0111-KDIB1-1.4010.261.2026.2.MF

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowy od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 czerwca 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest częścią światowej Grupy X („Grupa”), która jest liderem na rynku (…) specjalizującym się w zarządzaniu procesami (…). Grupa świadczy również poboczne usługi komplementarne względem usług związanych z (…) mające na celu zapewnienie jej klientom kompleksowych usług (…).

Działalność Grupy jest nastawiona przede wszystkim na optymalizację (…) korespondujących z potrzebami Klientów oraz zmieniającymi się realiami rynkowymi.

Wiodący przedmiot działalności Wnioskodawcy został sklasyfikowany pod kodem PKD 52.10.B „Magazynowanie i przechowywanie pozostałych towarów”, jednakże wykonuje on również szereg wspomagających czynności takich jak transport drogowy towarów (PKD: 49.41.Z), działalność usługowa wspomagająca transport lądowy (PKD: 52.21.Z), czy też przeładunek towarów w pozostałych punktach przeładunkowych (PKD: 52.24.C).

Wnioskodawca posiada siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlega w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, tj. jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”).

Wnioskodawca w ramach działalności gospodarczej zawiera długoterminowe, wieloletnie współprace z klientami. Często ze strony klientów wprowadzane są różne modele biznesowe związane z zachętą do podjęcia, utrzymaniem lub rozszerzeniem współpracy w stosunku do dostawców.

Biorąc pod uwagę uwarunkowania rynkowe, dużą konkurencję, swobodę zawierania umów, negocjacje z klientami, różne modele biznesowe - zdarza się, że Wnioskodawca w zamian za zobowiązanie się klienta do zawarcia takiej wieloletniej umowy (lub przedłużenie dotychczasowej współpracy) zobowiązuje się do uiszczenia wynagrodzenia - co pozwala mu na zachowanie dotychczasowego statusu lub nabycie nowych relacji biznesowych, a tym samym pozwala na zabezpieczenie źródła przychodów w dłuższym okresie.

W 2025 roku Wnioskodawca poniósł w szczególności następujące koszty z tym związane:

·       Wynagrodzenie I

Jedna ze Spółek z Grupy, B (francuski rezydent podatkowy) współpracuje z klientem, który prowadzi działalność polegającą na imporcie, marketingu oraz sprzedaży produktów odzieżowych. Klient jest szwedzkim rezydentem podatkowym (dalej: „Klient Centralny”). Współpraca z Klientem Centralnym polega na tym, że lokalne spółki powiązane Klienta Centralnego (działające w danej jurysdykcji) powierzyły lokalnym spółkom powiązanym z B (w tym Wnioskodawcy) świadczenia określonych usług, zgodnie z opisem zawartym w lokalnych umowach zawartych pomiędzy lokalnymi spółkami powiązanymi Klienta Centralnego a lokalnymi spółkami powiązanymi B (w tym Wnioskodawcą) (dalej: „Lokalne Umowy”).

W związku z tym Wnioskodawca zawarł umowę współpracy na podstawie Lokalnej Umowy z lokalną spółką powiązaną Klienta Centralnego – polskim rezydentem podatkowym (dalej: „Klient Lokalny”).

W wyniku dokonanych uzgodnień z Klientem Centralnym w 2025 roku B podpisała umowę (dalej: „Umowa Centralna”), zgodnie z którą Spółka B dokonała zapłaty określonego wynagrodzenia na rzecz Klienta Centralnego (dalej: „Wynagrodzenie I”). Wynagrodzenie I było należne Klientowi Centralnemu za przedłużenie okresu obowiązywania współpracy przez wszystkie określone lokalizacje (w tym lokalizację Wnioskodawcy) oraz zobowiązanie do utrzymania określonego w Umowie Centralnej oczekiwanego wolumenu zamówień przez okres trwania współprac z lokalizacjami na podstawie podpisanych aneksów przedłużających okres obowiązywania Lokalnych Umów (dalej również: „Lokalne Umowy Przedłużenia Okresu Obowiązywania”) (oraz ewentualnie zmieniających inne poszczególne warunki umowy pierwotnej). Wolumen zamówień został określony odrębnie dla lat od 2025 do 2030.

Podpisana Umowa Centralna przez B i Klienta Centralnego wskazywała, że umowa ta wchodzi w życie dopiero po podpisaniu i kontrasygnowaniu wszystkich Lokalnych Umów Przedłużenia Okresu Obowiązywania. Datą wejścia w życie miał być dzień, w którym ostatnia Lokalna Umowa Przedłużenia Okresu Obowiązywania została kontrasygnowana. Do czasu kontrasygnowania ostatniej Lokalnej Umowy Przedłużenia Okresu Obowiązywania, postanowienia Umowy Centralnej nie miały być skuteczne.

Wynagrodzenie I na rzecz Klienta Centralnego zgodnie z Umową Centralną miało zostać wypłacone przez B dopiero po podpisaniu wszystkich zmian umów dotyczących określonych lokalizacji. Wnioskodawca pragnie również zaznaczyć, że Umowa Centralna przewiduje możliwość zwrotu danego Wynagrodzenia I.

B będzie uprawniony do zwrotu części Wynagrodzenia I (obliczony w sposób określony w umowie), gdy wolumen zamówień będzie w odpowiedni sposób mniejszy niż ustalony przez strony. Umowa Centralna przewiduje również taką możliwość w przypadku zakończenia współpracy przed końcem okresu współpracy. Klient Centralny wówczas powinien zwrócić pozostałą część Wynagrodzenia I przypisaną do przyszłych wolumenów. W takim przypadku B uzyska odpowiedni zwrot od Klienta Centralnego oraz dokona również odpowiedniego zwrotu na rzecz Wnioskodawcy (jeżeli zwrot ten będzie dotyczył również części Wynagrodzenia I Wnioskodawcy).

W wyniku podpisania wskazanych Lokalnych Umów Przedłużenia Okresu Obowiązywania przez wskazane lokalizację (w tym Wnioskodawcę) spółka B otrzymała od Klienta Centralnego fakturę z tytułu Wynagrodzenia I określonego w Umowie Centralnej. Biorąc pod uwagę fakt, że postanowiono odpowiednio alokować koszty Wynagrodzenia I na spółki, których faktycznie ono dotyczy – bowiem dzięki niemu spółki lokalne uzyskują przychody lokalne, Wnioskodawca, jako jedna z lokalizacji, otrzymał od B fakturę, która obciążała go kosztami danego Wynagrodzenia I w odpowiedniej części. Faktura została wystawiona na dzień 30 grudnia 2025 roku. Zgodnie z Umową Centralną, dla celów wypłaty Wynagrodzenia I istotny jest wyłącznie nowy okres obowiązywania umów, określony od 1 stycznia 2025 r. do daty wskazanej odpowiednio dla każdej lokalizacji – tj. 31 lipca 2030 roku.

Z kolei na podstawie aneksu do Lokalnej Umowy zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a Lokalnym Klientem – dalsza współpraca Wnioskodawcy z Lokalnym Klientem będzie trwała do 31 lipca 2033 roku – z możliwością zakończenia współpracy w dniu 31 lipca 2030 roku na warunkach takich, jakby upłynął termin trwania umowy w dniu 31 lipca 2033 roku.

·       Wynagrodzenie II

Wnioskodawca w 2025 roku został również obciążony częścią wynagrodzenia za podpisanie umowy z innym klientem – irlandzkim rezydentem podatkowym (dalej: „Klient II”), zajmującym się produkcją i dystrybucją różnorodnych produktów spożywczych, z którym Grupa X współpracuje od 2018 roku. Spółka B zawarła w 2025 roku z Klientem II umowę przedłużającą dotychczasowa współpracę (dalej: „Umowa Ramowa”), w zakresie usług (…) na poziomie europejskim. Jak wskazano w Umowie Ramowej – umowa ta oznacza niniejszą umowę wraz z jej załącznikami, w tym wszystkimi Szczegółowymi Zakresami Prac zawartymi zgodnie z niniejszą umową.

Na podstawie Umowy Ramowej Wnioskodawca, jako podmiot powiązany z B i świadczący usługi (…) w Polsce zobowiązał się do realizacji tych usług na terytorium Polski na podstawie szczegółowego zakresu prac nr 4 (dalej: „Szczegółowy Zakres Prac”), zawartego w oparciu o Umowę Ramową. Pozostałe poszczególne podmioty z Grupy X, które świadczą usługi (…) w innych krajach, również podpisały podobne dokumenty.

Zgodnie ze Szczegółowym Zakresem Prac, który dotyczy Wnioskodawcy, okres obowiązywania dokumentu pozostaje w mocy przez okres pięciu lat (od 1 czerwca 2025 r.) i wygaśnie w dniu 31 maja 2030 r., chyba że zostanie wcześniej rozwiązany zgodnie z postanowieniami Umowy Ramowej. B oraz Klient II w Umowie Ramowej ustalili, że B dokona zapłaty wynagrodzenia (dalej: „Wynagrodzenie II”) po podpisaniu Umowy Ramowej. Jak wskazano jest to jednorazowa, ryczałtowa opłata za przystąpienie do niniejszej umowy. W związku z tym spółka B w lipcu 2025 roku otrzymała od Klienta II fakturę na uzgodnioną kwotę. Również w tym przypadku postanowiono odpowiednio alokować koszty Wynagrodzenia II na podmioty, których faktycznie Wynagrodzenie II dotyczy. W związku z tym Wnioskodawca otrzymał od B fakturę, która obciążała go kosztami danego Wynagrodzenia II w odpowiedniej, ustalonej przez Grupę X części. Faktura została wystawiona na dzień 18 sierpnia 2025 roku.

Wnioskodawca chciałby zaznaczyć, że Umowa Ramowa przewiduje również, że w przypadku wcześniejszego rozwiązania umowy Klient II w określonych w Umowie Ramowej sytuacjach zapłaci B określoną kwotę. Umowa ta określa konkretną kwotę, bez odniesienia się do Wynagrodzenia II. W takiej sytuacji B przekaże kwotę Wnioskodawcy w odpowiedniej części, jeżeli kwota ta będzie dotyczyła współpracy z Wnioskodawcą. W związku z powyższym, Wnioskodawca powziął wątpliwość, w jaki sposób powinien ująć wskazane wydatki dotyczące części Wynagrodzenia I oraz części Wynagrodzenia II, którymi został on obciążony, do kosztów uzyskania przychodu.

Pismem z 21 maja 2026 r. uzupełnili Państwo opis sprawy w następujący sposób:

1. Czy wydatki poniesione w postaci części Wynagrodzenia I oraz części Wynagrodzenia II, którymi zostali Państwo obciążeni, o których mowa we wniosku, mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy?

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż wydatki poniesione w postaci części Wynagrodzenia I oraz części Wynagrodzenia II, którymi Wnioskodawca został obciążony, mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy.

Jak wspominał Wnioskodawca w stanie faktycznym - często ze strony klientów wprowadzane są różne modele biznesowe związane z zachętą do podjęcia, utrzymaniem lub rozszerzeniem współpracy w stosunku do dostawców.

Zgodnie bowiem z zasadą swobody umów, strony mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Tym samym dopuszczalne jest kształtowanie relacji gospodarczych w sposób przewidujący zarówno wynagrodzenie za świadczenia podstawowe wynikające z umowy handlowej, jak również dodatkowe świadczenia o charakterze motywacyjnym, związane z nawiązaniem, utrzymaniem lub rozszerzeniem współpracy gospodarczej.

W praktyce obrotu gospodarczego, w szczególności pomiędzy przedsiębiorcami, występują różne modele rozliczeń uwzględniające dodatkowe wynagrodzenia, premie, bonusy lub inne świadczenia o charakterze zachęt handlowych, których celem jest zabezpieczenie lub intensyfikacja współpracy pomiędzy stronami. Tego rodzaju mechanizmy mają charakter gospodarczy i są stosowane w wielu branżach jako element polityki handlowej kontrahentów.

Jednocześnie należy podkreślić, że przedmiotowe ustalenia zostały poczynione pomiędzy profesjonalnymi uczestnikami obrotu gospodarczego, działającymi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W szczególności nie dotyczą one relacji konsumenckich, w odniesieniu do których ustawodawca przewiduje szczególne mechanizmy ochrony, w tym kontrolę postanowień umownych pod kątem ich niedozwolonego charakteru. Wynagrodzenie I oraz Wynagrodzenie II stanowią element uzgodnionych warunków współpracy handlowej pomiędzy stronami, przynosząc korzyści obu stronom tej współpracy i pozostają bezpośrednio związane z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz realizowanym modelem współpracy.

Zatem w ocenie Wnioskodawcy brak jest okoliczności, które mogłyby prowadzić do uznania postanowień dotyczących tych świadczeń za nieważne lub nieskuteczne.

Powyższe stanowisko Wnioskodawcy potwierdza również fakt, iż niejednokrotnie organy podatkowe akceptowały to, że wynagrodzenie za przedłużenie umowy może stanowić koszt podatkowy (np. w interpretacji z dnia 2 października 2025 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.430.2025.2.SG).

2. Czy ww. Wynagrodzenia dot. samego faktu zawarcia tych umów, czy też wiąże się z okresem trwania tych umów?

Wnioskodawca szeroko opisał stan faktyczny, wskazując na wszelkie okoliczności dotyczące zawarcia wskazanych umów i wypłaty danych Wynagrodzeń.

Tak jak wskazał Wnioskodawca w stanie faktycznym, w kontekście Wynagrodzenia I:

„Podpisana Umowa Centralna przez B i Klienta Centralnego wskazywała, że umowa ta wchodzi w życie dopiero po podpisaniu i kontrasygnowaniu wszystkich Lokalnych Umów Przedłużenia Okresu Obowiązywania. Datą wejścia w życie miał być dzień, w którym ostatnia Lokalna Umowa Przedłużenia Okresu Obowiązywania została kontrasygnowana. Do czasu kontrasygnowania ostatniej Lokalnej Umowy Przedłużenia Okresu Obowiązywania, postanowienia Umowy Centralnej nie miały być skuteczne.”

Oraz

„Wynagrodzenie I na rzecz Klienta Centralnego zgodnie z Umową Centralną miało zostać wypłacone przez B dopiero po podpisaniu wszystkich zmian umów dotyczących określonych lokalizacji”.

W związku z tym, według Wnioskodawcy Wynagrodzenie I powinno być jednak związane z samym faktem podpisania umowy – a zatem z jednorazowym zdarzeniem. Wnioskodawca tak twierdzi, bowiem gdyby nie podpisanie wskazanych umów (w tym lokalizację Wnioskodawcy) – Klientowi Centralnemu nie należałoby się dane Wynagrodzenie. Zatem niejako podpisanie umowy warunkowało według oceny Wnioskodawcy otrzymanie Wynagrodzenia I. Co więcej fakt, że zawarta umowa obowiązuje przez określony czas, w tym przez okres kilku lat, nie zmienia charakteru zdarzenia, z którym związany jest obowiązek poniesienia przedmiotowego wydatku.

Podobnie w stanie faktycznym wskazano w zakresie Wynagrodzenia II:

„B oraz Klient II w Umowie Ramowej ustalili, że B dokona zapłaty wynagrodzenia (dalej: „Wynagrodzenie II”) po podpisaniu Umowy Ramowej.”

Zatem stanowisko Wnioskodawcy w tej sprawie jest analogiczne co w przypadku Wynagrodzenia I.

Podobnie Wnioskodawca twierdził już w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazując, że w jego ocenie wydatki te powinny mieć charakter jednorazowy, a nie przypisany do konkretnego roku podatkowego lub do konkretnych lat podatkowych. I choć pozytywny wpływ tych wydatków będzie istnieć tak długo, jak długo będą trwały umowy współpracy (z uwzględnieniem faktu, że potencjalnie okresy te mogą ulec zmianie) – to wciąż koszty te były w ocenie Wnioskodawcy związane z jednorazowymi zdarzeniami, jakim jest podpisanie umów. Wynagrodzenie I nie byłoby bowiem wypłacone, gdyby Lokalne Umowy Przedłużenia Okresu Obowiązywania nie zostały podpisane – gdyż zgodnie z umową Centralną Wynagrodzenie I miało zostać wypłacone dopiero po podpisaniu wszystkich zmian umów dotyczących określonych lokalizacji. Analogiczna sytuacja wystąpiła również w przypadku Wynagrodzenia II, gdyby nie została podpisana Umowa Ramowa.

Stąd już na etapie uzasadnienia swojego stanowiska we wniosku Wnioskodawca uważał, że poniesienie wydatków z tytułu Wynagrodzenia I oraz Wynagrodzenia II niejako warunkowały zawarcie umów – zarówno w przypadku Klienta Centralnego jak i Klienta II, a tym samym dotyczyły one nie tyle samego trwania tych współprac, co możliwości ich realizacji – w związku z tym zarówno Wynagrodzenie I jak i Wynagrodzenie II zdaniem Wnioskodawcy odpowiednie powinno być twierdzenie, że ww. Wynagrodzenia dotyczyły samego momentu przedłużenia umowy o współpracy, a nie okresu na jaki jest przedłużona.

Wnioskodawca podtrzymuje powyższe stanowisko własne.

Co również istotne, na taki sposób wskazał sam organ w interpretacji z dnia 2 października 2025 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.430.2025.2.SG: „Wynagrodzenie najemcy za zawarcie/przedłużenie umowy nie jest takim kosztem uzyskania przychodów, który dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka jego część dotyczy danego roku podatkowego. Co prawda pozytywny wpływ tego wynagrodzenia najemcy na Państwa przychody istnieć będzie tak długo, jak długo będzie trwała umowa najmu, z uwzględnieniem faktu, że potencjalnie okres ten może ulec zmianie. Tym niemniej to wynagrodzenie najemcy jest wydatkiem jednorazowym, poniesionym w danym roku podatkowym. Jego poniesienie warunkowało zawarcie lub przedłużenie umowy najmu ponad uprzednio ustalony okres najmu. Tym samym, nie można uznać, że wydatki te dotyczą okresu, na jaki zawarto umowę najmu i w oparciu o to założenie dokonywać proporcjonalnego zaliczenia wynagrodzeń w tym okresie do kosztów uzyskania przychodów. Ww. wynagrodzenie bowiem ewidentnie dotyczy samego momentu zawarcia/przedłużenia umowy najmu, a nie okresu na jaki jest zawarta/przedłużona.

Sami Państwo wskazaliście, że w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie/przedłużenie umowy najmu oraz za przyjęcie warunków tej umowy zapłaciliście Państwo wynagrodzenie w określonej wysokości. Zatem koszt ten należy wiązać z momentem wyrażenia zgody i przyjęcia warunków umowy najmu, a nie z okresem na jaki umowa zostanie zawarta/przedłużona.

Tym samym, ww. wynagrodzenia należy uznać za koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, nie związane z okresem przekraczającym rok podatkowy i - jako takie - należy je zaliczyć do kosztów jednorazowo, w dacie poniesienia, przez którą należy rozumieć dzień, na który ww. wynagrodzenia zostaną ujęte w księgach rachunkowych.”

(…)

3. Wskazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkami, poniesionymi w postaci części Wynagrodzenia I oraz części Wynagrodzenia II, którymi zostali Państwo obciążeni, o których mowa we wniosku, a osiągnięciem przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła Państwa przychodów.

Wnioskodawca pragnie wskazać, że we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego wskazywał, że w zamian za zobowiązanie się klienta do zawarcia takiej wieloletniej umowy (lub przedłużenie dotychczasowej współpracy) zobowiązuje się do uiszczenia wynagrodzenia – co pozwala mu na zachowanie dotychczasowego statusu lub nabycie nowych relacji biznesowych, a tym samym pozwala na zabezpieczenie źródła przychodów w dłuższym okresie.

Jak również zostało wskazane w przedmiotowym wniosku, gdzie Wnioskodawca wprost odniósł się do związku przyczynowo – skutkowego w zakresie Wynagrodzeń: „Według Wnioskodawcy przedmiotowe koszty, jakimi są zapłata części Wynagrodzenia I oraz części Wynagrodzenia II, którymi Wnioskodawca został obciążony stanowią dla niego koszty uzyskania przychodów, ponieważ według niego spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT - wskazane wydatki pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z przychodami Wnioskodawcy, bowiem dzięki wydatkowi dotyczącemu Wynagrodzenia I Wnioskodawca utrzymał współpracę z istotnym dla niego Klientem lokalnym na kilka kolejnych lat i dzięki tej współpracy nadal będzie uzyskiwał lokalnie przychody; natomiast w kontekście części Wynagrodzenia II analogicznie Wnioskodawca będzie osiągał przychody ze współpracy z tytułu zawartej Umowy Ramowej i Szczegółowego Zakresu Prac.”

Wnioskodawca podtrzymuje powyższe stanowisko i podkreśla, że dzięki przedmiotowym wydatkom Wnioskodawca utrzymał dotychczasowe współprace i w kolejnych okresach będzie mógł dalej uzyskiwać z nich przychody (Wnioskodawca zabezpieczył w istocie swój przychód z tytułu możliwości dalszej współpracy z danymi kontrahentami na okres kolejnych lat) co w jego ocenie wiąże się z tym, że wydatki te służyły zarówno osiąganiu przychodów, jak i jego zabezpieczeniu.

Pytania

1.  Czy część Wynagrodzenia I oraz część Wynagrodzenia II, którymi został obciążony Wnioskodawca stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z jego przychodami (tj. koszty pośrednie)?

2.  Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze będzie pozytywna i część Wynagrodzenia I oraz część Wynagrodzenia II, którymi został obciążony Wnioskodawca stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z jego przychodami (tj. koszty pośrednie), to czy koszty te powinny być rozliczone jednorazowo w momencie poniesienia, tj. w dniu, w którym zostały one ujęty w księgach rachunkowych na podstawie faktur, bez konieczności rozliczania tych kosztów w czasie?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1

Według Wnioskodawcy część Wynagrodzenia I jak i część Wynagrodzenia II, którymi został on obciążony, stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z jego przychodami (tj. koszty pośrednie).

Uzasadnienie:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT: kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczania źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT: Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Zatem z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, wynika, że koszty bezpośrednie potrącalne są, co do zasady w momencie uzyskania przychodu, z którymi ich poniesienie jest związane, tzw. pomniejszają one podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym dopiero w momencie, w który zostanie uznany przychód, w celu uzyskania którego zostały poniesione, chyba że zostaną one poniesione po dniu, w którym mija termin złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy, w którym osiągnięto przychód. W takim przypadku, stanowią koszty uzyskania przychodu w roku następnym.

Natomiast koszty pośrednie to takie koszty, których nie można powiązać bezpośrednio z uzyskaniem konkretnego przychodu, lecz ich poniesienie służy całokształtowi prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.

Zatem Ustawodawca wprowadził podział kosztów uzyskania przychodów na:

-    koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, czyli koszty, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód);

-    koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Od rodzaju powiązania kosztów z przychodami uzależniony został w ustawie o CIT moment potrącenia kosztów podatkowych. I tak w przypadku kosztów bezpośrednich - te są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, natomiast w przypadku tzw. kosztów pośrednich - te są potrącalne w dacie ich poniesienia, lecz gdy koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, i nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą – zatem istotne jest ustalenie, czy wydatki w formie części Wynagrodzenia I oraz części Wynagrodzenia II, którymi Wnioskodawca został obciążony stanowią dla niego koszty bezpośrednie czy pośrednie, dzięki czemu Wnioskodawca będzie w stanie odpowiednio określić swoje obowiązki podatkowe.

Według Wnioskodawcy przedmiotowe koszty, jakimi są zapłata części Wynagrodzenia I oraz części Wynagrodzenia II, którymi Wnioskodawca został obciążony stanowią dla niego koszty uzyskania przychodów, ponieważ według niego spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT - wskazane wydatki pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z przychodami Wnioskodawcy, bowiem dzięki wydatkowi dotyczącemu Wynagrodzenia I Wnioskodawca utrzymał współpracę z istotnym dla niego Klientem lokalnym na kilka kolejnych lat i dzięki tej współpracy nadal będzie uzyskiwał lokalnie przychody; natomiast w kontekście części Wynagrodzenia II analogicznie Wnioskodawca będzie osiągał przychody ze współpracy z tytułu zawartej Umowy Ramowej i Szczegółowego Zakresu Prac.

Ponadto, wydatki te nie mieszczą się w ocenie Wnioskodawcy w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Zatem część Wynagrodzenia I oraz część Wynagrodzenia II, którymi Wnioskodawca został obciążony na rzecz Klienta Centralnego jak i Klienta II, według Wnioskodawcy będą mogły stanowić koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

W ocenie Wnioskodawcy poniesione wydatki nie będą jednak dla niego wydatkami bezpośrednimi – trudno bowiem jest stwierdzić, że istnieje bezpośredni związek poniesionych wydatków w postaci danej części Wynagrodzenia I oraz części Wynagrodzenia II, którymi został on obciążony na rzecz Klienta Centralnego oraz Klienta II z konkretnie uzyskanymi przychodami – nie można powiązać ich bowiem z jednym konkretnym przychodem, który powstanie w związku z nimi.

W związku z tym Wnioskodawca uważa, że wydatki te stanowią koszty pośrednio związane z przychodami z prowadzonej działalności gospodarczej. Stąd według Wnioskodawcy część Wynagrodzenia I jak i część Wynagrodzenia II, którymi został on obciążony, stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodu inne niż bezpośrednio związane z jego przychodami (tj. koszty pośrednie).

Ad. 2

Według Wnioskodawcy wydatki w postaci zapłaty części Wynagrodzenia I oraz części Wynagrodzenia II, którymi został on obciążony, Wnioskodawca powinien zaliczyć do kosztów jednorazowo, w momencie poniesienia, tj. w dniu, na który zostały one ujęte w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanych faktur, bez konieczności rozliczania tych kosztów w czasie.

Uzasadnienie:

W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

W ocenie Wnioskodawcy wydatki w postaci zapłaty części Wynagrodzenia I oraz części Wynagrodzenia II, którymi Wnioskodawca został obciążony powinny być potrącalne w dacie ich poniesienia. Część Wynagrodzenia I, którą Wnioskodawca został obciążony w ocenie Wnioskodawcy związana jest z określonym zdarzeniem jakim jest podpisanie Lokalnych Umów Przedłużenia Okresu Obowiązywania – Klient Centralny wówczas zobowiązał się do przedłużenia współpracy i zapewnienia oczekiwanego wolumenu zamówień przez określony czas (w kontekście Wnioskodawcy – za pomocą lokalnej spółki zależnej Klienta Centralnego – tj. Klienta Lokalnego). Podobnie jest w kontekście części Wynagrodzenia II, którą Wnioskodawca został obciążony. W tej bowiem sytuacji również można powiązać koszt w postaci części Wynagrodzenia II z określonym zdarzeniem jakim jest Podpisanie Umowy Ramowej – bowiem zgodnie z treścią Umowy Ramowej to właśnie po podpisaniu Umowy Ramowej Klient II miał wystawić fakturę, a B miał zapłacić jednorazową, ryczałtową opłatę za przystąpienie do tej umowy.

Zatem w ocenie Wnioskodawcy wydatki te powinny mieć charakter jednorazowy, a nie przypisany do konkretnego roku podatkowego lub do konkretnych lat podatkowych. Co prawda, pozytywny wpływ tych wydatków będzie istnieć tak długo, jak długo będą trwały umowy współpracy (z uwzględnieniem faktu, że potencjalnie okresy te mogą ulec zmianie) - niemniej wciąż koszty te były w ocenie Wnioskodawcy związane z jednorazowymi zdarzeniami, jakim jest przedłużenie Lokalnej Umowy (podpisanie Lokalnej Umowy Przedłużenia Okresu Obowiązywania) - w przypadku Wynagrodzenia I oraz podpisanie Umowy Ramowej - w przypadku Wynagrodzenia II.

Co więcej należy zauważyć, że Wynagrodzenie I nie byłoby wypłacone, gdy Lokalne Umowy Przedłużenia Okresu Obowiązywania nie zostałyby podpisane - gdyż zgodnie z umową Centralną Wynagrodzenie I miało zostać wypłacone dopiero po podpisaniu wszystkich zmian umów dotyczących określonych lokalizacji.

Analogiczna sytuacja wystąpiła również w przypadku Wynagrodzenia II.

Wynagrodzenie to nie byłoby bowiem wypłacone, gdyby nie została podpisana Umowa Ramowa. W związku z tym w ocenie Wnioskodawcy należy zauważyć, że poniesienie wydatków Wynagrodzenia I oraz Wynagrodzenia II niejako warunkowały zawarcie umów – zarówno w przypadku Klienta Centralnego jak i Klienta II. Dotyczą one więc nie tyle samego trwania współprac, co możliwości ich realizacji.

Zatem według Wnioskodawcy zarówno Wynagrodzenie I jak i Wynagrodzenie II ewidentnie dotyczy samego momentu przedłużenia umowy o współpracy, a nie okresu na jaki jest przedłużona.

W ocenie Wnioskodawcy nieważne powinno być również to, iż w przypadku niedotrzymania wskazanego poziomu (oraz szybszego zakończenia współpracy) – B, a w następnej kolejności Wnioskodawca będzie uprawniony do zwrotu części Wynagrodzenia I, co potwierdza interpretacja indywidualna z dnia 2 października 2025 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.430.2025.2.SG, gdzie podmiot występujący o interpretację również zaznaczył, że postanowienia umowy przewidują zwrot wynagrodzenia za zawarcie/przedłużenie umowy (w całości na okoliczność wcześniejszego zakończenia umowy lub w wyjątkowych sytuacjach wynagrodzenie za zawarcie/przedłużenie umowy może podlegać zwrotowi w kwocie proporcjonalnej do czasu trwania umowy).

Organ mimo to uznał, że wynagrodzenia należy uznać za koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, nie związane z okresem przekraczającym rok podatkowy i - jako takie - należy je zaliczyć do kosztów jednorazowo, w dacie poniesienia, przez którą należy rozumieć dzień, na który ww. wynagrodzenia zostaną ujęte w księgach rachunkowych.

Należy więc zauważyć, że zwrot części Wynagrodzenia I w przypadku wcześniejszego zakończenia współpracy nie skutkuje tym, że koszt tego wynagrodzenia jest związany z okresem na jaki umowa jest zawarta/przedłużona. Oznacza to, że koszt, który poniósł Wnioskodawca nie powinien być rozliczane proporcjonalnie do długości okresu umowy.

Analogicznie w ocenie Wnioskodawcy należy również postąpić w przypadku przedwczesnego zakończenia umowy przez Klienta II. Dlatego też, skoro wydatku w formie części Wynagrodzenia I jak i części Wynagrodzenia II, którymi został obciążony Wnioskodawca nie da się przypisać do konkretnych lat podatkowych, nie można ich również odnieść do poszczególnych lat ani częściowo ani proporcjonalnie, należy uznać je za koszty pośrednie, rozpoznawane jednorazowo w dacie poniesienia.

Takie rozumowanie znajduje potwierdzenie m.in. w:

-    interpretacji indywidualnej z dnia 2 października 2025 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.430.2025.2.SG: „Wynagrodzenie najemcy za zawarcie/przedłużenie umowy nie jest takim kosztem uzyskania przychodów, który dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka jego część dotyczy danego roku podatkowego. Co prawda pozytywny wpływ tego wynagrodzenia najemcy na Państwa przychody istnieć będzie tak długo, jak długo będzie trwała umowa najmu, z uwzględnieniem faktu, że potencjalnie okres ten może ulec zmianie. Tym niemniej to wynagrodzenie najemcy jest wydatkiem jednorazowym, poniesionym w danym roku podatkowym. Jego poniesienie warunkowało zawarcie lub przedłużenie umowy najmu ponad uprzednio ustalony okres najmu. Tym samym, nie można uznać, że wydatki te dotyczą okresu, na jaki zawarto umowę najmu i w oparciu o to założenie dokonywać proporcjonalnego zaliczenia wynagrodzeń w tym okresie do kosztów uzyskania przychodów. Ww. wynagrodzenie bowiem ewidentnie dotyczy samego momentu zawarcia/przedłużenia umowy najmu, a nie okresu na jaki jest zawarta/przedłużona. Sami Państwo wskazaliście, że w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie/przedłużenie umowy najmu oraz za przyjęcie warunków tej umowy zapłaciliście Państwo wynagrodzenie w określonej wysokości. Zatem koszt ten należy wiązać z momentem wyrażenia zgody i przyjęcia warunków umowy najmu, a nie z okresem na jaki umowa zostanie zawarta/przedłużona. Tym samym, ww. wynagrodzenia należy uznać za koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, nie związane z okresem przekraczającym rok podatkowy i - jako takie - należy je zaliczyć do kosztów jednorazowo, w dacie poniesienia, przez którą należy rozumieć dzień, na który ww. wynagrodzenia zostaną ujęte w księgach rachunkowych.” Przy czym warto również wskazać, w analizowanej sprawie w stanie faktycznym również wskazano, że wynagrodzenie za zawarcie/przedłużenie umowy może podlegać zwrotowi, stąd Wnioskodawca ponownie podkreśla, że również fakt, że wynagrodzenie może podlegać zwrotom – nie powinno mieć większego znaczenia. Jak bowiem widnieje w stanie faktycznym w przedstawionej interpretacji; „W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo ponadto, że postanowienia umowy dotyczące zawarcia/przedłużenia umowy najmu oraz przyjęcia warunków umowy najmu przewidują - co do zasady - zwrot wynagrodzenia przez najemcę w całości na okoliczność wcześniejszego zakończenia umowy najmu. W wyjątkowych sytuacjach (na skutek dodatkowych negocjacji najemcy), wynagrodzenie za zawarcie/przedłużenie umowy może podlegać zwrotowi w kwocie proporcjonalnej do czasu trwania umowy najmu.”.

-    Interpretacji indywidualne z dnia 10 listopada 2023 r., znak: 0111-KDWB.4010.82.2023.3.BB: „Natomiast, organ nie podziela Państwa stanowiska, że przedmiotowy koszt należy ująć w równych miesięcznych ratach obliczonych za cały okres trwania Projektu. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że zapłata przez Spółkę jednorazowej opłaty (tzw. Nomination Fee) jest jednym z warunków zawarcia kontraktu (wyboru Spółki do realizacji Projektu). Opłata ta w założeniu ma pokryć koszty związane z analizą i wyborem oferty Spółki. Powyższe oznacza, że poniesiona opłata warunkuje zawarcie umowy, czyli należy ją powiązać nie tyle z całą umową rozumianą w wymiarze czasowym, co z momentem jej zawarcia. Dotyczy ona nie tyle samego trwania Projektu, lecz możliwości jego realizacji. Zatem nie będzie opłatą dotyczącą całego okresu trwania Projektu. Stąd opłata ta będzie wydatkiem jednorazowym, związanym z zawarciem kontraktu. Tym samym opłatę należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w dacie jej poniesienia bez względu na sposób ujęcia tego kosztu dla celów rachunkowych, tj. bez względu na to, czy dany wydatek ujęto w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na koncie kosztowym czy też nie.” Co więcej, Wnioskodawca również widzi podobieństwo analizowanych kosztów do opłaty wstępnej z tytułu opłaty leasingowej w leasingu operacyjnym, gdzie jak już powszechnie przyjęło się, taka opłata wstępna (czynsz inicjalny) stanowi koszt uzyskania przychodów o charakterze pośrednim, potrącalny jednorazowo w dacie jej poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT, a tym samym opłata ta nie powinna być rozliczana proporcjonalnie do okresu trwania umowy leasingu, gdyż - jak twierdzą organy - nie dotyczy ona konkretnych okresów rozliczeniowych, a stanowi warunek zawarcia umowy leasingu (np. interpretacja z dnia 20 stycznia 2026 r., znak: 0111-KDIB1-3.4010.787.2025.1.JKU).

Wnioskodawca pragnie przy tym zaznaczyć, że zdaje on sobie sprawę, że w jego przypadku stan faktyczny w kontekście zapłaty części Wynagrodzenia I jak i części Wynagrodzenia II, którymi został on obciążony może wydawać się inny, bowiem nie dokonuje on zapłaty wynagrodzenia bezpośrednio Klientowi Centralnemu i Klientowi II, a Spółce w Grupie, która to ponosi koszt całego Wynagrodzenia I jak i Wynagrodzenia II należnego Klientom. Niemniej jednak nie powinno to mieć w ocenie Wnioskodawcy znaczenia, bowiem cel ekonomiczny takiego wydatku jest tak sam - zmianie ulega wyłącznie techniczny mechanizm rozliczenia wynagrodzenia.

Stąd Wnioskodawca uważa, że ma on możliwość zaliczyć do kosztów podatkowych część Wynagrodzenia I oraz część Wynagrodzenia II, którymi został on obciążony jednorazowo, bez konieczności rozliczania tych kosztów w czasie.

Podsumowując, według Wnioskodawcy wydatki w postaci zapłaty części Wynagrodzenia I oraz części Wynagrodzenia II, którymi został on obciążony, Wnioskodawca powinien zaliczyć do kosztów jednorazowo, w momencie poniesienia, tj. w dniu, na który zostały one ujęte w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanych faktur, bez konieczności rozliczania tych kosztów w czasie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 544 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…).

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Jako konieczne do spełnienia warunki przy kwalifikacji kosztu do kosztów uzyskania przychodów zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, musi spełnić następujące warunki:

·       został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·       jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·       pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·       poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·       został właściwie udokumentowany,

·       nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

- przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz

- potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.

Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.

Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii ustalenia:

-    czy część Wynagrodzenia I oraz część Wynagrodzenia II, którymi został obciążony Wnioskodawca stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z jego przychodami (tj. koszty pośrednie);

-    jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze będzie pozytywna i część Wynagrodzenia I oraz część Wynagrodzenia II, którymi został obciążony Wnioskodawca stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z jego przychodami (tj. koszty pośrednie), to czy koszty te powinny być rozliczone jednorazowo w momencie poniesienia, tj. w dniu, w którym zostały one ujęty w księgach rachunkowych na podstawie faktur, bez konieczności rozliczania tych kosztów w czasie.

Odnosząc się zatem do Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 wskazać należy, że z okoliczności przedstawionych przez Państwa należy zatem wywieźć, że wydatki tytułem część Wynagrodzenia I oraz część Wynagrodzenia II, dzięki którym utrzymujecie Państwo dotychczasową współprace i w kolejnych okresach będziecie Państwo mogli dalej uzyskiwać z zawartych umów przychody, a więc poniesienie ww. wydatków związane jest w istocie z utrzymaniem przez Państwa źródła przychodu, a także z powstaniem przychodu z tytułu najmu również w przyszłości.

Jak wskazano we wniosku w ramach działalności gospodarczej zawieracie Państwo długoterminowe, wieloletnie współprace z klientami. Często ze strony klientów wprowadzane są różne modele biznesowe związane z zachętą do podjęcia, utrzymaniem lub rozszerzeniem współpracy w stosunku do dostawców. Biorąc pod uwagę uwarunkowania rynkowe, dużą konkurencję, swobodę zawierania umów, negocjacje z klientami, różne modele biznesowe - zdarza się, że Państwo w zamian za zobowiązanie się klienta do zawarcia takiej wieloletniej umowy (lub przedłużenie dotychczasowej współpracy) zobowiązuje się do uiszczenia wynagrodzenia – co pozwala Państwu na zachowanie dotychczasowego statusu lub nabycie nowych relacji biznesowych, a tym samym pozwala na zabezpieczenie źródła przychodów w dłuższym okresie. Jak wskazali Państwo we wniosku wydatki poniesione w postaci części Wynagrodzenia I oraz części Wynagrodzenia II, którymi Wnioskodawca został obciążony, mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. W praktyce obrotu gospodarczego, w szczególności pomiędzy przedsiębiorcami, występują różne modele rozliczeń uwzględniające dodatkowe wynagrodzenia, premie, bonusy lub inne świadczenia o charakterze zachęt handlowych, których celem jest zabezpieczenie lub intensyfikacja współpracy pomiędzy stronami. Tego rodzaju mechanizmy mają charakter gospodarczy i są stosowane w wielu branżach jako element polityki handlowej kontrahentów. Wynagrodzenie I oraz Wynagrodzenie II stanowią element uzgodnionych warunków współpracy handlowej pomiędzy stronami, przynosząc korzyści obu stronom tej współpracy i pozostają bezpośrednio związane z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz realizowanym modelem współpracy.

Zatem dzięki wydatkom dotyczących Wynagrodzenia I utrzymali Państwo współpracę z istotnym dla Państwa Klientem lokalnym na kilka kolejnych lat i dzięki tej współpracy nadal będziecie Państwo uzyskiwali przychody. Natomiast w kontekście części Wynagrodzenia II analogicznie będziecie Państwo osiągali przychody ze współpracy z tytułu zawartej Umowy Ramowej i Szczegółowego Zakresu Prac.

W związku z powyższym uznać należy, że część Wynagrodzenia I oraz część Wynagrodzenia II, którymi zostali Państwo obciążeni, mają swoje racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie i służą zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów, a także powstaniem przychodu w przyszłości. Zatem ww. Wynagrodzenia stanowią dla Państwa koszty uzyskania przychodów.

W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:

-    bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),

-    inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Za koszty bezpośrednie związane z uzyskaniem przychodu uznaje się te koszty, których poniesienie można wprost powiązać z konkretnym przychodem uzyskanym przez podatnika.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Zatem z art. 15 ust. 4 i 4b-c ustawy o CIT, wynika, że koszty bezpośrednie potrącalne są, co do zasady w momencie uzyskania przychodu, z którymi ich poniesienie jest związane, tzw. pomniejszają one podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym dopiero w momencie, w który zostanie uznany przychód, w celu uzyskania którego zostały poniesione, chyba że zostaną one poniesione po dniu, w którym mija termin złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy, w którym osiągnięto przychód. W takim przypadku, stanowią koszty uzyskania przychodu w roku następnym.

Natomiast koszty pośrednie to takie koszty, których nie można powiązać bezpośrednio z uzyskaniem konkretnego przychodu, lecz ich poniesienie służy całokształtowi prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.

W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Powyższe przepisy wskazują, że − co do zasady − koszty pośrednie potrąca się w roku ich poniesienia. W przypadku, gdy dotyczą one okresu dłuższego niż 1 rok, rozlicza się je proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Jednak o tym, czy dany wydatek z uwagi na swój charakter może zostać przyporządkowany do długości okresu, którego dotyczy, decydować będzie dzień na który taki koszt ujęto w księgach rachunkowych.

Uwzględniając orzecznictwo sądów administracyjnych należy stwierdzić, iż art. 15 ust. 4e ustawy o CIT odnosi się do pojęcia kosztu, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1, a więc kosztu w znaczeniu ustawy podatkowej. Według jednolitych i utrwalonych poglądów orzecznictwa, o uznaniu danego przysporzenia czy wydatku (zobowiązania do jego poniesienia) za przychód, dochód czy koszt podatkowy decydują wyłącznie przepisy prawa podatkowego (zob. wyroki NSA z: 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1237/13, 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1555/14; z 6 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1071/13; z 20 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK 414/10). Kosztami mającymi wpływ na ustalenie wysokości podstawy opodatkowania w CIT są tylko te, które zostały wyraźnie określone w ustawie o CIT.

Odnosząc powołane wyżej przepisy do przedstawionego we wniosku opisu sprawy wskazać należy, że poniesione wydatki w postaci części Wynagrodzenia I oraz części Wynagrodzenia II, którymi zostali Państwo obciążeni na rzecz Klienta Centralnego oraz Klienta II trudno powiązać z jednym konkretnym przychodem, który powstanie w związku z nimi.

Zatem część Wynagrodzenia I jak i część Wynagrodzenia II, którymi zostali Państwo obciążeni stanowią koszty uzyskania przychodów o charakterze pośrednim, gdyż dotyczy jednorazowego zdarzenia – podpisania umowy – i nie pozostają w bezpośrednim związku z konkretnymi przychodami z poszczególnych okresów.

W związku z powyższym, zgodzić się należy z Państwem, że część Wynagrodzenia I jak i część Wynagrodzenia II, którymi zostali Państwo obciążeni, stanowią dla Państwa koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z jego przychodami (tj. koszty pośrednie).

W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Państwa kolejne wątpliwość w zakresie pytania nr 2 dotyczy ustalenia, czy jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze będzie pozytywna i część Wynagrodzenia I oraz część Wynagrodzenia II, którymi został obciążony Wnioskodawca stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z jego przychodami (tj. koszty pośrednie), to czy koszty te powinny być rozliczone jednorazowo w momencie poniesienia, tj. w dniu, w którym zostały one ujęty w księgach rachunkowych na podstawie faktur, bez konieczności rozliczania tych kosztów w czasie.

Z opisu sprawy wynika, że Wynagrodzenie I nie byłoby wypłacone, gdyby Lokalne Umowy Przedłużenia Okresu Obowiązywania nie zostały podpisane – gdyż zgodnie z umową Centralną Wynagrodzenie I miało zostać wypłacone dopiero po podpisaniu wszystkich zmian umów dotyczących określonych lokalizacji. Analogiczna sytuacja wystąpiła również w przypadku Wynagrodzenia II, gdyby nie została podpisana Umowa Ramowa.

Zatem wydatki dotyczące części Wynagrodzenia I jak i części Wynagrodzenia II, którymi zostali Państwo obciążeni, nie są takim kosztami uzyskania przychodów, które dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka jego część dotyczy danego roku podatkowego. Co prawda pozytywny wpływ tych Wynagrodzeń na Państwa przychody istnieć będzie tak długo, jak długo będzie trwały umowy, z uwzględnieniem faktu, że potencjalnie okres ten może ulec zmianie. Tym niemniej Wynagrodzenia, o których mowa we wniosku są wydatkami jednorazowymi, poniesionymi w danym roku podatkowym. Ich poniesienie warunkowało zawarcie wieloletniej umowy lub przedłużenie dotychczasowej współpracy. W związku z tym zarówno Wynagrodzenie I jak i Wynagrodzenie II dotyczyły samego momentu przedłużenia umowy o współpracy, a nie okresu na jaki jest przedłużona.

Tym samym, wydatki dotyczące części Wynagrodzenia I oraz części Wynagrodzenia II, którymi zostali Państwo obciążeni należy uznać za koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami i należy je zaliczyć do kosztów jednorazowo, w dacie poniesienia, przez którą należy rozumieć dzień, na który ww. Wynagrodzenia zostaną ujęte w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanych faktur.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 2 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek przedstawionego we wniosku elementu opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.