruchomości przez Pani męża w spadku po rodzicach, ponieważ stwierdziła Pani, że pięcioletni termin w odniesieniu do nieruchomości należy liczyć od daty pierwotnego nabycia całej nieruchomości przez Pani męża.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnić się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.