0111-KDIB1-3.4010.282.2026.2.MBD

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 24 czerwca 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej realizuje m.in. prace rozwojowe oraz ponosi związane z nimi koszty. W oparciu o art. 15 ust. 4a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 554, ze zm. – dalej: „ustawa o CIT”) Spółka stosuje różne dopuszczalne metody rozpoznawania w kosztach uzyskania przychodów kosztów prac rozwojowych – zawsze w sposób konsekwentny w odniesieniu do danego projektu (tj. prac rozwojowych).

W praktyce, oznacza to, że część projektów, spełniających definicję prac rozwojowych zakończonych wynikiem pozytywnym, których rezultaty wykorzystywane są w działalności gospodarczej Wnioskodawcy, Spółka (po spełnieniu warunków określonych w ustawie o CIT), traktuje jako wartości niematerialne i prawne (dalej: „WNiP”). W konsekwencji, koszty poniesione w związku z prowadzeniem takich prac zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów poprzez dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej tych WNiP.

Do wartości początkowej WNiP, o których mowa powyżej, Spółka zalicza koszty związane z prowadzeniem prac rozwojowych, które dotyczą okresu ich realizacji i pozostają w bezpośrednim związku z wytworzeniem tych WNiP, w tym także koszty, których wysokość została ustalona lub poniesiona po dniu przekazania WNiP do używania.

W praktyce, są to przede wszystkim wynagrodzenia pracowników oraz współpracowników Spółki zajmujących się prowadzeniem prac rozwojowych. W zależności od prowadzonego przez Spółkę projektu do wartości początkowej WNiP mogą być zaliczane również m.in. koszty licencji oprogramowania, jak również koszty innych usług nabywanych od podmiotów zewnętrznych.

Pomimo korzystania z usług podmiotów zewnętrznych oraz współpracowników, rezultaty prac rozwojowych stanowią każdorazowo wartości niematerialne i prawne wytworzone we własnym zakresie przez Spółkę, nad którymi Spółka zachowuje pełnię autorskich praw majątkowych, a nabywane świadczenia mają charakter pomocniczy i wspierający proces wytworzenia WNiP przez Spółkę.

Za koszty dotyczące prowadzonych prac rozwojowych, uznawane są również, na zasadach analogicznych jak wynagrodzenia, premie należne pracownikom oraz współpracownikom prowadzącym ww. prace (tj. osobom dedykowanym w całości lub części do realizacji ww. prac rozwojowych) – w zakresie, w jakim odnoszą się do okresu, w których prace były realizowane oraz zaangażowania danego pracownika/współpracownika w realizację konkretnych prac rozwojowych.

Premie, o których mowa, wypłacane są pracownikom oraz współpracownikom dedykowanym do konkretnego projektu realizowanego w ramach prac rozwojowych (osoby te mogą być również dedykowane do kilku projektów związanych z realizacją prac rozwojowych – jednakże Wnioskodawca posiada narzędzia, które pozwalają ocenić w jakiej części wypłacona premia odnosi się do konkretnej WNiP).

Biorąc pod uwagę, że faktyczna kwota takich premii znana jest dopiero po zakończeniu prac rozwojowych i przekazaniu WNiP do używania, w praktyce: analiza czy premia będzie faktycznie należna oraz w jakiej wysokości odbywa się często już po zakończeniu roku, w którym WNiP zostaje przekazana do używania. W takich okolicznościach, kwoty premii ujmowane są w księgach w postaci rezerw, i w efekcie – nie są one pierwotnie uwzględniane w wartości początkowej WNiP.

Ww. premie dla osób pracujących i współpracujących przy tworzeniu WNiP wypłacane są zgodnie z wewnętrznymi regulacjami obowiązującymi w Spółce (tj. regulaminami przyznawania premii/umowami zawartymi z pracownikami oraz współpracownikami/innymi regulacjami o podobnym charakterze) dopiero po zakończeniu roku, pod warunkiem spełnienia określonych w ww. regulacjach warunków. W szczególności, może pojawić się sytuacja, w której premia ostatecznie nie zostanie wypłacona ze względu np. na odejście pracownika bądź współpracownika z firmy przed terminem wypłaty ww. premii.

W rezultacie, w momencie wypłaty premii (kiedy fakt jej wypłaty oraz jej ostateczna kwota jest już znana) – WNiP, w których wartości początkowej premie takie powinny były zostać uwzględnione są już amortyzowane.

W piśnie z 24 czerwca 2026 r., będącym uzupełnieniem wniosku, odpowiedzieli Państwo, że wątpliwości przedstawione we wniosku dotyczą świadczeń pieniężnych wypłacanych na rzecz:

(i) pracowników wykonujących pracę na podstawie umów o pracę; oraz

(ii) współpracowników realizujących zadania zlecone przez Wnioskodawcę na podstawie umów o świadczenie usług zawieranych w ramach prowadzonej przez te osoby działalności gospodarczej.

Opisane we wniosku premie wypłacane są wyłącznie pracownikom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę.

Współpracownicy otrzymują natomiast wynagrodzenie wyłącznie z tytułu świadczenia usług w ramach zawartych umów. Wynagrodzenie to stanowi element rozliczenia umowy o świadczenie usług i jest powiązane z zakresem faktycznie wykonanych prac.

W tym zakresie, może wystąpić sytuacja, w której ostateczna wysokość wynagrodzenia należnego współpracownikowi jest znana dopiero po przekazaniu WNiP do używania. Wynika to ze specyfiki współpracy projektowej, w której rozliczenie następuje w oparciu o faktycznie zrealizowany zakres usług, potwierdzony zgodnie z postanowieniami umownymi. W takim zakresie również pojawia się wątpliwość co do sposobu uwzględnienia tego rodzaju wynagrodzenia w wartości początkowej WNiP.

Pytania

1.  Czy Spółka postępuje prawidłowo w przypadku, gdy po dokonaniu wypłaty premii na rzecz swoich pracowników oraz współpracowników zajmujących się pracami rozwojowymi dokonuje korekty wartości początkowej WNiP (które zostały już wcześniej oddane do używania i podlegały amortyzacji) o wartość wypłaconych premii związanych bezpośrednio z realizacją prac rozwojowych wraz z odpowiednią korektą wartości dokonanych odpisów amortyzacyjnych?

2.  Czy w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, Spółka prawidłowo dokonuje korekty wartości początkowej WNiP oraz wartości odpisów amortyzacyjnych w okresie bieżącym tj. w okresie, w którym doszło do wypłaty premii na rzecz pracowników oraz współpracowników Spółki?

Państwa stanowisko w sprawie

Stanowisko w zakresie pytania nr 1

Zdaniem Wnioskodawcy, postępuje on prawidłowo w przypadku, gdy po dokonaniu wypłaty premii na rzecz swoich pracowników oraz współpracowników zajmujących się pracami rozwojowymi dokona korekty wartości początkowej WNiP (które zostały już wcześniej oddane do używania i podlegały amortyzacji) o wartość wypłaconych premii związanych bezpośrednio z realizacją prac rozwojowych wraz z odpowiednią korektą wartości dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Stanowisko w zakresie pytania nr 2

W opinii Wnioskodawcy, prawidłowo dokonuje on korekty wartości początkowej WNiP oraz wartości odpisów amortyzacyjnych w okresie bieżącym tj. w okresie, w którym doszło do wypłaty premii na rzecz pracowników oraz współpracowników Spółki.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 1

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Zgodnie z art. 15 ust. 4a ww. ustawy, koszty prac rozwojowych mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów:

1) w miesiącu, w którym zostały poniesione albo począwszy od tego miesiąca w równych częściach w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy, albo

2) jednorazowo w roku podatkowym, w którym zostały zakończone, albo

3) poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z art. 16m ust. 1 pkt 3 od wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3.

Jak stanowi art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie: koszt wytworzenia.

Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT, za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.

Z brzmienia ww. przepisu wynika, że co do zasady dotyczy on środków trwałych, jednakże ze względu na brak analogicznych regulacji w ustawie o CIT, które odnosiłyby się do wartości niematerialnych i prawnych, zdaniem Wnioskodawcy, należy odwołać się do zasad wynikających z ww. przepisów także w celu ustalenia kosztu wytworzenia WNiP.

Podejście, zgodnie z którym przy ustalaniu wartości początkowej prac rozwojowych należy stosować zasady właściwe dla kosztów wytworzenia środków trwałych potwierdzane jest również w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez organy podatkowe oraz orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 9 czerwca 2016 r. sygn. IPPB5/4510-400/16-2/MR przyjął za prawidłowe stanowisko zgodnie z którym: „(…) przy ustaleniu wartości początkowej prac rozwojowych wytworzonych we własnym zakresie powinny być uwzględnione wydatki, które są nierozerwalnie związane z podjętymi pracami rozwojowymi oraz należy zastosować zasady jak przy ustalaniu kosztu wytworzenia środka trwałego i wartości niematerialnych i prawnych wynikające z art. 16g ust. 4.”

Jak wskazano w stanie faktycznym, w odniesieniu do kosztów prac rozwojowych zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów w oparciu o art. 15 ust. 4a pkt 3 ustawy o CIT (tj. poprzez odpisy amortyzacyjne), Spółka ewidencjonuje koszty zespołów/działów zajmujących się pracami rozwojowymi na które składają się m.in. wynagrodzenia pracowników wraz z pochodnymi proporcjonalnie do czasu pracy poświęconego konkretnym pracom rozwojowym. Ze względu na brak wiedzy (na moment przyjęcia WNiP do używania), jaka będzie ostateczna kwota premii dla pracowników/współpracowników zaangażowanych w realizację prac rozwojowych – szacowane wartości premii ujmowane są w postaci rezerw, które nie są pierwotnie ujmowane w wartości początkowej WNiP.

Jak wynika z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT, elementem kosztu wytworzenia są m.in. koszty wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, a także inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Biorąc pod uwagę postanowienia wynikające z ww. przepisów ustawy o CIT, nie ulega wątpliwości, że premie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz pracowników oraz współpracowników mieszczą się w zakresie wskazanym w treści art. 16g ust. 4 zd. 1 ustawy o CIT, tj. odpowiadają pojęciu kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi/innych kosztów dających się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych (odpowiednio WNiP).

Zgodnie z art. 16g ust. 4 zd. 2 ustawy o CIT, do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Zdaniem Wnioskodawcy, analizowane koszty nie mieszczą się jednak w zakresie ww. wyłączenia. Premie wypłacane na rzecz pracowników i współpracowników są bowiem bezpośrednio związane z kosztami wynagrodzeń o których mowa w art. 16g ust. 4 zd. 1 ustawy o CIT. Co istotne, analizowane premie odnoszą się do konkretnego projektu realizowanego w ramach prowadzonych prac rozwojowych – tj. Wnioskodawca jest w stanie ustalić, w jakiej części premie dotyczą danych prac rozwojowych a ich koszty te przypisywane są bezpośrednio do konkretnych WNiP wg zaangażowania danego pracownika w realizację takich prac. W konsekwencji, art. 16g ust. 4 zd. 2 nie ma w tym przypadku zastosowania.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, nie budzi wątpliwości, że premie powinny zostać uwzględnione w wartości początkowej WNiP.

Jednocześnie, ze względu na fakt, że ostateczna wartość premii ani też fakt ich wypłaty nie są znane/pewne na moment oddania WNiP do używania, Spółka nie ma możliwości ustalenia pierwotnej wartości początkowej z uwzględnieniem ww. premii (nie ma bowiem podstaw, by do wartości początkowej WNiP zaliczać rezerwy, które stanowią jedynie szacunek przyszłej kwoty premii, więc charakter wydatku nie jest w tym wypadku definitywny).

W rezultacie, aby prawidłowo ustalić wartość początkową WNiP, konieczne jest późniejsze dokonanie korekty tej wartości (już po tym, jak ostateczna kwota premii jest znana).

W kwestii korekty wartości początkowej WNiP - Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 30 października 2024 r. sygn. 0111-KDIB1-3.4010.512.2024.1.JKU wskazał, że: „Podatnicy mają zatem obowiązek ustalenia kosztów uzyskania przychodów, w tym amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z przepisami ustawy podatkowej, jednocześnie mają obowiązek dokonania korekty wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych jeżeli wystąpi okoliczność, która ma wpływ na ustalenie wartości początkowej.”

Organ potwierdził tym samym, że w przypadku pojawienia się wydatków mających wpływ na wartość początkową WNiP, które zostały ujęte już w ewidencji jako WNiP i od którego dokonywane są odpisy amortyzacyjne, zasadne jest dokonanie korekty wartości początkowej WNiP (a co za tym idzie: również wysokości wartości odpisów amortyzacyjnych).

W ocenie Wnioskodawcy, w niniejszym przypadku występuje okoliczność, na podstawie której wartość początkową WNiP należy podwyższyć o wartość poniesionych kosztów na wypłaty premii dla pracowników oraz współpracowników Spółki.

Jednocześnie, zdaniem Spółki, konieczna będzie również odpowiednia korekta wartości dotychczas dokonanych odpisów amortyzacyjnych, tak aby dokonane zostały od skorygowanej wartości początkowej WNiP. Również przyszłe odpisy amortyzacyjne powinny być dokonywane od ustalonej na nowo (tj. po jej skorygowaniu) wartości początkowej WNiP.

W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, postępuje on prawidłowo w przypadku, gdy po dokonaniu wypłaty premii na rzecz swoich pracowników oraz współpracowników zajmujących się pracami rozwojowymi dokona korekty wartości początkowej WNiP (które zostały już wcześniej oddane do używania i podlegały amortyzacji) o wartość wypłaconych premii związanych bezpośrednio z realizacją prac rozwojowych wraz z odpowiednią korektą wartości dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 2

Zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Jak stanowi art. 15 ust. 4j ustawy o CIT, jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 4i, podatnik nie poniósł kosztów uzyskania przychodów lub kwota poniesionych kosztów uzyskania przychodów jest niższa niż kwota zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć przychody o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów.

Według art. 15 ust. 4k ustawy o CIT, przepisów ust. 4i i 4j nie stosuje się do:

1) korekty dotyczącej kosztu uzyskania przychodów związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu;

2) korekty cen transferowych, o której mowa w art. 11e.

Powyższe przepisy wskazują zatem, że tylko w przypadku wystąpienia „błędu rachunkowego” lub „innej oczywistej omyłki”, można dokonać korekty wstecz. W innych przypadkach korekta powinna zostać dokonana „na bieżąco” (tj. co do zasady w okresie otrzymania faktury lub innego dokumentu potwierdzającego przyczynę korekty).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 października 2023 r., sygn. akt. II FSK 375/21 wskazał, że: „W ustawie podatkowej nie zamieszczono definicji legalnej ani „błędu rachunkowego”, ani „oczywistej omyłki”. Użycie funktora alternatywy nierozłącznej „lub” w treści art. 15 ust. 4i u.p.d.o.f. wskazuje, że obydwa te wyrażenia są równoważne, synonimiczne. Jak trafnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2019 r., w sprawie II FSK 1064/17 (publ. CBOSA), na gruncie reguł znaczeniowych języka polskiego przez „nieprawidłowość” rozumie się: „1. Brak prawidłowości; 2. fakt lub zjawisko niezgodne z przepisami, normami, prawidłami”. Z kolei przez „błąd” rozumie się: „1. niezgodność z obowiązującymi regułami pisania, liczenia, wymowy itp.; 2. Niewłaściwe posunięcie; 3. błąd dotyczący treści, istoty czegoś”. Z kolei użycie określnika „rachunkowy” w treści art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p. wskazuje, że chodzi o omyłkę w działaniu matematycznym (pomyłka arytmetyczna). Należy także wskazać, że zgodnie z językowym znaczeniem pojęcia „rachunkowy” to: „1. dokonywany za pomocą rachunku; arytmetyczny; 2. związany z rachunkami (w znaczeniu stanu majątkowego)”, bądź „dotyczący rachowania, działania na liczbach, arytmetyczny” (por. https://sjp.pl/rachunkowy; M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, PWN Warszawa 198ą, Tom III, str. 7). Określenia „nieprawidłowość”, „błąd”, czy „omyłka” zawierają zatem sugestię, że chodzi o negatywnie oceniane odstępstwo od stanu uważanego za prawidłowy. Natomiast, określenia „błąd rachunkowy” lub zrównana z nim „inna oczywista omyłka” wskazują jednoznacznie na pomyłkę arytmetyczną jako przyczynę owego odstępstwa. Nie można wobec tego utożsamiać błędu rachunkowego z wszelkimi błędami czy nieprawidłowościami, które mają charakter merytoryczny.”

Należy podkreślić, że w niniejszym stanie faktycznym, nie doszło do błędu rachunkowego czy innej oczywistej omyłki. Biorąc pod uwagę znaczenie ww. pojęć, potwierdzone również w zacytowanym powyżej wyroku NSA - w tym przypadku nie wystąpiły okoliczności, takie jak np. pomyłka arytmetyczna, które obligowałaby Wnioskodawcę do dokonania korekty wstecz.

Co prawda premie dla pracowników oraz współpracowników Spółki ujmowane są na etapie prowadzenia prac rozwojowych (tj. przy tworzeniu WNiP), ujęcie to jednak dokonywane jest jedynie w postaci rezerw. Na etapie ich zawiązywania Spółka nie ma wiedzy, jaka kwota premii zostanie ostatecznie wypłacona (może też pojawić się sytuacja, w której premia ostatecznie nie zostanie wypłacona ze względu np. na odejście pracownika bądź współpracownika z firmy przed terminem wypłaty ww. premii), niemniej różnica pomiędzy ostateczną kwotą wypłaconych premii a zawiązaną rezerwą nie wynika z jakiejkolwiek pomyłki, ale obiektywnych okoliczności opisanych w stanie faktycznym.

Skoro przyczyna korekty powstała w analizowanym przypadku dopiero w momencie wypłaty premii i nie wynika z błędu rachunkowego ani oczywistej omyłki, korekta ta powinna zostać ujęta na bieżąco.

W zbliżonym stanie faktycznym, tj. w okolicznościach w których konieczność korekty wartości początkowej WNiP wynika z okoliczności występujących już po oddaniu WNiP do używania, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 30 października 2024 r. znak 0111-KDIB1-3.4010.512.2024.1.JKU potwierdził, że wartość początkową WNiP jak również odpowiadającą jej wartość odpisów amortyzacyjnych skorygować należy w okresie bieżącym, tj. w okresie otrzymania faktury, z której wynika konieczność takiej korekty – „uwzględniając w pierwszym skorygowanym odpisie skumulowaną część, o którą korygowany będzie miesięczny odpis od miesiąca następującego po miesiącu przekazania SAP (tj. analizowanych w cytowanej interpretacji indywidualnej WNiP – przypis Wnioskodawcy) do używania, aż do miesiąca, w którym dokonywana jest korekta.”

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowo dokonuje on korekty wartości początkowej WNiP oraz wartości odpisów amortyzacyjnych w okresie bieżącym, tj. w okresie, w którym doszło do wypłaty premii na rzecz pracowników oraz współpracowników Spółki.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „updop”):

kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesionym kosztem, a powstaniem przychodu lub zabezpieczeniem źródła uzyskiwania przychodów. Kosztem uzyskania przychodów będą przy tym zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia.

Innymi słowy dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione następujące warunki:

- został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

- jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

- został właściwie udokumentowany,

- nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 16 ust. 1 updop.

W myśl art. 15 ust. 4a updop:

koszty prac rozwojowych mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów:

1) w miesiącu, w którym zostały poniesione albo począwszy od tego miesiąca w równych częściach w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy, albo

2) jednorazowo w roku podatkowym, w którym zostały zakończone, albo

3) poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z art. 16m ust. 1 pkt 3 od wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3.

Jak wynika z art. 16b ust. 2 pkt 3 updop:

amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c , niezależnie od przewidywanego okresu używania koszty prac rozwojowych zakończonych wynikiem pozytywnym, który może być wykorzystany na potrzeby działalności gospodarczej podatnika, jeżeli:

a) produkt lub technologia wytwarzania są ściśle ustalone, a dotyczące ich koszty prac rozwojowych wiarygodnie określone, oraz

b) techniczna przydatność produktu lub technologii została przez podatnika odpowiednio udokumentowana i na tej podstawie podatnik podjął decyzję o wytwarzaniu tych produktów lub stosowaniu technologii, oraz

c) z dokumentacji dotyczącej prac rozwojowych wynika, że koszty prac rozwojowych zostaną pokryte spodziewanymi przychodami ze sprzedaży tych produktów lub zastosowania technologii.

Użycie przez ustawodawcę w art. 15 ust. 4a updop, sformułowania „mogą” (przy wskazaniu sposobu rozliczenia kosztów prac rozwojowych), przy jednoczesnym braku dodatkowych wskazań, co tego kiedy dany sposób ujęcia kosztów prac rozwojowych może być zastosowany, prowadzi do konkluzji, że podatnik posiada swobodę wyboru zastosowania poszczególnych sposobów podatkowego rozliczania kosztów prac rozwojowych.

W powołanym powyżej przepisie, wskazując trzy różne sposoby rozliczenia kosztów prac rozwojowych, użyto ponadto spójnika „albo” (alternatywa rozłączna). Oznacza to, że Spółka, według własnego uznania, może wybrać jeden z trzech sposobów rozliczania kosztów prac rozwojowych.

Zatem, na podstawie powołanego wyżej przepisu, podatnicy mają wybór, co do sposobu zaliczania do kosztów uzyskania przychodów kosztów prac rozwojowych w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych.

W rezultacie, zgodnie z wyborem podatnika, w przypadku prowadzenia prac rozwojowych ich koszty mogą być przez podatnika rozpoznawane jako koszty podatkowe w trakcie trwania tych prac bądź jednorazowo na moment ich zakończenia, albo też podatnik może rozpoznawać koszty tych prac poprzez odpisy amortyzacyjne od wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 updop:

kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m , przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej składników majątku, które zużywają się w dłuższym okresie czasu.

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia wartości niematerialnych i prawnych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16b-16m ww. ustawy.

Jak stanowi bowiem art. 16f ust. 1 updop:

podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.

Zgodnie z art. 16d ust. 2 updop:

składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c , wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1 , najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4 .

Przy czym, jak wynika z art. 16h ust. 1 pkt 1 updop:

odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k , począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e , do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Z przytoczonego wyżej art. 16h ust. 1 pkt 1 updop wynika, że podatnik by móc dokonywać odpisów amortyzacyjnych od nabytej wartości niematerialnej i prawnej, musi ustalić jej wartość początkową. Wartość ta wyznacza bowiem granicę wysokości dokonywanych następnie odpisów amortyzacyjnych.

Ustalenia wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej należy dokonać zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 16g ust. 1 pkt 2 updop, w myśl którego

za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.

Przy ustaleniu wartości początkowej wartości niematerialnych i prawnych niezbędne jest prawidłowe ustalenie kosztu ich wytworzenia. W związku z tym, że koszt wytworzenia nie jest zależny od terminu przyjęcia danego składnika majątku do używania i wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wszelkie zmiany tejże kwoty (obniżające lub podwyższające ją) rzutują na wartość początkową składnika majątku i to niezależnie od dnia ich dokonania. Kosztem wytworzenia jest wartość ostateczna, po wszelkich jej obniżkach i podwyżkach, niezależnie od momentu ich dokonania oraz zaewidencjonowania wartości niematerialnych i prawnych.

Podatnicy mają zatem obowiązek ustalenia kosztów uzyskania przychodów, w tym amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z przepisami ustawy podatkowej, jednocześnie mają obowiązek dokonania korekty wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych jeżeli wystąpi okoliczność, która ma wpływ na ustalenie wartości początkowej.

W Państwa przypadku wystąpiła taka okoliczność w wyniku wypłaty świadczeń pieniężnych należnych pracownikom oraz współpracownikom zajmującymi się pracami rozwojowymi.

Zgadzam się z Państwem, że w przypadku, gdy po dokonaniu wypłaty premii na rzecz swoich pracowników zajmujących się pracami rozwojowymi dokona korekty wartości początkowej WNiP (które zostały już wcześniej oddane do używania i podlegały amortyzacji) o wartość wypłaconych premii związanych bezpośrednio z realizacją prac rozwojowych wraz z odpowiednią korektą wartości dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.

Z uwagi na uznanie Państwa stanowiska w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 za prawidłowe, należy zatem odnieść się do Państwa wątpliwości objętych pytaniem oznaczonym we wniosku nr 2, tj. czy prawidłowo dokonujecie Państwo korekty wartości początkowej WNiP oraz wartości odpisów amortyzacyjnych w okresie bieżącym tj. w okresie, w którym doszło do wypłaty premii na rzecz pracowników Państwa Spółki.

Zasady podatkowego ujmowania korekty odpisów amortyzacyjnych zostały uregulowane w art. 15 ust. 4i updop, zgodnie z którym:

jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Stosownie do treści art. 15 ust. 4j updop:

jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 4i, podatnik nie poniósł kosztów uzyskania przychodów lub kwota poniesionych kosztów uzyskania przychodów jest niższa niż kwota zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć przychody o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust. 4k updop:

przepisów ust. 4i i 4j nie stosuje się do:

1) korekty dotyczącej kosztu uzyskania przychodów związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu;

2) korekty cen transferowych, o której mowa w art. 11e.

Z powyżej powołanych przepisów art. 15 ust. 4i i 4j updop wynika, że w przypadkach innych niż błędy rachunkowe/inne oczywiste omyłki, faktury korygujące lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty, powinny skutkować korektą przychodów oraz korektą kosztów uzyskania przychodów w okresie, w którym faktury korygujące lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty, zostały otrzymane. Z kolei w przypadku zdarzeń o charakterze błędów rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, korekty kosztów uzyskania przychodów, wynikające z otrzymanych faktur korygujących, powinny być odnoszone wstecz, tj. do okresów, w których ww. przychody oraz ww. koszty podatkowe zostały rozpoznane w błędnej wysokości.

Z opisu sprawy wynika, że wypłata premii dla pracowników nie była spowodowana błędem rachunkowym ani inną oczywistą omyłką. Jak zostało zawarte w opisie sprawy, faktyczna kwota premii znana jest dopiero po zakończeniu prac rozwojowych i przekazaniu WNiP do używania, w praktyce: analiza czy premia będzie faktycznie należna oraz w jakiej wysokości odbywa się często już po zakończeniu roku, w którym WNiP zostaje przekazana do używania. W takich okolicznościach, kwoty premii ujmowane są w księgach w postaci rezerw, i w efekcie – nie są one pierwotnie uwzględniane w wartości początkowej WNiP.

Zatem, zgadzam się z Państwem, że prawidłowo dokonujecie Państwo korekty wartości początkowej WNiP oraz wartości odpisów amortyzacyjnych w okresie bieżącym tj. w okresie, w którym doszło do wypłaty premii na rzecz pracowników Spółki.

Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko do nich się odnoszącymi, w związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.

Natomiast, odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.

-    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.