0112-KDIL1-2.4012.277.2026.3.MR

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 9 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do odliczenia 50% podatku VAT od zakupionej energii elektrycznej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem podatku VAT. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca użytkuje samochód osobowy o napędzie wyłącznie elektrycznym (BEV) na podstawie umowy najmu długoterminowego (operacyjnego).

Pojazd jest wykorzystywany w sposób mieszany – zarówno do celów służbowych, jak i prywatnych. Wnioskodawca ładuje pojazd w miejscu zamieszkania, korzystając z prywatnej ładowarki samochodowej. Urządzenie to posiada wbudowane, zintegrowane oprogramowanie umożliwiające precyzyjne monitorowanie i raportowanie ilości energii elektrycznej (kWh) pobranej przez pojazd.

Wnioskodawca posiada umowę na dostawę energii elektrycznej z operatorem (…), zawartą na osobę fizyczną (użytek domowy).

Wnioskodawca zamierza rozliczać koszty ładowania w następujący sposób: Na podstawie raportu z oprogramowania ładowarki ustala miesięczne zużycie energii przez pojazd. Na podstawie faktur od (…) ustala średni koszt 1 kWh (uwzględniając cenę energii oraz zmienne składniki dystrybucyjne). Wystawia dokument wewnętrzny (dowód wewnętrzny), do którego załącza raport z ładowarki oraz kopię faktury od dostawcy energii. Zalicza 75% kwoty netto (powiększonej o 50% nieodliczonego VAT) do kosztów uzyskania przychodów w ramach podatku liniowego. Odlicza 50% podatku VAT naliczonego od części energii zużytej na ładowanie pojazdu.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (…).

Opisany we wniosku samochód elektryczny jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Umowa najmu długoterminowego, na podstawie, której Wnioskodawca korzysta z opisanego pojazdu, spełnia wszystkie warunki określone w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na jej podstawie finansujący oddaje Wnioskodawcy (korzystającemu) do używania samochód osobowy na czas oznaczony w zamian za wynagrodzenie (czynsz najmu).

Wnioskodawca jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Samochód opisany we wniosku jest pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Przedmiotowy samochód nie jest pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 86a ust. 9 pkt 1-3 ustawy o VAT. Jest to samochód osobowy o więcej niż jednym rzędzie siedzeń, posiadający zamkniętą część bagażową (nadwozie typu SUV). Samochód nie jest pojazdem, o którym mowa w art. 86a ust. 9 pkt 1-3 ustawy o VAT. Jest to standardowy samochód osobowy, który nie posiada cech konstrukcyjnych pojazdów specjalnych, wielozadaniowych czy vanów z jednym rzędem siedzeń, o których mowa w przywołanych przepisach. W związku z tym, dla przedmiotowego pojazdu nie przeprowadzano dodatkowego badania technicznego na okręgowej stacji kontroli pojazdów w celu potwierdzenia wymagań z art. 86a ust. 9 pkt 1-2 ustawy.

W części dotyczącej działalności gospodarczej, samochód jest wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług (…). Pojazd nie jest wykorzystywany do czynności zwolnionych z VAT ani czynności niepodlegających opodatkowaniu. Z uwagi na fakt, że pojazd w ramach działalności gospodarczej służy wyłącznie czynnościom opodatkowanym podatkiem VAT, nie zachodzi konieczność dokonywania odrębnego przyporządkowania kwot podatku naliczonego do różnych rodzajów czynności (opodatkowanych, zwolnionych, niepodlegających).

Wnioskodawca nie posiada innych samochodów elektrycznych ani hybrydowych typu plug-in, które byłyby ładowane przy użyciu wskazanej we wniosku prywatnej ładowarki. Całość energii raportowanej przez oprogramowanie ładowarki jako zużyta na ładowanie pojazdu dotyczy wyłącznie samochodu opisanego we wniosku.

Samochód elektryczny opisany we wniosku jest wykorzystywany w działalności gospodarczej Wnioskodawcy przede wszystkim do:

(…).

Związek między wykorzystywaniem pojazdu a przychodami polega na tym, że sprawny i ekonomiczny środek transportu umożliwia Wnioskodawcy osobiste świadczenie usług u klientów, co bezpośrednio przekłada się na generowanie przychodów z działalności gospodarczej (podatek liniowy). Wydatki na energię elektryczną (paliwo) są niezbędne do przemieszczania się tym środkiem transportu, co czyni je wydatkami poniesionymi w celu zabezpieczenia i zachowania źródła przychodu (zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT).

Faktury dokumentujące zakup energii elektrycznej od operatora (…) wystawiane są na osobę fizyczną (Wnioskodawcę jako odbiorcę prywatnego), a nie na dane prowadzonej działalności gospodarczej. Jest to podyktowane faktem, że energia dostarczana jest do punktu poboru w miejscu zamieszkania Wnioskodawcy, gdzie znajduje się również urządzenie ładujące. Właśnie z uwagi na ten fakt Wnioskodawca wystąpił o indywidualną interpretację, aby potwierdzić możliwość zaliczania części kosztów z faktury „prywatnej” do kosztów prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie odrębnych raportów z ładowarki.

Pytanie

Czy Wnioskodawca może odliczać 50% podatku VAT od energii elektrycznej?

Pana stanowisko w sprawie

Oprogramowanie ładowarki pozwala na jednoznaczne wyodrębnienie kosztów eksploatacji pojazdu od kosztów utrzymania gospodarstwa domowego.

Zdaniem Wnioskodawcy, przysługuje mu prawo do odliczenia 50% podatku VAT. Zgodnie z ustawą o VAT, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia VAT od wydatków związanych z eksploatacją pojazdów samochodowych. Energia elektryczna służąca napędowi auta jest towarem związanym z tą eksploatacją. Dokumentowanie zużycia raportem energii z ładowarki jest wystarczające do wydzielenia kwoty podatku VAT podlegającej odliczeniu z ogólnej faktury za prąd dla nieruchomości.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.

Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa pojmowanie statusu danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady, status podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych.

Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany w fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu lub jest zwolniona od podatku.

Z kolei na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy:

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Z uregulowań ustawy o podatku od towarów i usług wyraźnie wynika, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego, niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług a prowadzoną działalnością opodatkowaną. Przy czym związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.

O bezpośrednim związku dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług, będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa. Mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów.

Z uwagi na różnorodność i bogactwo życia gospodarczego wybór sposobu, według którego dokonuje się tego proporcjonalnego przypisania, należy do podatnika. Przepisy ustawowe wymagają jedynie, aby odpowiadał on najbardziej specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Będzie to spełnione, jeśli sposób ten:

·       zapewni dokonanie odliczenia podatku naliczonego wyłącznie w części przypadającej na działalność gospodarczą (co do zasady dotyczącej czynności opodatkowanych VAT) oraz

·       obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadających na działalność gospodarczą oraz na cele inne (z wyjątkiem celów prywatnych) – gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.

Oznacza to, podatnik jest zobowiązany do wyodrębnienia takiej części podatku naliczonego, którą można przypisać prowadzonej działalności gospodarczej. Warto nadmienić, że zastosowane przez podatnika metody, czy też sposoby, na podstawie których dokona on wydzielenia odpowiedniej kwoty podatku naliczonego, muszą odpowiadać wartościom faktycznym i rzeczywistym. Ciężar rzetelnego ustalenia, jaka część podatku naliczonego związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jaka część wykorzystywana jest dla potrzeb innych niż prowadzona działalność gospodarcza, spoczywa zawsze na podatniku.

Należy wskazać, że kwestie dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z pojazdami samochodowymi zostały uregulowane w art. 86a ustawy.

Zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 34 ustawy:

Na podstawie art. 86a ust. 2 ustawy:

Jak stanowi art. 86a ust. 3 ustawy:

Zgodnie z art. 86a ust. 4 ustawy:

Zatem, zgodnie z powyższymi regulacjami podatnikowi przysługuje ograniczone do 50% prawo do odliczenia podatku w odniesieniu do wszystkich wydatków związanych z pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do użytku „mieszanego”.

Dla celów stosowania tego ograniczenia za wykorzystywanie „mieszane” należy rozumieć, że w odniesieniu do pojazdu wykorzystywanego w działalności gospodarczej istnieje możliwość jego użycia również do celów niezwiązanych z tą działalnością, np. do celów prywatnych. Przy czym, przyjmuje się, że każdy pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony – ze względu na swoje cechy konstrukcyjne – służy co do zasady użytkowi „mieszanemu”, a zatem wszystkie wydatki z nim związane podlegają ograniczeniu w odliczaniu do 50%.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie (…) oraz jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT. W ramach prowadzonej działalności użytkuje Pan samochód osobowy o napędzie wyłącznie elektrycznym (BEV) na podstawie umowy najmu długoterminowego (operacyjnego). Wskazany samochód jest pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Pojazd ten jest wykorzystywany w sposób mieszany – zarówno do celów służbowych, jak i prywatnych. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje Pan ww. samochód przede wszystkim do (…). Jak Pan wskazuje – związek między wykorzystywaniem pojazdu a przychodami polega na tym, że sprawny i ekonomiczny środek transportu umożliwia Panu osobiste świadczenie usług u klientów, co bezpośrednio przekłada się na generowanie przychodów z działalności gospodarczej. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej samochód jest wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, nie jest wykorzystywany do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług ani czynności niepodlegających opodatkowaniu. W związku z użytkowaniem ww. samochodu ponosi Pan wydatki na energię elektryczną (paliwo). Ładuje Pan pojazd w miejscu zamieszkania, korzystając z prywatnej ładowarki samochodowej. Urządzenie to posiada wbudowane, zintegrowane oprogramowanie umożliwiające precyzyjne monitorowanie i raportowanie ilości energii elektrycznej (kWh) pobranej przez pojazd. Nie posiada Pan innych samochodów elektrycznych ani hybrydowych typu plug-in, które byłyby ładowane przy użyciu wskazanej prywatnej ładowarki. Całość energii raportowanej przez oprogramowanie ładowarki jako zużyta na ładowanie dotyczy wyłącznie ww. samochodu. Posiada Pan umowę na dostawę energii elektrycznej z operatorem (…). Faktury dokumentujące zakup energii elektrycznej od operatora (…) wystawiane są na Pana – osobę fizyczną, a nie na dane prowadzonej działalności gospodarczej, co – jak Pan wskazuje – podyktowane jest faktem, że energia dostarczana jest do punktu poboru w miejscu Pana zamieszkania gdzie znajduje się również urządzenie ładujące. Zamierza rozliczać Pan koszty ładowania w następujący sposób: na podstawie raportu z oprogramowania ładowarki ustala Pan miesięczne zużycie energii przez pojazd. Na podstawie faktur od (…) ustala średni koszt 1 kWh (uwzględniając cenę energii oraz zmienne składniki dystrybucyjne). Wystawia Pan dokument wewnętrzny (dowód wewnętrzny), do którego załącza raport z ładowarki oraz kopię faktury od dostawcy energii. Odlicza Pan 50% podatku VAT naliczonego od części energii zużytej na ładowanie pojazdu.

Pana wątpliwości dotyczą prawa do odliczenia 50% podatku VAT od zakupionej energii elektrycznej.

Wskazać należy, że podatnik w celu odliczenia podatku naliczonego, w pierwszej kolejności ma obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji. Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, podatnikowi, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi w ramach działalności gospodarczej, brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do podatku naliczonego związanego z zakupem towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności niepodlegających temu podatkowi oraz zwolnionych od podatku.

Powołane przepisy art. 86a ustawy wprowadzają ograniczenie w odliczeniu podatku naliczonego w odniesieniu do wszystkich wydatków, art. zakupu paliw do napędu, czy też innych wydatków eksploatacyjnych, związanych z używaniem konkretnych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, przeznaczonych do użytku „mieszanego”, tj. wykorzystywanych zarówno do celów związanych z opodatkowaną działalnością gospodarczą, jak i do celów użytku prywatnego.

Należy w tym miejscu podkreślić, że powołany wyżej art. 86a ust. 2 pkt 3 ustawy wymienia jedynie przykładowe wydatki związane z użytkowaniem samochodów, które podlegają rozliczeniu z zastosowaniem przepisu art. 86a ust. 1 ustawy. Jednak w związku z wykorzystywaniem w prowadzonej działalności gospodarczej samochodów, o których mowa w art. 86a ust. 1 ustawy, ponoszony jest szereg innych wydatków, bez których użytkowanie takich pojazdów byłoby niemożliwe, a wydatki te bezsprzecznie służą samochodom wykorzystywanym także prywatnie.

Wprawdzie w art. 86a ust. 2 ustawy nie jest wymienione doładowanie samochodów elektrycznych, ale ustawodawca wskazuje na inne towary i usługi związane z eksploatacją lub używaniem samochodów. W związku z tym, nie ma podstaw aby przyjąć, że wydatki ponoszone na energię elektryczną wykorzystywaną jako napęd elektryczny samochodu osobowego nie należą do kategorii wydatków wymienionych w ww. artykule.

Zatem, katalog wydatków związanych z użytkowaniem samochodów określony w tym przepisie (art. 86a ust. 2 pkt 3 ustawy) może obejmować również wydatki dotyczące energii elektrycznej wykorzystywanej jako napęd elektryczny samochodu osobowego. Regulacja ta zawiera w swej treści otwarty katalog kosztów dotyczących użytkowania samochodów, a przedstawione w ww. przepisie wydatki nie wyczerpują wszystkich kosztów, które powstają w związku z użytkowaniem posiadanych samochodów.

Z przedstawionych okoliczności wynika, że otrzymana faktura od operatora dokumentuje łącznie zużytą przez Pana energię w celach prywatnych (miejsce zamieszkania) oraz energię zużytą do ładowania samochodu wykorzystywanego przez Pana w sposób mieszany, tj. do celów opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz do celów prywatnych.

Ładuje Pan pojazd w miejscu zamieszkania, korzystając z prywatnej ładowarki samochodowej. Urządzenie to posiada wbudowane, zintegrowane oprogramowanie umożliwiające precyzyjne monitorowanie i raportowanie ilości energii elektrycznej (kWh) pobranej przez pojazd. Całość energii raportowanej przez oprogramowanie ładowarki jako zużyta na ładowanie dotyczy wyłącznie ww. samochodu. Na podstawie raportu z oprogramowania ładowarki ustala Pan miesięczne zużycie energii przez pojazd. Na podstawie faktur od (…)program ustala średni koszt 1 kWh (uwzględniając cenę energii oraz zmienne składniki dystrybucyjne). Wystawia Pan dokument wewnętrzny (dowód wewnętrzny), do którego załącza raport z ładowarki oraz kopię faktury od dostawcy energii.

Jeżeli więc poniesione wydatki na zużycie energii elektrycznej są udokumentowane jedną fakturą dotyczącą zarówno prowadzonej przez Pana działalności, jak i Pana prywatnych celów, to prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje w części, która dotyczy prowadzonej działalności gospodarczej (tylko ta część może pomniejszać podatek należny).

Jak wskazano powyżej, sposób w jaki Pan określa część podatku naliczonego, który będzie podlegał odliczeniu, musi być jak najbardziej wiarygodny i rzetelny, tak aby gwarantował odliczenie wyłącznie części podatku związanego z wykonywaniem czynności opodatkowanych.

W przypadku prawa do odliczenia, gdy faktury za zużycie energii elektrycznej (dla celów prowadzonej działalności, jak i prywatnych) wystawiane są na Pana jako osobę fizyczną, należy wskazać, że zgodnie z art. 106e ust. 1 ustawy:

Z powyższych uregulowań wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imiona i nazwiska lub nazwy podatnika (sprzedawcy) i nabywcy oraz ich adresy. Faktura powinna zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy transakcji.

Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział.

Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Zatem, co do zasady, faktury muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia wysokości podatku.

Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe. A zatem jeżeli w fakturach dokumentujących transakcje występują tzw. wadliwości mniejszej wagi, należy uznać, że nie ma podstawy do kwestionowania faktur, w tym prawa do odliczenia podatku naliczonego, wyłącznie z powodu braków mających charakter tzw. wadliwości mniejszej wagi. Są to tego rodzaju wadliwości, które, co prawda, powodują, że faktura nie odpowiada wymogom określonym w przepisach, jednakże same w sobie nie wpływają na przedmiot i podstawę opodatkowania.

Należy zauważyć, że chociaż faktura powinna zawierać dane dotyczące nabywcy wymienione w art. 106e ustawy, to jednak niewskazanie niektórych z tych informacji nie wyklucza możliwość jego identyfikacji na podstawie pozostałych danych zawartych na fakturze.

Brak NIP-u przy jednoczesnym prawidłowym wskazaniu pozostałych danych podmiotu będącego nabywcą jest wadą techniczną, niewyłączającą możliwości zweryfikowania dokonania zdarzenia gospodarczego i prawidłowego określenia nabywcy towaru, a jednocześnie pozostającą bez znaczenia dla wysokości zobowiązania podatkowego.

Z Pana opisu sprawy wynika, że faktury dokumentujące zużycie energii elektrycznej wystawione są na Pana jako osobę prywatną, a nie na dane prowadzonej działalności gospodarczej, co – jak Pan wskazuje – podyktowane jest faktem, że energia dostarczana jest do punktu poboru w miejscu Pana zamieszkania gdzie znajduje się również urządzenie ładujące.

Jak wskazano powyżej, prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury uzależnione jest od spełnienia warunków wynikających z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy, a także od niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis art. 88 ustawy enumeratywnie określa listę przypadków, w których podatnik został pozbawiony prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jednakże nie wymienia opisanej we wniosku nieprawidłowości (braku NIP nabywcy) jako przesłanki negatywnej powodującej utratę prawa do odliczenia podatku naliczonego (w sytuacji, gdy faktura odzwierciedla prawdziwe zdarzenie gospodarcze). Zatem brak numeru NIP na fakturze nie przesądza o braku prawa do odliczenia podatku VAT.

Mając na uwadze powołane regulacje prawne oraz przedstawiony opis sprawy stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie przysługuje Panu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z faktury dokumentującej nabycie energii elektrycznej w celu ładowania pojazdu samochodowego wyłącznie w części w jakiej nabyta przez Pana energia elektryczna będzie wykorzystana do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT przy zastosowaniu ograniczenia dotyczącego kwoty podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86a ust. 1 ustawy.

Jednak, sposób, w jaki Pan określi część podatku naliczonego wykazanego na fakturze otrzymanej od przedsiębiorstwa energetycznego, która będzie podlegała odliczeniu, musi być jak najbardziej wiarygodny i rzetelny, tak aby gwarantował odliczenie wyłącznie w części podatku związanego z wykonywaniem czynności opodatkowanych.

Podsumowując stwierdzam, że może Pan odliczać podatek od towarów i usług od zakupu energii elektrycznej w części w jakiej energia będzie wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych, dodatkowo z zastosowaniem ograniczenia dotyczącego odliczenia podatku naliczonego do 50%. Prawo do odliczenia podatku naliczonego będzie Panu przysługiwało pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych określonych w art. 88 ustawy.

Tym samym Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego bądź we własnym stanowisku, które – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – nie zostały objęte pytaniem nie mogą być rozpatrzone. W myśl art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:

Moją rolą jest wyłącznie interpretacja przepisów prawa podatkowego, a nie badanie poprawności dokonanych wyliczeń, zatem w niniejszej interpretacji nie dokonywałem oceny poprawności metody wyliczania części podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez przedsiębiorstwo energetyczne w odniesieniu do ilości energii zakupionej celem ładowania pojazdu w zakresie w jakim wykorzystywana jest do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Wniosek w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych podlega odrębnemu rozpatrzeniu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.