0113-KDIPT1-3.4012.478.2026.3.OS

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości od faktury potwierdzającej wykup samochodu osobowego z leasingu.

Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 26 czerwca 2026 r. (wpływ 1 lipca 2026 r.) oraz pismem z 26 czerwca 2026 r. (wpływ 2 lipca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego (ostatecznie przedstawiony w uzupełnieniu wniosku)

Prowadzi Pan działalność gospodarczą pod nazwą (…). Na potrzeby prowadzonej działalności podpisał Pan umowę leasingową na użytkowanie samochodu osobowego. Po jej zakończeniu wykupił Pan samochód i nie przekazał Pan otrzymanej faktury potwierdzającej jego zakup do księgowości. W dacie zakupu nie rozliczył Pan podatku VAT, nie ujął Pan tego samochodu jako środka trwałego w prowadzonej działalności, i nie wpisał Pan do ewidencji środków trwałych. Samochód został uznany jako składnik Pana majątku prywatnego. Postanowił Pan sprzedać ten samochód. Znalazł Pan kupca, jednakże ze względu na wysoką wartość sprzedawanego samochodu klient uwarunkował tę transakcję wystawieniem faktury VAT. Została więc sporządzona korekta deklaracji JPK-VAT 7 i podatek VAT z faktury potwierdzającej wykup samochodu z leasingu został odliczony w 100 %. Samochód został potraktowany jako towar handlowy, do dalszej odsprzedaży, i tak został zaewidencjonowany w ewidencji księgowej. Korektę sporządzono w miesiącu lutym 2025 r., a skorygowano deklarację za miesiąc 10/2024. Samochód został sprzedany również w lutym 2025 r. i został odprowadzony cały podatek VAT z wystawionej faktury sprzedaży.

W okresie od października 2024 r. do lutego 2025 r. nie został ujęty w kosztach żaden wydatek związany z eksploatacją tego samochodu, nie było odliczeń podatku VAT. Samochód ten nie był wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Nie był zgłoszony do właściwego Urzędu Skarbowego na druku VAT-26, nie była prowadzona ewidencja przebiegu pojazdu.

(…) Urząd Skarbowy rozpoczął czynności sprawdzające związane ze złożoną korektą deklaracji JPK-VAT7 . Strony zgodnie ustaliły, że bezspornym jest fakt, że ten samochód stanowi towar handlowy. Natomiast spornym jest fakt, że od dnia rozliczenia podatku VAT (październik 2024) do dnia sprzedaży (luty 2025 r.) według Urzędu minął za długi czas, który pozwalałby na rozliczenie podatku w 100%.

Uzupełnienie zgodnie z pismem z dnia 15 czerwca 2026 r.:

1.  W poz. 100 wniosku podpis został złożony przez Pana pełnomocnika Panią (…) (w załączeniu pełnomocnictwo oraz wniesiona opłata ).

2.  Dnia 20 lutego 2025 r. drogą mailową (…) Urząd Skarbowy .... rozpoczął weryfikację rozliczenia VAT za m-c 10/2024 w związku ze złożoną w dniu 19 02 2025 r. korektą JPK _VAT7 za 10/2024. Podstawa prawna - art. 160 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t Dz.U. z 2025 r. poz.111). Ponieważ były to czynności sprawdzające , to nie została wydana decyzja/postanowienie. Według ostatniej informacji z dnia 11.02.2026, Pani (…) poinformowała Pana, „że czynności sprawdzające za 10/2024 nadal pozostają w toku, trwają od lutego 2025 r i nie są zakończone”. W trakcie rozmowy telefonicznej w dniu 30.06.2025 r. ustalono bowiem , że Strona wystąpi o wydanie interpretacji indywidualnej w tej sprawie.

3.  Jest Pan czynnym podatnikiem VAT.

4.  Samochód został wykupiony z leasingu w dniu 22.07.2024 r. (faktura Vat nr …).

5.  Samochód został sprzedany w dniu 19.02.2025 r. (faktura …).

6.  Od dnia 22.07.2024 r do dnia 19.02.2025 r. nie używał Pan tego samochodu w prowadzonej działalności gospodarczej, oraz nie rozliczał Pan wydatków związanych z tym samochodem w Pana działalności gospodarczej. Samochód był przeznaczony do odsprzedaży, więc stał w garażu na terenie Pana prywatnej posesji. Był używany incydentalnie i to jedynie w celu utrzymania go w należytym stanie (przegląd, tankowanie). Nie był używany w celach prywatnych ani też zawodowych. A ponieważ posiada Pan w prowadzonej przez Pana (…) inne samochody, to nie musiał Pan i nie wykorzystywał Pan wykupionego z leasingu samochodu do prowadzenia swojej działalności gospodarczej. Wszystkie samochody, które Pan posiada i użytkuje na podstawie zawartej umowy leasingowej wykupuje celem dalszej odsprzedaży. Każdy posiadany przez Pana pojazd jest używany w (…) ponad 5 lat w związku z czym jest wyeksploatowany. Zazwyczaj z wykupem samochodu składa Pan równolegle zamówienie za zakup nowego pojazdu (w tym przypadku również marka (…)).

7.  Wykupiony samochód marki (…) jest samochodem osobowym o którym mowa w art. 2 pkt 34 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

8.  W odpowiedzi na pytania:

Czy dla samochodu, o którym mowa we wniosku posiadał Pan dokumenty (regulaminy/procedury), z których obiektywnie wynikało, że pojazd ten po wykupie z leasingu służył wyłącznie do odsprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i wykluczone było wykorzystanie go do celów innych, niezwiązanych z działalnością gospodarczą? Jeśli tak to z jakiej dokumentacji wynikało takie przeznaczenie przedmiotowego pojazdu?

W jaki sposób kontrolował Pan, czy pojazd, o którym mowa we wniosku, po wykupie z leasingu nie jest wykorzystywany do innych celów niż odsprzedaż?

Wskazał Pan:

Ponieważ prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą i wszystkie samochody użytkuje Pan sam (w cyklu mieszanym) to nie sporządził Pan regulaminu/procedury. Przeznaczenie do dalszej odsprzedaży samochodu wynika jedynie z Pana decyzji biznesowych i ekonomicznych. Fakt, że samochód był przeznaczony do dalszej odsprzedaży potwierdza:- sposób rozliczenia w podatkowej księdze przychodów i rozchodów (ujęcie jako towar) w 2024 r. - nie używanie samochodu we wskazanym okresie - ani w celu prywatnym, ani w zawodowym.

Pytanie

Czy według przedstawionego stanu faktycznego podatnik miał prawo do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości od faktury potwierdzającej wykup samochodu osobowego z leasingu, w sytuacji gdy samochód ten został uznany jako towar handlowy wyłącznie w celu dalszej odsprzedaży, na podstawie art. 86a ust. 2 pkt 1 w związku z art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a w powiązaniu z art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT, bez konieczności prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, o której mowa w art. 86a ust. 7 ustawy o VAT oraz obowiązku zgłoszenia tych pojazdów do urzędu skarbowego na formularzu VAT-26 w rozumieniu art. 86a ust. 12 ustawy o VAT?

Pana stanowisko w sprawie

Uważa Pan, że Pana sytuacja podatkowa jest tożsama z opisaną w : Piśmie z dnia 14 czerwca 2024 r.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowejm0111-KDIB3-1.4012.168.2024.1.ICZ. Zacytuje Pan : „Prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu zakupu samochodu osobowego wykupionego z leasingu w przedmiotowej sprawie istotne są przepisy art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a i art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Z treści tych regulacji wynika, że podatnik ma możliwość odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących wydatków związanych z nabyciem pojazdów w sytuacji, gdy pojazdy te są wykorzystywane wyłącznie do celów prowadzenia działalności gospodarczej.

Do celów pełnego odliczenia podatku, fakt wykorzystywania ich wyłącznie do działalności musi być rozpatrywany w kategoriach obiektywnych. Co do zasady w celu dokonania pełnego odliczenia muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki, tj. sposób wykorzystania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza w ustalonych przez niego zasadach ich używania, musi wykluczać ich użycie do celów prywatnych oraz wykluczenie użytku prywatnego musi zostać potwierdzone prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu.

Powołany przepis art. 86a ust. 5 ustawy wskazuje ściśle określone sytuacje, w których wyłączony zostaje obowiązek prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu. W przedmiotowej sprawie należy wskazać na pkt 1 lit. a tej regulacji. Zgodnie z tym przepisem, warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu nie stosuje się w przypadku pojazdów samochodowych przeznaczonych wyłącznie do odprzedaży. W przedmiotowej sprawie istotne są przepisy art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a i art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Z treści tych regulacji wynika, że podatnik ma możliwość odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących wydatków związanych z nabyciem pojazdów w sytuacji, gdy pojazdy te są wykorzystywane wyłącznie do celów prowadzenia działalności gospodarczej.

Do celów pełnego odliczenia podatku, fakt wykorzystywania ich wyłącznie do działalności musi być rozpatrywany w kategoriach obiektywnych. Co do zasady w celu dokonania pełnego odliczenia muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki, tj. sposób wykorzystania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza w ustalonych przez niego zasadach ich używania, musi wykluczać ich użycie do celów prywatnych oraz wykluczenie użytku prywatnego musi zostać potwierdzone prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu.

Powołany przepis art. 86a ust. 5 ustawy wskazuje ściśle określone sytuacje, w których wyłączony zostaje obowiązek prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu. W przedmiotowej sprawie należy wskazać na pkt 1 lit. a tej regulacji. Zgodnie z tym przepisem, warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu nie stosuje się w przypadku pojazdów samochodowych przeznaczonych wyłącznie do odprzedaży.

Ponadto, przepis art. 86a ust. 5 pkt 1 ustawy ma zastosowanie jeżeli odprzedaż pojazdów stanowi przedmiot działalności podatnika.

Aby warunki do pełnego odliczenia były spełnione to sposób wykorzystania tych samochodów osobowych musi być związany wyłącznie z prowadzoną działalnością gospodarczą. Istotne jest zadysponowanie danym samochodem. Dany samochód winien być przeznaczony wyłącznie do odprzedaży.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy, umożliwiający dokonanie odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT dokumentującej wykup tego samochodu zadysponowanego przez Pana do sprzedaży następnego dnia po wykupie z leasingu.

Bowiem jak Pan wyjaśnił, z chwilą wykupu, pojazd nie był więcej wykorzystywany do bieżącej działalności. Samochód wykupiony od Leasingodawcy został zakwalifikowany jako towar handlowy (do dalszej odprzedaży), i nie był ujęty w ewidencji środków trwałych. Pojazd był zaparkowany na parkingu celem przekazania samochodu do dalszej odprzedaży. Sprzedaż samochodu nastąpiła następnego dnia po wykupie z leasingu.

Nie ma w tym przypadku znaczenia, że przedmiotem działalności Pana, nie jest odprzedaż samochodów. Istotne jest bowiem, w kontekście zastosowania art. 86a ust. 5 ustawy, faktyczne zadysponowanie konkretnym pojazdem, a nie okoliczność posiadania wpisów o zakresie prowadzonej działalności.

Biorąc pod uwagę powołany stan prawny oraz okoliczności przedstawione we wniosku, należy stwierdzić, że w tym konkretnym przypadku, gdy odprzedaż wykupionego samochodu (zadysponowanego przez Pana od momentu wykupu do odprzedaży) nastąpi następnego dnia po wykupie, będzie Panu, przysługiwało prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu zakupu tego samochodu osobowego, na podstawie art. 86a ust. 2 pkt 1 w związku z art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a w powiązaniu z art. 86a ust. 4 pkt 1 oraz art. 86a ust. 5 ustawy o VAT. W tych konkretnych okolicznościach prawo to nastąpi bez konieczności prowadzenia ewidencji przebiegu tego pojazdu, o której mowa w art. 86a ust. 7 ustawy o VAT oraz obowiązku zgłoszenia tego pojazdu do urzędu skarbowego na formularzu VAT-26 w rozumieniu art. 86a ust. 12 ustawy o VAT.

Wobec powyższego Pana stanowisko jest prawidłowe”.

W tym konkretnym przypadku podatnik wskazał, że sprzedaż samochodu osobowego (a właściwie towaru handlowego) nastąpiła dnia następnego. Pana zdaniem, jeżeli Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przyznał, że samochód osobowy wykupiony z leasingu celem dalszej odsprzedaży jest traktowany jako towar handlowy, to nie można uznać , że towary handlowe muszą być zbyte w ściśle określonym czasie, i to ten ściśle określony czas warunkuje prawo do odliczenia podatku VAT zawartego w fakturach VAT potwierdzającego ich zakup. Zdarza się bowiem, że towary „zalegają” na magazynach i nie są zbywalne dnia następnego. I takie zdarzenia gospodarcze nie skutkują ograniczeniem w rozliczeniu podatku VAT. Bazują na cytowanym piśmie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz fakcie, że wykupiony z leasingu samochód osobowy przeznaczony do dalszej odsprzedaży jest uznany jako towar handlowy stoi Pan na stanowisku, że miał prawo do rozliczenia podatku VAT w pełnej wysokości.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W myśl tego przepisu:

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Ustawodawca umożliwił podatnikom odliczenie podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego, że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

W myśl art. 2 pkt 34 ustawy:

Zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy:

Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy zgodnie z którym:

Zgodnie z art. 88 ust. 4 ustawy:

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Jak wskazano wyżej, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności powinien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go dla tej czynności za podatnika podatku od towarów i usług, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Według 15 ust. 2 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że:

·      jest Pan czynnym podatnikiem VAT, prowadzącym działalność gospodarczą;

·      na potrzeby prowadzonej działalności podpisał Pan umowę leasingową na użytkowanie samochodu osobowego;

·      Po jej zakończeniu wykupił Pan samochód w dniu 22.07.2024 r. i nie przekazał Pan otrzymanej faktury potwierdzającej jego zakup do księgowości. W dacie zakupu nie rozliczył Pan podatku VAT, nie ujął Pan tego samochodu jako środka trwałego w prowadzonej działalności, i nie wpisał Pan do ewidencji środków trwałych. Samochód został uznany jako składnik Pana majątku prywatnego.

·      Postanowił Pan sprzedać ten samochód. Znalazł Pan kupca, jednakże ze względu na wysoką wartość sprzedawanego samochodu klient uwarunkował tę transakcję wystawieniem faktury VAT. Została więc sporządzona korekta deklaracji JPK-VAT 7 i podatek VAT z faktury potwierdzającej wykup samochodu z leasingu został odliczony w 100 %. Samochód został potraktowany jako towar handlowy, do dalszej odsprzedaży, i tak został zaewidencjonowany w ewidencji księgowej. Korektę sporządzono w miesiącu lutym 2025 r., a skorygowano deklarację za miesiąc 10/2024. Samochód został sprzedany również w lutym 2025 r. i został odprowadzony cały podatek VAT z wystawionej faktury sprzedaży. Samochód został sprzedany w dniu 19.02.2025 r.

·      Od dnia 22.07.2024 r. do dnia 19.02.2025 r. nie używał Pan tego samochodu w prowadzonej działalności gospodarczej, oraz nie rozliczał Pan wydatków związanych z tym samochodem w Pana działalności gospodarczej. Samochód był przeznaczony do odsprzedaży, więc stał w garażu na terenie Pana prywatnej posesji. Był używany incydentalnie i to jedynie w celu utrzymania go w należytym stanie (przegląd, tankowanie). Nie był używany w celach prywatnych ani też zawodowych.

·      Ponieważ prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą i wszystkie samochody użytkuje Pan sam (w cyklu mieszanym) to nie sporządził Pan regulaminu/procedury. Przeznaczenie do dalszej odsprzedaży samochodu wynika jedynie z Pana decyzji biznesowych i ekonomicznych.

Przymiot podatnika podatku od towarów i usług przypisany jest osobie fizycznej, osobie prawnej, jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, samodzielnie wykonującej działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Samodzielność gospodarcza w prowadzeniu działalności gospodarczej oznacza możliwość podejmowania decyzji, a zarazem posiadanie odpowiedniego stopnia odpowiedzialności za podjęte decyzje, w tym za szkody poniesione wobec osób trzecich, jak również ponoszenie przez podmiot ryzyka gospodarczego.

Należy ponadto zwrócić uwagę na treść przepisu art. 9 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zgodnie z którym:

Powyższe przepisy wskazują, że niezależnie od częstotliwości wykonania danej czynności, czynność ta podlega opodatkowaniu jeśli podmiot wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.

Wobec powyższego, za podatnika podatku VAT będzie uznany tylko taki podmiot, który dokonuje czynności zmierzających do wykorzystania nabytych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

W zakresie powyższej kwestii należy wskazać orzeczenie TSUE z 13 marca 2014 r. w sprawie C-204/13, w którym TSUE stwierdził m.in.:

Przytoczone orzeczenie TSUE potwierdza zatem, iż prawo do odliczenia może powstać tylko w wypadku gdy podatnik VAT w momencie nabycia towarów/usług przeznacza je do wykonywania czynności opodatkowanych. Oznacza to, że jeżeli w momencie nabycia towarów podmiot niedziałający w charakterze podatnika przeznacza takie towary na cele inne niż wykonywane w ramach działalności gospodarczej VAT, wtedy takiemu podmiotowi nie przysługuje w żadnym momencie prawo do odliczenia VAT naliczonego.

Mając na uwadze uregulowania zawarte w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, należy stwierdzić, że dokonując wykupu z leasingu opisanego we wniosku samochodu, który wszedł w skład majątku prywatnego, nie nabywał Pan tego pojazdu do działalności gospodarczej i tym samym nie działał Pan w charakterze podatnika podatku VAT.

Tym samym należy wskazać, że po nabyciu opisany we wniosku samochód nie był używany ani przeznaczony do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a był przeznaczony na Pana cele prywatne, które pozostają poza zakresem uregulowań ustawy o podatku od towarów i usług.

Rozpatrując kwestię prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej nabycie samochodu należy odnieść się do przepisów regulujących zasady stosowania korekt podatku.

Kwestie związane z korektą podatku naliczonego w związku z nabyciem pojazdu samochodowego zostały unormowane w art. 90b ustawy.

I tak, zgodnie z art. 90b ust. 1 ustawy:

Według art. 90b ust. 2 ustawy:

Na podstawie art. 90b ust. 3 powyższego artykułu:

W myśl art. 90b ust. 4 ustawy:

Z powyższych przepisów wynika, że ustawa wprowadza system korekt podatku naliczonego, który będzie stosowany w sytuacji, gdy podatnik nabył pojazd samochodowy:

·      z pełnym prawem do odliczenia, w związku z przeznaczeniem go do wykorzystywania wyłącznie w działalności gospodarczej, a następnie w okresie 60 miesięcy od nabycia zmienia jego przeznaczenie i będzie wykorzystywał ten pojazd również do innych celów niż działalność gospodarcza,

·      z ograniczonym do 50% prawem do odliczenia, a następnie w okresie 60 miesięcy od nabycia dokonuje sprzedaży opodatkowanej tego pojazdu lub przeznacza ten pojazd do użytku wyłącznie w działalności gospodarczej.

W pierwszym przypadku, system korekt nakłada obowiązek zmniejszenia odliczonego podatku naliczonego, w drugim natomiast umożliwia podatnikowi zwiększenie podatku do odliczenia, jednakże w odpowiedniej proporcji do pozostałego okresu korekty.

Zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami art. 90b ustawy podatnik ma możliwość dokonania korekty podatku naliczonego VAT z tytułu nabycia pojazdu, który został odliczony w wysokości 50% w sytuacji, gdy w okresie 60 miesięcy od dnia nabycia, podatnik dokona zmiany wykorzystywania tego pojazdu z użytku mieszanego na użytek wyłącznie do działalności gospodarczej.

Korekcie w tym przypadku podlega podatek nieodliczony przy nabyciu samochodu, w wysokości proporcjonalnej do pozostałego okresu korekty.

Zatem należy podkreślić, że korekta podatku naliczonego, może być stosowana wyłącznie w sytuacji, gdy podatnik nabył pojazd samochodowy z pełnym 100% prawem do odliczenia, gdyż wykorzystywał go wyłącznie w działalności gospodarczej od momentu nabycia, a następnie zmienia jego przeznaczenie i wykorzystuje go na użytek mieszany oraz w sytuacji, gdy podatnik miał 50% prawo do odliczenia podatku VAT w momencie nabycia pojazdu i zmienia jego przeznaczenie do użytku wyłącznie w działalności gospodarczej lub dokonuje sprzedaży opodatkowanej tego pojazdu. Tylko w tych dwóch konkretnych przypadkach wymienionych w art. 90b ust. 1 podatnik jest obowiązany lub odpowiednio uprawniony do dokonania korekty kwoty podatku naliczonego odliczonej przy nabyciu.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że pojazd samochodowy nabył Pan w ramach wykupu z leasingu jako składnik majątku prywatnego. Zatem w momencie zakupu nie przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku VAT na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy (brak związku zakupu z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi). Tym samym, po wprowadzeniu pojazdu do działalności gospodarczej i zmianie sposobu jego wykorzystywania nie istnieje podatek, który mógłby zostać skorygowany na podstawie art. 90b ust. 1 ustawy o VAT. Należy w tym miejscu podkreślić, że ww. przepis odnosi się wprost do sytuacji w których podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia, a następnie zmieniło się to prawo. Wskazana regulacja odwołuje się bezpośrednio w pkt 1 do przepisu art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy (podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia 100% podatku VAT z tytułu nabycia pojazdu samochodowego) oraz w pkt 2 do art. 86a ust. 1 ustawy (podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia 50% podatku VAT z tytułu nabycia pojazdu samochodowego).

W konsekwencji, skoro w analizowanej sprawie w Pana przypadku nie powstało prawo do odliczenia podatku VAT w momencie nabycia samochodu osobowego (wykupu z leasingu), to nie przysługuje także Panu prawo do korekty podatku naliczonego na podstawie art. 90b ust. 1 ustawy, gdyż nie zostanie wypełniona dyspozycja tego przepisu.

Należy także wskazać, że według art. 91 ust. 1 ustawy:

Natomiast w myśl art. 91 ust. 2 ustawy:

Z kolei przepis art. 91 ust. 3 ustawy stanowi, że:

Na mocy art. 91 ust. 6 ustawy:

Zgodnie z brzmieniem art. 91 ust. 7 ustawy:

Stosownie do art. 91 ust. 7a ustawy:

W oparciu o art. 91 ust. 7b ustawy:

W celu wyjaśnienia Pana wątpliwości należy przede wszystkim odwołać się do treści art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym:

Z ugruntowanego orzecznictwa TSUE wynika, że aby podmiot miał prawo do odliczenia VAT, musi on być podatnikiem w rozumieniu przepisów dyrektywy, a po drugie towary i usługi powinny być używane do celów transakcji podlegających opodatkowaniu (np. wyrok z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-137/02, pkt 24).

W pkt 8-9 wyroku w sprawie C-97/90 Lennartz TSUE stwierdził, że:

W kontekście ww. opisu sprawy należy powołać również wyrok TSUE z 2 czerwca 2005 r. w sprawie C-378/02 Waterschap Zeeuws Vlaanderen. W wyroku tym TSUE stwierdził, że:

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że nabycie samochodu osobowego (wykup z leasingu) nie miało związku z działalnością gospodarczą, gdyż nabył Pan ww. samochód do majątku prywatnego, zatem w chwili zakupu był on przeznaczony wyłącznie do czynności pozostających poza zakresem VAT (niepodlegających opodatkowaniu VAT).

W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że nabycie samochodu nie miało związku z Pana działalnością gospodarczą. Oznacza to, że w chwili dokonywania zakupu tego samochodu, nie działał Pan w charakterze podatnika VAT.

W świetle powyższego późniejsza zmiana przeznaczenia (samochód został potraktowany jako towar handlowy, do dalszej odsprzedaży) nie spowoduje powstania prawa do odliczenia VAT, gdyż prawo takie powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu, staje się wymagalny zgodnie z art. 167 Dyrektywy 2006/112/WE.

Również przepisy art. 91 ustawy, regulujące kwestie korekt podatku naliczonego, nie przyznają prawa do odliczenia ani nie zmienią podatku naliczonego związanego pierwotnie z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu w podatek podlegający odliczeniu w rozumieniu art. 86 ust. 1 ustawy.

Należy zauważyć, że – jak wynika z opisu sprawy po zakończeniu umowy leasingowej na użytkowanie samochodu osobowego wykupił Pan samochód i nie przekazał Pan otrzymanej faktury potwierdzającej jego zakup do księgowości, w dacie zakupu nie rozliczył Pan podatku VAT, nie ujął Pan tego samochodu jako środka trwałego w prowadzonej działalności, i nie wpisał Pan do ewidencji środków trwałych, gdyż samochód został uznany jako składnik Pana majątku prywatnego. Natomiast wprowadzenie pojazdu do działalności jako towar handlowy, było spowodowane okolicznością, że kupiec, ze względu na wysoką wartość sprzedawanego samochodu uwarunkował tę transakcję wystawieniem faktury VAT. Dla ww. samochodu nie sporządził Pan regulaminu/procedur, z których obiektywnie wynikało, że pojazd ten po wykupie z leasingu służył wyłącznie do odsprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i wykluczone było wykorzystanie go do celów innych, niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Samochód stał w garażu na terenie Pana prywatnej posesji.

Z uwagi zatem na fakt, że nabył Pan opisany we wniosku samochód do majątku prywatnego, a tym samym wyłączył go poza regulacje objęte przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, to nawet późniejsze włączenie tego samochodu do działalności gospodarczej oraz przeznaczenie samochodu do dalszej odsprzedaży, nie daje Panu prawa do korekty podatku naliczonego, związanego z nabyciem ww. samochodu. Nie nabył Pan nigdy prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z zakupem tego samochodu, a zatem nie istnieje podatek, który można odliczyć poprzez dokonanie korekty.

W rezultacie, w związku ze zmianą przeznaczenia zakupionego samochodu, tj. potraktowaniem go jako towar handlowy, do dalszej odsprzedaży, nie miał Pan prawa do odliczenia kwoty podatku VAT wynikającej z faktury dokumentującej nabycie tego samochodu, gdyż nigdy nie nabył Pan prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem opisanego we wniosku samochodu.

Wobec powyższego Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie poruszone we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku.

Wskazuję, że Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach podanego przez Pana stanu faktycznego. Tut. Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego stanu faktycznego.

W odniesieniu do powołanej interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

•      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – zwanej dalej: „PPSA”.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.