0111-KDIB1-3.4010.392.2026.1.AN

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych, jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 lipca 2026 r., o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(…) Spółka akcyjna (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”), jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Wnioskodawca jest spółką kapitałową należącą do grupy kapitałowej będącej producentem (…).

Stan faktyczny

Spółka prowadzi działalność gospodarczą obejmującą w szczególności działalność produkcyjną oraz działalność handlową (towarową). W związku z prowadzoną działalnością Spółka uzyskała m.in:

-     zezwolenie nr (…) z (…) 2014 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, zmienione Decyzją nr (…) z 24 (…)2017 r., a następnie decyzją nr (…) z (…) 2018 r. (dalej: „Zezwolenie”);

-     decyzję o wsparciu nr (…) z (…) 2021 r., wydaną na podstawie ustawy o wspieraniu nowych inwestycji, następnie zmienioną decyzją (…) nr (…) z (…) 2023 r. oraz decyzją Ministra Finansów i Gospodarki (…) z (…) 2025 r. (dalej: „Decyzja o wsparciu” lub „Decyzja”).

Zezwolenie obejmuje działalność produkcyjną oraz inne powiązane czynności prowadzone na terenie strefy, natomiast Decyzja o wsparciu dotyczy realizacji nowej inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego zakładu produkcyjnego Spółki i zwiększeniu jego zdolności produkcyjnych.

W ramach Zezwolenia Spółka korzystała ze zwolnienia podatkowego na gruncie CIT. Jednocześnie, w odniesieniu do Decyzji o wsparciu Spółka nie skorzystała dotychczas z wynikającej z niej j pomocy publicznej.

Z uwagi na okoliczności biznesowe Spółka podjęła decyzję o wystąpieniu z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia Decyzji o wsparciu na podstawie art. 17 ust. 5 ustawy o wspieraniu nowych inwestycji. Jednocześnie, Spółka wystąpiła również z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia Zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie art. 19 ust. 5 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych.

Pytanie

W którym momencie nastąpi skutek wygaśnięcia Decyzji w trybie określonym w art. 17 ust. 5 Ustawy o WNI, oraz Zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej w trybie art. 19 ust. 5 Ustawy o SSE, w postaci utraty prawa do zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a oraz art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, skutek wygaśnięcia Decyzji o wsparciu w trybie określonym w art. 17 ust. 5 Ustawy o WNI oraz Zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej w trybie określonym w art. 19 ust. 5 Ustawy o SSE, w postaci utraty prawa do stosowania zwolnienia podatkowego, o którym mowa odpowiednio w art. 17 ust. 1 pkt 34a oraz art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, powstaje z chwilą złożenia przez Spółkę wniosków do ministra właściwego do spraw gospodarki o stwierdzenie ich wygaśnięcia.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Procedura rozpoznania wniosku Spółki o stwierdzenie wygaśnięcia Decyzji o wsparciu ma charakter szczególny, gdyż znajduje oparcie w przepisach ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (dalej: „ustawa WNI”), w szczególności w art. 17 ust. 5 tej ustawy.

Niezależnie od administracyjnoprawnego charakteru tego trybu, postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia Decyzji o wsparciu wywiera bezpośrednie skutki na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych. W szczególności determinuje moment, od którego zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT przestaje znajdować zastosowanie do dochodów generowanych w związku z Decyzją.

W konsekwencji, zasadnicze znaczenie ma ustalenie chwili, w której wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o wsparciu wywołuje skutek w sferze podatkowej. W ocenie Spółki, skutek ten następuje z chwilą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia Decyzji, tj. z dniem doręczenia go właściwemu organowi.

Powyższy pogląd znajduje uzasadnienie w charakterze decyzji stwierdzającej wygaśnięcie aktu administracyjnego. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania podstaw materialnoprawnych stosunku prawnego ukształtowanego tą decyzją, w szczególności w przypadku rezygnacji strony z przysługującego jej uprawnienia lub zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającej jej wykonanie (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, 2024).

W analizowanym stanie faktycznym, złożenie przez Spółkę wniosku o wygaszenie Decyzji stanowi jednoznaczny przejaw rezygnacji z uprawnienia do korzystania z pomocy publicznej. Tym samym, już na tym etapie Decyzja traci dla Spółki znaczenie gospodarcze i staje się bezprzedmiotowa.

Powyższa wykładnia znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 86/12, wskazano, że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie zezwolenia strefowego ma charakter deklaratoryjny i wywołuje skutki z mocą wsteczną (ex tunc), tj. od momentu zaistnienia przesłanek jej wygaśnięcia. NSA podkreślił, że bezprzedmiotowość decyzji może wynikać m.in. z rezygnacji uprawnionego z korzystania z przysługującego mu prawa, co powoduje, że decyzja przestaje wywoływać skutki już z chwilą złożenia stosownego wniosku.

Choć powyższe rozstrzygnięcie odnosi się do zezwoleń funkcjonujących w ramach specjalnych stref ekonomicznych, to – mając na uwadze systemowe następstwo SSE przez mechanizm Polskiej Strefy Inwestycji – prezentowaną w nim wykładnię należy uznać za aktualną również w odniesieniu do decyzji o wsparciu wydawanych na podstawie ustawy WNI oraz zwolnienia podatkowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane także w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych. W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 grudnia 2017 r., znak nr 0111-KDIB1-2.4010.432.2017.1.BG wskazano, że decyzja w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia strefowego ma charakter deklaratoryjny, a jej skutki powstają z mocą wsteczną – od dnia złożenia wniosku o jej wygaszenie. Organ potwierdził, że rezygnacja przedsiębiorcy z korzystania z pomocy publicznej powoduje bezprzedmiotowość decyzji już na moment wystąpienia z wnioskiem.

Inny przykład praktyki interpretacyjnej organów podatkowych w przedmiocie wniosku jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 czerwca 2025 r., znak 0114-KDIP2-1.4010.247.2025.2.KW, w której organ wskazał, że decyzja ministra właściwego do spraw gospodarki w sprawie wygaśnięcia Decyzji o wsparciu wywołuje skutki tzw. ex tunc, tj. oznacza to, że decyzja ta ma charakter deklaratoryjny i wywołuje skutek od dnia złożenia przez przedsiębiorcę wniosku o wygaszenie Decyzji o wsparciu.

Co istotne, w art. 17 ust. 1 Ustawy o WNI wskazano, że prawo do korzystania ze zwolnienia, od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych, wygasa z upływem okresu, na jaki została wydana decyzja o wsparciu, w przypadku uchylenia albo stwierdzenia nieważności decyzji o wsparciu.

Przepis ten dotyczy jednak jedynie następujących sytuacji:

a) upływ okresu, na który decyzja została wydana;

b) uchylenie decyzji;

c) stwierdzenie nieważności decyzji.

Odnosi się on zatem do innych trybów/sytuacji niż przypadek złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o wsparciu. A zatem, z przepisów Ustawy o WNI w żaden sposób nie wynika, że to dopiero wydanie decyzji o wygaśnięciu (uzyskanie przez nią statusu ostatecznej) wyznaczałoby moment, od którego podatnik traci prawo do zwolnienia z CIT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.

W konsekwencji, jako moment ten (tj. utraty prawa do zwolnienia) należy rozumieć wyrażenie przez przedsiębiorcę (podatnika) woli co do wygaszenia decyzji o wsparciu.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w przepisach ustawy o CIT. W myśl art. 17 ust. 5 updop, w razie cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 34, lub uchylenia decyzji o wsparciu, o której mowa w ust. 1 pkt 34a, podatnik traci prawo do zwolnienia i jest obowiązany do zapłaty podatku na zasadach określonych w ust. 6.

Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 6 updop, w razie wystąpienia okoliczności, o których mowa w ust. 5, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku należnego od dochodu wynikającego z cofniętego zezwolenia albo z uchylonej decyzji o wsparciu, w terminie właściwym do rozliczenia zaliczki za pierwszy okres przypadający do wpłaty zaliczki, o którym mowa w art. 25, następujący po miesiącu, w którym wystąpią te okoliczności, a gdy utrata prawa nastąpi w ostatnim miesiącu roku podatkowego - w zeznaniu rocznym. Kwotę podatku należnego do zapłaty stanowi:

1) podatek niezapłacony od dochodu osiągniętego z działalności gospodarczej określonej w cofniętym zezwoleniu albo w uchylonej decyzji o wsparciu - jeżeli podatnik korzystał z pomocy publicznej udzielonej w formie zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 34 albo 34a:

a) wyłącznie w ramach jednego zezwolenia albo wyłącznie w ramach jednej decyzji o wsparciu, albo

b) w ramach więcej niż jednego zezwolenia lub w ramach więcej niż jednej decyzji o wsparciu albo w ramach zezwolenia lub zezwoleń i decyzji o wsparciu i jednocześnie podatnik ten prowadził ewidencję rachunkową, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie dochodu z działalności określonej w cofniętym zezwoleniu lub w uchylonej decyzji o wsparciu oraz kwoty podatku niezapłaconego od tego dochodu, albo

2) kwotę w wysokości stanowiącej maksymalną dopuszczalną pomoc publiczną określoną w zezwoleniu lub w tej uchylonej decyzji o wsparciu - jeśli podatnik korzystał z pomocy publicznej udzielonej w formie zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 34 albo 34a, w ramach więcej niż jednego zezwolenia lub w ramach więcej niż jednej decyzji o wsparciu albo w ramach zezwolenia lub zezwoleń i decyzji o wsparciu.

Przepisy Ustawy o WNI przewidują zatem dwie odrębne procedury w zakresie zakończenia przez przedsiębiorcę prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o decyzję, tj. uchylenie oraz wygaśnięcie Decyzji o wsparciu.

Wygaśniecie Decyzji o wsparciu (art. 17 ust. 5 Ustawy o WNI), w odróżnieniu od jej uchylenia (art. 17 ust. 3 Ustawy o WNI), nie ma charakteru sankcji za niespełnienie warunków określonych w Decyzji o wsparciu.

Zatem, wygaśnięcie Decyzji o wsparciu wiąże się z dobrowolną rezygnacją przedsiębiorcy ze zwolnienia podatkowego na skutek okoliczności istotnych dla niego z punktu widzenia opłacalności prowadzenia działalności gospodarczej na terenie objętym Decyzją o wsparciu.

Decyzja ministra właściwego do spraw gospodarki w sprawie wygaśnięcia Decyzji o wsparciu wywołuje skutki tzw. ex tunc. Oznacza to, że decyzja ta ma charakter deklaratoryjny i wywołuje skutek od dnia złożenia przez przedsiębiorcę wniosku o wygaszenie Decyzji o wsparciu. Rezygnację uprawnionego z realizacji uprawnienia uznać należy za bezprzedmiotowość decyzji. Korzystanie z Decyzji o wsparciu stało się dla przedsiębiorcy bezprzedmiotowe w dacie złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia Decyzji.

Należy jednocześnie wskazać, że analogiczne wnioski znajdują zastosowanie w odniesieniu do Zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

W szczególności należy podkreślić, że instytucja stwierdzenia wygaśnięcia Zezwolenia, uregulowana w art. 19 ust. 5 Ustawy o SSE, ma charakter tożsamy funkcjonalnie z regulacją przewidzianą w art. 17 ust. 5 Ustawy o WNI.

W obu przypadkach dochodzi bowiem do zainicjowania postępowania przez przedsiębiorcę, poprzez złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia, rezygnacji z uprawnienia do korzystania z pomocy publicznej, a w konsekwencji skutku w postaci eliminacji z obrotu prawnego decyzji stanowiącej podstawę do stosowania zwolnienia podatkowego.

W konsekwencji, również w przypadku Zezwolenia jego bezprzedmiotowość powstaje z chwilą złożenia przez Spółkę wniosku o stwierdzenie jego wygaśnięcia jako wyraz rezygnacji z przysługującego jej prawa.

Tym samym, decyzja organu administracji publicznej w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia Zezwolenia ma – analogicznie jak w przypadku Decyzji o wsparciu – charakter deklaratoryjny i wywołuje skutki prawne ex tunc, tj. od momentu zaistnienia przesłanek wygaśnięcia.

W rezultacie należy uznać, że utrata prawa do stosowania zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, następuje z dniem złożenia przez Spółkę wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia Zezwolenia.

Mając na uwadze powyższe, zarówno w przypadku Decyzji o wsparciu, jak i Zezwolenia, moment utraty prawa do zwolnienia podatkowego należy określić w sposób jednolity – jako dzień złożenia przez Spółkę wniosku o stwierdzenie ich wygaśnięcia.

Na marginesie warto wskazać, że od momentu złożenia wniosków Spółka manifestuje brak zamiaru dalszego korzystania z pomocy publicznej, a Decyzja, jak i Zezwolenie przestają pełnić funkcje gospodarcze. W takim stanie rzeczy brak jest podstaw do przyjęcia, że zwolnienie podatkowe mogłoby być stosowane po tej dacie.

Podsumowując, zdaniem Spółki, wygaśnięcie: decyzji o wsparciu w trybie art. 17 ust. 5 ustawy o wspieraniu nowych inwestycji oraz zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej w trybie art. 19 ust. 5 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, wywołuje skutki w postaci utraty prawa do stosowania zwolnienia podatkowego, o którym mowa odpowiednio w art. 17 ust. 1 pkt 34a oraz art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, od dnia złożenia przez Spółkę wniosku o stwierdzenie ich wygaśnięcia.

Wynika to z faktu, że z chwilą złożenia stosownych wniosków zarówno Decyzja o wsparciu, jak i Zezwolenie stają się bezprzedmiotowe, jako że Spółka rezygnuje z przysługujących jej uprawnień wynikających z tych aktów administracyjnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 554 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”, „updop”):

Stosownie natomiast do art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 updop,

Jednocześnie należy wskazać, że dochód podatkowy może być przedmiotem zwolnienia z opodatkowania w szczególności na podstawie art. 17 ust. 1 updop. Wymieniony przepis zawiera katalog dochodów wolnych od podatku. Stwierdzenie, że dochód jest wolny od podatku, należy odczytywać jako wyłączenie z podstawy opodatkowania dochodów o jakich mowa w tym przepisie. Należy też dodać, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe zawarte w updop podlegają bardzo ścisłej interpretacji – ich zakres nie może być rozszerzany ani zawężany – ze względu na zasadę tzw. powszechności i równości opodatkowania podatkiem dochodowym.

Z treści złożonego wniosku wynika, że w związku z prowadzoną działalnością uzyskali Państwo m.in:

-     Zezwolenie nr (…) z (…) 2014 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, zmienione Decyzją nr (…) z 24 (…) 2017 r., a następnie decyzją nr (…) z (…) 2018 r.;

-     Decyzję o wsparciu nr (…) z (…) 2021 r., wydaną na podstawie ustawy o wspieraniu nowych inwestycji, następnie zmienioną decyzją (…) nr (…) z (…) 2023 r. oraz decyzją Ministra Finansów i Gospodarki (…) z (…) 2025 r.

Wskazuję, że specjalne strefy ekonomiczne są częścią terytorium kraju wyodrębnioną administracyjnie, na której możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej na preferencyjnych warunkach, a w szczególności korzystanie ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych lub podatku dochodowego od osób fizycznych, o czym stanowi art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1604 ze zm., dalej: „ustawa o SSE”). Zgodnie z tym przepisem:

Zasady zwolnienia dotyczące osób prawnych określa art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Pomocą publiczną udzielaną przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą na terenie strefy jest niezapłacony przez tego przedsiębiorcę podatek obliczony od dochodu osiąganego wyłącznie z działalności prowadzonej na terenie strefy na podstawie właściwego Zezwolenia.

Na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 469, dalej: „ustawa o WNI”), został wprowadzony mechanizm wsparcia dla przedsiębiorców w postaci zwolnienia z podatku dochodowego z tytułu nowej inwestycji.

Podstawą do skorzystania ze zwolnienia jest prowadzenie działalności gospodarczej określonej decyzją o wsparciu. Decyzja o wsparciu określa okres jej obowiązywania, przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki, które przedsiębiorca jest obowiązany spełnić (art. 15 ustawy o WNI).

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o WNI:

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT:

Na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy o CIT:

We wniosku wskazali Państwo, że z uwagi na okoliczności biznesowe podjęli Państwo decyzję o wystąpieniu z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia Decyzji o wsparciu na podstawie art. 17 ust. 5 ustawy o wspieraniu nowych inwestycji. Jednocześnie, wystąpili Państwo również z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia Zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie art. 19 ust. 5 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych.

Zgodnie z art. 16 ust. 6 ustawy o SSE:

Również w myśl art. 21 ustawy o WNI:

Zgodnie z art. 162 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691):

W tym miejscu należy wskazać, że przepisy ustawy o SSE przewidują dwie odrębne procedury w zakresie zakończenia przez przedsiębiorcę prowadzenia działalności gospodarczej na terenie SSE, ze względu na posiadane zezwolenie, tj. wygaśnięcie zezwolenia oraz cofnięcie zezwolenia.

Wygaśniecie zezwolenia strefowego (art. 19 ust. 5 ustawa o SSE), w odróżnieniu od jego cofnięcia (art. 19 ust. 3 ustawy o SSE), nie ma charakteru sankcji za niespełnienie warunków określonych w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej w SSE.

Stosownie bowiem do art. 19 ust. 5 ustawy o SSE:

Również przepisy o WNI przewidują dwie odrębne procedury w zakresie zakończenia przez przedsiębiorcę prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o Decyzję, tj. uchylenie oraz wygaśnięcie Decyzji o wsparciu.

W myśl art. 17 ust. 5 ustawy o WNI:

Zatem, biorąc pod uwagę powyższe przepisy, wygaśnięcie Zezwolenia bądź Decyzji o wsparciu wiąże się z dobrowolną rezygnacją przedsiębiorcy ze zwolnienia podatkowego na skutek okoliczności istotnych dla niego z punktu widzenia opłacalności prowadzenia działalności gospodarczej na terenie objętym Zezwoleniem/Decyzją o wsparciu.

Dla przedsiębiorcy ubiegającego się o wygaśniecie Zezwolenia bądź Decyzji o wsparciu znaczenie ma ustalenie, od którego momentu powstaje skutek wygaśnięcia Zezwolenia lub Decyzji o wsparciu na prowadzenie działalności w oparciu o to Zezwolenie/Decyzję.

Decyzja ministra właściwego do spraw gospodarki w sprawie wygaśnięcia Zezwolenia/Decyzji o wsparciu wywołuje skutki tzw. ex tunc. Oznacza to, że decyzja ta ma charakter deklaratoryjny i wywołuje skutek od dnia złożenia przez przedsiębiorcę wniosku o wygaszenie Zezwolenia strefowego, bądź Decyzji o wsparciu. Rezygnację uprawnionego z realizacji uprawnienia uznać należy za bezprzedmiotowość o charakterze przedmiotowym. Korzystanie z Zezwolenia/Decyzji o wsparciu stało się dla przedsiębiorcy bezprzedmiotowe w dacie złożenia wniosku.

Zatem, Państwa stanowisko zgodnie z którym, skutek wygaśnięcia Decyzji o wsparciu w trybie określonym w art. 17 ust. 5 ustawy o WNI, oraz Zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej w trybie określonym w art. 19 ust. 5 ustawy o SSE, w postaci utraty prawa do stosowania zwolnienia podatkowego, o którym mowa odpowiednio w art. 17 ust. 1 pkt 34a oraz art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, powstaje z chwilą złożenia przez Spółkę wniosków do ministra właściwego do spraw gospodarki o stwierdzenie ich wygaśnięcia, należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.