0111-KDIB3-3.4012.180.2026.3.JSU

Interpretacja indywidualna
- stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

Państwa wniosek z 17 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący m.in. podatku od towarów i usług, wpłynął 17 kwietnia 2026 r. Uzupełnili go Państwo pismem z 22 czerwca 2026 r. (wpływ 22 czerwca 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

 

Opis zdarzenia przyszłego

 

Zdarzenie przyszłe nr I

Wnioskodawcą jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na terytorium Polski (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”), będąca czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym jako podatnik VAT UE pod numerem identyfikacyjnym (...).

Wnioskodawca zawarł z kontrahentem posiadającym siedzibę działalności gospodarczej na terytorium A. (dalej: „Dostawca”) porozumienie dotyczące zasad dostarczania i składowania towarów będących jego własnością na terytorium Polski na rzecz Wnioskodawcy.

Dostawca jest podmiotem zarejestrowanym dla celów podatku od wartości dodanej na terytorium A. oraz na terytorium B. i C. Dostawca oświadczył, że:

1. jest zarejestrowany jako podatnik VAT na terytorium Unii Europejskiej (w B., w C.), z wyłączeniem terytorium Polski,

2. nie posiada siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski,

3. znana jest mu tożsamość Wnioskodawcy jako podmiotu, który będzie jedynym uprawnionym do pobierania towarów z magazynu oraz do nabywania prawa do rozporządzania nimi jak właściciel,

4. znany jest mu numer identyfikacji podatkowej Wnioskodawcy poprzedzony kodem PL,

5. będzie prowadzić ewidencję zgodnie z wymogami określonymi w art. 54a ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 (dalej jako ewidencja).

W ramach prowadzonej działalności Dostawca zleca produkcję towarów podmiotowi trzeciemu posiadającemu siedzibę na terytorium B. - (...) (dalej jako Towary). Po wyprodukowaniu towary są transportowane z terytorium B. do magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski.

Wnioskodawca oświadczył, że:

1. posiada tytuł prawny do nieruchomości, w której mają być składowane wyprodukowane towary (magazyn)

2. Nieruchomość jest zabudowana halą magazynową przystosowaną do odbioru, przechowywania oraz wydawania towarów,

3. w stosunku do Wnioskodawcy ani do Nieruchomości nie toczą się postępowania sądowe, administracyjne ani egzekucyjne, które mogłyby wpłynąć na realizację zawartego porozumienia,

4. nie są mu znane żadne okoliczności, które mogłyby utrudnić lub uniemożliwić prawidłowe wykonanie porozumienia.

Na podstawie zawartego porozumienia Dostawca przemieszcza towary z terytorium B. do magazynu zlokalizowanego na Nieruchomości Wnioskodawcy w Polsce w celu ich składowania. Magazyn zostaje utworzony w nieruchomości należącej do Wnioskodawcy i umożliwia:

- Dostawcy składowanie towarów stanowiących jego własność,

- Wnioskodawcy pobieranie tych towarów oraz nabywanie prawa do rozporządzania nimi jak właściciel w momencie ich pobrania.

Wnioskodawca jest jedynym podmiotem uprawnionym do pobierania towarów z magazynu. Poboru towarów z magazynu będą dokonywać tylko uprawnieni pracownicy Wnioskodawcy wskazani na imiennej liście. Każde pobranie towarów z magazynu, wymaga wpisu do ewidencji.

Do momentu pobrania towarów przez Wnioskodawcę pozostają one własnością Dostawcy, przy czym odpowiedzialność za towar składowany w magazynie spoczywa na Wnioskodawcy (odpowiedzialność za uszkodzenie, zniszczenie oraz utratę Towarów). Wnioskodawca zobowiązał się do ubezpieczenia towarów znajdujących się w magazynie, stanowiących własność Dostawcy, w okresie ich składowania. Strony zawarły porozumienie w celu zapewnienia sprawnej współpracy w zakresie składowania oraz pobierania towarów, określenia zasad odpowiedzialności za towary, zasad ich wydawania, jak również wzajemnych praw i obowiązków związanych z realizacją dostaw towarów. Współpraca opiera się na zasadach przejrzystości oraz poszanowania interesów obu stron.

Zdarzenie przyszłe nr II

Wnioskodawca zawarł z kontrahentem posiadającym siedzibę działalności gospodarczej na terytorium A. - tym samym „Dostawcą” (co w zdarzeniu nr I) umowę regulującą zasady składowania oraz pobierania towarów w magazynie zlokalizowanym na terytorium Polski (dalej: „Umowa”).

Dostawca jest podmiotem zarejestrowanym dla celów podatku od wartości dodanej na terytorium A. oraz na terytorium Unii Europejskiej - w B. oraz w C. (posiada numery VAT UE: (...) oraz (...)). Dostawca planuje również rejestrację dla celów podatku VAT na terytorium Polski, na ten moment jednak nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny ani zwolniony na terytorium Polski. Strony: Dostawca oraz Wnioskodawca zawarły umowę, w której:

Dostawca oświadczył, że:

1. nie posiada siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski,

2. Wnioskodawca będzie jedynym podmiotem uprawnionym do pobierania towarów z magazynu oraz do nabywania prawa do rozporządzania nimi jak właściciel,

3. znana jest mu tożsamość Wnioskodawcy oraz jego numer identyfikacji podatkowej poprzedzony kodem PL,

4. towary przechowywane w magazynie stanowią jego własność do momentu ich pobrania przez Wnioskodawcę,

5. towary przechowywane w magazynie zostały uprzednio nabyte w ramach transakcji opodatkowanych podatkiem VAT na terytorium Polski, a podatek ten został rozliczony przez Dostawcę.

Wnioskodawca oświadczył, że:

1. posiada tytuł prawny do nieruchomości (dalej: „Nieruchomość”),

2. Nieruchomość jest zabudowana halą magazynową przystosowaną do odbioru, przechowywania oraz wydawania towarów,

3. w stosunku do Wnioskodawcy ani do Nieruchomości nie toczą się postępowania, które mogłyby wpłynąć na realizację Umowy,

4. nie są mu znane okoliczności uniemożliwiające wykonanie Umowy.

Na podstawie Umowy Dostawca będzie dostarczał towary do magazynu zlokalizowanego na Nieruchomości Wnioskodawcy. Towary te będą transportowane wyłącznie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (a więc nie będą przemieszczane z innych państw członkowskich w ramach tej Umowy). Towary w rozumieniu Umowy stanowią produkty wytwarzane przez Dostawcę lub na jego zlecenie, które są formułowane oraz konfekcjonowane na terytorium Polski, a następnie dostarczane do magazynu kontraktowego.

Magazyn kontraktowy stanowi wyodrębnioną organizacyjnie i ewidencyjnie przestrzeń magazynową pozostającą w dyspozycji Wnioskodawcy, w której składowane są towary należące do Dostawcy. Do momentu pobrania towarów przez Wnioskodawcę:

- towary pozostają własnością Dostawcy,

- są wyodrębnione oraz objęte ewidencją umożliwiającą ich identyfikację,

- ryzyko ich utraty, zniszczenia lub uszkodzenia przechodzi na Wnioskodawcę z chwilą ich dostarczenia do magazynu.

Wnioskodawca jest jedynym podmiotem uprawnionym do pobierania towarów z magazynu. Pobranie towarów skutkuje przeniesieniem prawa do rozporządzania nimi jak właściciel na Wnioskodawcę.

Pobrania towarów dokonywane są przez upoważnionych pracowników Wnioskodawcy i każdorazowo dokumentowane w prowadzonej ewidencji oraz raportowane Dostawcy w formie zestawienia pobrań magazynowych.

Na podstawie tych zestawień Dostawca wystawia dokumenty sprzedaży dokumentujące dostawę towarów na rzecz Wnioskodawcy.

Strony zgodnie ustaliły, że:

- magazyn służy wyłącznie składowaniu towarów przeznaczonych dla Wnioskodawcy,

- wyłącznie Wnioskodawca jest uprawniony do ich pobrania,

- umowa w zakresie udostępnienia powierzchni magazynowej ma charakter nieodpłatny,

- Wnioskodawca zobowiązuje się do ubezpieczenia towarów znajdujących się w magazynie.

Dodatkowo Wnioskodawca zobowiązał się do prowadzenia regularnej inwentaryzacji towarów oraz do informowania Dostawcy o ewentualnych rozbieżnościach.

Dostawca ma prawo do kontroli warunków przechowywania towarów oraz do przeprowadzania własnej inwentaryzacji.

W uzupełnieniu wniosku - w odpowiedzi na pytanie Organu:

1. w związku z informacją, że „Wnioskodawca zawarł z kontrahentem posiadającym siedzibę działalności gospodarczej na terytorium A. (dalej: „Dostawca”) porozumienie dotyczące zasad dostarczania i składowania towarów będących jego własnością na terytorium Polski na rzecz Wnioskodawcy”, proszę wskazać jakie postanowienia umowne (prawa i obowiązki) wynikają z ww. porozumienia dla Stron tego porozumienia - odpowiedzieli Państwo:

Wnioskodawca zwraca uwagę na dwa zdarzenia przyszłe, które opisał we wniosku oznaczone jako zdarzenie przyszłe I i zdarzenie przyszłe II.

Zdarzenie przyszłe I dotyczy sytuacji, w której Dostawca i Wnioskodawca podpisali: „Porozumienie w zakresie przemieszczania towarów w procedurze magazynu call of stock”. Prawa i obowiązki wynikające z ww. porozumienia są następujące:

  - Dostawca z terytorium innego państwa członkowskiego przetransportuje towary do magazynu w Polsce w celu ich wprowadzenia w procedurze magazynu call of stock

  - Wnioskodawca będzie uprawniony do pobrania towarów z tego magazynu i nabycia prawa własności tych towarów,

  - Wnioskodawca zobowiązany będzie do zawarcia umowy ubezpieczenia towarów składowanych w magazynie (towary do momentu poboru przez Wnioskodawcę z magazynu pozostają własnością Dostawcy),

  - Wnioskodawca będzie miał prawo pobierać towary z magazynu za pomocą określonych pracowników Wnioskodawcy a każde pobranie będzie miał obowiązek ewidencjonować poprzez dokonanie wpisu do ewidencji a także dokonać zgłoszenia Dostawcy o poborze towarów z magazynu,

  - Wnioskodawca z momentem wprowadzenia towarów do magazynu, ponosić będzie odpowiedzialność za uszkodzenie, zniszczenie czy utratę towarów, pomimo, że pozostaję one własnością Dostawcy do momentu ich pobrania z magazynu,

  - Wnioskodawca zobowiązany będzie do dokonywania przynajmniej raz w miesiącu inwentaryzacji towarów,

  - Dostawca będzie miał prawo do przeprowadzenia kontroli towarów w magazynie, w tym w szczególności w zakresie zgodności z wymogami porozumienia oraz właściwościami towarów oraz samodzielnego przeprowadzenia inwentaryzacji towarów, a Wnioskodawca ma obowiązek to umożliwić,

  - Dostawca i Wnioskodawca zobowiązani będą do zachowania informacji handlowej związanej z zawartą umową.

Z kolei zdarzenie przyszłe II dotyczy sytuacji, w której Wnioskodawca podpisał z Dostawcą „umowę dotyczącą magazynu kontraktowego”. Prawa i obowiązki wynikające z tej umowy są następujące:

  - Dostawca zobowiązuje się do dostarczenia towarów do magazynu Wnioskodawcy, a Wnioskodawca będzie uprawniony do poboru towarów z magazynu i nabycia ich na własność,

  - Wnioskodawca zobowiązany będzie do zawarcia umowy ubezpieczenia towarów składowanych w magazynie (towary do momentu poboru przez Wnioskodawcę z magazynu pozostają własnością Dostawcy),

  - Wnioskodawca będzie miał prawo pobierać towary z magazynu za pomocą określonych pracowników Wnioskodawcy wskazanych na imiennej liście co będzie dla Dostawcy równoznaczne z prawidłowym wydaniem towarów na rzecz Wnioskodawcy a każde pobranie będzie miał obowiązek ewidencjonować poprzez dokonanie wpisu do ewidencji a także dokonać zgłoszenia Dostawcy o poborze towarów z magazynu,

  - Wnioskodawca z momentem wprowadzenia towarów do magazynu, ponosić będzie odpowiedzialność za uszkodzenie, zniszczenie czy utratę towarów, pomimo, że pozostaję one własnością Dostawcy do momentu ich pobrania z magazynu,

  - Wnioskodawca zobowiązany będzie do dokonywania przynajmniej raz w miesiącu inwentaryzacji towarów, 

  - Dostawca będzie miał prawo do przeprowadzenia kontroli towarów w magazynie, w tym w szczególności w zakresie zgodności z wymogami porozumienia oraz właściwościami towarów oraz samodzielnego przeprowadzenia inwentaryzacji towarów, a Wnioskodawca ma obowiązek to umożliwić, 

  - Dostawca i Wnioskodawca zobowiązani będą do zachowania informacji handlowej związanej z zawartą umową.

2. czy przeniesienie na Państwa prawa do rozporządzania towarami, o których mowa we wniosku jak właściciel nastąpi w terminie 12 miesięcy od dnia wprowadzenia towarów do magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock - odpowiedzieli Państwo:

Tak, przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel nastąpi w ciągu 12 miesięcy od dnia wprowadzenia ich do magazynu Wnioskodawcy.

3. czy Państwa Spółka jako podatnik lub podatnik podatku od wartości dodanej prowadzący magazyn, do którego wprowadzane będą towary w procedurze magazynu typu call-off stock, w terminie 14 dni od dnia pierwszego wprowadzenia towarów do magazynu w tej procedurze, złoży, zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1557 i 1717), za pomocą środków komunikacji elektronicznej, zawiadomienie o prowadzeniu magazynu wykorzystywanego w procedurze magazynu typu call-off stock - odpowiedzieli Państwo:

Tak, Wnioskodawca jako prowadzący magazyn, do którego są wprowadzane towary w procedurze call of stock, w terminie 14 dni od dnia pierwszego wprowadzenia towarów do magazynu, złoży, zgodnie ze wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, zawiadomienie o prowadzeniu magazynu wykorzystywanego w tej procedurze.

Pytania w zakresie podatku od towarów i usług

Do zdarzenia I

 1. Czy w przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego Wnioskodawca może uznać, że do przemieszczeń towarów z B. (tam wyprodukowanych) do magazynu Wnioskodawcy zlokalizowanego w Polsce zastosowanie znajdzie procedura magazynu call-off stock uregulowana w Rozdziale 3a, art. 13a-13g ustawy o VAT, a w konsekwencji czy w wyniku przemieszczenia towaru w tej procedurze obowiązek podatkowy w VAT dla Wnioskodawcy powstanie w momentem pobrania towarów z magazynu?

 2. Czy w przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego przemieszczenie towarów do magazynu zlokalizowanego w Polsce oraz ich późniejsze pobranie przez Wnioskodawcę będzie stanowiło jedną transakcję wewnątrzwspólnotową, skutkującą rozpoznaniem przez Wnioskodawcę wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w momencie ich pobrania?

 3. Czy w przypadku, gdy Dostawca dokona rejestracji jako podatnik VAT czynny na terytorium Polski i uzyska polski numer identyfikacji podatkowej (NIP), Wnioskodawca będzie nadal uprawniony i zobowiązany do rozliczania nabycia towarów zgodnie z procedurą call-off stock, tj. do rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) w momencie pobrania towarów z magazynu? (pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Do zdarzenia nr II

 4. Czy w przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego w sytuacji, gdy Dostawca nie będzie zarejestrowany do VAT w Polsce, Wnioskodawca wystąpi w roli podatnika na mocy art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT i będzie zobowiązany do rozliczenia podatku należnego VAT od nabywanych towarów?

 5. Jeśli odpowiedź na pytanie nr 4 będzie twierdząca, to kiedy w przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego Wnioskodawca zobowiązany będzie do rozpoznania obowiązku podatkowego w VAT?

 6. Czy w przypadku, gdy Dostawca dokona rejestracji jako podatnik VAT czynny na terytorium Polski i uzyska polski numer identyfikacji podatkowej (NIP), Wnioskodawca wystąpi w charakterze podatnika zobowiązanego do rozliczenia podatku należnego od nabywanych towarów? (pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego do przemieszczenia towarów z terytorium B. (tam wyprodukowanych) do magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski znajdzie zastosowanie procedura magazynu typu call-off stock, o której mowa w art. 13a-13g ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT).

Zgodnie z treścią art. 13a ust. 2 ustawy o VAT procedura magazynu typu call-off stock ma miejsce, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

 1) towary są wysyłane lub transportowane przez podatnika podatku od wartości dodanej lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju w celu ich dostawy na późniejszym etapie i po ich wprowadzeniu do magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock innemu podatnikowi, uprawnionemu do nabycia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, zgodnie z zawartym wcześniej porozumieniem między tymi podatnikami;

 2) podatnik podatku od wartości dodanej wysyłający lub transportujący towary nie ma siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

 3) podatnik, któremu mają zostać dostarczone towary, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE, a jego nazwa lub imię i nazwisko oraz numer identyfikacji podatkowej poprzedzony kodem PL są znane podatnikowi podatku od wartości dodanej wysyłającemu lub transportującemu towary w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu;

 4) podatnik podatku od wartości dodanej wysyłający lub transportujący towary rejestruje przemieszczenie towarów w ewidencji, o której mowa w art. 54a ust. 1 rozporządzenia 282/2011, oraz podaje w informacji odpowiadającej informacji podsumowującej, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 5, numer identyfikacji podatkowej, o którym mowa w pkt 3.

Zgodnie z treścią art. 13b ustawy o VAT jeżeli warunki określone w art. 13a ust. 2 są spełnione, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1, uznaje się za dokonane przez podatnika, o którym mowa w art. 13a ust. 2 pkt 3, na terytorium kraju w momencie przeniesienia na niego prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile przeniesienie to nastąpi w terminie 12 miesięcy od dnia wprowadzenia towarów do magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock.

Przepisami art. 13a-13g ustawy o VAT regulują zatem procedurę przemieszczenia towarów w procedurze magazynu typu call-off stock na terytorium kraju. Warunki stosowania tej procedury określają przepisy art. 13a ust. 2 ustawy o VAT. Jeżeli warunki te są spełnione, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane przez podatnika, o którym mowa w art. 13a ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT na terytorium kraju w momencie przeniesienia na niego prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile przeniesienie to nastąpi w terminie 12 miesięcy od dnia wprowadzenia towarów do magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock.

Zgodnie z treścią art. 20 ust. 5 ustawy o VAT w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.

Zdaniem Wnioskodawcy wszystkie warunki do uznania przemieszczenia towarów z terytorium B. bezpośrednio do magazynu w Polsce, można uznać za przemieszczenie w procedurze magazynu konsygnacyjnego. Przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel następuje na rzecz Wnioskodawcy dopiero w momencie wyjęcia towarów z magazynu zlokalizowanego w Polsce. Dopiero z tym momentem, Wnioskodawca staje się jego właścicielem i może swobodnie rozporządzać towarem. Zatem, obowiązek podatkowy w VAT, dla dostaw towarów opisanych we wniosku powstaje zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy o VAT tj. z momentem wystawienia faktury przez Dostawcę, ale nie później niż dostawa towarów tj. w tym przypadku nie później niż wyjęcie towarów z magazynu przez Wnioskodawcę.

Ad. 2

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego przemieszczenie towarów do magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski oraz ich późniejsze pobranie przez Wnioskodawcę będzie stanowiło jedną transakcję wewnątrzwspólnotową. Zgodnie z konstrukcją procedury call-off stock przewidzianą w przepisach art. 13a-13g ustawy o VAT, przemieszczenie towarów pomiędzy państwami członkowskimi nie stanowi samodzielnej czynności opodatkowanej, lecz jest elementem jednej, przyszłej dostawy towarów realizowanej na rzecz znanego nabywcy.

Istotą tej procedury jest uproszczenie rozliczeń podatku VAT poprzez odroczenie momentu powstania obowiązku podatkowego do chwili faktycznego przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

 

W analizowanym przypadku:

- towary wyprodukowane na B. są przemieszczane do Polski wyłącznie w celu ich późniejszej dostawy na rzecz Wnioskodawcy,

- Wnioskodawca jest jedynym uprawnionym do pobrania towarów,

- prawo do rozporządzania towarami jak właściciel przechodzi na Wnioskodawcę dopiero w momencie ich pobrania z magazynu,

- do momentu pobrania towarów przez Wnioskodawcę pozostają one własnością Dostawcy.

 

W świetle powyższego przemieszczenie towarów do magazynu oraz ich późniejsze pobranie stanowią elementy jednej transakcji wewnątrzwspólnotowej, w ramach której:

- po stronie Dostawcy dochodzi do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

- po stronie Wnioskodawcy dochodzi do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

 

W konsekwencji należy uznać, że:

- przemieszczenie towarów do magazynu nie stanowi odrębnej czynności opodatkowanej,

- całość zdarzenia należy traktować jako jedną transakcję wewnątrzwspólnotową,

- obowiązek rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przez Wnioskodawcę powstaje dopiero w momencie pobrania towarów z magazynu.

Ad. 3 (stanowisko ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Zdaniem Wnioskodawcy, rejestracja Dostawcy jako podatnika VAT czynnego na terytorium Polski oraz uzyskanie przez niego polskiego numeru identyfikacji podatkowej (NIP) nie wyklucza możliwości stosowania procedury call-off stock i nie powoduje automatycznie niespełnienia warunków przewidzianych dla tej procedury.

Przepisy regulujące procedurę call-off stock nie uzależniają możliwości jej stosowania od braku rejestracji dostawcy dla celów VAT w państwie członkowskim przeznaczenia towarów.

Istotne jest natomiast spełnienie warunków określonych w przepisach dotyczących tej procedury, w szczególności przemieszczenie towarów przez dostawcę z jednego państwa członkowskiego do magazynu znajdującego się w innym państwie członkowskim z zamiarem ich późniejszej dostawy na rzecz uprzednio zidentyfikowanego nabywcy oraz prowadzenie wymaganej ewidencji i dokumentacji. Sama rejestracja Dostawcy dla celów VAT w Polsce ma charakter wyłącznie formalny i nie wpływa na ekonomiczny ani prawny charakter dokonywanego przemieszczenia towarów. Uzyskanie polskiego numeru NIP nie oznacza bowiem, że Dostawca posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski ani że dochodzi do zmiany modelu transakcyjnego. Towary nadal są przemieszczane z innego państwa członkowskiego do magazynu w Polsce w celu ich późniejszego pobrania przez wcześniej określonego nabywcę - tu Wnioskodawcę.

W konsekwencji, o ile spełnione są wszystkie pozostałe warunki przewidziane dla procedury call-off stock, sam fakt rejestracji Dostawcy jako podatnika VAT czynnego w Polsce i posługiwania się przez niego polskim numerem NIP nie powinien prowadzić do utraty prawa do stosowania tej procedury.

Tym samym pobranie towarów przez Wnioskodawcę powinno skutkować rozpoznaniem wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na zasadach właściwych dla procedury call-off stock - por. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji nr 0114-KDIP1-2.4012. 574.2021.1.RM z dnia 2 lutego 2022 r.

W myśl art. 13a ust. 2 ustawy o VAT, procedura magazynu typu call-off stock ma miejsce, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

 1. towary są wysyłane lub transportowane przez podatnika podatku od wartości dodanej lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju w celu ich dostawy na późniejszym etapie i po ich wprowadzeniu do magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock innemu podatnikowi, uprawnionemu do nabycia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, zgodnie z zawartym wcześniej porozumieniem między tymi podatnikami;

 2. podatnik podatku od wartości dodanej wysyłający lub transportujący towary nie ma siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

 3. podatnik, któremu mają zostać dostarczone towary, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE, a jego nazwa lub imię i nazwisko oraz numer identyfikacji podatkowej poprzedzony kodem PL są znane podatnikowi podatku od wartości dodanej wysyłającemu lub transportującemu towary w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu;

 4. podatnik podatku od wartości dodanej wysyłający lub transportujący towary rejestruje przemieszczenie towarów w ewidencji, o której mowa w art. 54a ust. 1 rozporządzenia 282/2011, oraz podaje w informacji odpowiadającej informacji podsumowującej, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 5, numer identyfikacji podatkowej, o którym mowa w pkt 3.

Dodatkowo, zgodnie z art. 13b ustawy o VAT, jeżeli warunki określone w art. 13a ust. 2 są spełnione, WNT, o którym mowa w art. 9 ust. 1, uznaje się za dokonane przez podatnika, o którym mowa w art. 13a ust. 2 pkt 3, na terytorium kraju w momencie przeniesienia na niego prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile przeniesienie to nastąpi w terminie 12 miesięcy od dnia wprowadzenia towarów do magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock.

O ile więc spełnione zostają warunki określone w art. 13a ust. 2 ustawy o VAT, nabycie towarów ze zlokalizowanego w Polsce magazynu typu call-off stock uznawane jest - na gruncie polskich przepisów VAT - za standardowe (tzw. transakcyjne) WNT.

Rozliczenia tegoż WNT dokonuje nabywca towarów (Wnioskodawca), które wcześniej uległy przemieszczeniu z terytorium państwa członkowskiego innego niż Polska, do magazynu typu call-off stock położonego w Polsce. Zdarzenie to zasadniczo dochodzi do skutku w momencie dostawy, tj. z chwilą przeniesienia na nabywcę prawa do rozporządzania magazynowanym towarem jak właściciel.

W ocenie Wnioskodawcy sam fakt rejestracji Dostawy jako podatnika VAT czynnego i nadanie mu polskiego NIP, nie jest równoznaczne z posiadaniem siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju przez tego Dostawcę, co w rezultacie nie zmienia dla Wnioskodawcy obowiązku rozliczenia tej transakcji jako WNT.

Ad. 4 Wnioskodawca jako podatnik

Zdaniem Wnioskodawcy w okolicznościach zdarzenia przyszłego, będzie on zobowiązany jako podatnik z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT do rozliczenia podatku VAT należnego. W takiej sytuacji, to Wnioskodawca będzie zobowiązany do rozliczenia VAT należnego od transakcji dostawy towarów na jego rzecz z momentem nabycia Towarów.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:

Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

 

W myśl art. 9 ust. 2 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:

1) nabywcą towarów jest:

a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,

b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a z zastrzeżeniem art. 10;

2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit.a.

Zatem, przy spełnieniu warunków dotyczących podmiotów biorących udział w transakcji, wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy ma miejsce wówczas, gdy w wyniku dostawy, w ramach której dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel towary są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki.

Jednocześnie, jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy: Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju, jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

Powołany przepis ten rozszerza zakres transakcji uznawanych za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów o przemieszczenie towarów własnych podatnika do Polski z terytorium innego państwa członkowskiego UE. W myśl tej regulacji, przemieszczenie towarów traktowane jest jako wewnątrzwspólnotowe nabycie wtedy, gdy przemieszczane towary są własnością podatnika, który wszedł w ich posiadanie na terytorium państwa członkowskiego, z którego transportowane są do Polski i będą służyć czynnościom wykonywanym przez niego, jako podatnika, na terytorium kraju. W takim przypadku w państwie, z którego przemieszczane są towary, występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, natomiast w państwie, do którego przemieszczane są towary, następuje ich wewnątrzwspólnotowe nabycie - dokonywane przez ten sam podmiot.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy:

Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne dokonujące wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

 

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające towary, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

 a) dokonującym ich dostawy na terytorium kraju jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku dostawy towarów:

   - innych niż gaz w systemie gazowym, energia elektryczna w systemie elektroenergetycznym, energia cieplna lub chłodnicza przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej,

   - innej niż transfer bonów jednego przeznaczenia

   - podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,

b) nabywcą jest:

   - w przypadku nabycia gazu w systemie gazowym, energii elektrycznej w systemie elektroenergetycznym, energii cieplnej lub chłodniczej przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej - podmiot zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4 lub art. 97 ust. 4,

   - w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których miejscem dostawy towarów, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,

   - w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana zgodnie z art. 97 ust. 4, 

 c) dostawa towarów nie jest dokonywana w ramach wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość lub sprzedaży na odległość towarów importowanych rozliczanej w procedurze szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, lub na zasadach odpowiadających tym regulacjom.

Na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy:

W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.

Powołany art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia, który polega na opodatkowaniu dostawy towarów przez nabywcę towarów. Przepis ten ma zastosowanie, gdy miejscem dostawy towarów, a tym samym opodatkowania, ustalonym na podstawie przepisów ustawy, jest terytorium Polski. Przy tym, warunkiem zastosowania odwrotnego obciążenia, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy względem dostawy towarów jest spełnienie warunków dotyczących podmiotu dokonującego dostawy towarów oraz nabywającego towar.

W analizowanym przypadku warunki te będą spełnione, co oznacza, że Wnioskodawca wystąpi w tym zdarzeniu jako podatnik podatku VAT zobowiązany na zasadzie odwrotnego obciążenia do rozliczenia należnego VAT od tych transakcji. Przy czym istotne jest, kiedy przejdzie do rozporządzania towarem jak właściciel. Wnioskodawca bowiem będzie miał możliwość rozporządzania jak właściciel towarami w momencie pobrania ich z magazynu. W tym momencie Wnioskodawca będzie rozporządzał towarami jak typowy właściciel.

Zgodnie z powołanym art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy - w przypadku gdy do sprzedaży towarów dochodzi w momencie kiedy znajdują się one na terytorium Polski (nie są w wyniku tej sprzedaży transportowane do Polski z innego kraju), miejscem opodatkowania takiej sprzedaży jest Polska. Podatnikiem zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu dostawy towarów jest, co do zasady, dostawca towarów, niemniej jednak w niektórych przypadkach może nim być nabywca towarów, o czym stanowi powołany art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy. Przepis ten przewiduje tzw. instytucję odwrotnego obciążenia, polegającą na przeniesieniu obowiązku opodatkowania transakcji ze sprzedawcy na nabywcę towarów. Aby uznać nabywcę towarów za podatnika zobowiązanego do rozliczenia podatku, zagraniczny dostawca towarów nie może być zarejestrowany w Polsce dla celów VAT (przy dostawie towarów innych niż gaz w systemie gazowym, energia elektryczna w systemie elektroenergetycznym, energia cieplna lub chłodnicza przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej) jak również nie powinien posiadać siedziby oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Z kolei, nabywca towarów powinien być podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy posiadającym siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce lub osobą prawną niebędącą podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy posiadającą siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowanym zgodnie z art. 97 ust. 4 ustawy (art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy).

Zatem, co do zasady, w przypadku gdy nabywca jest podatnikiem o którym mowa w art. 15 ustawy posiadającym siedzibę działalności gospodarczej w Polsce, zaś zagraniczny dostawca towarów nie posiada siedziby oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz jednocześnie nie jest zarejestrowany w Polsce dla celów VAT - wówczas na dostawcy towarów nie ciąży obowiązek rozliczenia podatku należnego na terytorium Polski od dokonywanych dostaw.

Natomiast w przypadku gdy dostawcą jest podmiot niemający siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, lecz jest zarejestrowany w Polsce dla celów podatku od towarów i usług, wówczas nabywca tych towarów nie jest zobowiązany do rozliczenia podatku należnego - obowiązek ten ciąży na dostawcy towaru.

Odnosząc powyższe do analizowanej sytuacji należy uznać, że w sytuacji kiedy Dostawca nie będąc zarejestrowanym do VAT będzie dostarczał Towary do magazynu zlokalizowanego w Polsce na rzecz Wnioskodawcy, który jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny w Polsce, wówczas zastosowanie znajdzie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy. W związku z tym Wnioskodawca jest zobowiązany do rozliczenia podatku należnego od analizowanej transakcji za okres w którym powstanie obowiązek podatkowy - tj. z momentem przejścia prawa własności tych towarów na Wnioskodawcę.

Odmienna sytuacja już wystąpi, gdy Dostawca zarejestruje się jako czynny podatnik VAT na terytorium Polski, wówczas to Dostawca stanie się podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku należnego od dostaw towarów dokonanych na rzecz Wnioskodawcy na terytorium kraju - por. interpretacja z dnia 30 grudnia 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.674.2025.2.RM

Ad. 5 Obowiązek podatkowy w VAT dla Wnioskodawcy

Obowiązek podatkowy w VAT, po stronie Wnioskodawcy powstanie z momentem dostawy Towarów a w tym przypadku to jest moment pobrania towarów z magazynu, dla sytuacji w której Dostawca nie będzie zarejestrowany do VAT w Polsce, po stronie Wnioskodawcy powstanie obowiązek rozliczenia VAT należnego za okres w którym Towary zostaną pobrane z magazynu.

W myśl art. 19a ust. 1 ustawy: Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.

Zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy:

Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:

1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 1b;

2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.

Przepis art. 19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi. Oznacza to, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres. Natomiast, w przypadku gdy przed dokonaniem dostawy towarów otrzymano całość lub część zapłaty, wówczas - stosownie do art. 19a ust. 8 ustawy - obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania tej zapłaty.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy:

Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

W myśl art. 22 ust. 3 ustawy:

Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

Na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy:

Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu.

W analizowanym przypadku, Wnioskodawca będzie podatnikiem z tytułu dostawy towarów pobranych z magazynu i będzie zobowiązany do rozpoznania podatku należnego od każdej transakcji tj. pobrania towarów z magazynu i obowiązek w VAT rozpozna za okres w którym te towary z magazynu pobrał Wnioskodawca, bo w tym momencie dojdzie do przeniesienia władztwa nad Towarem rozumianego jako prawo Wnioskodawcy do rozporządzania nim jak właściciel.

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumiana jest przez ustawodawcę jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu "jak właściciel" zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).

Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej: „TSUE”) w wyroku z 8 lutego 1990 r. w sprawie C-320/88. W orzeczeniu tym TSUE stwierdza, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju.

Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności.

W tym orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią. Dopiero zatem przekazanie władztwa ekonomicznego nad rzeczą jest przesłanką do uznania danej czynności za dostawę towarów. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności. Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako prawa własności.

Idąc dalej należy wskazać, że czynności przeniesienia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy.

Innymi słowy, jeśli nabywca może dowolnie towar zmienić, zniszczyć, oddać innej osobie w używanie, bądź dalej przenieść prawo do dysponowania towarem jak właściciel, to nabycie przez niego towaru podlega opodatkowaniu jako dostawa towarów.

Niemniej jednak czynności przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel musi towarzyszyć wydanie przedmiotowego towaru. Tylko wówczas powstanie obowiązek podatkowy z tytułu tej czynności. Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym.

Zatem, wydaniem towaru (dostarczeniem towaru, z którym wiąże się powstanie obowiązku podatkowego), jest moment, w którym sprzedający odda towar do swobodnego rozporządzania (dysponowania) odbiorcy, a sam przestanie faktycznie władać tym towarem (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 114/06). O braku tożsamości pomiędzy definicją dostawy towarów jak również sprzedaży przesądza sam ustawodawca, który rozróżnia definicję dostawy towarów (z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT) od sprzedaży, zdefiniowanej w art. 2 pkt 22 ustawy o VAT.

Zgodnie ze wskazaną definicją, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Pojęcie sprzedaży jest wobec tego pojęciem szerszym i obejmującym dostawę towarów, ale sama data sprzedaży (w sensie umownym, cywilistycznym) nie jest tożsama z datą dostawy, datą, w której dochodzi do przejścia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Regulacje dotyczące momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług zawierają przepisy wskazanego powyżej art. 19a ww. ustawy o VAT.

Zgodnie z ogólną zasadą, zawartą w art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu ww. podatkiem, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.

Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i podatek ten powinien być rozliczony za ten okres. A zatem, jak wynika z literalnej wykładni przepisu art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, dla ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego przy dostawie towarów, co do zasady, istotny jest moment „dokonania dostawy towarów”.

Zaznaczyć przy tym jednak należy, że przez „dokonanie dostawy towarów”, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W tym miejscu należy również zauważyć, że z wydaniem towaru przez dostawcę łączy się istotny skutek dokonania sprzedaży towarów, polegający m.in. na przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru. Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru jest - co do zasady - wydanie towaru. Dokonanie dostawy, o której mowa w art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, oznacza zatem faktyczne zrealizowanie dostawy. Zatem przekazanie władztwa ekonomicznego nad rzeczą jest przesłanką do uznania danej czynności za dostawę towarów.

W ślad za powyższym, warto zwrócić uwagę w tym zakresie na wyrok Naczelny Sąd Administracyjny (zwana dalej: „NSA”) z 14 września 2014 r. (sygn. akt I FSK 1389/09), w którym NSA stwierdził, że z fizycznym wydaniem rzeczy łączy się po stronie nabywcy wola władania rzeczą dla siebie w zakresie określonego prawa i rezygnacja z posiadania przez dotychczasowego posiadacza.

Ponadto Sąd wskazał, że objęcie w posiadanie towaru przez odbiorcę w obrocie handlowym, stanowiącym o objęciu towaru w ekonomiczne władztwo, może nastąpić:

 1) przez odebranie towaru z magazynu dostawcy (loco magazyn dostawcy - koszty załadunku ponosi sprzedawca, a transportu i ubezpieczenia odbiorca; wydanie towaru następuje z jego objęciem w posiadanie przez odbiorcę, czyli z momentem załadowania i pokwitowania odbioru),

 2) przez dostarczenie towaru do magazynu odbiorcy (franco magazyn odbiorcy - koszty załadunku, transportu i ubezpieczenia ponosi sprzedawca, a rozładunku odbiorca; wydanie towaru następuje z chwilą jego objęcia w posiadanie przez odbiorcę, czyli wyładowanie i pokwitowanie odbioru),

 3) przez wysłanie towaru przez przewoźnika na podstawie zawartej umowy przewozu towaru. Przyjąć zatem należy, że wydaniem towaru (dostarczeniem towaru, z którym wiąże się powstanie obowiązku podatkowego), jest moment, w którym sprzedający odda towar do swobodnego rozporządzania (dysponowania) odbiorcy, a sam przestanie faktycznie władać tym towarem (por. wyrok NSA z 21 listopada 2007 r.; sygn. akt I FSK 114/06).

Ad. 6 (stanowisko ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku gdy Dostawca dokona rejestracji jako podatnik VAT czynny na terytorium Polski i uzyska polski numer identyfikacji podatkowej (NIP), Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do rozliczenia podatku VAT jako podatnik na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT podatnikami są również nabywcy towarów, jeżeli łącznie spełnione są warunki określone w tym przepisie. Mechanizm ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którą podatnikiem zobowiązanym do rozliczenia podatku należnego jest podmiot dokonujący dostawy towarów.

W ocenie Wnioskodawcy, w sytuacji gdy Dostawca będzie zarejestrowany jako podatnik VAT czynny w Polsce, nie zostaną spełnione przesłanki uzasadniające przeniesienie obowiązku rozliczenia podatku na nabywcę na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT. W konsekwencji Wnioskodawca nie będzie występował w charakterze podatnika zobowiązanego do rozliczenia podatku należnego od nabywanych towarów.

Jednocześnie dostawa towarów na rzecz Wnioskodawcy będzie stanowiła dostawę krajową podlegającą opodatkowaniu na terytorium Polski.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, miejscem dostawy towarów niewysyłanych ani nietransportowanych jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym towary w momencie dostawy będą znajdowały się na terytorium Polski.

W rezultacie po stronie Wnioskodawcy nie powstanie obowiązek rozliczenia podatku należnego VAT z tytułu nabycia towarów. Wnioskodawca będzie występował wyłącznie jako nabywca towarów, natomiast obowiązek rozliczenia podatku należnego z tytułu dokonanej dostawy będzie ciążył na Dostawcy jako podmiocie dokonującym krajowej dostawy towarów na terytorium Polski.

 

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, w podatku od towarów i usług (w zakresie pytań oznaczonych numerami 1-6), jest prawidłowe.

 

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

 

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem” podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. 

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy:

Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.

Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Idąc dalej należy wskazać, że czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:

 

Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:

1) nabywcą towarów jest:

a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,

b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a

- z zastrzeżeniem art. 10;

2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

Zatem, przy spełnieniu warunków dotyczących podmiotów biorących udział w transakcji, wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy ma miejsce wówczas, gdy w wyniku dostawy, w ramach której dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel towary są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy:

Przepis ten rozszerza zatem zakres transakcji uznawanych za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów o przemieszczenie towarów własnych podatnika z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do Polski. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy w sytuacji gdy następuje przemieszczenie należących do podatnika podatku od wartości dodanej towarów mających służyć działalności gospodarczej podatnika, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium Polski wówczas również ma miejsce wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.

Zgodnie z art. 13d ust. 1-4 ustawy:

Na podstawie art. 13e ust. 1 i 2 ustawy:

Stosownie do art. 13f ust. 1 ustawy,

W myśl art. 20 ust. 5 ustawy:

Jak stanowi art. 25 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 5 ustawy

W myśl art. 109 ust. 11c ustawy:

Zatem, powołany przepis art. 109 ust. 11c ustawy wprowadza wymóg prowadzenia przez dostawcę towarów ewidencji dotyczącej przemieszczania towarów w procedurze magazynu typu call-off stock. Przy czym, szczegółowy zakres danych, jakie powinna zawierać ewidencja, wynika z art. 54a ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) z 15 marca 2011 r. 282/2011 ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011 str. 1 ze. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem”, do którego wprost odsyła ww. przepis ustawy.

Stosownie do art. 54a ust. 1 rozporządzenia:

Natomiast w myśl art. 243 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE z 11 grudnia 2006 r. (Dz.U.UE.L.2006.347.1):

Zgodnie z treścią art. 13b ustawy o VAT jeżeli warunki określone w art. 13a ust. 2 są spełnione, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1, uznaje się za dokonane przez podatnika, o którym mowa w art. 13a ust. 2 pkt 3, na terytorium kraju w momencie przeniesienia na niego prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile przeniesienie to nastąpi w terminie 12 miesięcy od dnia wprowadzenia towarów do magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock.

Przepisami art. 13a-13g ustawy o VAT regulują zatem procedurę przemieszczenia towarów w procedurze magazynu typu call-off stock na terytorium kraju. Warunki stosowania tej procedury określają przepisy art. 13a ust. 2 ustawy. Jeżeli warunki te są spełnione, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane przez podatnika, o którym mowa w art. 13a ust. 2 pkt 3 ustawy na terytorium kraju w momencie przeniesienia na niego prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile przeniesienie to nastąpi w terminie 12 miesięcy od dnia wprowadzenia towarów do magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock.

Zgodnie z treścią art. 20 ust. 5 ustawy w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9.

Z opisu sprawy wynika, że Państwa Spółka - będąca czynnym podatnikiem podatku VAT oraz zarejestrowanym podatnikiem VAT UE, z siedzibę na terytorium Polski - zawarła z kontrahentem (Dostawcą) posiadającym siedzibę działalności gospodarczej na terytorium A. porozumienie dotyczące zasad dostarczania i składowania towarów będących jego własnością na terytorium Polski.

W ramach prowadzonej działalności Dostawca zleca produkcję towarów podmiotowi trzeciemu posiadającemu siedzibę na terytorium B. Po wyprodukowaniu towary są transportowane z terytorium B. do magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski.

Wskazali Państwo, że Dostawca jest podmiotem zarejestrowanym dla celów podatku od wartości dodanej na terytorium A., B. i C. Dostawca oświadczył, że nie posiada siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, znana jest mu tożsamość Państwa Spółki - jako podmiotu, który będzie jedynym uprawnionym do pobierania towarów z magazynu oraz do nabywania prawa do rozporządzania nimi jak właściciel, znany jest mu numer identyfikacji podatkowej Spółki poprzedzony kodem PL, a także że będzie prowadzić ewidencję zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE).

Na podstawie zawartego porozumienia Dostawca przemieszcza towary z terytorium B. do magazynu zlokalizowanego na Nieruchomości Państwa Spółki w Polsce w celu ich składowania. Magazyn zostaje utworzony w nieruchomości należącej do Państwa Spółki i umożliwia Dostawcy składowanie towarów stanowiących jego własność, a Spółce pobieranie tych towarów oraz nabywanie prawa do rozporządzania nimi jak właściciel w momencie ich pobrania.

Zgodnie z przedstawionym opisem sprawy, do momentu pobrania towarów przez Spółkę pozostają one własnością Dostawcy, przy czym odpowiedzialność za towar składowany w magazynie spoczywa na Państwa Spółce, która jest jedynym podmiotem uprawnionym do pobierania towarów z magazynu.

Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia czy Spółka może uznać, że do przemieszczeń towarów z B. (tam wyprodukowanych) do magazynu Spółki zlokalizowanego w Polsce zastosowanie znajdzie procedura magazynu call-off stock uregulowana w Rozdziale 3a, art. 13a-13g ustawy o VAT, a w konsekwencji czy w wyniku przemieszczenia towaru w tej procedurze obowiązek podatkowy w VAT dla Spółki powstanie z momentem pobrania towarów z magazynu.

Aby odnieść się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że procedura magazynu typu call-off stock ma miejsce, w sytuacji, gdy łącznie spełnione są warunki wymienione w art. 13a ust. 2 ustawy. Wówczas na terytorium Polski podatnik, o którym mowa w art. 13a ust. 2 pkt 3 ustawy (tj. podatnik, któremu są dostarczone towary) rozpoznaje w momencie przeniesienia na niego prawa do rozporządzania towarami jak właściciel wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy (o ile przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel nastąpi w terminie 12 miesięcy od dnia wprowadzenia towarów do magazynu w procedurze magazynu typu call-off stock).

W analizowanym przypadku, zgodnie z prawami i obowiązkami - wynikającymi z zawartego z Dostawcą Porozumienia - Dostawca przetransportuje towary z terytorium innego państwa członkowskiego do magazynu w Polsce w celu ich wprowadzenia w procedurze magazynu call of stock. Magazyn zostaje utworzony w nieruchomości należącej do Państwa Spółki i umożliwia Dostawcy składowanie towarów stanowiących jego własność, a Spółce pobieranie tych towarów oraz nabywanie prawa do rozporządzania nimi jak właściciel w momencie ich pobrania. Wskazali Państwo, że Spółka jest jedynym podmiotem uprawnionym do pobierania towarów z magazynu, a poboru towarów będą dokonywać tylko uprawnieni pracownicy Spółki wskazani na imiennej liście. Spółka każde pobranie będzie miała obowiązek ewidencjonować poprzez dokonanie wpisu do ewidencji, a także dokonać zgłoszenia Dostawcy o poborze towarów z magazynu.

Z momentem wprowadzenia towarów do magazynu, Spółka ponosić będzie odpowiedzialność za uszkodzenie, zniszczenie czy utratę towarów, pomimo, że pozostają one własnością Dostawcy do momentu ich pobrania z magazynu.

Przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel nastąpi w ciągu 12 miesięcy od dnia wprowadzenia ich do magazynu Spółki.

Zatem, w analizowanym przypadku spełnione są wszystkie warunki określone w art. 13a ust. 2 ustawy, przy spełnieniu których ma miejsce procedura magazynu typu call-off stock.

Podsumowując, w przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego nr I do przemieszczenia towarów z terytorium B. (tam wyprodukowanych) do magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski znajdzie zastosowanie procedura magazynu typu call-off stock, o której mowa w art. 13a-13g ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji, przemieszczenia towarów w tej procedurze będą stanowiły po stronie Spółki wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, które będzie rozpoznane w momencie przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz Spółki tj. w momencie pobrania towarów z magazynu zlokalizowanego w Polsce - z tym momentem, Spółka staje się jego właścicielem i może swobodnie rozporządzać towarem.

Zatem, obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, dla dostaw towarów powstaje zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy o VAT tj. z momentem wystawienia faktury przez Dostawcę, ale nie później niż dostawa towarów tj. w tym przypadku nie później niż z pobraniem towarów z magazynu przez Spółkę.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości dotyczą także ustalenia czy przemieszczenie towarów do magazynu zlokalizowanego w Polsce oraz ich późniejsze pobranie przez Spółkę będzie stanowiło jedną transakcję wewnątrzwspólnotową, skutkującą rozpoznaniem przez Spółkę wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w momencie ich pobrania.

Jak wynika z powołanych wcześniej przepisów, nabycie towarów w procedurze call-of stock oznacza dla polskiego podatnika, jako ostatecznego nabywcy towarów, obowiązek rozliczenia unijnego nabycia towarów.

Zastosowanie przez podatnika procedury call-of stock przesuwa moment rozpoznania transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, który - przy zastosowaniu ww. procedury - należy rozpoznać w momencie pobrania towarów z magazynu, a nie w momencie ich przemieszczenia na terytorium kraju.

Podkreślenia wymaga, że procedura call-of stock nie zmienia więc charakteru transakcji jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i nie zmienia ilości transakcji - dalej pozostaje jedną transakcją, której moment rozpoznania jest przesunięty.

Zatem, w analizowanej sprawie Spółka nie będzie zobowiązana do rozpoznania dwóch następujących po sobie odrębnych transakcji, tj. wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy - w związku z przemieszczeniem towarów z terytorium B. do magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski, a następnie do rozpoznania dostawy towarów realizowanej przez Dostawcę na rzecz Państwa Spółki na terytorium Polski (z magazynu w Polsce). W tym konkretnym przypadku przemieszczenie towarów Dostawcy z terytorium B. do magazynu zlokalizowanego na terytorium Polski oraz ich późniejszą dostawę dokonywaną na rzecz Państwa Spółki należy traktować jako jedną transakcję.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Kolejne Państwa wątpliwości sformułowane w pytaniu nr 3 dotyczą kwestii ustalenia czy w przypadku, gdy Dostawca dokona rejestracji jako podatnik VAT czynny na terytorium Polski i uzyska polski numer identyfikacji podatkowej (NIP), to czy Państwa Spółka będzie nadal uprawniona i zobowiązana do rozliczania nabycia towarów zgodnie z procedurą call-off stock, tj. do rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) w momencie pobrania towarów z magazynu.

Biorąc pod uwagę okoliczności analizowanej sprawy oraz powołane wcześniej przepisy, należy zgodzić się z Państwem, że rejestracja Dostawcy jako podatnika VAT czynnego na terytorium Polski oraz uzyskanie przez niego polskiego numeru identyfikacji podatkowej (NIP) nie wyklucza możliwości stosowania procedury call-off stock.

Brak rejestracji dla celów podatku VAT na terytorium kraju przez podmiot dokonujący dostawy, nie jest warunkiem do zastosowania procedury call-of stock. Istotne jest natomiast, aby podatnik podatku od wartości dodanej wysyłający lub transportujący towary nie miał siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Zatem, słusznie Państwo zauważyli, przepisy regulujące procedurę call-off stock nie uzależniają możliwości jej stosowania od braku rejestracji dostawcy dla celów VAT w państwie członkowskim przeznaczenia towarów. Istotne jest natomiast spełnienie warunków określonych w przepisach dotyczących tej procedury, które - jak już wyjaśniono wcześniej - w opisanym zdarzeniu nr I zostaną spełnione.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.

Przechodząc natomiast do Państwa wątpliwości dotyczących ustalenia czy - w przypadku opisanego zdarzenia nr II - Spółka wystąpi w roli podatnika na mocy art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT i będzie zobowiązana do rozliczenia podatku od nabywanych towarów, w sytuacji, gdy Dostawca nie będzie zarejestrowany do podatku VAT w Polsce, wskazać należy, że jak stanowi art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. a-c ustawy:

W myśl art. 17 ust. 2 ustawy:

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:

Według art. 15 ust. 2 ustawy:

Należy wskazać, że co do zasady, podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT należnego jest podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, czyli podmiot, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, tj. dokonuje odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju. Niemniej jednak w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy podatnikiem staje się nabywca towarów lub usługobiorca, jeśli dokonał on nabycia towarów lub usług od dostawcy lub usługobiorcy spoza terytorium Polski. Powołany art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia, który polega na opodatkowaniu dostawy towarów przez nabywcę towarów. Przepis ten ma zastosowanie, gdy miejscem dostawy towarów, a tym samym opodatkowania, ustalonym na podstawie przepisów ustawy, jest terytorium Polski. Przy tym, warunkiem zastosowania odwrotnego obciążenia, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy względem dostawy towarów jest spełnienie warunków dotyczących podmiotu dokonującego dostawy towarów oraz nabywającego towar.

Przepis ten przewiduje tzw. instytucję odwrotnego obciążenia, polegającą na przeniesieniu obowiązku opodatkowania transakcji ze sprzedawcy na nabywcę towarów. Aby uznać nabywcę towarów za podatnika zobowiązanego do rozliczenia podatku, zagraniczny dostawca towarów nie może być zarejestrowany w Polsce dla celów VAT (przy dostawie towarów innych niż gaz w systemie gazowym, energia elektryczna w systemie elektroenergetycznym, energia cieplna lub chłodnicza przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej) jak również nie powinien posiadać siedziby oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Z kolei, nabywca towarów powinien być podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy posiadającym siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce lub osobą prawną niebędącą podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy posiadającą siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowanym zgodnie z art. 97 ust. 4 ustawy (art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy). 

Zatem, co do zasady, w przypadku gdy nabywca jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy posiadającym siedzibę działalności gospodarczej w Polsce, zaś zagraniczny dostawca towarów nie posiada siedziby oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz jednocześnie nie jest zarejestrowany w Polsce dla celów VAT - wówczas na dostawcy towarów nie ciąży obowiązek rozliczenia podatku należnego na terytorium Polski od dokonywanych dostaw. Natomiast w przypadku gdy dostawcą jest podmiot niemający siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, lecz jest zarejestrowany w Polsce dla celów podatku od towarów i usług, wówczas nabywca tych towarów nie jest zobowiązany do rozliczenia podatku należnego - obowiązek ten ciąży na dostawcy towaru.

W myśl art. 19a ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy:

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Przepis art. 19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi. Oznacza to, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres. Natomiast, w przypadku gdy przed dokonaniem dostawy towarów otrzymano całość lub część zapłaty, wówczas - stosownie do art. 19a ust. 8 ustawy - obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania tej zapłaty.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

W myśl art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:

Z opisu przedstawionego zdarzenia przyszłego nr II wynika, że Państwa Spółka zawarła z kontrahentem posiadającym siedzibę działalności gospodarczej na terytorium A. (Dostawcą) umowę regulującą zasady składowania oraz pobierania towarów w magazynie zlokalizowanym na terytorium Polski.

Dostawca planuje również rejestrację dla celów podatku VAT na terytorium Polski, na ten moment jednak nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny ani zwolniony na terytorium Polski. Dostawca oraz Spółka zawarły umowę, w której Dostawca oświadczył, że towary przechowywane w magazynie zostały uprzednio nabyte w ramach transakcji opodatkowanych podatkiem VAT na terytorium Polski, a podatek ten został rozliczony przez Dostawcę.

W analizowanym przypadku, towary będą transportowane wyłącznie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (a więc nie będą przemieszczane z innych państw członkowskich w ramach tej Umowy). Towary w rozumieniu Umowy stanowią produkty wytwarzane przez Dostawcę lub na jego zlecenie, które są formułowane oraz konfekcjonowane na terytorium Polski, a następnie dostarczane do magazynu kontraktowego.

Odnosząc się do wątpliwości związanych z prawidłowym rozliczeniem podatku VAT z tytułu opisanych transakcji należy wskazać, że zgodnie z powołanym art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy - w przypadku gdy do sprzedaży towarów dochodzi w momencie kiedy znajdują się one na terytorium Polski (nie są w wyniku tej sprzedaży transportowane do Polski z innego kraju), miejscem opodatkowania takiej sprzedaży jest Polska. Podatnikiem zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu dostawy towarów jest, co do zasady, dostawca towarów, niemniej jednak w niektórych przypadkach może nim być nabywca towarów, o czym stanowi powołany art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy.

Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji należy uznać, że w okresie kiedy Dostawca (nie będący zarejestrowany w Polsce dla celów podatku VAT) będzie dokonywał dostawy na rzecz Państwa Spółki, która jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny w Polsce, wówczas znajdzie zastosowanie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy. W związku z tym do rozliczenia podatku należnego od przedmiotowych dostaw zobowiązana będzie Państwa Spółka - jako polski nabywca.

Tym samym, Państwa stanowisko, w zakresie pytania nr 4 jest prawidłowe.

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, oczekują Państwo także rozstrzygnięcia kiedy w przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego Spółka zobowiązana będzie do rozpoznania obowiązku podatkowego w VAT.

Mając na uwadze powołane wcześniej przepisy i dotychczasowe ustalenia, co do zasady, zgodzić należy się z Państwem, że obowiązek podatkowy w podatku VAT (w sytuacji gdy Dostawca nie będzie zarejestrowany do VAT w Polsce), powstanie po stronie Spółki z momentem dostawy towarów - w analizowanym przypadku - w momencie pobrania towarów z magazynu, gdyż w tym momencie na Państwa Spółkę zostanie przeniesione władztwo nad towarem - prawo do rozporządzania nim jak właściciel.

W konsekwencji, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 5 należy uznać za prawidłowe.

Odnosząc się natomiast do Państwa wątpliwości związanych z ustaleniem czy Spółka wystąpi w charakterze podatnika zobowiązanego do rozliczenia podatku należnego od nabywanych towarów, w przypadku gdy Dostawca dokona rejestracji jako podatnik VAT czynny na terytorium Polski i uzyska polski numer identyfikacji podatkowej (NIP), wskazać należy, że - jak już wyjaśniono wcześniej - w przypadku gdy dostawcą jest podmiot niemający siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, lecz jest zarejestrowany w Polsce dla celów podatku od towarów i usług, wówczas nabywca tych towarów nie jest zobowiązany do rozliczenia podatku należnego - obowiązek ten ciąży na dostawcy towaru.

Jak wynika z przedstawionych okoliczności sprawy, Dostawca jest podmiotem zarejestrowanym dla celów podatku od wartości dodanej na terytorium A., B. i C., a ponadto planuje również rejestrację dla celów podatku VAT na terytorium Polski.

Odnosząc się do Państwa powyższych wątpliwości stwierdzić należy, że w sytuacji gdy Dostawca będzie zarejestrowany jako czynny podatnik VAT w Polsce, to stanie się podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku należnego od dostaw towarów dokonanych na rzecz Państwa Spółki na terytorium kraju.

Tym samym, w związku z zarejestrowaniem Dostawcy jako czynnego podatnika VAT nie będą spełnione przesłanki, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy. W konsekwencji, pomimo nie posiadania przez Dostawcę siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, Dostawca stanie się podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku należnego od dostaw towarów dokonywanych na terytorium kraju na rzecz Państwa Spółki.

Zatem, po stronie Państwa Spółki nie powstanie obowiązek rozliczenia podatku należnego VAT z tytułu nabycia towarów.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 6 jest prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zadanych pytań) Wnioskodawcy, w odniesieniu do opisanego zdarzenia przyszłego. Poszczególne rozstrzygnięcia, przyjęte w niniejszej interpretacji, odnoszą się wyłącznie do danego pytania. Zauważyć bowiem należy, że to wyłącznie Wnioskodawca, w treści składanego wniosku, kształtuje jego zakres przedmiotowy. Zatem kwestie, które nie zostały objęte pytaniami wskazanymi we wniosku, a zostały poruszone w opisie zdarzenia przyszłego lub własnym stanowisku, nie mogą być rozpatrzone - zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622, ze zm.; dalej jako: „Ordynacja podatkowa”).

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach przedstawionego zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa. Z powyższych przepisów wynika, że organ rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji nie podejmuje wyjaśnienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, tj. nie przeprowadza dowodów, lecz dokonuje oceny prawnej przedstawionych we wniosku okoliczności w kontekście zadanego pytania przyporządkowanego do danego zdarzenia przyszłego. W tym miejscu organ interpretacyjny zastrzega jednak, że gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny interpretacja nie wywoła skutków prawnych.

 

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622, ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

   - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

 

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.