0111-KDIB1-1.4010.264.2026.2.SG

Interpretacja indywidualna

- stanowisko nieprawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

11 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 22 czerwca 2026 r. (data wpływu tego samego dnia).

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z o.o. (dalej: „Spółka”), która funkcjonuje przede wszystkim jako agencja zatrudnienia (PKD 78.10.Z Działalność związana z wyszukiwanie miejsc pracy i pozyskiwaniem pracowników) i z tej działalności osiąga większość przychodów.

Specyfika prowadzonej działalności, konieczność wypłaty wynagrodzeń pracownikom i zleceniobiorcom przed uzyskaniem płatności za wystawione na rzecz kontrahentów faktury z tytułu wykonanych usług pozyskiwania pracowników przemawiają za stosowaniem dostępnych na rynku instrumentów zabezpieczających płynność finansową Spółki oraz zmniejszających ryzyka związane z opóźnieniami w płatnościach i potencjalną niewypłacalnością kontrahentów. W związku z tym Spółka zawarła z A. Bank S.A. umowę faktoringu niepełnego (z regresem) oraz z C. S.A. umowę faktoringu pełnego z przejęciem ryzyka niewypłacalności (bez regresu).

W ramach z umowy faktoringu zawartej z A. Bank S.A., faktor świadczy na rzecz Spółki usługę faktoringu niepełnego (faktoring z regresem) którego zasadniczym elementem jest nabywanie za wynagrodzeniem w sposób regularny wierzytelności Spółki. Na podstawie tej umowy faktor nie bierze na siebie ryzyka niewypłacalności kontrahenta co oznacza, że w razie braku możliwości windykacji należności następuje zwrotny przelew wierzytelności na Spółkę. W ramach umowy faktoringu zawartej z C. S.A. faktor wraz z przejęciem prawa do wierzytelności przejmuje na siebie także ryzyko niewypłacalności kontrahenta w tym przypadku faktor przejmuje ryzyko niewypłacalności dłużnika, nabywając wierzytelności przysługujące Spółce pomniejszone o tzw. udział własny Spółki w wysokości 10% wartości wierzytelności, bez regresu.

Przedmiotem faktoringu w przypadku powyższych umów są wierzytelności handlowe wynikające ze sprzedaży usług w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej mającej charakter stricte operacyjny. Usługa faktoringu z perspektywy Spółki ma na celu poprawę jej sytuacji finansowej, płynności finansowej. Wnioskodawca nie musi czekać na zapłatę za sprzedane towary na termin płatności wskazany na fakturach, lecz otrzymuje środki w ciągu kilku dni od złożenia dyspozycji finansowania i cesji wierzytelności. Faktoring jest w związku z powyższym dla Spółki instrumentem wspierającym działalność operacyjną, nie zaś źródłem przychodów kapitałowych lub inwestycyjnych. Usługi faktoringu nie będą odbywały się między podmiotami powiązanymi.

Spółka rozważa wybór opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek i przewiduje, że w roku podatkowym opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, o którym mowa w rozdziale 6b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”) należności brutto (liczone z uwzględnieniem podatku od towarów i usług) skierowane do finansowania do faktora i objęte cesją w ramach umowy faktoringu przekroczą 50% przychodów z działalności podstawowej Spółki, tj. sprzedaży na rzecz kontrahentów. Przychód z cesji wierzytelności na podstawie umów faktoringu przekroczy 50% przychodów z działalności podstawowej Spółki.

Wnioskodawca nie prowadzi obecnie, jak również nie będzie prowadził w okresie opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, działalności w zakresie obrotu wierzytelnościami. Wnioskodawca nie zbywa innych wierzytelności, niż te objęte umową faktoringu. Przedmiotem przelewu są wyłącznie wierzytelności ściśle oznaczone co do wysokości i osoby dłużnika, które powstają w ramach aktywnej działalności Spółki.

Na potrzeby niniejszego wniosku Wnioskodawca zakłada, że w okresie opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek spełniać będzie wszystkie pozostałe warunki uprawniające do skorzystania z tej formy opodatkowania, a jego wątpliwości - w kontekście treści przepisu art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT - dotyczą tylko cesji wierzytelności na podstawie umowy faktoringu.

 

Pytanie

Ustalenia, czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca utraci prawo do opodatkowania w formie ryczałtu od dochodów spółek, o którym mowa w rozdziale 6b ustawy o CIT, gdy przekroczenie limitu 50% przychodów zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 2 będzie dotyczyło wierzytelności przekazanych do faktoringu?

Zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, że przychody uzyskane z umów faktoringu nie wypełniają zakresu pojęciowego regulacji zawartej w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, a Wnioskodawca nie utraci prawa do opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.

Podatnik, aby móc wybrać opodatkowanie ryczałtem od dochodów spółek, o którym mowa w rozdziale 6b ustawy o CIT jest zobowiązany spełnić szereg warunków określonych w przepisach ustawy.

Zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, opodatkowaniu ryczałtem może podlegać podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jeżeli spełnia m.in. warunek, iż mniej niż 50% przychodów z działalności osiągniętych w poprzednim roku podatkowym, liczonych z uwzględnieniem kwoty należnego podatku od towarów i usług, pochodzi:

 a) z wierzytelności,

 b) z odsetek i pożytków od wszelkiego rodzaju pożyczek,

 c) z części odsetkowej raty leasingowej,

 d) z poręczeń i gwarancji,

 e) z praw autorskich lub praw własności przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych praw,

  f) ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych,

 g) z transakcji z podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 - w przypadku gdy w związku z tymi transakcjami nie jest wytwarzana wartość dodana pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma.

Zgodnie z art. 28l ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, podatnik opodatkowany ryczałtem traci prawo do tego opodatkowania z końcem roku podatkowego, w którym podatnik nie spełnił któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o CIT Przepisy wymagają zatem, aby w całym okresie opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, tzw. przychody pasywne podatnika, do których ustawodawca zalicza również przychody z wierzytelności, stanowiły mniej niż 50% ogółu przychodów.

Podatnik w toku prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje bieżące finansowanie wierzytelności wobec kontrahentów w ramach zawartej z instytucją finansową umowy faktoringu.

W związku z treścią ww. przepisów i okolicznością, że elementem umowy faktoringu jest zbycie wierzytelności wobec kontrahentów na rzecz instytucji finansowej (faktora), Wnioskodawca chciałby uzyskać potwierdzenie, że na potrzeby weryfikacji braku utraty prawa do stosowania ryczałtu od dochodów spółek, zgodnie z art. 28I ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT do wartości przychodów, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o CIT Wnioskodawca nie powinien wliczać wartości przychodów z tytułu zbycia wierzytelności własnych (pochodzących ze sprzedaży usług) w ramach umowy faktoringu.

Wnioskodawca wskazuje, że umowa faktoringu jest rodzajem umowy pośrednictwa „polegającego na kompleksowej obsłudze przez faktora transakcji sprzedaży lub świadczenia usług zazwyczaj dokonywanych przez producenta (dostawcę). (...) W szerokim, prawno-ekonomicznym ujęciu faktoring jest umową, na której podstawie profesjonalna instytucja faktoringowa (faktor) w zamian za wynagrodzenie zobowiązuje się w uzgodniony sposób udzielać cyklicznego, krótkoterminowego finansowania bieżącej działalności przedsiębiorstwa drugiej strony (faktoranta) oraz na stałych zasadach świadczyć na jego rzecz kompleksowe usługi zarządzania wierzytelnościami i kontroli płynności na rachunku obrotów bieżących. Tak sformułowana definicja ma walor uniwersalny, ponieważ określa zgodny zamiar stron i cel zawarcia umowy (art. 65 § 2 ustawy - Kodeks cywilny), jakim bez wątpienia jest finansowanie działalności gospodarczej faktoranta, natomiast nie precyzuje środków, za których pomocą cel ten może być z powodzeniem osiągnięty. W znaczeniu prawnym faktoring kojarzony jest najczęściej z odpłatnym, stałym nabywaniem krótkoterminowych, nadal wymagalnych wierzytelności przysługujących sprzedawcom (dostawcom) towarów lub usług
w drodze ich przelewu na faktora. (...) Współcześnie, przy określaniu istoty faktoringu, należy za doniosłą jego cechę uważać nie tyle nabywanie wierzytelności na stałych zasadach, ze zniżką, w celu czerpania korzyści z ich ściągania ile wszelkie czynności prawne i faktyczne zmierzające do stałego pozyskiwania środków obrotowych oraz efektywnego zarządzania należnościami faktoranta z umów sprzedaży lub dostawy towarów bądź usług, jeżeli mają na celu zagwarantowanie szybkiego odzyskiwania ceny w drodze refinansowania kredytu kupieckiego i zachowania tą drogą finansowej płynności bieżącej działalności.” (System Prawa Prywatnego, t. 9, red. Katner/Kappes, Kocot, Romanowski, rodz. III § 13, II, 1, Legalis).

Nowelizacja ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wprowadzająca przepisy o opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek (rozdział 6b) została uchwalona ustawą z 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 2122) i weszła w życie od 1 stycznia 2021 r. U uzasadnieniu do projektu tej ustawy podano, że „Wprowadzone warunki dotyczące zatrudnienia i struktury przychodów mają w zamierzeniu ograniczać możliwość korzystania z tej opcji podatkowej tym podmiotom, które nie prowadzą rzeczywistej działalności gospodarczej.” oraz „Celem wprowadzenia tego warunku jest ograniczenie możliwości korzystania z opodatkowania ryczałtem przez podmioty nieprowadzące aktywnej działalności gospodarczej, ale nakierowane na czerpanie przychodów głównie z pasywnych źródeł przychodów. Nowe zasady opodatkowania mają stanowić program akceleracji inwestycyjnej podatników w ramach zwiększenia bazy posiadanych środków trwałych, nie zaś inwestycji o charakterze pasywnym” (s. 36-37 uzasadnienia projektu ustawy, druk nr 643).

Wnioskodawca zaznacza, że w piśmiennictwie wskazuje się na to, że celem wprowadzenia wymogów z art. 28j ustawy o CIT było ograniczenie możliwości korzystania z opodatkowania ryczałtem przez podmioty nieprowadzące aktywnej działalności gospodarczej, nakierowane na czerpanie przychodów głównie z pasywnych źródeł przychodów, tj. z wierzytelności, odsetek i pożytków od wszelkiego rodzaju pożyczek, części odsetkowych raty leasingowej, z poręczeń i gwarancji, z praw autorskich lub praw własności przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych praw, a także ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych (P. Małecki, M. Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2021, art. 28j, art. 28k, art. 28l).

Powyższe prowadzi do wniosku, że cesja wierzytelności do której dochodzi w ramach umowy faktoringu nie powinna być traktowana jako generująca przychód pasywny, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT uwzględniany przy badaniu warunku opodatkowania ryczałtem. Stąd, zdaniem Wnioskodawcy, należy uznać, że środki pieniężne uzyskane z umów faktoringu (zarówno pełnego z przejęciem ryzyka niewypłacalności, jak i niepełnego) nie wypełniają zakresu pojęciowego regulacji zawartej w 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Wnioskodawcy znane jest odmienne, negatywne stanowisko organów skarbowych, wyrażone m.in. w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z: 6 czerwca 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.182.2023.1.MZA), 7 września 2023 r., Znak: 0111-KDWB.4010.37.2023.2.KP i 10 listopada 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.484.2023.2.EJ. Stanowisko to w opinii Wnioskodawcy jest oparte na dwóch, skrajnie uproszczonych założeniach: po pierwsze, że transakcja faktoringu stanowi zdarzenie gospodarcze całkowicie odrębne od wcześniejszej umowy sprzedaży, dostawy czy umowy o świadczenie usług; po drugie, że istota faktoringu sprowadza się do prostej sprzedaży wierzytelności. Zdaniem Spółki, przyjęty w tych interpretacjach indywidualnych sposób rozumienia przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stoi w sprzeczności z ratio regulacji oraz rezultatami wykładni systemowej i funkcjonalnej. Charakter umowy faktoringowej trafnie wyłożył zdaniem Wnioskodawcy Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 29 grudnia 2022 r., Znak: 0111-KDWB.4010. 84.2022.2.AZE, zgodnie z którą: „Celem umowy faktoringu nie jest uzyskanie przychodu z kolejnego źródła, a jedynie wyegzekwowanie części kwoty, która to już została uprzednio opodatkowana przez zbywcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w ramach świadczonych usług czy też dostarczonych towarów. (...) Środki pieniężne otrzymane przez skarżącą od faktora stanowią jedynie faktyczną zapłatę za wierzytelność, która została już wcześniej zaliczona do przychodów należnych.

Przyjęcie stanowiska odmiennego będzie prowadzić do wykluczenia z możliwości korzystania z ryczałtu od dochodów spółek wielu podmiotów z sektora małych i średnich przedsiębiorstw, prowadzących jak ma to miejsce w przypadku Spółki rzeczywistą i niekwestionowaną aktywną działalność gospodarczą (produkcyjną, usługową itd.), bądź też rezygnowania przez tego typu podmioty ze stosowania rozwiązań zabezpieczających ich płynność finansową, a w skrajnych przypadkach ekonomiczną egzystencję i przyjmowania na siebie zwiększonego ryzyka niewypłacalności kontrahentów lub opóźnień w płatnościach. Tymczasem to właśnie podmioty z sektora małych i średnich przedsiębiorstw (takie jak skarżąca) najczęściej zmagają się z zatorami płatniczymi i ich negatywnymi konsekwencjami, o czym świadczą m.in. rozwiązania przyjęte w ustawie z 8 marca 2013 r. o zapobieganiu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1790), czy też dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.Urz.UE L z 23 lutego 2011 r. Nr 48, s. 1).

Stanowisko Wnioskodawcy znalazło szeroką aprobatę w orzecznictwie sądów administracyjnych w tym zakresie Wnioskodawca wskazuje na wyrok WSA w Lublinie z 22 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 514/24, wyrok WSA w Bydgoszczy z 1 października 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 483/24, wyrok WSA w Krakowie z 20 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 546/24. Szczególnie w tym ostatnim orzeczeniu Sąd wskazał, że: „Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą wynika, że poprzez zawarcie umów faktoringu skarżąca zapewnia finansowanie swej podstawowej działalności gospodarczej. Wierzytelności będące przedmiotem przelewu wierzytelności dotyczą należności handlowych Skarżącej. Istnieje zatem ścisły związek pomiędzy zawarciem umowy faktoringu, przelewem wierzytelności a rzeczywistą działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą. Przedmiotem przelewu są wierzytelności ściśle oznaczone co do wysokości i osoby dłużnika, które powstają w ramach aktywnej działalności skarżącej. Nie są to wierzytelności nabyte przez skarżącą od innych podmiotów. Wobec tego brak jest podstaw do zakwalifikowania przychodu uzyskanego ze zbycia wierzytelności do kategorii przychodów pasywnych. Zapewnienie finansowania poprzez zawarcie a następnie wykonanie umowy faktoringu realizuje zbliżone cele do tych, które są osiągane za pomocą umowy kredytu. (...) Stąd, nie można uznać, że przychody uzyskiwane z umów faktoringu, własnych wierzytelności są przychodami pasywnymi, których uzyskiwanie zgodnie z powyżej omówionym zamiarem ustawodawcy miałoby świadczyć o wykonywaniu przez podatnika działalności nierzeczywistej, czy też nieaktywnej. Wręcz przeciwnie, w rozpoznawanej sprawie Skarżąca wskutek zawierania umów faktoringu pozyskuje środki do wykonywania swojej bieżącej działalności gospodarczej, która bezsprzecznie jest działalności mającą charakter aktywny. W ocenie Sądu, działalność podatnika pod żadnym względem nie jest zbliżona do działalności pasywnej, a przez to niezasadne byłoby zrównanie kategorii przychodów, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a z przychodami uzyskanymi z umów fakturowania. Jak bowiem wynika z powyższego faktoring jest sposobem na pozyskanie finansowania zewnętrznego, tym samym jest on zbliżony do kredytu, a nie stanowi oddzielnego przedmiotu działalności. Intencją ustawodawcy w ramach art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a było ograniczenie z korzystania z opodatkowaniem ryczałtem od dochodów spółek wobec podmiotów, których przedmiotem działalności w dużej części jest nabywanie oraz następnie zbywanie wierzytelności. W takim ujęciu podmioty te nie wykonują aktywnej działalności gospodarczej, a jedynie działalnością finansową. Profil działalności strony skarżącej jest jednak całkowicie inny, nie nabywa ona wierzytelności od podmiotu trzeciego w celu ich zbycia, lecz zbywa własne wierzytelności, które są wynikiem prowadzenia przez nią rzeczywistej działalności gospodarczej. Wynik interpretacji, zgodnie z którym fakturowanie własnych wierzytelności spełniałoby zakres pojęciowy art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a byłby rażąco niezgodny z wykładnią celowościową przedmiotowej regulacji, która jak to zostało wyjaśnione odnosi się jedynie do przychodów pasywnych”.

W tym stanie rzeczy, Wnioskodawca nie utraci prawa do opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, gdy przekroczenie limitu 50% przychodów zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 2 będzie dotyczyło wierzytelności przekazanych do faktoringu.

 

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

 

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy Wnioskodawca utraci prawo do opodatkowania w formie ryczałtu od dochodów spółek, o którym mowa w rozdziale 6b ustawy o CIT, gdy przekroczenie limitu 50% przychodów zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 2 będzie dotyczyło wierzytelności przekazanych do faktoringu.

Mając na uwadze Państwa wątpliwości należy zauważyć, że w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT ustawodawca wykluczył możliwość skorzystania z ryczałtu od dochodów spółek przez podmioty uzyskujące więcej niż 50% przychodów m.in. z wierzytelności.

Wskazać należy, iż umowa faktoringu nie jest zdefiniowana w polskich przepisach co oznacza, iż jest traktowana jako „umowa nienazwana”. Do umowy faktoringu znajdują zatem zastosowanie przede wszystkim przepisy art. 509 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795 ze zm., dalej: „Kc”) mówiące o swobodzie przelewu wierzytelności.

Zgodnie z art. 509 Kc:

Stosownie natomiast do art. 510 § 1 Kc:

Skup przez faktora wierzytelności handlowych od podmiotów gospodarczych jest w istocie szczególną postacią sprzedaży wierzytelności, dokonywanej przez faktoranta (art. 555 Kc). Faktor wykupuje faktury wystawione przez faktoranta i wypłaca sprzedającemu należność, tj. kwotę określoną w fakturze, pomniejszoną o odsetki dyskontowe i prowizję, przed terminem wymagalności płatności wystawionej faktury. Faktoring jest zatem umową nienazwaną, łączącą w sobie elementy cesji wierzytelności, dyskonta wierzytelności i umowy sprzedaży. Skutkiem prawnym zawarcia umowy sprzedaży wierzytelności przez przedsiębiorcę jest przelew wierzytelności na rzecz faktora. Te cechy umowy faktoringu powodują, że faktor z chwilą zawarcia umowy faktoringu wstępuje w miejsce wierzyciela nabytej wierzytelności, tj. faktoranta i kwota stanowiąca tę wierzytelność staje się mu należna stosownie do postanowień umowy zawartej pomiędzy faktorantem i jego kontrahentem - dłużnikiem (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2021 r., sygn. akt II FSK 592/19).

Wierzytelność zatem jako prawo majątkowe może stanowić przedmiot obrotu, a jej odpłatne zbycie powoduje powstanie przychodu w rozumieniu ustawy o CIT. Przychód z odpłatnego zbycia wierzytelności powstaje zarówno wtedy, gdy przedmiotem zbycia jest wierzytelność obca, to jest nabyta przez zbywcę (wierzytelności) od innego podmiotu, jak i wówczas gdy podatnik sprzedaje własną wierzytelność (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 30 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 321/19). Przychód uzyskany w wyniku sprzedaży własnej wierzytelności faktorowi stanowi odrębną kategorię przychodu od przychodu z tytułu pierwotnie zawartej transakcji (w związku z którą powstała ta wierzytelność). Wierzyciel w takiej sytuacji otrzymuje wynagrodzenie od podmiotu trzeciego za zbytą wierzytelność, które nie stanowi jednak kwoty tytułem spłaty wierzytelności przez pierwotnego dłużnika (por. wyrok NSA z 18 października 2022 r., sygn. akt II FSK 393/20; wyrok WSA w Warszawie z 9 września 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2488/19). Odpłatne zbycie wierzytelności przyszłej oznacza uzyskanie przychodu w postaci ceny (kwoty) określonej w umowie cesji tej wierzytelności, nie zaś wartości samej wierzytelności. Tym samym przychód z tytułu sprzedaży wierzytelności powinien zostać ustalony w wysokości odpowiadającej cenie zawartej w umowie sprzedaży wierzytelności (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 24/24).

W następstwie umowy faktoringu następuje zmiana wierzyciela. W miejsce podmiotu, który dokonał sprzedaży towarów i usług i uzyskał w związku z tym roszczenie wobec dłużnika o zapłatę ceny za sprzedany towar lub usługę, roszczenie wobec dłużnika o zapłatę tej ceny przechodzi na faktora. Nie zmienia to jednak faktu, że w wyniku umowy faktoringu, faktorant otrzymuje od faktora środki finansowe, które odpowiadają całości lub części przenoszonych wierzytelności, przed terminem ich płatności. Celem takiego działania jest uzyskanie w miarę szybko kwoty pieniężnej, na jaką opiewa wierzytelność przelana na faktora. Faktorant, przelewając swoją wierzytelność, uzyskuje bowiem od faktora, nierzadko od razu, kwotę odpowiadającą jej wysokości pomniejszoną jedynie o prowizję faktora.

Z punktu widzenia faktoranta zawarcie umowy faktoringu ma więc na celu poprawę płynności finansowej wierzyciela poprzez możliwość wcześniejszego dysponowania środkami finansowymi należnymi takiemu wierzycielowi od dłużnika. Dzięki usłudze faktoringu podatnik uzyskuje środki finansowe zaraz po wystawieniu faktury, niezależnie od wskazanego terminu jej płatności.

Podstawowym warunkiem jaki musi być spełniony (ale nie jedynym), by usługa była uznana za faktoring, jest przelew wierzytelności. Faktoring uważany jest za umowę łączącą w sobie elementy różnych umów, np. cesji wierzytelności i umowy zlecenia, jednak bez całkowitego utożsamiania jej z którąkolwiek z tych umów. W praktyce przyjęła się definicja, na podstawie której można stwierdzić, że faktoring polega na nabyciu przez faktora określonych wierzytelności przysługujących przedsiębiorcy z tytułu sprzedaży, dostawy lub usługi, w zamian za określoną kwotę odpowiadającą wierzytelności pomniejszoną o prowizję faktora. Ponadto, w ramach umowy faktor zobowiązuje się do dokonania czynności dodatkowych.

Faktoring występuje w kilku wariantach w zależności od tego, na którym podmiocie (faktorze czy faktorancie) spoczywa ryzyko niewypłacalności kontrahenta. Faktoring bez regresu (tzw. faktoring pełny) oznacza sytuację, w której faktor wraz z przejęciem prawa do wierzytelności przejmuje na siebie także ryzyko niewypłacalności kontrahenta. Z kolei faktoring z regresem (tzw. faktoring niepełny) oznacza sytuację, gdy faktor nie bierze na siebie ryzyka niewypłacalności kontrahenta co nie oznacza jednak, że faktor nie przejmuje wierzytelności ponieważ, jak wskazano wcześniej, warunkiem koniecznym uznania usługi za faktoring jest przelew wierzytelności. Faktor jedynie nie przejmuje ryzyka niewypłacalności kontrahenta.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że dokonują Państwo sprzedaży na rzecz faktora wierzytelności własnych. Zauważyć też trzeba, że sprzedaż wierzytelności własnych jest odrębnym zdarzeniem od wcześniejszych operacji gospodarczych, w wyniku których powstał przychód należny, tj. od sprzedaży produktów/usług/towarów kontrahentom.

Zatem w istocie uzyskują Państwo przychody ze sprzedaży wierzytelności, co oznacza, że do wartości przychodów, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT powinni Państwo wliczać wartość przychodów z tytułu zbycia wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringu. W konsekwencji, jeżeli przychody z tego tytułu przekroczą 50% przychodów z działalności osiągniętych w poprzednim roku liczonych z uwzględnieniem kwot należnego podatku od towarów i usług, to nie będą Państwo mogli skorzystać z ryczałtu od dochodów spółek, jako formy opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej.

Tym samym nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że przychody uzyskane z umów faktoringu nie wypełniają zakresu pojęciowego regulacji zawartej w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, a Wnioskodawca nie utraci prawa do opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Podkreślić należy, że wykładnia prawa dokonywana jest wedle utrwalonych reguł. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się pierwszeństwo wykładni językowej nad pozostałymi rodzajami wykładni, tj. systemową i celowościową. Tylko w wyjątkowych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego brzmienia przepisu, w szczególności, gdy językowe dyrektywy interpretacyjne nie pozwalają z danego tekstu prawnego wyinterpretować jednoznacznej normy postępowania lub gdy wykładnia językowa pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm. Dla przykładu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 21 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Po 59/15 (wyrok potwierdzony orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 3016/15) stwierdził, że: „zgodnie z przyjętą w judykaturze i doktrynie zasadą pierwszeństwa wykładni językowej w procesie wykładni prawa, należy w pierwszej kolejności opierać się na rezultatach wykładni językowej, a dopiero w przypadku dalszych wątpliwości lub w celu wzmocnienia wyniku wykładni językowej sięgać kolejno po wykładnię systemową lub funkcjonalną. W prawie podatkowym pogląd ten znajduje swoje oparcie w art. 84 Konstytucji RP, w myśl którego każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Ustawa jest tekstem zapisanym w języku polskim, zatem każdy podatnik może poznać treść prawa podatkowego w oparciu o reguły językowe. Podatnik nie jest zobowiązany do poznania pozajęzykowych metod wykładni. Zatem w pierwszej kolejności należy sięgać po te dyrektywy wykładni, które są wspólne dla adresatów norm prawa podatkowego i instytucji stosujących prawo (por. NSA z 19 lipca 2011 r., II FSK 397/10, LEX nr 1083130 i powołane tam orzecznictwo)”.

W prawie podatkowym odejście od językowego brzmienia przepisu możliwe jest wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne. W takiej sytuacji można odwołać się do reguł wykładni celowościowej, która ma charakter pomocniczy i wtórny względem wykładni językowej. Stosuje się ją przede wszystkim, wówczas gdy przepis nie jest jasny i należy wybrać pomiędzy jego alternatywnymi interpretacjami (wyrok NSA z 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2673/13).

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1077/12, wykładnia językowa konkretnego przepisu prawa jest nie tylko punktem wyjścia wykładni prawa, ale także zakreśla jej granice. Próba dokonania wykładni, która byłaby sprzeczna z językowym znaczeniem przepisu prawa byłaby naruszeniem zasady praworządności. Językowe znaczenie przepisu prawa wyznacza bowiem granice dopuszczalnej wykładni, gdyż „formuła słowna jest (...) granicą wszelkiego dopuszczalnego sensu, jakiego możemy poszukiwać w tekście przepisów prawa” (zob. wyrok NSA z 18 grudnia 2000 r., III SA 3055/09, „Monitor Podatkowy” 2001, nr 4; również R. Mastalski, Wprowadzenie do prawa podatkowego, Warszawa 1995, s. 101-102).

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia nie ma podstaw, aby w analizowanej sprawie odstąpić od wykładni literalnej przedmiotowego przepisu, bowiem jego brzmienie jest jednoznaczne, a wykładnia systemowa i porównawcza wzmacnia jej wynik.

Wskazać należy, że dokonaną przez organ wykładnię podzielają sądy administracyjne, przykładowo należy wskazać na prawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 24/24, wydany na gruncie analizowanego przepisu art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT, w którym m.in. wskazał, że:

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków zauważyć należy, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Dodatkowo zauważyć należy, że wskazane przez Państwa wyroki WSA nie są wyrokami prawomocnymi.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

 

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

 

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.