0111-KDIB1-3.4010.151.2024.10.AN

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu

- stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo:

 1. ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 18 marca 2024 r. (data wpływu 20 marca 2024 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej - uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…) z 18 marca 2025 r. sygn. akt I SA/Gl 756/24;

 2. stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

20 marca 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 marca 2024 r., o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

 

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”), podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 z późn. zm., dalej: „Ustawa o CIT”).

Przeważającym przedmiotem działalności Wnioskodawcy według PKD jest sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana (kod PKD: 46.90.Z).

W ramach transakcji zawieranych przez Spółkę pełni ona funkcję pośrednika pomiędzy producentami dostarczającymi Wnioskodawcy wyroby przeznaczone do dalszej sprzedaży (dalej: „Producenci”), oraz kontrahentami nabywającymi od Spółki towary (dalej: „Kontrahenci” lub „Kontrahent”). W przeważającej większości transakcji zawieranych przez Wnioskodawcę towar jest transportowany bezpośrednio od Producenta do Kontrahenta. Spółka nie produkuje samodzielnie wyrobów, które są przedmiotem sprzedaży ani nie dokonuje ich obróbki lub modyfikacji.

W umowach zawieranych pomiędzy Spółką a Kontrahentami znajdują się klauzule umowne przewidujące obowiązek zapłaty kary umownej w razie opóźnienia w dostawie towarów. Takie ukształtowanie umowy stanowi powszechną praktykę rynkową w branży, w której funkcjonuje Wnioskodawca. W razie braku zgody ze strony Spółki na zawarcie w umowie postanowień dot. kar umownych, pozyskanie Kontrahentów byłoby niemożliwe lub znacznie utrudnione.

W toku prowadzonej działalności gospodarczej po stronie Spółki zdarzają się sytuacje, w których towar zamówiony przez Kontrahenta zostaje mu dostarczony z opóźnieniem. W takiej sytuacji po stronie Kontrahenta powstaje prawo do dochodzenia przez niego kary umownej w wysokości wynikającej z danej umowy. Kontrahent następnie obciąża Spółkę notą obciążeniową, na której wykazana jest kwota kary umownej.

Jeśli Wnioskodawca uzna, że kara umowna została naliczona nienależnie lub w niewłaściwej wysokości, to podejmuje właściwe działania prawne w celu podważenia jej zasadności lub obniżenia kwoty kary umownej. Jeśli natomiast Spółka uważa, że kara umowna została naliczona w sposób prawidłowy, to reguluje wynikającą z niej należność w odpowiednim terminie. Takie działanie wywiera pozytywny wpływ na wizerunek Wnioskodawcy. Niewątpliwie opóźnienia w dostawie towarów są niepożądane z punktu widzenia kształtowania opinii o Spółce wśród jej obecnych i potencjalnych Kontrahentów, jednak terminowe uregulowanie kary umownej z tego tytułu, wynagradzające Kontrahentowi zaistniałe opóźnienie, świadczy o jej rzetelności i uczciwości. Ta okoliczność może mieć wpływ na podjęcie przez Kontrahenta i potencjalnych przyszłych kontrahentów decyzji o podjęciu lub kontynuacji stosunków biznesowych ze Spółką.

Spółka dokłada należytej staranności w celu zweryfikowania, czy w rzeczywistości poniesienie kosztu w postaci zapłaty kary umownej jest konieczne w celu właściwego wykonania umowy.

Należy również pokreślić, że kary umowne nakładane przez Kontrahenta na Wnioskodawcę nie były oraz nie będą związane z:

- wadą dostarczonego towaru,

- wadą wykonanych robót i usług,

- zwłoką w dostarczeniu towaru wolnego od wad,

- zwłoką w usunięciu wad towarów, czy

- zwłoką w usunięciu wad wykonanych robót bądź usług.

Przedmiotem wniosku są wyłącznie koszty kar umownych, które zostały/będą poniesione definitywnie i nie zostały/nie będą zwrócone Wnioskodawcy w jakiejkolwiek formie. Poniesienie kosztu kary umownej jest/będzie właściwie dokumentowane.

Pytanie

Czy Spółce przysługuje prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kar umownych, o których mowa w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Spółki, przysługuje jej prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kar umownych, o których mowa w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

Zdaniem Wnioskodawcy, koszty jakie ponosi on z tytułu zapłaty kar umownych na rzecz Kontrahentów spełniają wszystkie przesłanki uznania za koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Jak wynika natomiast z art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.

W świetle powyższego uznać należy, że aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

   - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

   - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

   - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

   - został właściwie udokumentowany,

   - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Przedmiotem niniejszego wniosku są wyłącznie takie wydatki poniesione z tytułu kar umownych, które są definitywne, nie zostały podatnikowi w żaden sposób zwrócone oraz zostały właściwie udokumentowane. Kluczowe znaczenie w tej sprawie będą miały więc przesłanki związku kosztu z działalnością gospodarczą, celowości poniesienia kosztu oraz braku zakwalifikowania wydatku jako wyłączonego z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT, w szczególności art. 16 ust. 1 pkt 22 tej ustawy.

Związek kar umownych z przychodami Spółki.

Związek zapłaty kary umownej z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą w ocenie Wnioskodawcy nie budzi wątpliwości. Obowiązek zapłaty kary umownej wynika z umów zawieranych w ramach prowadzenia podstawowej działalności gospodarczej. Z uwagi na charakter działalności Spółki, polegający na pośredniczeniu między Producentami a Kontrahentami, marża osiągana na tych transakcjach stanowi podstawowy element przychodów Wnioskodawcy. Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym występuje związek pomiędzy karami umownymi będącymi przedmiotem wniosku a działalnością gospodarczą Spółki.

Kolejną z przesłanek uznania kosztu za koszt uzyskania przychodu jest jego poniesienie w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że definicja kosztów uzyskania przychodów sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

W judykaturze zwraca się uwagę, że za kierunkowe kryterium wykładni art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, trzeba przyjąć kryterium celu poniesionego kosztu. Wiąże się ono z zamiarem działania podatnika zdeterminowanym na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, a tym samym we wpływie (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego wydatku na powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub we wpływie na zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła.

W tym kontekście istotne jest również, aby ocena zachowania podatnika, kwalifikującego określony wydatek jako koszt podatkowy, była dokonywana z perspektywy jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wiedzy na temat tego, czy dany wydatek może obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu. Jako zabezpieczenie źródła przychodów należy rozumieć koszty poniesione na ochronę istniejącego (podstawowego) źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w wyroku z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 1330/19: „przy ocenie dopuszczalności kwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu kar umownych i odszkodowań należy każdorazowo odnosić je do stanu faktycznego sprawy (również prezentowanego we wniosku o udzielenie interpretacji prawa podatkowego), a także przykładać szczególne znaczenie do prawidłowej wykładni terminów „zachowanie” i „zabezpieczenie” źródła przychodów. W szczególności, jeżeli jako zabezpieczenie źródła przychodów należy rozumieć koszty poniesione na ochronę istniejącego (podstawowego) źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób. W dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej, poniesienie pewnych wydatków (...) może ograniczać wydatki, które zachwiałyby możliwością uzyskiwania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Istotne jest więc, aby kwalifikując dany wydatek jako koszt podatkowy uwzględniać również kwestię logicznego ciągu zdarzeń determinujących określone i konkretne działania podatnika”.

W sytuacji opisanej w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, niewątpliwie koszty kar umownych są poniesione w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Zapłata kary umownej w terminie jest konieczna w celu utrzymania bytu umów zawieranych z dotychczasowymi Kontrahentami. W razie odmowy zapłaty prawidłowo naliczonej kary umownej Wnioskodawca narażałby się na kosztowne i długotrwałe postępowanie sądowe oraz zerwanie stosunków biznesowych z Kontrahentem, co w efekcie doprowadziłoby do utraty źródła przychodów, czego następstwem byłoby obniżenia poziomu przychodów.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, warunkiem koniecznym do zawarcia umów z Kontrahentami było wyrażenie przez Spółkę zgody na zawarcie w umowie regulacji dot. kar umownych. Brak zgody ze strony Spółki wiązałby się z utratą Kontrahentów i w konsekwencji utratą przychodu, co mogłoby niekorzystnie wpłynąć na sytuację finansową Wnioskodawcy.

Działania Wnioskodawcy należy zatem uznać za racjonalne i uzasadnione z gospodarczego punktu widzenia, stanowiące logiczny ciąg zdarzeń, zdeterminowanych osiągnięciem zysku oraz ograniczeniem ponoszonych kosztów w długookresowej perspektywie. Dobrowolne uregulowanie kary umownej jest więc bardziej korzystne dla Spółki. Specyfika modelu biznesowego działalności Spółki, polegająca na pośredniczeniu w sprzedaży towaru między Producentami a Kontrahentami wpływa na podwyższone ryzyko opóźnień w dostawie towarów. Nie pozostawia wątpliwości, że ocena zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów w myśl art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, powinna być rozpatrywana w szerszym kontekście, tj. również w odniesieniu do branży, w której dany podmiot gospodarczy funkcjonuje. Takie stanowisko zostało potwierdzone m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: „WSA”) w Poznaniu z dnia 27 września 2018 r., sygn. akt I SA/Po 259/18, w którym sąd uznał, że „organ przy ocenie stanowiska skarżącej spółki winien zinterpretować art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, w oparciu o wykładnię gospodarczą. Wykładnia ta wymaga uwzględnienia warunków rynkowych, w jakich działa podmiot gospodarczy i oceny czy działanie podatnika jest racjonalne, oparte na założeniu, że wskazane działania zmierzają do uzyskania optymalnego wyniku ekonomicznego, również w zakresie zminimalizowania strat”.

Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, towar często jest transportowany bezpośrednio od Producenta do Kontrahenta. W związku z powyższym, nawet przy zachowaniu należytej staranności dla tego rodzaju działalności, Spółka nie jest w stanie całkowicie wyeliminować ryzyka powstania opóźnienia w dostawie towaru. Przyczyny opóźnienia mogą wyniknąć z okoliczności niezależnych od Wnioskodawcy. Często bowiem opóźnienie nie wynika z winy lub zaniedbania występującego po stronie Wnioskodawcy. Opóźnienie może bowiem powstać z winy Producenta lub podmiotu występującego na jednym z wcześniejszych etapów łańcucha produkcji towaru lub też w wyniku działania siły wyższej. Ryzyko wystąpienia sytuacji obligujących Spółkę do zapłaty kary umownej jest więc wkalkulowane w ogólne ryzyko związane z charakterystyką prowadzonej działalności gospodarczej. Spółka z należytą starannością stara się zminimalizować jego poziom, przede wszystkim na etapie podejmowania decyzji o wyborze Producentów, z którymi współpracuje. Nie jest jednak możliwe całkowite wyeliminowanie tego ryzyka.

Podsumowując powyższe, zdaniem Wnioskodawcy niewątpliwie koszty kar umownych są poniesione przez Spółkę w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła jej przychodów.

Zwłoka w dostawie nie podlega wyłączeniu z KUP.

W przywołanym wcześniej art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT, uregulowano zamknięty katalog, dotyczący zdarzeń gospodarczych spowodowanych wadliwością towarów lub robót i usług będących przedmiotem działalności gospodarczej. Wada towaru/usługi lub zwłoka w działaniu (usunięciu wad) jest w tym przypadku podstawową przyczyną eliminacji poniesionych wydatków z kosztów podatkowych. Ustawodawca wyłączył zatem z kosztów uzyskania przychodów te wydatki, nie chcąc „premiować” przypadków nienależytego wykonania zobowiązania. W związku z tym, biorąc pod uwagę, że powyższy przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, powinien on być wykładany w sposób ścisły.

Pojęcie „kary umownej” oraz „zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad” nie zostały zdefiniowane w Ustawie o CIT. Obydwie powyższe instytucje są elementem stosunków cywilnoprawnych i są uregulowane w przepisach prawa cywilnego. W tych okolicznościach, mając na względzie dyrektywy wykładni systemowej przepisów prawa, zasadne będzie zatem odwołanie się do znaczenia, jakie przypisywane jest tym pojęciom na gruncie przepisów Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 z późn. zm., dalej: „KC”). Zgodnie z art. 483 § 1 KC, można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). Jak wynika z art. 476 KC, dłużnik dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia świadczenia w terminie, a jeżeli termin nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela. Nie dotyczy to wypadku, gdy opóźnienie w spełnieniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zgodnie natomiast z art. 5561 KC, wada polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową. Jak wynika z art. 561 § 1 KC, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może żądać wymiany rzeczy na wolną od wad albo usunięcia wady. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT w części, w jakiej wyłącza z kosztów uzyskania przychodów kary umowne z tytułu zwłoki w dostawie towaru wolnego od wad odnosi się wyłącznie do takich kar umownych, które wynikają z zawinionego przez sprzedawcę opóźnienia w wykonaniu złożonego przez nabywcę żądania dostarczenia towaru wolnego od wad tj. towaru, którego specyfikacja jest zgodna z żądaniem złożonym przez nabywcę. Powyższy przepis nie znajduje natomiast zastosowania w sytuacji, gdy sprzedawca w celu wykonania umowy dostarcza towar niewadliwy w terminie późniejszym niż wskazany w umowie sprzedaży.

Jeśli zamierzeniem ustawodawcy byłoby wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wszystkich kar umownych i odszkodowań, to za bezprzedmiotową należałoby uznać dalszą część przepisu, wskazującą przyczyny powstania tych kar umownych. Powyższa interpretacja byłaby zatem niezgodna z dyrektywą zakazu wykładni per non est, zgodnie z którą żadnego elementu przepisu nie można w toku wykładni traktować tak, by okazał się on zbędny. Taka wykładnia stanowiłaby nieuprawnione rozszerzenie stosowania art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT, na sytuacje wprost w nim niewymienione.

Według stanowiska wyrażanego przez sądy administracyjne, katalog kar umownych i odszkodowań, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT, nie obejmuje tych, które są następstwem opóźnienia w dostawie towarów. Decydując o zaliczeniu takich kar umownych do kosztów podatkowych, należy ocenić racjonalność podejmowanych przez podatnika działań z punktu widzenia przesłanki osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Fakt, że podatnik nie przewidział określonych zdarzeń, z którymi związana jest konieczność zapłaty kary umownej, nie dyskwalifikuje poniesionego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów. Jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: „WSA”) w Gdańsku, w wyroku z dnia 25 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 1073/21, kary umowne z tytułu opóźnienia w dostawie towarów nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT, niezależnie od tego czy opóźnienie wystąpiło z winy podatnika czy też nie. Sąd w powyższym wyroku słusznie wskazuje, że zwłoki lub opóźnienia w dostawie towaru nie można utożsamiać z wadą samego towaru. W stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym wskazanym przez Wnioskodawcę dostarczane towary nie były wadliwe.

Z punktu widzenia art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT, bez znaczenia pozostaje także to czy obowiązek zapłaty kary umownej wynika z okoliczności zawinionych przez Spółkę czy też nie.

Powyższe wąskie rozumienie art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT, znajduje uzasadnienie w dotychczasowym orzecznictwie NSA oraz WSA:

- Wyrok NSA z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt II FSK 335/21;

- Wyrok NSA z dnia 25 lipca 2023 r. sygn. akt II FSK 137/21;

- Wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2023 r., sygn. akt II FSK 2691/20;

- Wyrok NSA z dnia 23 marca 2023 r., sygn. akt II FSK 2277/20;

- Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 891/21;

- Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1173/20;

- Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1348/19;

- Wyrok NSA z dnia 2 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 282/15.

Z uwagi na przywołane powyżej argumenty, znajdujące potwierdzenie w utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że opisane w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym kary umowne z tytułu opóźnienia w dostawie towarów stanowią dla niego koszty uzyskania przychodów. Spełniają one bowiem wszystkie kryteria konieczne do uznania poniesionego wydatku za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, tj.:

- zostają poniesione przez podatnika,

- mają charakter definitywny (rzeczywisty),

- pozostają w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą,

- ponoszone są w celu zachowania lub zabezpieczenia przychodów,

- zostają właściwie udokumentowane,

- nie znajdują się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Interpretacja indywidualna

29 kwietnia 2024 r. wydałem dla Państwa interpretację indywidualną znak 0111-KDIB1-3.4010.151.2024.1.AN w której uznałem Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy Spółce przysługuje prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kar umownych, o których mowa w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, za nieprawidłowe. Interpretację doręczono Państwu 6 maja 2024 r.

Skarga na interpretację indywidualną

31 maja 2024 r. wnieśli Państwo skargę, na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…).

Wnieśli Państwo o:

- uchylenie Interpretacji w całości - na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c PPSA;

- zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 PPSA.

Pismem z 28 czerwca 2024 r. Znak: 0111-KDIB1-3.4010.151.2024.2.AN udzieliłem odpowiedzi na Państwa skargę.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny (…) uchylił skarżoną interpretację - wyrokiem z 18 marca 2025 r. sygn. akt I SA/Gl 756/24.

Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Następnie złożyłem wniosek o wycofanie powyższej skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny - postanowieniem z 22 kwietnia 2026 r. sygn. akt II FSK 749/25 umorzył postępowanie kasacyjne.

Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 22 kwietnia 2026 r.

Prawomocny wyrok WSA wpłynął do mnie 1 czerwca 2026 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

- uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny (…) w ww. wyroku;

- ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej - stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Wskazać należy, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania interpretacji indywidualnej, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…) z 18 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 756/24.

Odnosząc się do powołanych we wniosku wyroków sądów administracyjnych, zauważam, że wyroki sądowe rozstrzygają w indywidualnych sprawach, w konkretnym, indywidualnie określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i wiążą tylko strony postępowania.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego - stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania skażonej interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.