0111-KDIB1-1.4010.280.2026.2.KM

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo, pismem z 18 czerwca 2026 r. (wpływ 23 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka X spółka z o.o. powstała na podstawie umowy z dnia (…) sierpnia 2020 r., zawiązanej przed notariuszem A, rep. A. nr (…), na czas nieoznaczony, a pierwszy rok obrotowy kończył się w dniu 21 grudnia 2021 r.

W pierwszym roku obrachunkowym spółka nie zatrudniała żadnego pracownika, ani nie była na CIT estońskim.

Od 1 stycznia 2022 r. Spółka weszła w opodatkowanie CIT – estońskim i nie zatrudniała w dalszym ciągu żadnego pracownika. W drugim roku bycia na CIT estońskim, tj. w 2023 r. podatnik zatrudnił 1 pracownika na pełny etat w czwartym kwartale. W trzecim roku, tj. w 2024 zatrudnił dodatkowo jednego pracownika, a w 2025 r. w pierwszym kwartale zatrudnił dodatkowo jednego pracownika, a w maju 2025 r. dodatkowo jeszcze jednego pracownika.

Rok podatkowy jest zgodny z rokiem kalendarzowym, poza pierwszym rokiem, który trwał jak podano wyżej. Opisani wyżej pracownicy nie byli udziałowcami, ani wspólnikami, ani akcjonariuszami spółki.

W pierwszym roku podatkowym Spółka była małym podatnikiem.

Ponadto, w uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 18 czerwca 2026 r. w odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania udzielono odpowiedzi w następujący sposób:

W pierwszym roku podatkowym opodatkowania ryczałtem (tj. CIT estońskim), tj. 2022 r. nie zatrudniono pracowników.

W pierwszym roku podatkowym opodatkowania ryczałtem, Spółka nie zatrudniała osoby na umowy inne niż umowa o pracę.

Spółka wskazuje, że te osoby były zatrudnione powyższej 300 dni w każdym roku podatkowym, poczynając od 2023 roku — zatrudnione na umowę o pracę, były zatrudnione w następujących okresach:

- w okresie od 1 marca 2023 r. do 30 kwietnia 2025 r.,

- w okresie od 20 lutego 2024 r. do 31 grudnia 2025 r.,

- w okresie od 1 marca 2025 r. do 31 grudnia 2025 r.,

- w okresie od 1 maja 2025 r. do 31 grudnia 2025 r.

Spółka posiadała status małego podatnika w rozumieniu art. 4a pkt 10 ustawy o CIT w pierwszym roku opodatkowania ryczałtem.

Ponadto, Spółka wyjaśniła nieścisłości związane ze wskazaniem, że pierwszy rok obrotowy Spółki kończy się 21 grudnia 2021 r. wynika z tego, że omyłkowo został wpisany 21 grudnia 2021 r. Jednocześnie Spółka wskazuje, że:

I rok obrotowy rozpoczął się dnia 22 września 2020 r. i zakończył dnia 31 grudnia 2020 r.

II rok obrotowy rozpoczął się dnia 1 stycznia 2021 r. i zakończył dnia 31 grudnia 2021 r.

I rok podatkowy 22 września 2020 r. – 31 grudnia 2021 r.

II rok podatkowy 1 stycznia 2022 r. – 31 grudnia 2022 r.

Pytanie

Czy w drugim roku opodatkowania CIT estońskim, tj. w 2023 r., gdy podatnik zatrudniał 1 pracownika na pełny etat w czwartym kwartale, to czy spełnił warunki opodatkowania CIT estońskim, a jeżeli tak to czy prawidłowo wzrastała u niego struktura zatrudnienia, aby mógł stosować przepisy o ryczałcie?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku z 18 czerwca 2026 r.)

Zdaniem Wnioskodawcy, spółka zatrudniając w drugim roku podatkowym bycia na CIT estońskim jedną osobę i co rok zwiększając zatrudnienie o jeden etat spełniła warunki ustawy o CIT estońskim.

Podatnik rozpoczął działalność opodatkowaną w CIT estońskim od 2022 r., zatem musi spełnić wymóg zatrudnienia z art. 28j ust. 1 pkt 3 ustawy o PDOP.

W przypadku podatnika rozpoczynającego działalność ww. warunek nie dotyczy roku rozpoczęcia tej działalności i 2 lata po nim bezpośrednio następujące, z tym że począwszy od drugiego roku podatkowego podatnik jest obowiązany do corocznego zwiększania zatrudnienia o co najmniej 1 etat w pełnym wymiarze czasu pracy, aż do osiągnięcia wielkości zatrudnienia określonej w ww. przepisie.

Podatnik zgodnie z przepisami sukcesywnie od 2 roku opodatkowania Citem estońskim zwiększał zatrudnienie. Nie musiał tego robić w pierwszym roku, gdy wchodził w CIT estoński, albowiem obowiązywał go jeszcze w okresie karencji stworzony przez wyjątek od zasad zatrudnienia, a zatem dopiero od 2023 r. powinien zwiększać zatrudnienie, aby spełnić warunki ustawowe. W 2025 r. zatrudniał 3 osoby na pełne etaty. Okres rozpoczęcia działalności wg złagodzonych zasad dotyczy nie tylko pierwszego roku podatkowego działalności, ale również dwóch następnych. Skoro podatnik z uwagi na to, że wstępował w drugim roku podatkowym swojej działalności, mają do niego zastosowanie złagodzone wymogi.

Zatem w pierwszym roku wejścia CIT, tj. w 2022 r. nie zatrudniał nikogo, a w 2023 – jedna osobę, w 2024 r. – 2 osoby, a w 2025 – 3 osoby. Podatnik znał treść tego przepisu i starał się go zrealizować posiłkując się wykładniami z prasy specjalistycznej i ministerstwa finansów, w tym Gofin.

Uzupełniając przedstawione we wniosku stanowisko, Spółka wskazała, że w ocenie Wnioskodawcy, w drugim roku bycia na CIT Estońskim (czyli w swoim trzecim roku podatkowym) spółka obowiązana jest zatrudnić na podstawie umowy o pracę 1 osobę na pełny etat i w każdym kolejnym roku podatkowym zwiększać zatrudnienie o jeden pełny etat, aż do osiągnięcia trzech etatów. Spółka zrealizowała ten warunek zatrudnienia zgodnie z art. 28j ust. 2 pkt (winno być: art. 28j ust. 2 pkt 2) o.p.d. Spółka zrealizowała ten warunek jako mały podatnik rozpoczynający działalność.

Przepisami art. 28j ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „u.p.d.o.p.”), określone są warunki korzystania z opodatkowania w formie ryczałtu od dochodów spółek (potocznie ta forma opodatkowania nazywana jest estońskim CIT lub podatkiem estońskim). Jednym z tych warunków jest, aby podatnik zatrudniał na podstawie umowy o pracę co najmniej jedną osobę bo jest małym podatnikiem w przeliczeniu na pełne etaty, niebędące udziałowcami, akcjonariuszami ani wspólnikami tego podatnika, przez okres co najmniej 300 dni w roku podatkowym, a w przypadku gdy rokiem podatkowym nie jest okres kolejnych dwunastu miesięcy kalendarzowych – przez co najmniej 82% dni przypadających w roku podatkowym (zob. art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a u.p.d.o.p. oraz art. 28j ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p.). Przy czym – jak stanowi art. 28j ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.p. — w przypadku podatnika rozpoczynającego prowadzenie działalności warunek ten nie dotyczy roku rozpoczęcia tej działalności i 2 lat podatkowych bezpośrednio po nim następujących.

Podatnik od trzeciego roku działalności, czyli drugiego roku na CIT estoński jest obowiązany do corocznego zwiększenia zatrudnienia o co najmniej 1 etat w pełnym wymiarze czasu pracy aż do osiągnięcia wielkości zatrudnienia określonej w tym przepisie.

Przepisy u.p.d.o.p. nie definiują przy tym pojęcia podatnika rozpoczynającego prowadzenie działalności.

W ocenie Spółki, status taki podatnik ma w pierwszym roku podatkowym swojego istnienia.

W przypadku firmy rozpoczynającej działalność warunek zatrudnienia nie dotyczy roku rozpoczęcia działalności, 2020, 2021 pierwszy rok podatkowy działalności ani 2 lat podatkowych bezpośrednio po nim następujących, a w drugim roku CIT estońskiego zatrudnił pierwszego pracownika i co rok zwiększał zatrudnienie o 1 pracownika i w tym momencie spełnił wymóg art. 28j ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Art. 28j ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) stanowi regulację odnośnie warunków opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.

Zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT:

Opodatkowaniu ryczałtem może podlegać podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

3) podatnik:

a) zatrudnia na podstawie umowy o pracę co najmniej 3 osoby w przeliczeniu na pełne etaty, niebędące udziałowcami, akcjonariuszami ani wspólnikami tego podatnika, przez okres co najmniej 300 dni w roku podatkowym, a w przypadku gdy rokiem podatkowym nie jest okres kolejnych dwunastu miesięcy kalendarzowych - przez co najmniej 82% dni przypadających w roku podatkowym, lub

b) ponosi miesięcznie wydatki w kwocie stanowiącej co najmniej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw z tytułu wypłaty wynagrodzeń na rzecz zatrudnionych na podstawie umowy innej niż umowa o pracę co najmniej 3 osób fizycznych, niebędących udziałowcami, akcjonariuszami ani wspólnikami tego podatnika, jeżeli w związku z wypłatą tych wynagrodzeń podatnik jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych lub płatnikiem składek określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych lub ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych;

Zgodnie z art. 28j ust. 2 ustawy o CIT:

W przypadku podatnika rozpoczynającego prowadzenie działalności:

1) warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uznaje się za spełniony w pierwszym roku podatkowym opodatkowania ryczałtem;

2) warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie dotyczy roku rozpoczęcia tej działalności i 2 lat podatkowych bezpośrednio po nim następujących, z tym że począwszy od drugiego roku podatkowego podatnik jest obowiązany do corocznego zwiększenia zatrudnienia o co najmniej 1 etat w pełnym wymiarze czasu pracy aż do osiągnięcia wielkości zatrudnienia określonej w tym przepisie.

Jak stanowi art. 28j ust. 3 ustawy o CIT:

W przypadku podatnika będącego małym podatnikiem, w pierwszym roku podatkowym opodatkowania ryczałtem, warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3:

1) lit. a, uznaje się za spełniony, jeżeli mały podatnik zatrudnia na podstawie umowy o pracę co najmniej 1 osobę w przeliczeniu na pełne etaty, niebędącą udziałowcem, akcjonariuszem ani wspólnikiem tego podatnika, przez okres wskazany w tym przepisie;

2) lit. b, uznaje się za spełniony, jeżeli mały podatnik ponosi miesięcznie wydatki w kwocie stanowiącej co najmniej przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw z tytułu wypłaty wynagrodzenia na rzecz zatrudnionej na podstawie umowy innej niż umowa o pracę co najmniej 1 osoby fizycznej, niebędącej udziałowcem, akcjonariuszem ani wspólnikiem tego podatnika oraz w związku z wypłatą tych wynagrodzeń podatnik jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych lub płatnikiem składek określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych lub ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Wskazać należy, że przepisy ustawy o CIT przewidują, że podatnik może rozpocząć stosowanie estońskiego CIT także w trakcie trwającego roku podatkowego.

W myśl przepisu art. 28j ust. 5 ustawy o CIT:

Podatnik może wybrać opodatkowanie ryczałtem również przed upływem przyjętego przez niego roku podatkowego, jeżeli na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego pierwszy miesiąc opodatkowania ryczałtem zamknie księgi rachunkowe oraz sporządzi sprawozdanie finansowe zgodnie z przepisami o rachunkowości. W tym przypadku księgi rachunkowe otwiera się na pierwszy dzień miesiąca opodatkowania ryczałtem. Przepis ust. 1 pkt 7 stosuje się odpowiednio.

Z opisu sprawy i jego uzupełnienia wynika, że Spółka powstała na podstawie umowy z dnia (…) sierpnia 2020 r.

W pierwszym roku obrachunkowym spółka nie zatrudniała żadnego pracownika, ani nie była na CIT estońskim.

Od 1 stycznia 2022 r. Spółka weszła w opodatkowanie CIT – estońskim i nie zatrudniała w dalszym ciągu żadnego pracownika. W drugim roku bycia na CIT estońskim, tj. w 2023 r. podatnik zatrudnił 1 pracownika na pełny etat w czwartym kwartale. W trzecim roku, tj. w 2024 r. zatrudnił dodatkowo jednego pracownika, a w 2025 r. w pierwszym kwartale zatrudnił dodatkowo jednego pracownika, a w maju 2025 r. dodatkowo jeszcze jednego pracownika.

Rok podatkowy jest zgodny z rokiem kalendarzowym

W pierwszym roku podatkowym Spółka była małym podatnikiem.

W pierwszym roku podatkowym opodatkowania ryczałtem (tj. CIT estońskim), tj. 2022 r. nie zatrudniono pracowników.

W pierwszym roku podatkowym opodatkowania ryczałtem, Spółka nie zatrudniała osoby na umowy inne niż umowa o pracę.

Spółka wskazuje, że te osoby były zatrudnione powyższej 300 dni w każdym roku podatkowym, poczynając od 2023 roku — zatrudnione na umowę o pracę, były zatrudnione w następujących okresach:

- w okresie od 1 marca 2023 r. do 30 kwietnia 2025 r.,

- w okresie od 20 lutego 2024 r. do 31 grudnia 2025 r.,

- w okresie od 1 marca 2025 r. do 31 grudnia 2025 r.,

- w okresie od 1 maja 2025 r. do 31 grudnia 2025 r..

Spółka posiadała status małego podatnika w rozumieniu art. 4a pkt 10 ustawy o CIT w pierwszym roku opodatkowania ryczałtem.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy w drugim roku opodatkowania CIT estońskim, tj. w 2023 r., gdy podatnik zatrudniał 1 pracownika na pełny etat w czwartym kwartale, to czy spełnił warunki opodatkowania CIT estońskim, a jeżeli tak to czy prawidłowo wzrastała u niego struktura zatrudnienia, aby mógł stosować przepisy o ryczałcie.

Odnosząc się do ww. wątpliwości wskazać należy, że warunki opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek kapitałowych zawiera art. 28j ust. 1 ustawy o CIT. W odniesieniu do części obowiązków wynikających z powyższego przepisu, w oparciu o art. 28j ust. 2 ustawy o CIT, z preferencji skorzystać mogą tylko podatnicy rozpoczynający prowadzenie działalności gospodarczej.

Zatem, nadmienić należy, że cytowany powyżej art. 28j ust. 2 ustawy o CIT odnosi się ogólnie do podatników rozpoczynających prowadzenie działalności i nie zawiera negatywnego katalogu wyłączającego zastosowanie tej regulacji do podatników, rozpoczynających prowadzenie działalności w określony sposób.

Wskazać należy, że ww. przepisy prawa podatkowego odnoszą się do podmiotów rozpoczynających prowadzenie działalności gospodarczej, które od momentu utworzenia Spółki wybrały formę opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych uzależniają sposób prawidłowego ustalenia pierwszego roku podatkowego od momentu rozpoczęcia prowadzenia działalności. Przy czym, ustawa nie zawiera definicji tego pojęcia. Nie oznacza to jednak, że o rozpoczęciu prowadzenia tej działalności decyduje pierwsze zdarzenie gospodarcze wywołujące skutki podatkowe w podatku dochodowym, tj. uzyskanie pierwszego przychodu podatkowego lub poniesienie pierwszego wydatku, który może zostać uznany za podatkowy koszt uzyskania przychodu. „Rozpoczęcie działalności gospodarczej” należy bowiem rozpatrywać w sposób szeroki. Podmiot gospodarczy może bowiem dokonywać szeregu operacji gospodarczych, być podmiotem stosunków prawnych (np. stroną umów zawieranych z kontrahentami), czy też zdarzeń prawnych jeszcze przed uzyskaniem pierwszego przychodu podatkowego, bądź poniesieniem pierwszego kosztu. Wskazać także należy na regulacje wynikające z ustawy o rachunkowości, w której powołany wyżej art. 12 ust. 1 pkt 1 stanowi, że księgi rachunkowe otwiera się, z zastrzeżeniem ust. 3, na dzień rozpoczęcia działalności, którym jest dzień pierwszego zdarzenia wywołującego skutki o charakterze majątkowym lub finansowym – w ciągu 15 dni od dnia zaistnienia tych zdarzeń. Nie można zatem przyjąć, że spółka nie rozpoczęła działalności, jeżeli nie wystąpił u niej pierwszy przychód lub koszt podatkowy. Rozpoczęcie przez spółkę działalności skutkuje bowiem nie tylko uzyskiwaniem przychodów, bądź ponoszeniem kosztów rozpoznawanych podatkowo. Przejawem działalności jest również każde inne zdarzenie gospodarcze, które winno znaleźć odzwierciedlenie w księgach rachunkowych. Zdarzeniem tym będzie np. zawarcie umowy wywierającej skutki o charakterze cywilnoprawnym, wniesienie przez wspólników, bądź to wkładów pieniężnych, bądź aportów na pokrycie kapitału zakładowego, zaciągnięcie pożyczki czy kredytu itp. Zatem dzień rozpoczęcia prowadzenia działalności należy utożsamiać z dniem powstania podatnika, tj. zawarcia umowy spółki z o.o. Zawarcie tej umowy powoduje bowiem powstanie spółki z o.o. w organizacji, która posiada podmiotowość prawną i może być podmiotem stosunków prawnych.

Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.):

Z chwilą zawarcia umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością powstaje spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji.

Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o CIT:

W przypadku podjęcia po raz pierwszy działalności, pierwszy rok podatkowy trwa od dnia rozpoczęcia działalności do końca roku kalendarzowego albo do ostatniego dnia wybranego roku podatkowego, nie dłużej jednak niż dwanaście kolejnych miesięcy kalendarzowych.

Dzień rozpoczęcia działalności należy utożsamiać z dniem powstania podatnika, a to oznacza, że Spółka rozpoczyna działalność z chwilą zawarcia umowy spółki. Podkreślić należy, iż art. 8 ust. 2 ustawy o CIT w swej treści nie odsyła do daty rozpoczęcia działalności gospodarczej, ale do rozpoczęcia działalności, którą trzeba rozpatrywać w sposób szeroki. Dlatego też, dzień rozpoczęcia prowadzenia działalności należy utożsamiać z dniem powstania podatnika, a nie np. z dniem podpisania pierwszej umowy z kontrahentem/klientem. Z chwilą zawarcia umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością powstaje spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, która – stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o CIT, jest podatnikiem tego podatku.

Jak wskazuje bowiem art. 1 ust. 1 ustawy o CIT:

Ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób prawnych i spółek kapitałowych w organizacji.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym momentem rozpoczęcia Państwa działalności jest dzień zawarcia umowy spółki z o.o., a więc (...) sierpień 2020 r. Wobec tego, w roku rozpoczęcia opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, tj. w 2022 r. nie będą Państwo podmiotem rozpoczynającym prowadzenie działalności gospodarczej.

Tym samym stwierdzić należy, że art. 28j ust. 2 ustawy o CIT nie będzie miał w Państwa przypadku zastosowania. Odnosi się on bowiem, wyłącznie do podatników rozpoczynających prowadzenie działalności gospodarczej, a za takiego podatnika nie można uznać Państwa Spółki. Oznacza to, że chcąc korzystać z opodatkowania ryczałtem Spółka powinna m.in. spełniać warunek, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy CIT, tj. w całym okresie tego opodatkowania zatrudniać na umowę o pracę co najmniej 3 osoby w przeliczeniu na pełne etaty, niebędące udziałowcami, akcjonariuszami ani wspólnikami tego podatnika, przez okres co najmniej 300 dni w roku podatkowym, a w przypadku gdy rokiem podatkowym nie jest okres kolejnych dwunastu miesięcy kalendarzowych – przez co najmniej 82% dni przypadających w roku podatkowym.

Nieuznanie Spółki za podatnika rozpoczynającego prowadzenie działalności gospodarczej powoduje, że już w pierwszym roku opodatkowania ryczałtem Spółka była zobowiązana do zatrudnienia co najmniej trzech osób w przeliczeniu na pełne etaty w myśl art. 28j ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT. Przesądza o tym fakt, że Spółka dokonała zmiany formy opodatkowania w drugim roku podatkowym.

Reasumując, w odniesieniu do Państwa Spółki, zastosowanie art. 28j ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT byłoby możliwe w przypadku podjęcia decyzji o opodatkowaniu ryczałtem z dniem faktycznego rozpoczęcia działalności, tj. z dniem zawarcia umowy Spółki.

Mając na względzie powyższe, nie można podzielić Państwa stanowiska wskazującego, że spółka zatrudniając w drugim roku podatkowym bycia na CIT estońskim jedną osobę i co rok zwiększając zatrudnienie o jeden etat spełniła warunki opodatkowania CIT estońskim.

Na marginesie wskazać należy, że skoro Spółka nie spełniała przesłanek do uznania jej za podmiot rozpoczynający prowadzenie działalności gospodarczej, to alternatywną podstawę do zastosowania obniżonych limitów zatrudnienia mogły stanowić przepisy dedykowane małym podatnikom, bowiem z informacji przedstawionych we wniosku i jego uzupełnieniu wynika, że Spółka posiadała status małego podatnika w rozumieniu art. 4a pkt 10 ustawy o CIT w pierwszym roku opodatkowania ryczałtem.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z przywołanym powyżej art. 28j ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT:

W przypadku podatnika będącego małym podatnikiem, w pierwszym roku podatkowym opodatkowania ryczałtem, warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 lit. a, uznaje się za spełniony, jeżeli mały podatnik zatrudnia na podstawie umowy o pracę co najmniej 1 osobę w przeliczeniu na pełne etaty, niebędącą udziałowcem, akcjonariuszem ani wspólnikiem tego podatnika, przez okres wskazany w tym przepisie.

Zgodnie z ww. przepisem, ustawodawca przewidział dla podatników będących małym podatnikiem jedynie w pierwszym roku podatkowym opodatkowania ryczałtem preferencje dot. warunku zatrudnienia. W przypadku małego podatnika, warunek dotyczący zatrudnienia na podstawie umowy o pracę uznaje się za spełniony w pierwszym roku podatkowym opodatkowania ryczałtem, jeżeli mały podatnik zatrudnia co najmniej 1 osobę fizyczną w przeliczeniu na pełne etaty, przez okres wskazany w tym przepisie, tj. co najmniej 300 dni w roku podatkowym, a w przypadku gdy rok podatkowy nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym – przez co najmniej 82% dni przypadających w roku podatkowym. Do limitu osób zatrudnionych nie wlicza się udziałowców, akcjonariuszy ani wspólników tego podatnika.

W kolejnych latach, tj. począwszy od drugiego roku opodatkowania ryczałtem, mały podatnik zobowiązany jest już w pełni spełniać warunek dotyczący zatrudnienia, wynikający z art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT. Dotyczy to zarówno zatrudnienia na podstawie umowy o pracę oraz na podstawie innej umowy. W konsekwencji, jeżeli Spółka będąca małym podatnikiem od drugiego roku opodatkowania ryczałtem nie zwiększy zatrudnienia do poziomu wymaganego w art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, to nie będzie mogła skorzystać z ryczałtu od dochodów spółek jako formy opodatkowania w prowadzonej działalności gospodarczej.

Z analizy stanu faktycznego opisanego we wniosku i jego uzupełnienia wynika, że w pierwszym roku opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, tj. w 2022 r. Spółka nie zatrudniała pracowników. W konsekwencji stwierdzić należy, że Spółka nie spełniła również warunku zatrudnienia określonego w art. 28j ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT. Okoliczność ta jednoznacznie wyklucza możliwość skutecznego wyboru opodatkowania w formie tzw. estońskiego CIT z dniem 1 stycznia 2022 r.

Mając na względzie powyższe, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.