0111-KDIB1-1.4010.216.2026.1.KM

 Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Celem Spółki jest realizacja na rzecz Y zadania powierzonego jej mocą uchwały (…) nr (…) z (…), polegającego na (…) Y (dalej: „Y”) poprzez (…). Jedynym wspólnikiem Spółki jest Y. Spółka jest więc spółką celową – powołaną tylko i wyłącznie do realizacji powyższego zadania, wykonywanego na podstawie opisanej niżej umowy.

(…) nastąpiło podpisanie Umowy powierzenia realizowania zadania (…) polegającego na (…) realizowanej w ramach (…) Y na lata (…) (dalej: „Umowa”). Umowa została zawarta pomiędzy Y jako zamawiającym a Spółką jako wykonawcą.

Aneksem nr (…) z dnia (…) r. rozszerzono zakres umowy o (…).

Przedmiotem Umowy jest realizacja zadania (…) Y, służącego zaspokajaniu potrzeb społecznych, w zakresie (…).

Mocą Umowy Spółka zobowiązała się do (…).

Koszty działalności operacyjnej ponoszone przez Spółkę w związku z realizacją Umowy w okresie jej obowiązywania, wraz z uwzględnieniem rozsądnego zysku, są pokrywane przez Y w formie rekompensaty, o której mowa w decyzji Komisji Europejskiej z 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.U.UE.L.2012.7.3).

(…) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał dla Spółki interpretację indywidualną (Znak: (…), w świetle której czynności Spółki, wykonywane na podstawie Umowy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zarówno przed otrzymaniem ww. interpretacji indywidualnej, jak i po jej otrzymaniu Spółka przyjmowała, że jej czynności, wykonywane na podstawie Umowy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku z tym do kwoty rekompensaty (obejmującej wartość netto poniesionych kosztów plus rozsądny zysk) był doliczany VAT należny według stawki 23%. Tak też kwoty te były fakturowane przez Spółkę (rekompensata jako kwota netto plus kwota VAT wg stawki 23% VAT). Zatem Spółka traktowała:

1) kwotę rekompensaty jako przychód podatkowy;

2) kwotę otrzymywaną jako VAT należny jako kwotę niestanowiącą przychodu podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w E uchylił ww. interpretację wyrokiem z (…). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z (…) r. (…) oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w E.

Wskutek powyższego (…) r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał dla Spółki interpretację indywidualną (Znak: (…)), w świetle której Spółka nie była, nie jest i nie będzie podatnikiem VAT w stosunku do czynności wykonywanych na podstawie Umowy.

W konsekwencji wykonywane czynności na podstawie Umowy nie podlegałby, nie podlegają i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Spółka otrzymała ww. interpretację z (…) r. w (…) r.

Z racji faktu, że ostatecznie zostało potwierdzone, że czynności wykonywane przez Spółkę nie są opodatkowane VAT, zaś Spółka praktycznie nie wykonuje żadnych innych czynności odpłatnych, Spółka dokona korekty rozliczeń w VAT w następujący sposób:

1) Spółka skoryguje podatek naliczony in minus (do zera) od wszystkich dokonanych przez siebie zakupów;

2) Spółka skoryguje podatek należny in minus (do zera) od usług świadczonych na podstawie Umowy.

Z Umowy wynika, że w takiej sytuacji:

1) Spółka jest obowiązana zwrócić Y równowartość VAT naliczonego Y od wykonywanych przez siebie usług po jego zwrocie przez organ podatkowy (równowartość kwoty rzekomego należnego VAT nie jest należna Spółce);

2) Spółka ma roszczenie do Y o dopłatę rekompensaty za okresy minione wskutek poniesienia wyższych kosztów związanych z realizacją Umowy (z uwagi na brak prawa do odliczenia baza kosztowa Spółki stanowiąca podstawę do wyliczenia rekompensaty jest wyższa), a kwota ta stała się należna za okres, w którym Spółka otrzymała interpretację indywidualną, w świetle której nie jest podatnikiem VAT w stosunku do czynności wykonywanych na podstawie Umowy.

Y zostanie obciążone kwotą dopłaty rekompensaty w drodze noty księgowej, co będzie miało miejsce w przyszłości, gdyż konieczne jest obliczenie tej kwoty. Spółka przewiduje, że taka nota zostanie wystawiona i doręczona Y w (…) r. W niniejszej sprawie Spółka nie wystawi faktury korygującej, ponieważ usługa nie podlega opodatkowaniu VAT. Nie może być ona zatem udokumentowana fakturą.

Wobec powyższego Spółka zamierza:

1) zwiększyć koszty uzyskania przychodów – w tym odpisy amortyzacyjne – o podatek naliczony niepodlegający odliczeniu – w zakresie, w jakim wydatki, od których zapłaciła VAT, stanowią koszty uzyskania przychodów (dalej: „Korekta Kosztów”);

2) zwiększyć przychody o kwotę stanowiącą dopłatę rekompensaty, o której mowa powyżej (dalej: „Korekta Przychodów”).

Pytania

1. W którym okresie rozliczeniowym Spółka jest uprawniona do dokonania Korekty Kosztów?

2. W którym okresie rozliczeniowym Spółka jest zobowiązana do dokonania Korekty Przychodów?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki:

1. jest uprawniona do dokonania Korekty Kosztów w okresie rozliczeniowym, w którym otrzymała interpretację indywidualną z (…) r.

2. jest zobowiązana do dokonania Korekty Przychodów w okresie rozliczeniowym, w którym wystawi notę księgową na kwotę stanowiącą dopłatę rekompensaty.

Uzasadnienie

Ad. 1

Zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że zwiększenie kosztów uzyskania przychodów wskutek zaliczenia VAT niepodlegającego odliczeniu, stanowi korektę kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu ww. przepisu. Skoro tak, to do takiej korekty ma zastosowanie zasada w nim wyrażona.

W sprawie opisanej w niniejszym wniosku nie ma mowy o tym, że korekta kosztu uzyskania przychodów jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką. Przeciwnie – jest ona rezultatem błędnej interpretacji indywidualnej w zakresie VAT, która rzutowała na podatkową kwalifikację kosztów podatkowych. Uznanie bowiem, że Spółka jest podatnikiem VAT prowadziło do wniosku, że VAT naliczony podlegał odliczeniu, a zatem nie stanowi on kosztu podatkowego na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o CIT.

Skoro więc korekta kosztu uzyskania przychodów nie jest spowodowana błędem rachunkowym ani inną oczywistą omyłką, zastosowanie ma zasada, że korekta jest dokonywana w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Przyczyną korekty nie jest jednak otrzymanie faktury korygującej. Korekta jest rezultatem otrzymania interpretacji indywidualnej z (…) r. Przed wydaniem i otrzymaniem tej interpretacji Spółka nie była bowiem uprawniona ani zobowiązana do korekty kosztów, ponieważ zastosowanie miała wcześniejsza interpretacja (jeszcze niezmieniona przez Dyrektora KIS), z której wynikało, że VAT naliczony podlegał odliczeniu w Spółce, a więc nie mógł stanowić kosztu podatkowego. Ta interpretacja stanowi więc „inny dokument potwierdzający przyczyny korekty”.

W świetle powyższego Spółka jest uprawniona do dokonania Korekty Kosztów w okresie rozliczeniowym, w którym otrzymała interpretację indywidualną z (…) r.

Ad. 2

Stosownie do art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Zwiększenie przychodów podatkowych wskutek powstania roszczenia o dopłatę rekompensaty stanowi korektę przychodów w powyższym rozumieniu, ponieważ dopłata stała się należna w (…) r., ale dotyczy okresów minionych. Skoro tak, to do takiej korekty ma zastosowanie zasada wyrażona w ww. przepisie.

W sprawie opisanej w niniejszym wniosku nie ma mowy o tym, że korekta przychodów jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką. Przeciwnie – jest ona rezultatem błędnej interpretacji indywidualnej w zakresie VAT, która rzutowała na wartość wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy. Spółka – błędnie, ale zgodnie z pierwszą otrzymaną interpretacją, odliczając VAT – była bowiem przekonana, że jej wydatki, stanowiące podstawę wyliczenia wynagrodzenia, były niższe niż w rzeczywistości.

Skoro więc korekta przychodów nie jest spowodowana błędem rachunkowym ani inną oczywistą omyłką, zastosowanie ma zasada, że korekta jest dokonywana w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

W niniejszej sprawie Spółka nie wystawi faktury korygującej, ponieważ usługa nie podlega opodatkowaniu VAT.

Tym samym należy oprzeć się na momencie wystawienia „innego dokumentu potwierdzającego przyczyny korekty”, którym jest – w niniejszej sprawie – nota księgowa.

W świetle powyższego Spółka jest zobowiązana do dokonania Korekty Przychodów w okresie rozliczeniowym, w którym wystawi notę księgową na kwotę stanowiącą dopłatę rekompensaty.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera legalnej definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 tej ustawy przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

W myśl natomiast art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:

Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Literalna wykładnia powołanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. W konsekwencji, do przychodów podatkowych, podatnik powinien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, lub pomniejsza jego pasywa. Od zasady tej, w ściśle określonych przypadkach, wprowadzone zostały przez ustawodawcę wyjątki. Katalog przysporzeń, których nie zalicza się do przychodów podatkowych jest zamknięty i zawarto go w art. 12 ust. 4 ustawy o CIT. Wskazać przy tym należy, że przychód w prawie podatkowym nie jest definiowany wynikowo (jako strata lub zysk podmiotu), a jako jakiekolwiek trwałe przysporzenie majątkowe, uzyskane poprzez przyrost aktywów lub zmniejszenie pasywów podatnika.

Zasady ogólne dokonywania korekt przychodów zawarte zostały w art. 12 ust. 3j-3m ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT:

Jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

W myśl art. 12 ust. 3k ustawy o CIT:

Jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 3j, podatnik nie osiągnął przychodów lub osiągnięte przychody są niższe od kwoty zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć koszty uzyskania przychodów o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone przychody.

Zgodnie z art. 12 ust. 3l pkt 1 ustawy o CIT:

Przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje się do korekty dotyczącej przychodu związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu.

Natomiast, zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 oraz 16 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Jako konieczne do spełnienia warunki przy kwalifikacji kosztu do kosztów uzyskania przychodów zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, musi spełnić następujące warunki:

- został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

- jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

- został właściwie udokumentowany,

- nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów.

Jednocześnie podkreślić należy, że nieujęcie danego wydatku w katalogu kosztów niepotrącalnych, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie oznacza automatycznie, że inne koszty w nim niewymienione, tymi kosztami mogą być. W takim przypadku należy bowiem badać, czy dany koszt poniesiony został w celu uzyskania przychodu (zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu).

Wskazać należy, że uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.

Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien więc wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. W tym celu każdorazowo wymagana jest ocena istnienia związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Natomiast, kwestie dotyczące korygowania kosztów zostały z kolei zawarte w art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Na mocy art. 15 ust. 4j ustawy o CIT:

Jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 4i, podatnik nie poniósł kosztów uzyskania przychodów lub kwota poniesionych kosztów uzyskania przychodów jest niższa niż kwota zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć przychody o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów.

Korekta przychodów polega na zmniejszeniu lub zwiększeniu przychodów; korekta kosztów podatkowych polega natomiast na zmniejszeniu lub zwiększeniu kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust. 4k pkt 1 ustawy o CIT:

Przepisów ust. 4i i 4j nie stosuje się do korekty dotyczącej kosztu uzyskania przychodów związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu.

Tym samym moment ujęcia faktury korygującej będzie uzależniony od przyczyn wystawienia tej faktury.

Z regulacji zawartych w cytowanych powyżej art. 12 ust. 3j i art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, wynika, że korekta „wstecz” może być dokonana jedynie wtedy, gdy przyczyną korekty jest błąd rachunkowy lub inna oczywista omyłka. Przy czym, ustawodawca nie wskazuje, co należy rozumieć poprzez pojęcia „błąd rachunkowy” oraz „inna oczywista omyłka”. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Zatem, za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości kosztu na złote, etc.).

Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (wersja internetowa https://sjp.pwn.pl/), przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji, za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być „oczywista”. Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty, korekta dokonywana winna być w okresie otrzymania dokumentu potwierdzającego przyczynę korekty (w przypadku korekty kosztów uzyskania przychodów) lub w okresie wystawienia tego dokumentu (w przypadku korekty przychodów). Tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie przychodu bądź kosztu było bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta przychodu bądź kosztu winna być uwzględniana „wstecznie”.

Z powołanych przepisów wynika, że w przypadkach innych niż błędy rachunkowe/inne oczywiste omyłki, faktury/inne dokumenty korygujące przychody powinny skutkować korektą przychodów w okresie, w którym faktury/inne dokumenty korygujące zostały wystawione, natomiast faktury/inne dokumenty korygujące koszty powinny skutkować korektą kosztów uzyskania przychodów w okresie, w którym faktury/inne dokumenty korygujące zostały otrzymane. Z kolei w przypadku zdarzeń o charakterze błędów rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, korekty przychodów oraz korekty kosztów uzyskania przychodów, wynikające odpowiednio z wystawionych/otrzymanych faktur/innych dokumentów korygujących, powinny być odnoszone wstecz, tj. do okresów, w których ww. przychody oraz ww. koszty podatkowe zostały rozpoznane w błędnej wysokości.

Moment ujęcia faktury/innego dokumentu korygującego, zarówno po stronie przychodów, jak i kosztów podatkowych, powinien być uzależniony od okoliczności, jakich dotyczy ta faktura/dokument, a mianowicie jeżeli pierwotnie sporządzona faktura błędnie dokumentowała stan faktyczny, a więc korekta jest wynikiem błędu (czyli zawierała pomyłki np. w ilości, cenie lub kwocie podatku VAT), to wówczas korekta powinna być przyporządkowana wstecznie do okresu, którego dotyczy, czyli do daty wystąpienia przychodu należnego (odpowiednio daty poniesienia kosztu), wynikającego z faktury pierwotnej. Natomiast w przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie gospodarcze, które miało miejsce w dacie jej wystawienia (stan faktyczny), a faktura korygująca (inny dokument) została wystawiona z powodu późniejszych zdarzeń, a więc okoliczności mających wpływ na zmianę przychodów powstałych już po wystawieniu faktury pierwotnej, takich jak np. obniżenie ceny, udzielenie rabatu czy zwrotu towaru – fakturę korygującą/inny dokument należy rozliczyć na bieżąco, z datą jej wystawienia w przypadku korekty przychodów i odpowiednio z datą otrzymania w przypadku korekty kosztów.

Wskazać należy, że art. 12 ust. 3l pkt 1 oraz art. 15 ust. 4k pkt 1 ustawy o CIT jednoznacznie wskazują, że przepisów art. 12 ust. 3j i 3k oraz art. 15 ust. 4i i 4j nie stosuje się do korekty dotyczącej przychodu/kosztu związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia:

1. W którym okresie rozliczeniowym Spółka jest uprawniona do dokonania Korekty Kosztów;

2. W którym okresie rozliczeniowym Spółka jest zobowiązana do dokonania Korekty Przychodów.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał dla Spółki interpretację indywidualną (Znak: (…)), w świetle której czynności Spółki, wykonywane na podstawie Umowy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w E uchylił ww. interpretację wyrokiem z (…) r. (sygn. akt (…)). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z (…) r. (sygn. akt (…)) oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w E. Wskutek powyższego (…) r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał dla Spółki interpretację indywidualną (Znak: (…)), w świetle której Spółka nie była, nie jest i nie będzie podatnikiem VAT w stosunku do czynności wykonywanych na podstawie Umowy.

W konsekwencji wykonywane czynności na podstawie Umowy nie podlegałby, nie podlegają i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Spółka otrzymała ww. interpretację z (…) r. w (…) r.

Z racji faktu, że ostatecznie zostało potwierdzone, że czynności wykonywane przez Spółkę nie są opodatkowane VAT, zaś Spółka praktycznie nie wykonuje żadnych innych czynności odpłatnych, Spółka dokona korekty rozliczeń w VAT w następujący sposób:

1) Spółka skoryguje podatek naliczony in minus (do zera) od wszystkich dokonanych przez siebie zakupów;

2) Spółka skoryguje podatek należny in minus (do zera) od usług świadczonych na podstawie Umowy.

Z Umowy wynika, że w takiej sytuacji:

1) Spółka jest obowiązana zwrócić Y równowartość VAT naliczonego Y od wykonywanych przez siebie usług po jego zwrocie przez organ podatkowy (równowartość kwoty rzekomego należnego VAT nie jest należna Spółce);

2) Spółka ma roszczenie do Y o dopłatę rekompensaty za okresy minione wskutek poniesienia wyższych kosztów związanych z realizacją Umowy (z uwagi na brak prawa do odliczenia baza kosztowa Spółki stanowiąca podstawę do wyliczenia rekompensaty jest wyższa), a kwota ta stała się należna za okres, w którym Spółka otrzymała interpretację indywidualną, w świetle której nie jest podatnikiem VAT w stosunku do czynności wykonywanych na podstawie Umowy.

Y zostanie obciążone kwotą dopłaty rekompensaty w drodze noty księgowej, co będzie miało miejsce w przyszłości, gdyż konieczne jest obliczenie tej kwoty. Spółka przewiduje, że taka nota zostanie wystawiona i doręczona Y w (…) r. W analizowanej sprawie Spółka nie wystawi faktury korygującej, ponieważ usługa nie podlega opodatkowaniu VAT. Nie może być ona zatem udokumentowana fakturą.

W odniesieniu do przedstawionych przez Państwa wątpliwości, wskazać należy, że z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że uprzednio rozpoznawali Państwo przychody i koszty prawidłowo, bowiem stosowali się Państwo do wydanej dla Państwa przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.

Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że pierwotne ujęcie przychodu lub kosztu, które wynikało ze stosowanej uprzednio wykładni przepisów prawa podatkowego − jeżeli nieprawidłowe ujęcie było następstwem obowiązującej w dacie tego ujęcia wykładni prawa podatkowego, która następnie została zmieniona − nie może zostać uznane za korektę przychodów w oparciu o przepisy art. 12 ust. 3j ustawy o CIT lub korektę kosztów na podstawie art. 15 ust. 4i ww. ustawy, ponieważ dotyczy korekty rozliczenia podatkowego, w związku z nieprawidłowym − w ocenie Spółki − ujęciem w nim przychodów i kosztów.

W odniesieniu do korekty kosztów wskazać należy, że w związku z otrzymaniem interpretacji z (…) r., Znak: (…) po wyroku Sądu, okazało się, że Państwa Spółka nie była, nie jest i nie będzie podatnikiem VAT w stosunku do czynności wykonywanych na podstawie Umowy. Wobec tego, Spółka jest obowiązana zwrócić Y równowartość VAT naliczonego Y od wykonywanych przez siebie usług po jego zwrocie przez organ podatkowy (równowartość kwoty rzekomego należnego VAT nie jest należna Spółce).

Zatem, stwierdzić należy, że przedmiotowe koszty, zostały przez Państwa pierwotnie ujęte w niewłaściwej wysokości, dlatego też należy je skorygować wstecz. Jednakże nie będzie to korekta kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 4i ustawy o CIT.

W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że interpretacje indywidualne są dokumentami uzasadniającymi korektę rozliczenia podatkowego. Nie są natomiast dokumentami, o których mowa w art. 12 ust. 3j i art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, tj. innymi dokumentami potwierdzającymi przyczyny korekty, na podstawie których korygowana jest wysokość przychodów/kosztów.

W związku z powyższym Spółka nie jest/nie będzie uprawniona do dokonywania korekty kosztów w okresie rozliczeniowym, w którym otrzymała interpretację indywidualną z (…) r. Wydatki, o których mowa we wniosku, będą stanowić koszty uzyskania przychodów Państwa Spółki, jednakże ich ujęcie we właściwej wysokości musi nastąpić wstecznie, poprzez skorygowanie wcześniejszych zeznań podatkowych za lata, w których zostały pierwotnie wykazane.

Odnośnie korekty przychodów wskazać należy, że jak wynika z wniosku, Spółka ma roszczenie do Y o dopłatę rekompensaty za okresy minione wskutek poniesienia wyższych kosztów związanych z realizacją Umowy (z uwagi na brak prawa do odliczenia baza kosztowa Spółki stanowiąca podstawę do wyliczenia rekompensaty jest wyższa), a kwota ta stała się należna za okres, w którym Spółka otrzymała interpretację indywidualną, w świetle której nie jest podatnikiem VAT w stosunku do czynności wykonywanych na podstawie Umowy. Y zostanie obciążone kwotą dopłaty rekompensaty w drodze noty księgowej, co będzie miało miejsce w przyszłości, gdyż konieczne jest obliczenie tej kwoty. Spółka przewiduje, że taka nota zostanie wystawiona i doręczona Y w (…) r.

Odnosząc się do przedstawionego przez Państwa opisu sprawy, stwierdzić należy, że powyższa kwota będzie stanowić przychód Państwa Spółki, który powstanie w związku z nowym zdarzeniem (na skutek wydania ww. interpretacji po wyroku Sądu, w świetle której Spółka nie jest podatnikiem VAT i z tej przyczyny Państwa Spółka wystąpiła z roszczeniem do Y o dopłatę rekompensaty za okresy minione). Powyższe oznacza, że przychód ten powinien zostać rozpoznany w momencie otrzymania środków pieniężnych przez Spółkę zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Zatem, kwota ta nie stanowi korekty uprzednio wykazanych przychodów w rozumieniu art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, w związku z czym przepisy dotyczące wstecznej korekty przychodów nie znajdą zastosowania.

Reasumując, Państwa stanowisko wskazujące, że Spółka:

- jest uprawniona do dokonania Korekty Kosztów w okresie rozliczeniowym, w którym otrzymała interpretację indywidualną z (…) r. – jest nieprawidłowe;

- jest zobowiązana do dokonania Korekty Przychodów w okresie rozliczeniowym, w którym wystawi notę księgową na kwotę stanowiącą dopłatę rekompensaty – jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-  Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.