0113-KDIPT2-1.4011.339.2026.2.DJD

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

• prawidłowe w zakresie pytań Nr 1 i Nr 4,
• nieprawidłowe w zakresie pytań Nr 2 i Nr 3.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymanego dofinansowania do zakupu środków trwałych. Uzupełnił go Pan pismem z 1 czerwca 2026 r. (wpływ 1 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji i obrotu octem (PKD 10.84.Z - Produkcja przypraw). W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca jest stroną umowy o objęcie przedsięwzięcia wsparciem bezzwrotnym z Planu Rozwojowego Nr ...., zawartej z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: „ARiMR”). 

Na podstawie ww. umowy Wnioskodawca realizuje przedsięwzięcie pn. „ ...”, obejmujące nabycie następujących środków trwałych:

• cysterna do przewozu octu (1 szt.) – wartość netto: .... zł,
• zbiorniki (8 szt.) – łączna wartość netto: .... zł,
• agregat (1 szt.) – wartość netto: .... zł.

Całkowita wartość netto przedsięwzięcia wynosi ... zł. ARMiR przyznała wsparcie bezzwrotne w kwocie .... zł, stanowiące 50% wartości netto przedsięwzięcia (wsparcie objęte pomocą publiczną). Pozostała część jest finansowana ze środków własnych Wnioskodawcy. Środki finansowe z tytułu przyznanego wsparcia wpłynęły na rachunek firmowy Wnioskodawcy x marca 2026 r. Środki te pochodzą z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO), który jest finansowany z unijnego Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności (Recovery and Resilience Facility – RRF), ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 z 12 lutego 2021 r.

Nabyte środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych i podlegają amortyzacji na zasadach ogólnych. Wnioskodawca dokonywał odpisów amortyzacyjnych i zaliczał je w całości do kosztów uzyskania przychodów przed datą otrzymania dofinansowania.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, której przedmiotem jest przede wszystkim produkcja i obrót octem (PKD 10.84.Z – Produkcja przypraw). Dla celów prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca prowadzi księgi rachunkowe. Dochody z prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca opodatkowuje podatkiem liniowym, na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „uPIT”), koszty uzyskania przychodów rozlicza metodą memoriałową.

Umowa o objęcie przedsięwzięcia wsparciem bezzwrotnym Nr ....., zawarta z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa została podpisana x kwietnia 2024 r. Aneks do tej umowy został podpisany w  marca 2025 r. Wypłata wsparcia została uregulowana w umowie o objęcie przedsięwzięcia wsparciem bezzwrotnym i miała charakter refundacji części poniesionych kosztów kwalifikowalnych. Warunkiem otrzymania środków było zrealizowanie przedsięwzięcia zgodnie z zakresem określonym w dokumentach aplikacyjnych i w umowie, poniesienie wydatków objętych wsparciem oraz ich prawidłowe udokumentowanie, a następnie złożenie wniosku o płatność wraz z wymaganymi dokumentami. Po pozytywnej weryfikacji wniosku o płatność wsparcie zostało wypłacone jednorazowo (nie w transzach) na rachunek bankowy Wnioskodawcy.

Wsparcia udzielono na podstawie umowy o objęcie przedsięwzięcia wsparciem bezzwrotnym z planu rozwojowego Nr ..... Podstawę prawną otrzymanych środków stanowiły w szczególności:

• Krajowy Plan Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO), inwestycja A1.4.1 „Inwestycje na rzecz dywersyfikacji i skracania łańcucha dostaw produktów rolnych i spożywczych oraz budowy odporności podmiotów uczestniczących w łańcuchu”;
• art. 14lzh ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju;
• rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiające Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności;
• rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 sierpnia 2022 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu udzielania wsparcia dla mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw na wykonywanie działalności w zakresie przetwórstwa lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, rybołówstwa lub akwakultury w ramach KPO.

Otrzymane środki nie stanowią dotacji otrzymanej z budżetu państwa, ani z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Stanowią one bezzwrotne wsparcie finansowane ze środków europejskich pochodzących z Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności (Recovery and Resilience Facility – RRF), ustanowionego rozporządzeniem (UE) 2021/241, wdrażanego w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności i wypłacanego za pośrednictwem ARiMR jako podmiotu odpowiedzialnego za realizację wsparcia. Przedmiotowe wsparcie stanowi środek finansowy otrzymany przez uczestnika przedsięwzięcia jako pomoc udzielona w ramach programu finansowanego z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w szczególności w art. 5 ust. 3 pkt 5d) tej ustawy (środki na realizację KPO pochodzące z RRF).

Daty nabycia środków trwałych stanowiących przedmiot wniosku oraz daty wprowadzenia poszczególnych środków trwałych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przedstawia poniższa tabela.

Lp.	Środek trwały	Data nabycia	Data wprowadzenia do ewidencji	KŚT	Stawka	Wartość początkowa netto (zł)
1	Zbiornik nr 75	1.07.2025 r.	1.07.2025 r.	604	10%	....
2	Zbiornik nr 76	1.07.2025 r.	1.07.2025 r.	604	10%	....
3	Zbiornik nr 77	1.07.2025 r.	1.07.2025 r.	604	10%	....
4	Zbiornik nr 78	1.07.2025 r.	1.07.2025 r.	604	10%	....
5	Zbiornik nr 69	31.07.2025 r.	31.07.2025 r.	604	10%	....
6	Zbiornik nr 70	31.07.2025 r.	31.07.2025 r.	604	10%	....
7	Zbiornik nr 71	31.07.2025 r.	31.07.2025 r.	604	10%	....
8	Zbiornik nr 72	31.07.2025 r.	31.07.2025 r.	604	10%	....
9	Agregat prądotwórczy z wyposażeniem	14.09.2025 r.	28.09.2025 r.	659	10%	....
10	Naczepa ciężarowa ....	31.08.2025 r.	31.08.2025 r.	742	20%	....

Wszystkie wskazane we wniosku środki trwałe spełniały w dniu przyjęcia do używania definicję środków trwałych, o które

Wszystkie wskazane we wniosku środki trwałe spełniały w dniu przyjęcia do używania definicję środków trwałych, o której mowa w art. 22a ust. 1 uPIT (stanowiły własność Wnioskodawcy, były kompletne i zdatne do użytku, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej). Odpisów amortyzacyjnych Wnioskodawca dokonuje, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia danego środka trwałego do ewidencji (art. 22h ust. 1 pkt 1 uPIT), w wysokości wynikającej z zastosowania stawek wskazanych w tabeli powyżej. Do dnia otrzymania wsparcia odpisy te były w całości zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Środki trwałe zostały zaklasyfikowane według następujących symboli KŚT:

• zbiorniki –KŚT 640;
• agregat – KŚT 659;
• naczepa-cysterna – KŚT 742 (zgodnie z tabelą powyżej).

Wnioskodawca stosuje liniową metodę amortyzacji, przy zastosowaniu następujących stawek:

• zbiorniki – 10%,
• agregat – 10%,
• naczepa-cysterna – 20%.

Każdy ze wskazanych we wniosku środków trwałych stanowi odrębny środek trwały w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Wskazane we wniosku środki trwałe Wnioskodawca wykorzystuje wyłącznie do celów określonych w przedsięwzięciu objętym dofinansowaniem. Przedmiotowe środki trwałe stanowią w działalności gospodarczej Wnioskodawcy składniki majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 uPIT.

Na dzień złożenia uzupełnienia Wnioskodawca nie dokonał zmniejszenia wartości odpisów amortyzacyjnych, ani korekty wcześniejszych naliczeń w związku z podpisaniem umowy o dofinansowanie i otrzymaniem środków. Sposób i okres dokonania tej korekty stanowi przedmiot pytań wniosku.

Dokumentem „potwierdzającym przyczynę korekty”, o którym mowa w stanowisku własnym Wnioskodawcy do pytania Nr 4, jest dokument potwierdzający otrzymanie (wpływ) środków bezzwrotnego wsparcia. To właśnie otrzymanie wsparcia 12 marca 2026 r. stanowi nową okoliczność uzasadniającą korektę kosztów uzyskania przychodów na bieżąco, w rozliczeniu za rok podatkowy 2026.

Pytania (pytanie Nr 3 ostatecznie postawione w uzupełnieniu wniosku)

1.    Czy otrzymane środki z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO) w kwocie ..... zł korzystają ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 137 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. 2025 poz. 163 ze zm.)?

2.    Czy wydatki na nabycie środków trwałych sfinansowane ze środków KPO są wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 56 o podatku dochodowym od osób fizycznych, a wydatki sfinansowane ze środków własnych Wnioskodawcy mogą stanowić koszty uzyskania przychodów?

3.    Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym – na gruncie art. 23 ust. 1 pkt 56 w związku z art. 22 ust. 1 oraz art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej środków trwałych, których nabycie zostało w części sfinansowane bezzwrotnym wsparciem zwolnionym z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 137 ww. ustawy, stanowią w całości koszty uzyskania przychodów do momentu, w którym suma odpisów zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów osiągnie kwotę odpowiadającą wkładowi własnemu Wnioskodawcy, natomiast odpisy w części przekraczającej tę kwotę nie stanowią kosztów uzyskania przychodów jako bezpośrednio sfinansowane środkami zwolnionymi z opodatkowania?

4.    W jakim okresie rozliczeniowym należy dokonać korekty odpisów amortyzacyjnych – w roku podatkowym, w którym Wnioskodawca otrzymał środki (tj. w 2026 r.), czy wstecznie za lata poprzednie?

Pana stanowisko w sprawie (do pytania Nr 3 ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)

Ad 1.

W ocenie Wnioskodawcy, otrzymane środki z KPO korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 137 uPIT.

Przepis ten zwalnia od podatku środki finansowe otrzymane przez uczestnika projektu jako pomoc udzielona w ramach programu finansowanego z udziałem środków europejskich w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. KPO stanowi instrument finansowy oparty na rozporządzeniu (UE) 2021/241. Środki dystrybuowane są środkami europejskimi w rozumieniu art. 5 ust. 3 ustawy o finansach publicznych. ARiMR pełni funkcję instytucji wdrażającej, a Wnioskodawca jest uczestnikiem projektu (ostatecznym odbiorcą wsparcia).

Spełnione są zatem wszystkie przesłanki zwolnienia i kwota ... zł nie stanowi przychodu podatkowego.

Ad 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 56 uPIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych sfinansowanych ze środków objętych zwolnieniem z art. 21 ust. 1 pkt 137 uPIT.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 56 uPIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych sfinansowanych ze środków objętych zwolnieniem z art. 21 ust. 1 pkt 137 uPIT. Zasada ta ma charakter symetryczny: przychód jest zwolniony z opodatkowania, więc wydatki pokryte tym przychodem nie mogą jednocześnie pomniejszać podstawy opodatkowania.

W części odpowiadającej wkładowi własnemu Wnioskodawcy (ok. 50% wartości netto każdego środka trwałego) odpisy amortyzacyjne mogą w dalszym ciągu stanowić koszty uzyskania przychodów, przy spełnieniu ogólnych przesłanek z art. 22 ust. 1 uPIT.

Ad 3.

W ocenie Wnioskodawcy, Jego stanowisko jest prawidłowe. Odpisy amortyzacyjne stanowią w całości koszty uzyskania przychodów do momentu, w którym łączna kwota odpisów zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów osiągnie wartość wkładu własnego Wnioskodawcy; dopiero odpisy przekraczające tę wartość podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 56 uPIT (metoda sekwencyjna).

Stanowisko to znajduje oparcie w trzech grupach argumentów.

Po pierwsze – wykładnia językowa art. 23 ust. 1 pkt 56 uPIT. Przepis ten wyłącza z kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od tej części wartości środków trwałych, która została „bezpośrednio sfinansowana” z dochodów (przychodów) zwolnionych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 137 uPIT. Kluczowy jest zwrot „bezpośrednio sfinansowane”. Dopóki suma zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów odpisów nie przekroczy wartości wkładu własnego, każdy kolejny odpis jest bezpośrednio sfinansowany środkami własnymi podatnika, a nie środkami zwolnionymi. Zakaz z art. 23 ust. 1 pkt 56 uPIT nie znajduje w tym zakresie zastosowania. Dopiero odpisy przekraczające łączną kwotę wkładu własnego zaczynają bezpośrednio odpowiadać środkom zwolnionym i podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów.

Po drugie – zasada in dubio pro tributario (art. 2a Ordynacji podatkowej). Art. 23 ust. 1 pkt 56 uPIT nie precyzuje metody rozliczenia odpisów w przypadku częściowego dofinansowania. Jest to norma wyłączająca koszty, a więc o charakterze wyjątkowym względem zasady powszechności kosztów z art. 22 ust. 1 uPIT, której nie można interpretować rozszerzająco (exceptiones non sunt extendendae). Metoda proporcjonalna rozszerzałaby zakres wyłączenia ponad to, co literalnie wynika z przepisu, wyłączając część każdego odpisu także wtedy, gdy suma odpisów zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów nie osiągnęła jeszcze poziomu rzeczywiście poniesionego wkładu własnego. Wobec uzasadnionej wątpliwości co do zakresu wyłączenia art. 2a Ordynacji podatkowej nakazuje rozstrzygnąć ją na korzyść podatnika, tj. zastosować metodę sekwencyjną.

Po trzecie – wykładnia celowościowa. Celem ustawodawcy było zapobieżenie podwójnemu uwzględnieniu tego samego wydatku w rozliczeniu podatkowym – raz przez zwolnienie finansowania z opodatkowania, drugi raz przez odpisy amortyzacyjne. Cel ten jest w pełni zachowany przy metodzie sekwencyjnej: podatnik zalicza do kosztów uzyskania przychodów odpisy nieprzekraczające jego wkładu własnego (rzeczywiście poniesionych wydatków), po czym dalsze odpisy, ekonomicznie odpowiadające wartości dofinansowania, są wyłączone. Podatnik korzysta zatem z tarczy podatkowej wyłącznie w kwocie odpowiadającej środkom, które sam wyłożył. Ma to szczególne znaczenie w sprawie, w której Wnioskodawca najpierw samodzielnie finansuje wydatki kwalifikowalne, a dopiero następnie – po pozytywnej weryfikacji wniosku o płatność – otrzymuje ich częściowy zwrot; ustalanie proporcji z góry, przy braku pewności co do zwrotu, byłoby pozbawione podstaw.

Ad 4.

W ocenie Wnioskodawcy, zgodnie z art. 22 ust. 7c uPIT, jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów nie wynika z błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki, lecz z nowej okoliczności nieobjętej pierwotnie przez podatnika, korekty dokonuje się w rozliczeniu za rok podatkowy, w którym podatnik otrzymał dokument potwierdzający przyczynę korekty.

Dofinansowanie z KPO jest okolicznością nową i niezależną od Wnioskodawcy w momencie dokonywania wcześniejszych odpisów amortyzacyjnych. Środki wpłynęły w marcu 2026 r.
W ocenie Wnioskodawcy, korekta odpisów powinna zatem nastąpić bieżąco, w rozliczeniu rocznym za rok podatkowy 2026, a nie poprzez korektę zeznań za lata wcześniejsze.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe w zakresie pytań Nr 1 i Nr 4, natomiast w zakresie pytań Nr 2 i Nr 3 jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z jego treścią:

Brzmienie tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

Przy czym wskazać należy, że zwolnienia podatkowe oraz ulgi są wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających zwolnienia podatkowe, jak również ulgi, należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów. Stąd też korzystanie z przedmiotowego zwolnienia przysługuje podatnikowi wyłącznie w sytuacji spełnienia wszystkich przesłanek wskazanych w przepisie prawa.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W świetle art. 14 ust. 1 ww. ustawy:

Stosownie zaś do art. 14 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy:

Ustawodawca różnicuje zatem skutki podatkowe otrzymania dotacji, dopłat i innych nieodpłatnych świadczeń w zależności od celu, na jaki zostały one przeznaczone, tj.:

• dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na cele inne niż nabycie lub wytworzenie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych
  – zaliczane są do przychodów z działalności gospodarczej,
• świadczenia te otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków poniesionych przez podatnika na zakup lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych – nie stanowią przychodu z działalności gospodarczej.

Z powyższych przepisów wynika zatem, że jeżeli podatnik prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą uzyska dofinansowanie do projektu realizowanego w ramach tej działalności, np. w postaci zwrotu wydatków, otrzymane środki stanowią przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, chyba że przeznaczone zostaną na nabycie, bądź wytworzenie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bądź gdy dofinansowanie otrzyma od agencji wykonawczych, które środki pieniężne na ten cel otrzymują z budżetu państwa.

Co do zasady więc wszelkie otrzymywane przez podatnika dotacje i dopłaty związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą stanowią przychód z tej działalności.

Niektóre dofinansowania korzystają jednak ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym. Zamknięty katalog zwolnień przedmiotowych ujęty został w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 137 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Rozważając charakter środków finansowych, które Pan otrzymał z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, należy odnieść się do art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 198 ze zm.), zgodnie z którym:

Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1483 ze zm.):

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych:

Jak wynika natomiast z art. 5 ust. 3 ustawy o finansach publicznych:

Uwzględniając powyższe, do środków, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 137 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zalicza się m.in. środki pochodzące z Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności, przeznaczone na wsparcie o charakterze bezzwrotnym – wymienione w art. 5 ust. 3 pkt 5d) ustawy o finansach publicznych.

Przepis art. 5 ust. 3 pkt 5d) ustawy o finansach publicznych został wprowadzony ustawą z 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027.

Z uzasadnienia do tej ustawy wynika, że:

Zaznaczyć należy że, zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 137 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych objęci są uczestnicy projektu. Przez uczestników projektu, o których mowa w przywołanym wyżej przepisie, należy rozumieć osoby, dla których faktycznie przeznaczona jest pomoc udzielona w ramach projektu. Natomiast użyte w powyższym przepisie pojęcie „z udziałem środków” należy rozumieć, jako finansowanie lub współfinansowanie pomocy z tych środków.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. i) ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (t. j. Dz.U z 2026 r. poz. 373):

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j. Dz. U. 2026 r. poz. 942):

Jak wynika z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa:

Wskazać należy, że Krajowy Plan Odbudowy i Zwiększenia Odporności (KPO) to program, który składa się z wielu inwestycji i reform, który ma na celu wspieranie odbudowy potencjału rozwojowego gospodarki utraconego w wyniku pandemii COVID-19, wzmocnienie konkurencyjności i podniesienie poziomu życia społeczeństwa. Pieniądze na ten cel pochodzą z Europejskiego Funduszu na rzecz Odbudowy i Zwiększania, który jest częścią Planu Odbudowy dla Europy. Inwestycje w ramach KPO, których realizacja jest finansowana ze środków wsparcia bezzwrotnego są finansowane ze środków pochodzących z budżetu państwa, środków europejskich lub ze środków PFR.

Beneficjentami funduszy w ramach KPO mogą być m.in. przedsiębiorcy i przedsiębiorstwa, którzy przeznaczą te środki na dywersyfikację profilu działalności, odbudowę i rozbudowę potencjału inwestycyjnego.

Z opisanego przez Pana stanu faktycznego wynika, że w kwietniu 2024 r. zawał Pan z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa umowę o objęcie wsparciem bezzwrotnym nr .... przedsięwzięcia polegającego na zakupie środków transportu i maszyn do przechowywania i transportu octu. ARMiR przyznała wsparcie bezzwrotne w kwocie stanowiące 50% wartości netto przedsięwzięcia (wsparcie objęte pomocą publiczną). Wypłata wsparcia miała charakter refundacji części poniesionych kosztów kwalifikowalnych. Pozostała część jest finansowana z Pana środków własnych. Środki finansowe z tytułu przyznanego wsparcia wpłynęły na Pana rachunek firmowy w marcu 2026 r. Środki te stanowią bezzwrotne wsparcie finansowane ze środków europejskich pochodzących z Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności (Recovery and Resilience Facility – RRF), ustanowionego rozporządzeniem (UE) 2021/241, wdrażanego w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności i wypłacanego za pośrednictwem ARiMR jako podmiotu odpowiedzialnego za realizację wsparcia. Przedmiotowe wsparcie stanowi środek finansowy otrzymany przez uczestnika przedsięwzięcia jako pomoc udzielona w ramach programu finansowanego z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w szczególności w art. 5 ust. 3 pkt 5d) tej ustawy (środki na realizację KPO pochodzące z RRF). Warunkiem otrzymania środków było zrealizowanie przedsięwzięcia zgodnie z zakresem określonym w dokumentach aplikacyjnych i w umowie, poniesienie wydatków objętych wsparciem oraz ich prawidłowe udokumentowanie, a następnie złożenie wniosku o płatność wraz z wymaganymi dokumentami. Po pozytywnej weryfikacji wniosku o płatność wsparcie zostało wypłacone jednorazowo na Pana rachunek bankowy.

Podstawę prawną otrzymanych środków stanowiły w szczególności:

• Krajowy Plan Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO), inwestycja A1.4.1 „Inwestycje na rzecz dywersyfikacji i skracania łańcucha dostaw produktów rolnych i spożywczych oraz budowy odporności podmiotów uczestniczących w łańcuchu”;
• art. 14lzh ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju;
• rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiające Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności;
• rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 sierpnia 2022 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu udzielania wsparcia dla mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw na wykonywanie działalności w zakresie przetwórstwa lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, rybołówstwa lub akwakultury w ramach KPO.

Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, otrzymane dofinansowanie jest przychodem podatkowym, przy czym objętym zwolnieniem od podatku, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 137 ww. ustawy. Jak już zostało wspomniane, przepis ten zwalnia od podatku środki finansowe otrzymane przez uczestnika projektu jako pomoc udzielona w ramach programu finansowanego z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1, 2 i 4, pkt 5 lit. a) i b) i pkt 5a) - 5d) ustawy o finansach publicznych.

Zatem, otrzymane przez Pana środki finansowe stanowiące częściową refundację kosztów zakupu środków transportu i maszyn do przechowywania i transportu octu, wypłacane w ramach programu finansowanego z udziałem środków pochodzących z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, stanowią dla Pana przychód, który – na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 137 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – korzysta ze zwolnienia od opodatkowania.

Tym samym, Pana stanowisko w zakresie pytania Nr 1 jest prawidłowe.

Odnosząc się do kwestii kosztów uzyskania przychodów dotyczących zakupu środków transportu i maszyn do przechowywania i transportu octu wskazuję, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Oznacza to, że zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych jest możliwe, jeżeli zostaną spełnione kryteria wynikające z tego przepisu.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, spełniać łącznie następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Jak stanowi art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Należy ponadto dodać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszystkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zostają z mocy samego prawa uznane za koszty podlegające odliczeniu. Innymi słowy – poniesienie wydatku, który nie został wyłączony w art. 23 omawianej ustawy podatkowej, nie oznacza, że wydatek taki automatycznie będzie uznany za koszt uzyskania przychodów.

Dokonując powyższej kwalifikacji należy mieć na uwadze negatywny katalog kosztów zawarty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 22a ust. 1 cyt. ustawy:

W odniesieniu do wydatków na zakup środków trwałych, art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Z kolei, jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 56 ww. ustawy:

Użyty w tym przepisie zwrot „bezpośrednio” należy rozumieć wprost „bez jakiegokolwiek pośrednictwa”, a nie chronologicznie jako czasowa konwencja zdarzeń. Pojęcie „bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów)”zawarte w ww. regulacji dotyczy również wydatków i kosztów, które zostały poniesione, a następnie zwrócone, zrefundowane podatnikowi w formie dofinansowania. Z treści art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych bezsprzecznie wynika, że koszty, które zostały sfinansowane („pokryte”) z dochodów (przychodów), o których mowa m.in. w art. 21 ust. 1 pkt 137 ww. ustawy, nie mogą być kosztem podatkowym. O tym, że wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów decyduje fakt, że zostały one pokryte otrzymanymi środkami finansowymi zwolnionymi od opodatkowania. Jednocześnie art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych precyzyjnie określa, że wydatki poniesione na zakup środków trwałych, podlegające amortyzacji i ujmowane w kosztach uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych są wyłączone z kosztów od tej części wartości początkowej środków trwałych, czy też wartości niematerialnych i prawnych, która została podatnikowi zwrócona w jakiejkolwiek formie.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w kwietniu 2024 r. podpisał Pan z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa umowę na realizację przedsięwzięcia zakupu środków transportu i maszyn do przechowywania i transportu octu w ramach bezzwrotnego wsparcia ze środków z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności. Wypłata wsparcia miała charakter refundacji 50% poniesionych kosztów kwalifikowalnych. W lipcu i sierpniu 2025 r. nabył Pan stanowiące odrębne środki trwałe: naczepę-cysternę do przewozu octu, agregat prądotwórczy z wyposażeniem oraz 8 zbiorników. Wskazane urządzenia spełniały w dniu przyjęcia do używania definicję środków trwałych, o której mowa w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nabyte środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych i podlegają amortyzacji na zasadach ogólnych. Odpisów amortyzacyjnych metodą liniową dokonuje Pan, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia danego środka trwałego do ewidencji (art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), w wysokości wynikającej z przyjętych stawek amortyzacyjnych. Do dnia otrzymania wsparcia odpisy amortyzacyjne były w całości zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Środki finansowe z tytułu przyznanego wsparcia wpłynęły na Pana rachunek firmowy 12 marca 2026 r. Nie dokonał Pan zmniejszenia wartości odpisów amortyzacyjnych, ani korekty wcześniejszych naliczeń w związku z podpisaniem umowy o dofinansowanie i otrzymaniem środków.

Uwzględniając powyższe wskazuję, że poniesione przez Pana wydatki na nabycie cysterny do przewozu octu transportu, 8 zbiorników do przechowywania octu oraz agregatu prądotwórczego, w części zrefundowanej ze środków z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (stanowiące środki trwałe, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), są wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Kosztem uzyskania przychodów nie są bowiem odpisy amortyzacyjne od środków trwałych od tej części ich wartości, która została sfinansowana dofinansowaniem z tego przedsięwzięcia, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem, nie stanowią dla Pana kosztów podatkowych wydatki poniesione na zakup wskazanych środków trwałych zwrócone Panu ze środków Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, natomiast wydatki poniesione na zakup wskazanych środków trwałych w części sfinansowanej przez Pana stanowią koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ty samych, Pana stanowisko w zakresie pytania Nr 2, zgodnie z którym wydatki na nabycie środków trwałych sfinansowane ze środków KPO są wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należało uznać za nieprawidłowe.

Odnosząc się do odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, nabytych przez Pana i w części zrefundowanych bezzwrotnym wsparciem, wskazuję że z punktu widzenia podniesionej przez Pana problematyki, istotne jest, że - jak stanowi art. 22h ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podstawą odpisów amortyzacyjnych jest wartość początkowa środka trwałego, natomiast ich wysokość uzależniona jest od przewidywanego okresu używania danego środka trwałego. Tym samym odpisy amortyzacyjne środka trwałego stanowią koszt podatkowy odzwierciedlający planowe, stopniowe i systematyczne rozłożenie w czasie wartości tego środka trwałego, następujące na skutek jego używania. Wybrana metoda amortyzacji odzwierciedla sposób i tryb czerpania korzyści ekonomicznych z danego środka trwałego, przy uwzględnieniu m.in.: intensywności jego wykorzystania, postępu techniczno-technologicznego (starzenia moralnego), planu remontów i ulepszeń, czy sezonowości. Liniowa metoda amortyzacji polega na systematycznym rozłożeniu wartości początkowej na przewidywane lata używania danego środka trwałego, proporcjonalnie do upływu czasu w równych ratach. Amortyzacja liniowa zakłada, że środek trwały zużywa się równomiernie w ciągu całego okresu użytkowania.

Jak już wskazano, koszty nabycia środków trwałych nie podlegają zaliczeniu bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, lecz mogą być uwzględnione w kosztach podatkowych wyłącznie w formie odpisów amortyzacyjnych (art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Odstępstwo od tej zasady ustanawia art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem nie stanowią kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne z tytułu zużycia środków trwałych dokonywane od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na ich nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie (np. w postaci dotacji, subwencji, dopłaty itp.). To oznacza, że podatnicy, którzy otrzymali dofinansowanie jako zwrot wydatków związanych z nabyciem (wytworzeniem) podlegających amortyzacji środków trwałych, powinni skorygować odpisy amortyzacyjne od tej części wartości początkowej, która odpowiada wysokości otrzymanej dotacji.

Zatem, w przypadku amortyzacji środka trwałego sfinansowanego częściowo bezzwrotnym wsparciem należy wydzielić taką część odpisu, która przypada na kwotę otrzymanego dofinansowania (wsparcia) i wyłączyć ją z kosztów uzyskania przychodu. Jeśli podatnik amortyzuje środek trwały lub wartość niematerialną i prawną oraz zalicza do kosztów podatkowych całą wartość odpisu amortyzacyjnego, a dopiero później otrzyma dofinansowanie, to zobowiązany jest zmniejszyć koszty podatkowe o wartość ujętych w nich odpisów – w części odpowiadającej otrzymanemu dofinansowaniu. Poza wyżej wskazaną sytuacją ustawodawca nie normuje innych zdarzeń pozwalających na rozliczanie amortyzacji środków trwałych sfinansowanych dotacją, subwencją, dopłatą, itp.) w inny sposób.

Mając na uwadze, że amortyzacja stanowi koszt odzwierciedlający planowe, stopniowe i systematyczne rozłożenie w czasie wartości tego środka trwałego, następujące na skutek jego używania, to przyjęcie przez Pana odmiennej ideologii powoduje, że w okresie pierwszych kilku lat podatkowych wykazałby Pan koszt podatkowy z tytułu amortyzacji z całego okresu dokonywania amortyzacji.

Reasumując, odpisów amortyzacyjnych w zakresie środka trwałego sfinansowanego częściowo dofinansowaniem należy dokonywać przez cały okres użytkowania, zgodnie z przyjętą stawką amortyzacyjną wynikającą z art. 22h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odpis amortyzacyjny można zaliczyć do kosztów podatkowych w części, w jakiej odpis ten został sfinansowany przez podatnika, o czym stanowi art. 23 ust. 1 pkt 45 powołanej ustawy. Przy czym, koszty podatkowe w postaci odpisów amortyzacyjnych stanowią systematyczne rozłożenie w czasie wartości środka trwałego, następujące na skutek jego używania.  

Zatem, Pana stanowisko w zakresie pytania Nr 3, dotyczące wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których nabycie zostało w części sfinansowane bezzwrotnym wsparciem należało uznać za nieprawidłowe.

Odnosząc się do konieczności dokonania korekty odpisów amortyzacyjnych wskazać należy, że moment dokonania korekty kosztu uzyskania przychodów został wskazany w art. 22 ust. 7c cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl tego przepisu:

Na podstawie art. 22 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 7e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Mając na uwadze powyższe, należy zatem wskazać, że zasadniczo przyczyny korekty można podzielić na dwie grupy:

• istniejące w dacie poniesienia kosztu wynikające z błędu rachunkowego lub innej omyłki,
• powstające z innej przyczyny, ale zasadniczo w okresie późniejszym niż poniesienie kosztu.

W przypadku korekty kosztu, która jest spowodowana błędem rachunkowym lub oczywistą omyłką, korekta kosztu powinna być dokonywana ze skutkiem wstecznym.

Pojęcia „błędu rachunkowego” i „oczywistej omyłki” nie zostały zdefiniowane na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z tego względu pojęcia te należy zatem rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym.
W odniesieniu do „błędu rachunkowego”, należy wskazać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty w księgach ze względu na błąd w toku wykonywania operacji (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowych kwot, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości przychodu na złote, błędna klasyfikacja danego zdarzenia).
Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sip.pwn.pl), przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji, za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. zastosowanie błędnych cen (np. cen innych towarów oferowanych przez podatnika, nie zaś cen towarów faktycznie dostarczonych). Okoliczność taka musi mieć charakter pierwotny, tj. istnieć już w momencie wystawiania pierwotnego dokumentu.

Podsumowując, w przypadku gdy nieprawidłowe ujęcie kosztu było wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta kosztu podatkowego powinna być dokonana „wstecznie”, tj. w okresie, w którym powstał pierwotnie koszt. Natomiast, gdy korekta wynika z okoliczności następujących już po zaistnieniu pierwotnego zdarzenia, powinna być dokonana na bieżąco.

Mając na uwadze powyższe przepisy oraz przedstawiony stan faktyczny, stwierdzić należy, że otrzymanie dofinansowania częściowo refundującego koszty zakupionych środków trwałych pozostaje bez wpływu na ich wartość początkową oraz na wysokość odpisów amortyzacyjnych, które to wielkości określone są w momencie przyjęcia środków trwałych do używania i wpisania ich do ewidencji środków trwałych. Odpisy amortyzacyjne dokonane przed otrzymaniem dofinansowania stanowią – zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – w całości koszt uzyskania przychodów.

Z opisu sprawy wynika, że środki finansowe z tytułu przyznanego wsparcia wpłynęły na Pana rachunek firmowy 12 marca 2026 r.

W momencie otrzymania dofinansowania zobowiązany jest Pan do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów tej części odpisów amortyzacyjnych, która odpowiada wartości otrzymanego dofinansowania i o tę wielkość należy zmniejszyć koszty uzyskania przychodów w okresie rozliczeniowym, w którym otrzymano dofinansowanie.

Zatem korekty odpisów amortyzacyjnych od wskazanych środków trwałych należy dokonać w roku podatkowym, w którym otrzymał Pan środki z dofinansowania (wsparcia), tj. w roku 2026.

Wobec tego, Pana stanowisko w zakresie pytania Nr 4 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja dotyczy tylko i wyłącznie sprawy będącej przedmiotem Pana zapytania. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska nieobjęte pytaniami nie podlegały ocenie.

Przy wydawaniu interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Załączone do wniosku i jego uzupełnienia dokumenty nie podlegały analizie w ramach procedury wydania interpretacji indywidualnej.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.